Оскар Стентон Де Прист: Америкалық саяхатшы және құқық қорғаушысы

Кіріспе

Американдық саясаткер және азаматтық құқық қорғаушы (1871–1951)

Оскар Стэнтон Де Прайст (9 наурыз 1871 – 12 мамыр 1951) – Чикаго қаласынан шыққан американдық саясаткер және азаматтық құқық қорғаушы. Иллинойс Республикалық партиясының мүшесі, ол 1929 жылдан 1935 жылға дейін Иллинойс штатының 1-ші округінен АҚШ Конгресінің өкілі болып қызмет етті. Ол 20-шы ғасырда Конгреске сайланған алғашқы афроамерикалық болды. Өзінің үш мерзімінде ол Конгрестегі жалғыз афроамерикалық өкіл болды. Сонымен қатар, ол Оңтүстік штаттарынан тыс АҚШ Конгресіне сайланған алғашқы афроамерикалық саясаткер еді. Алабама штатында құлдықтан босатылған ата-аналардың ұлы Де Прайст Огайо штатының Дейтон қаласында өсті. Ол бизнес саласын оқып, Чикагода мердігерлік, жылжымайтын мүлік және қор нарығында табысқа жетті. Белгілі жергілікті саясаткер ретінде, 1914 жылы Чикаго қалалық кеңесіне кенттік кеңесші болып сайланды – бұл лауазымға алғаш рет афроамерикалық кісі тағайындалды. 1930-шы жылдардың басында Конгресте ол нәсілдік кемсітушілікке қарсы күресті, Оңтүстікте өткен іс-шараларда сөз сөйледі, Палатаның қоғамдық асханасын біріктіруге тырысты, Президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» бағдарламасы аясындағы Азаматтық консервациялық корпусқа қатысты сегрегацияны жоюға бағытталған түзетуді қабылдады және Конгреске линчеваниеге қарсы заң жобасын ұсынды (оңтүстік штаттарының демократтық оппозициясының кесірінен ол қабылданбады). 1934 жылы Де Прайст Артур В. Митчеллден жеңіліс тапты, ол Конгреске демократ ретінде сайланған алғашқы афроамерикалық болды. Де Прайст Чикагоға оралып, табысты бизнеспен айналысты, кейіннен саясатқа қайта оралып, 1940-шы жылдары тағы да кенттік кеңесші болып сайланды. Оскар бала кезінде Салинадағы жергілікті мектептерде оқыды. 1889 жылы ол өркендеп дамыған өнеркәсіптік қала – Чикагоға (Иллинойс штаты) көшті. Алғашқыда ол мамыршы, үй бояушы және декоратор болып жұмыс істеді. Ол табысты мердігер және жылжымайтын мүлік брокеріне айналды. Акциялар нарығында және жылжымайтын мүлік саласында байлық жинады, афроамерикалық отбасыларға бұрын ақ нәсілді иммигранттар мен олардың ұрпақтары тұрған аудандарға көшіп келуге көмектесті. Көптеген аудандарда жаңа қоныс аударушылардың әсерінен халық құрамы өзгерді.

Oscar Stanton De Priest (March 9, 1871 – May 12, 1951) was an American politician and civil rights advocate from Chicago. A member of the Illinois Republican Party, he served as a U. S. Representative from Illinois's 1st congressional district from 1929 to 1935. He was the first African American to be elected to Congress in the 20th century. During his three terms, he was the only African American serving in Congress. He was also the first African American U. S. Representative from outside the southern states. Born in Alabama to freedmen parents, De Priest was raised in Dayton, Ohio. He studied business and made a fortune in Chicago as a contractor, and in real estate and the stock market before the Crash. A successful local politician, he was elected an alderman to the Chicago City Council in 1914, the first African American to hold that office. In Congress in the early 1930s, he spoke out against racial discrimination, including at speaking events in the South; tried to integrate the House public restaurant; gained passage of an amendment to desegregate the Civilian Conservation Corps, one of the work programs under President Franklin D. Roosevelt's New Deal; and introduced anti lynching legislation to the House (it was not passed because of the Solid South Democratic opposition). In 1934, De Priest was defeated by Arthur W. Mitchell, the first African American to be elected as a Democrat to Congress. De Priest returned to Chicago and his successful business ventures, eventually returning to politics, when he was again elected an alderman in the 1940s. The boy Oscar attended local schools in Salina. In 1889, he moved to Chicago, Illinois, which had been booming as an industrial city. He worked first as an apprentice plasterer, house painter, and decorator. He became a successful contractor and real estate broker. He built a fortune in the stock market and in real estate by helping black families move into formerly all white neighborhoods, often ones formerly occupied by ethnic white immigrants and their descendants. There was population succession in many neighborhoods under the pressure of new migrants.

Саясат

1904 жылдан 1908 жылға дейін Де Прист Кук округі, Иллинойс комиссиялар кеңесінің мүшесі болды. 1919 жылы Де Прист өзі құрған «Халық қозғалысы» клубының мүшесі ретінде қалалық кеңесші болып сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады. Бірнеше жылдың ішінде Де Присттің афроамерикандық саяси ұйымы Чикагодағы көптеген ұйымдардың ішінде ең күштісіне айналды, ал ол Чикагоның республикалық мэрі Уильям Хейл Томпсонның қолдауымен ең беделді афроамерикандық саясаткер болды. 1928 жылы республикалық конгрессмен Мартин Б. Мэдден қайтыс болғаннан кейін, мэр Томпсон Де Пристті бюллетеньде оның орнына қоюды ұсынды. Ол Оңтүстікке жатпайтын және 20 ғасырда сайланған алғашқы афроамерикандық конгрессмен болды. Ол Иллинойс штатының 1-ші сайлау округін (оны The Loop және Чикагоның оңтүстік бөлігінің бір бөлігі құрады) республикашыл ретінде өкілдік етті. Де Присттің үш мерзімі (1929–1935) бойында ол Конгрестегі жалғыз афроамерикандық өкіл болды. Ол Ұлы депрессия жылдарында кемсітуге қарсы бірнеше заң жобасын ұсынды. Де Присттің 1933 жылғы түзетуі Азаматтық консервациялық корпус (CCC) құрамындағы кемсітуге тыйым салды, бұл жаңа келісімнің инфрақұрылым құрылысына елдің барлық азаматтарын жұмысқа тарту бағдарламасы еді. Бұл түзету Сенатта мақұлданды және президент Франклин Д. Рузвельт заңға қол қойды. Оның линчелеуге қарсы заң жобасы (1933 жылғы Үйдің бірлескен резолюциясы 171) Солид Оңтүстіктің ақ демократтарының қарсылығына байланысты қабылданбады, бірақ ол линчелеуді федералдық қылмыс деп жарияламайтын еді. (Бұрынғы линчелеуге қарсы заң жобалары да Сенаттан өтпеген, ол ғасыр басында афроамерикандықтарды сайлау құқығынан айырған Оңтүстіктің үстемдігінде болды.) Ол заң жобасын ұзақ және егжей-тегжейлі сөйлеу арқылы таныстырды, онда газеттердегі хабарламалар мен заңгерлердің пікірлерін оқыды: ол 1927 жылдан бергі линчелеу құрбандарының есімдерін атады және осы кісі өлтірулердің егжей-тегжейлі сипаттамасын берді. Үшінші ұсыныс, қорғанушының нәсілі немесе дініне байланысты әділ сот процесін ала алмайтынына сенген жағдайда сот ісін ауыстыруға рұқсат беретін заң жобасы кейінірек Конгресс тарапынан қабылданды. Азаматтық құқық белсенділері Де Пристті кедейлерге федералдық көмек көрсетуге қарсы болғаны үшін сынады, бірақ оның өлім қаупіне қарамастан Оңтүстік штаттарында қоғамдық сөздер жасағаны үшін оны мақтады. Олар сондай-ақ Де Пристті Алабама сенаторына жеке Сенат мейрамханасында тамақтануға оның құқығын шектеуге тырыспағанын айтқаны үшін мақтады. (Кейбір конгрессмендер Де Присттен аулақ болу үшін Сенат мейрамханасында тамақтанатын, ол әдетте конгрессмендерге арналған мүшелердің асханасында тамақтанатын.) Палата мен Сенат мейрамханаларының қоғамдық бөліктері бөлінген еді. Палата Де Присттің кейде афроамерикандық қызметкерлерді немесе қонақтарды мүшелердің асханасына әкелгенін мойындады, бірақ ол онда аралас топтарды қабылдаса, қарсылық білдірді. Де Прист Вашингтондағы тарихи афроамерикандық колледж Хауард университетінің студенттерінің Палата мейрамханасының қоғамдық бөлімінде тамақтану құқығын қорғады және оларды ас үйге жақын жертөледегі бөліммен шектеуге қарсы болды, оны көбінесе афроамерикандық қызметкерлер мен қонақтар пайдаланды. Ол студенттерге (және басқа афроамерикандық қонақтарға) қатысты дискриминация мәселесін екі партиялық арнайы Палата комитетіне жеткізді. Үш айға созылған қызу пікірталас барысында республикалық саяси азшылық мейрамхананың дискриминациялық практикасы 14-ші түзетутегі тең құқықтарға қарсы келеді деп мәлімдеді. Демократиялық көпшілік бұл мәселені айналып өтіп, мейрамхана жекеменшік мекеме екенін және жұртшылыққа ашық емес екенін мәлімдеді. Палата мейрамханасы 1940 жылдардың көп бөлігінде және, мүмкін, 1952 жылға дейін бөлінген күйінде қалды. Де Прист Бенджамин О. Дэвисті АҚШ Әскери академиясына тағайындады, сол кезде армиядағы жалғыз афроамерикандық офицер Дэвистің әкесі болды. 1930 жылдардың басында Де Присттің танымалдылығы төмендеді, өйткені ол байларға салынатын жоғары салықтарға қарсылық көрсетті және президент Рузвельт басшылығымен Депрессия кезеңіндегі федералдық көмек бағдарламаларымен күресті. Олардың екі ұлы болды: Лоуренс В. (1899 – 28 шілде 1916), 16 жасында қайтыс болды, және Оскар Стантон Де Прист, кіші (24 мамыр 1906 – 8 қараша 1983). Оскар Де Прист, кішінің шөбересі Филип Р. ДеПрист, 1992 жылы әжесі қайтыс болғаннан кейін оның мүлігін басқарды. Оған оның арғы атасы Оскар Стантон Де Прист үйі кірді, қазір ол Ұлттық тарихи ескерткіш, онда оның жабық саяси кеңсесі сақталған. Бұл кеңсе 1951 жылдан бері өзгеріссіз қалды. Бұл шөбере кеңсе мен үйді қалпына келтіруге және саяси мұраларды бағалауға жұмыс істеп жатыр – «шын мәнінде құнды қазына».

From 1904 to 1908, De Priest was a member of the board of commissioners of Cook County, Illinois. In 1919, De Priest ran unsuccessfully for alderman as a member of the People's Movement Club, a political organization he founded. In a few years, De Priest's black political organization became the most powerful of many in Chicago, and he became the top black politician under Chicago Republican mayor William Hale Thompson. In 1928, when Republican congressman Martin B. Madden died, Mayor Thompson selected De Priest to replace him on the ballot. He was the first African American elected to Congress outside the South and the first to be elected in the 20th century. He represented the 1st Congressional District of Illinois (which included The Loop and part of the South Side of Chicago) as a Republican. During De Priest's three consecutive terms (1929–1935), he was the only black representative in Congress. He introduced several anti discrimination bills during these years of the Great Depression. DePriest's 1933 amendment barring discrimination in the Civilian Conservation Corps (CCC), a program of the New Deal to employ people across the country in building infrastructure, was passed by the Senate and signed into law by President Franklin D. Roosevelt. His anti lynching bill (House Joint Resolution 171, in 1933) failed due to opposition by the white Democrats of the Solid South, although it would not have made lynching a federal crime. (Previous anti lynching bills had also failed to pass the Senate, which was dominated by the South since its disenfranchisement of blacks at the turn of the century.) He presented the legislation with a long and detailed speech in which he read newspaper reports and legal opinions: he included the names of victims of lynchings from 1927 on, and provided graphic details of these murders. A third proposal, a bill to permit a transfer of jurisdiction if a defendant believed he or she could not get a fair trial because of race or religion, was passed by a later Congress. Civil rights activists criticized De Priest for opposing federal aid to the poor, although they nevertheless applauded him for making public speeches in the South despite death threats. They also praised De Priest for telling an Alabama senator he was not big enough to prevent him from dining in the private Senate restaurant. (Some Congressmen ate in the Senate restaurant to avoid De Priest, who usually ate in the Members Dining Room designated for Congressmen.) The public areas of the House and Senate restaurants were segregated. The House accepted that De Priest sometimes brought black staff or visitors to the Members Dining Room, but objected when he entertained mixed groups there. De Priest defended the right of students of Howard University, a historically black college in Washington, D. C., to eat in the public section of the House restaurant and not be restricted to a section in the basement near the kitchen, used mostly by black employees and visitors. He took this issue of discrimination against the students (and other black visitors) to a special bipartisan House committee. In a three month long heated debate, the Republican political minority argued that the restaurant's discriminatory practice violated 14th Amendment rights to equal access. The Democratic majority skirted the issue by claiming that the restaurant was a private facility and not open to the public. The House restaurant remained segregated through much of the 1940s and maybe as late as 1952. De Priest appointed Benjamin O. Davis Jr. to the United States Military Academy at a time when the only African American line officer in the Army was Davis's father. By the early 1930s, De Priest's popularity waned because he continued to oppose higher taxes on the rich and fought Depression era federal relief programs under President Roosevelt. They had two sons together: Laurence W. (1899 – July 28, 1916), who died at the age of 16. and Oscar Stanton De Priest, Jr. (May 24, 1906 – November 8, 1983) A great grandson of Oscar De Priest, Jr., Philip R. DePriest, became the administrator of his estate after his grandmother's death in 1992. This included his great grandfather's Oscar Stanton De Priest House, now a National Historic Landmark, which still held his locked political office. This had not been touched since about 1951. This great grandson has been working to restore the office and house, and assessing the political archives—"a veritable treasure trove."

Мұра мен құрмет

Чикаго қаласындағы 45-ші көше мен Кинг-драйв даңғылының қиылысында орналасқан Оскар Стантон Де Прист үйі Ұлттық тарихи орын және қалалық ескерткіш мәртебесіне ие болды.