Педункулярлық галлюциноз: 1922-де Жан Лермитте сипаттаған мидың орталық бөлігінің зақымдануынан туындайтын сирек көріністер. Зерттеулер мен жаңа технологиялар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1922 жылы француз неврологы Жан Лермит орта ми мен көпіршедегі зақымдануға ұқсас көру галлюцинацияларына шалдыққан пациенттің жағдайын сипаттады. Кейін осыған ұқсас жағдайлар жарияланғаннан кейін, бұл синдром "педункулярлық галлюциноз" деп аталды. Лермит және басқа зерттеушілердің қосымша жағдайларын жинақтауы галлюцинациялар және мінез-құлық неврологиясы туралы академиялық медициналық талқылауға ықпал етті. Лермит осы саладағы жұмысының толық есебін "Галлюцинациялар: клиника және физиопатология" кітабында берді, ол 1951 жылы Парижде Doin баспасында жарық көрді. Қазіргі зерттеушілер медициналық ми бейнелеудегі жаңа технологияларды пайдалана отырып, осы ерекше галлюцинациялардың мидағы орналасуын растады.
In 1922, the French neurologist Jean Lhermitte documented the case of a patient who was experiencing visual hallucinations that were suggestive of localized damage to the midbrain and pons. After other similar case studies were published, this syndrome was labeled "peduncular hallucinosis." The accumulation of additional cases by Lhermitte and by others influenced academic medical debate about hallucinations and about behavioral neurology. Lhermitte provided a full account of his work in this area in his book "Les hallucinations: clinique et physiopathologie," which was published in Paris in 1951 by Doin publishing. Contemporary researchers, with access to new technologies in medical brain imaging, have confirmed the brain localization of these unusual hallucinations.
Белгілері мен симптомдары
Халюцинациялар әдетте түсті, айқын суреттер түрінде болады және олар ояу күйде, көбінесе түнде пайда болады. Көптеген науқастарда ұйқысыздық пен күндізгі ұйқышаңдық сипаттамалары бар қалыптан тыс ұйқы үлгілері байқалады. Педункулярлық галлюциноз жоғарылатушы ретикулярлық белсендіру жүйесінің зақымдануына байланысты туындайтын "босату құбылысы" ретінде сипатталған, бұл синдромға тән ұйқының бұзылуымен расталады. Оланзапин сияқты препараттар ұйқының бұзылуын емдеуге көмектеседі, себебі ол ұйқының үздіксіздігі мен сапасын жақсартады және баяу толқындық ұйқыны арттырады. Оның аутопсиясы мидың көптеген аймақтарындағы инфарктты көрсетті, оның ішінде төменгі-латеральды қызыл ядро, жоғарғы колликула, периакведуктальді сұр зат, үшінші жұлын ядросы, жоғарғы мишақша педункулы, қара зат және пульвинар. Де Морзиер педункулярлық галлюцинозбен байланысты артқы таламустық зақымданулар да анықталды.
The hallucinations are normally colorful, vivid images that occur during wakefulness, predominantly at night. Most patients exhibit abnormal sleep patterns characterized by insomnia and daytime drowsiness. Peduncular hallucinosis has been described as a “release phenomenon” due to damage to the ascending reticular activating system, which is supported by the sleep disturbance characteristic of this syndrome. The use of drugs such as Olanzapine may help treat sleep disturbances as it has been found to “improve sleep continuity, sleep quality, and [to] increase slow wave sleep.” His autopsy revealed the infarction of many areas of the brain including the inferolateral red nucleus, superior colliculus, periaqueductal gray, third nerve nucleus, superior cerebellar peduncle, substantia nigra, and pulvinar. Posterior thalamic lesions were also found to be linked to peduncular hallucinosis by De Morsier.