Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ақын Джон Филипс (30 желтоқсан 1676 – 15 ақпан 1709) – 18 ғасырдағы ағылшын ақыны.
British poet
John Philips (30 December 1676 – 15 February 1709) was an 18th century English poet.
Ерте өмір және білім
Филипс Оксфордширдің Бэмптон қаласында дүниеге келді, ол Стивен Филипс, кейін Салоп архидиаконы, және оның әйелі Мэри Вудтың ұлы еді. Алғашқыда оны әкесі оқытты, содан кейін Уинчестер колледжіне түсті. Ол нашар денсаулыққа шалдыққанмен, бірақ классикалық білімді жақсы меңгерді. Оның танымалдылығы мен денсаулығының нашарлығына байланысты оған ерекше көңіл бөлінді. Ол ұзын шашты болды, ал басқалар ойнап жүргенде, ол бөлмесінде отырып Мильтонды оқығанды ұнатты, ал біреу оның шашын тарап тұрды. Ол сол кезде Оксфордтағы Крайст-Черчте Дин Олдредтің басшылығымен оқыды, онда Эдмунд Смит оның ең жақын досы болды. Ол дәрігер болуға ниеттенген, бірақ оның орнына әдебиетке берілді.
Philips was born at Bampton, Oxfordshire, the son of Rev. Stephen Philips, later archdeacon of Salop, and his wife Mary Wood. He was at first taught by his father and then went to Winchester College. He suffered from delicate health but became a proficient classical scholar. He was treated with special indulgence because of his personal popularity and delicate health. He had long hair, and when others were at play, he liked to stay in his room reading Milton while someone combed his locks. He was then at Christ Church, Oxford under Dean Aldred, where Edmund Smith was his greatest friend. He intended to become a physician, but devoted himself to literature instead.
Поэзиялық шығармалары
Филипс өзінің өлеңдерін жариялауға құлшынбады, бірақ оның «Сұңғыла шиллингі» 1701 жылы Дэвид Браун мен Бенджамин Тук жариялаған «Өлеңдер жинағына» оның келісімінсіз қосылды. 1705 жылдың басында тағы бір жалған нұсқасы пайда болғанда, ол сол жылдың ақпан айында дұрыс фолио басылымын шығарды. «Сұңғыла шиллингі» – Мильтонның бос өлеңмен жазылған пароди, Джозеф Аддисон оны «ағылшын тіліндегі ең керемет пароди поэмасы» деп сипаттады. Онда темекі, шарап, тағам және киім сатып алуға шиллингі жоқ қарызкердің қиын жағдайы бейнеленген. Осы еңбегінің нәтижесінде Филипс Роберт Харлимен танысып, Аддисонның «Бленхейм шайқасы» туралы «Кампания» шығармасына қарсылық ретінде «Бленхейм» (1705) жазуға жұмысқа алынды. Бұл шығарма Мильтонның өлеңдерін имитациялайды, ал соғыс оқиғалары «Илиада» немесе «Энеида» шығармаларына ұқсас. 1706 жылы Томас Беннет, «Бленхеймді» шығарған кітап сатушы, Мильтонның имитациясы «Цереалияны» жариялады. Бұл Филипс жазған деп есептелді, бірақ оның еңбектерінің алғашқы басылымдарына енгізілмеді және авторлығы күмәнді. 1707 жылдың 8 қаңтарында Фентон өзінің «Оксфорд және Кембридж әртүрлі өлеңдер жинағында» Филипстің қысқа «Бакханалиялық әнін» жариялады. 1708 жылы Филипс өзінің басты еңбегі – Виргилийдің «Георгикасын» имитациялаған «Сидр» шығармасын шығарды. Тонсон Филипске екі кітапқа қырық гинея төлеуге келісті, екінші басылым үшін он гинея қоса. Сонымен қатар, Филипс қағаз бетінде жүз дана және ешкі терісіне оралған екі дана алды. Ол 1707 жылдың 24 қаңтарында қырық гинея мен кітаптар үшін қолхатқа қол қойды, ал өлең 29-ы (Daily Courant) жарияланды. Онда алма ағашының өсірілуі және сидр жасалуы туралы толық мәліметтер келтірілген. Оның ата-бабаларының графтығы – Херефордширге қатысты көптеген жергілікті сілтемелер бар. Ботаник Филип Миллер Джонсонға «осы өлеңдегідей шындықты қамтымайтын осы тақырыпта жазылған көптеген қарапайым кітаптар бар» деді. Сэмюэл Джонсон Мильтонның бос өлеңін Филипс имитациялағанын, «көп дегенде көркемдікке ғана жететін бейнелермен ұстап тұру мүмкін емес» деп қарсылық білдірді. Поп Филипс «Жоғалған жұмақтың» имитациясында өте табысқа жеткенін, бірақ осындай тақырыпта оны имитациялауға тырысуының қате екенін айтты. Филипс жазған шағын туындылардың ішінде Томас Ньюкомб аударған, шарап пен темекі сыйлығы үшін жазылған латын тіліндегі «Ode ad Henricum S John» бар. Филипс «Соңғы күн» туралы өлең жазуды жоспарлаған, бірақ денсаулығы нашарлап кетті. Батқа сапардан кейін, Сомерсетте 33 жасында Херефордтағы анасының үйінде туберкулезден қайтыс болды.
Philips was loath to publish his verse but his Splendid Shilling was included, without his consent, in a Collection of Poems published by David Brown and Benjamin Tooke in 1701. When another false copy appeared early in 1705, he printed a correct folio edition in February of that year. The Splendid Shilling, a burlesque in Miltonic blank verse, was described by Joseph Addison as "the finest burlesque poem in the English language". It depicted the miseries of a debtor without a shilling in his purse with which to buy tobacco, wine, food and clothes. As a result of this work Philips was introduced to Robert Harley and employed to write Blenheim (1705) as a counterblast to Addison's celebration of the Battle of Blenheim in The Campaign. The piece imitates Milton's verse, and the warfare is similar to that of the Iliad or Aeniad. In 1706 Cerealia; an imitation of Milton was published by Thomas Bennet, the bookseller who issued Blenheim. This has been believed to be by Philips, but it was not included in the early editions of his works, and his authorship has been questioned. In January 1707 8 Fenton published in his Oxford and Cambridge Miscellany Poems, a short "Bacchanalian Song" by Philips. In 1708 Philips issued Cyder, his chief work, which is an imitation of Virgil's Georgics. Tonson agreed to pay Philips forty guineas for it in two books, with ten guineas for a second edition. Philips also received one hundred large paper copies, and two dedication copies bound in goatskin. He signed a receipt for the forty guineas and the books on 24 January 1707 8 and the poem was published on the 29th (Daily Courant). It has some fine descriptive passages with an exact account of the culture of the apple tree and the manufacture of cider. It has many local allusions to Herefordshire, the County of his ancestors. Philip Miller the botanist told Johnson that "there were many books written on the same subject in prose which do not contain so much truth as that poem". Samuel Johnson objected that the blank verse of Milton, which Philips imitated, "could not `be sustained by images which at most can rise only to elegance". Pope said that Philips succeeded extremely well in his imitation of Paradise Lost, but was quite wrong in endeavouring to imitate it on such a subject. Philip's minor productions include a clever Latin "Ode ad Henricum S John" written in acknowledgement of a present of wine and tobacco, which was translated by Thomas Newcomb. Philips also contemplated a poem on the "Last Day", but his health grew worse. After a visit to Bath, Somerset he died aged 33 of tuberculosis at his mother's house in Hereford.
Ескерткіштер мен куәліктер
Томас Тикель өзінің «Оксфорд» (1707) еңбегінде Филипсті Милтонмен салыстырып, ол «ақынға тең, ал адамнан да жақсы» деген пікір білдірген. Ақынның қайтысынан кейін, 1710 жылы Саймон Харкорт, 1-ші виконт Харкорт Вестминстер аббаттығында Шосер мен Дрейтонның ескерткіштері арасына «Honos erit huic quoque pomo» деген ұраны бар монумент орнатты, бұл ұран «Сайдер» кітабының бет парағынан алынған. 1710 жылдың ақпан айында Эдмунд Смит «Джон Филипстің естелігіне арналған өлең» басылып шықты, ал кейіннен Сэмюэл Джонсон оны «біздің тіліміз көрсете алатын ең үздік жоқтаулардың бірі» деп сипаттады. Сол жылы Леонард Уэлстед «Теңдесі жоқ мистер Филипстің естелігіне арналған өлең» атты туындысын жариялады, оны Сент-Джонға арнады. 1713 жылы Уильям Дипер «Дриадалар; немесе, Нимфалардың болжамы» (1713) еңбегінің басында Помонаның Тирсисті жоқтауы туралы эпизодты қосып, оған құрмет көрсетті.
Thomas Tickell in his Oxford (1707) had compared Philips with Milton, saying he "equals the poet, and excels the man". After the poet's death, a monument in his memory was erected in 1710 by Simon Harcourt, 1st Viscount Harcourt in Westminster Abbey, between the monuments to Chaucer and Drayton, with the motto "Honos erit huic quoque pomo" from the title page of Cyder. In February 1710 Edmund Smith printed a "Poem to the Memory of Mr John Philips" which was later described by Samuel Johnson as "a poem, which justice must place among the best elegies which our language can shew". In the same year Leonard Welsted published "A Poem to the Memory of the Incomparable Mr Philips" with a dedication to St John. In 1713, William Diaper paid his tribute by including the episode of Pomona mourning Thyrsis near the beginning of his Dryades; or, the Nymphs Prophecy (1713).