Роберт Л. Галлучи: Американ саяхатшысы және дипломатының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық саясаттанушы Роберт Л. Галлуччи (11 ақпан 1946 жылы туған) – американдық ғалым және дипломат, бұрын Джон Д. және Кэтрин Т. Макартур қорының президенті қызметін атқарған. Ол 1996 жылдан 2009 жылдың маусымына дейін Джорджтаун университетінің Эдмунд А. Уолш атындағы Сыртқы істер мектебінің деканы болды. 1996 жылға дейін, екі он жылдан астам уақыт бойы ол түрлі мемлекеттік және халықаралық ұйымдарда, оның ішінде АҚШ Мемлекеттік департаменті мен Біріккен Ұлттар Ұйымында қызмет етті.

Ерте өмір және білім

Галлуччи Нью-Йорктің Бруклин қаласында дүниеге келген. Ол Брентвуд орта мектебін бітірген. Содан кейін Stony Brook университетінде бакалаврлық білімін алып, кейін Брандейс университетінен саясаттану бойынша магистр және доктор дәрежелерін қорғады. Аспирантураны бітіргеннен кейін ол Свартмор колледжінде, Джонс Хопкинс университетінің Пол Н. Нитце атты Халықаралық қатынастар жоғары мектебінде және Джорджтаун университетінде оқытумен айналысты. Ол Сыртқы қатынастар кеңесінен, Халықаралық стратегиялық зерттеулер институтынан, Гарвард университетінен және Брукингс институтынан стипендия алған.

Мансап

Галлуччи 1974 жылы академиялық ортаны тастап, халықаралық істер саласындағы түрлі лауазымдарды атқарды. Алғашқы жұмысын ол Қару-жарақтарды бақылау және қарусыздандыру агенттігінде тапты. Төрт жылдан кейін ол Мемлекеттік департаменттің Барлау және зерттеу бюросының бөлім бастығы болды. 1979 жылдан 1981 жылға дейін ол Министрдің саясатты жоспарлау штабының мүшесі болды. Содан кейін ол бір жыл бойы Таяу Шығыс және Оңтүстік Азия істері бюросында және Саяси-әскери істер бюросында кеңсе директоры қызметін атқарды. Сыртқы істер саласындағы мансабын бастағаннан кейін он жыл өткен соң, ол Вашингтондан Синайдағы бейбітшілікті сақтау күштерінің, Римде орналасқан Көпұлтты күштер мен бақылаушылардың бас директорының орынбасары болып қызмет етуге кетті. 1988 жылы Ұлттық соғыс колледжінің факультетіне қосылып, үш жыл бойы оқытумен айналысты. 1991 жылдың сәуір айында ол Нью-Йоркке көшіп, Ирактың қарусыздандырылуын бақылайтын Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы комиссиясының (БҰҰҰК) атқарушы төрағасының орынбасары болып тағайындалды. 1992 жылы Вашингтонға қайта оралып, бұрынғы Кеңес Одағындағы ядролық қаруды таратпау және ядролық қауіпсіздік бастамаларына жауапты аға үйлестіруші ретінде Хатшының орынбасары кеңсесіне қосылды. Сол жылдың шілдесінде оның Саяси-әскери істер жөніндегі Мемлекеттік хатшының көмекшісі лауазымына тағайындалуы расталды. 1994 жылғы Солтүстік Кореяның ядролық дағдарысы кезінде Галлуччи АҚШ-тың бас келіссөзшісі болды. Ол сондай-ақ 1994 жылдың тамыз айынан бастап Мемлекеттік департаменттегі елші болып қызмет етті. Галлуччи 1996 жылдың 1 мамырында Джорджтаун университетіне Эдмунд А. Уолш атындағы Сыртқы істер мектебінің деканы болып оралды. 1998 жылдың наурыз айында Мемлекеттік департамент оны баллистикалық зымырандар мен жаппай қырып-жою қаруларының таралуынан туындайтын қауіп-қатермен күресу үшін арнайы елші етіп тағайындады, ол 2001 жылдың қаңтарына дейін осы лауазымды атқарды. Джорджтаун университетінің деканы ретінде Галлуччи консервативті Дуглас Дж. Фейтті 2 жылдық факультет лауазымына ұсынды, оны Фейт 2006 жылдың күзінде иеленді, бұл кейбір либералды оқытушылар мен студенттердің наразылығын тудырды. 2015 жылы Галлуччи Конгресс кітапханасындағы Джон У. Клюж орталығының директоры болды.

Gallucci left the world of academia in 1974 and went on to hold various positions relating to international affairs. He first found employment at the Arms Control and Disarmament Agency. Four years later, he became a division chief in the Department of State's Bureau of Intelligence and Research. From 1979 to 1981, he was a member of the Secretary's policy planning staff. He then served as an office director in both the Bureau of Near Eastern and South Asian Affairs and in the Bureau of Political Military Affairs for a year each. Ten years after beginning his foreign affairs career, he left Washington, D. C., to serve as the deputy director general of the Multinational Force and Observers, the Sinai peacekeeping force headquartered in Rome. He returned in 1988 to join the faculty of the National War College, where he taught for three years. In April 1991 he moved to New York to take up an appointment as the deputy executive chairman of the United Nations Special Commission (UNSCOM) overseeing the disarmament of Iraq. He returned again to Washington in 1992 to join the Office of the Deputy Secretary as the senior coordinator responsible for nonproliferation and nuclear safety initiatives in the former Soviet Union. In July of the same year his appointment as the Assistant Secretary of State for Political Military Affairs was confirmed. During the North Korean nuclear crisis of 1994, Gallucci was the chief U. S. negotiator. He also has served as an ambassador at large with the Department of State, since August 1994. Gallucci returned to Georgetown University as dean of the Edmund A. Walsh School of Foreign Service on May 1, 1996. In March 1998, the Department of State appointed him as special envoy to deal with the threat posed by the proliferation of ballistic missiles and weapons of mass destruction, a position which he held until January 2001. As a dean at Georgetown University, Gallucci recommended conservative Douglas J. Feith to a 2 year faculty position which Feith occupied in the fall of 2006, a move which generated protests from some liberal faculty and students. In 2015, Gallucci became director of The John W. Kluge Center at the Library of Congress.

Жарияланған еңбектер

"Критикалық жағдайға көшу: Солтүстік Кореяның бірінші ядролық дағдарысы" (The Brookings Institution, 2004 сәуір) Джоэл С. Вит және Дэниел Б. Понеманмен бірге. Бейбітшілік пен құрмет жоқ: Вьетнамдағы американдық әскери саясат (Johns Hopkins University Press, 1975). "Солтүстік Корея, Иран және ядролық қарудың таралуы: қауіп, АҚШ саясаты, ұсыныстар және Үндістан келісімі", Стивен ван Эвера (ред.), "Американы қалай қауіпсіз етуге болады" (Кембридж, М.А.: The Tobin Project, 2006), 23–32 беттер. "Ядролық апаттың алдын алу: АҚШ-тың осалдығына қатысты төтенше жауаптарды қарастыру", Америка саяси және әлеуметтік ғылым академиясының жылнамалары, 607 том (2006 қыркүйек), 51–58 беттер. "Американың Солтүстік Кореямен қарым-қатынасы: реалисттік көзқарас", "Структуралық реализмге қатысты перспективалар" кітабында, Эндрю К. Ханами (ред.) (Palgrave Macmillan, 2003). "Әлемдік билікті "жабық бөлмеде" қарастыру: ол талқылауға кіре ме әлде оны тоқтата ма?", Джон Карлсон және Эрик Оуэнс (ред.), "The Sacred and The Sovereign: Халықаралық саясат пен дінді қайта қарастыру" (Georgetown University Press, 2003). "Стратегиялық ядролық қару саясаты мәселесі", Naval War College Review журналындағы мақала (2002 жылғы қыс). "Кореяның бірігуі жөніндегі келіссөздер: халықаралық құрылымдық ұсыныстар", "Кореяның болашағы және үлкен державалар" кітабында, Николас Эберштадт және Ричард Дж. Эллингс (ред.) (Азия зерттеулерінің ұлттық бюросы, 2001). "АҚШ пен Солтүстік Корея арасындағы келісім және АҚШ-тың Корея саясаты", "The Two Koreas and the United States" (M. E. Sharpe Inc., 2000). "АҚШ-тың ядролық қаруды таратпау саясаты: Ирак және Солтүстік Кореямен болған тәжірибеден алынған сабақтар", "Pulling Back From the Nuclear Brink: Ядролық қауіптерді азайту және қарсыласу" (Frank Cass Publishers, 1998). Ядролық қарудың таралуын болдырмау үшін АҚШ саясатын шектеу: минималды титімсіздіктің маңыздылығы (Lawrence Livermore National Laboratory, қауіпсіздік, энергия және қару-жарақ бақылау жөніндегі техникалық зерттеулер орталығы, 1991). "Ядролық қарудың таралуына әсер ететін факторлар", Brito және Intriligator (ред.), "Ядролық қарудың таралуын басқару стратегиялары: экономикалық және саяси мәселелер" (Lexington Books, 1983). "Батыс Еуропа", Williams және Desse (ред.), "Ядролық қаруды таратпау: пайдаланылған отын мәселесі" (Pergamon Policy Studies, 1979).

Going Critical: The First North Korean Nuclear Crisis, with Joel S. Wit and Daniel B. Poneman (The Brookings Institution, April 2004). Neither Peace Nor Honor: The Politics of American Military Policy in Viet Nam (Johns Hopkins University Press, 1975). "North Korea, Iran and the Proliferation of Nuclear Weapons: The Threat, U. S. Policy and the Prescription and the India Deal," in Stephen van Evera, ed., How to Make America Safe (Cambridge, MA: The Tobin Project, 2006), pp. 23–32. "Averting Nuclear Catastrophe: Contemplating Extreme Responses to U. S. Vulnerability," Annals of the American Academy of Political and Social Science, Vol. 607 (September 2006), pp. 51–58. "America Deals with North Korea: A Realist's Approach," in Perspectives on Structural Realism, Andrew K. Hanami (Ed.) (Palgrave Macmillan, 2003). "Weighing Sovereignty in the 'Sit Room:' Does It Enter or End the Debate?" in The Sacred and The Sovereign: Rethinking Religion and International Politics, John Carlson and Erik Owens, Eds. (Georgetown University Press, 2003). "A Question of Strategic Nuclear Weapons Policy," Review Essay in Naval War College Review (Winter 2002). "Negotiating Korean Unification: Options for an International Framework," in Korea's Future and the Great Powers, Nicholas Eberstadt and Richard J. Ellings, Eds. (National Bureau of Asian Research, 2001). "The U. S. – North Korea Agreed Framework and the Korea Policy of the United States," in The Two Koreas and the United States (M. E. Sharpe Inc., 2000). "U. S. Nonproliferation Policy: Lessons Learned from Our Experience with Iraq and North Korea," in Pulling Back From the Nuclear Brink: Reducing and Countering Nuclear Threats (Frank Cass Publishers, 1998). Limiting U. S. Policy Options to Prevent Nuclear Weapons Proliferation: The Relevance of Minimum Deterrence (Lawrence Livermore National Laboratory, Center for Technical Studies on Security, Energy, and Arms Control, 1991). "Factors Influencing the Proliferation of Nuclear Weapons," in Brito and Intriligator (eds. ), Strategies for Managing Nuclear Proliferation: Economic and Political Issues (Lexington Books, 1983). "Western Europe," in Williams and Desse (eds. ), Nuclear Non Proliferation: The Spent Fuel Problem (Pergamon Policy Studies, 1979).