Көздің фокусқа қабілеті және бейімделу механизмі

Кіріспе

Көздің фокусқа түсіру қабілеті

Акомодация – бұл омыртқалы жануарлардың көзінің қашықтығы өзгергенде анық бейне сақтау немесе нысанға фокус беру үшін оптикалық күшін өзгертетін процесі. Бұл ретте, қашықтықтар жеке адамдар үшін ең алыс нүктеден – көзден нысанның анық көрінетін ең үлкен қашықтықтан, ең жақын нүктеге – анық бейне үшін ең кішкентай қашықтыққа дейін өзгереді. Акомодация көбінесе рефлекс ретінде жұмыс істейді, оның ішінде аккомодациялық конвергенция рефлексінің бір бөлігі, бірақ оны саналы түрде де басқаруға болады. Жануарлар фокусты өзгертудің негізгі жолдары: Линзаның пішінін өзгерту. Линзаның торқабыққа қатысты орнын өзгерту. Көз шаршығының осьтік ұзындығын өзгерту. Мүйіз қабығының пішінін өзгерту.

Фокус механизмдері

Үш өлшемді ортадағы заттардың шашыраған жарығын екі өлшемді жеке жарық нүктелерінің жиынтығына шоғырландыру үшін жарықты бүгіру қажет. Белгілі бір аумақтағы жарық нүктелерінің анық суретін алу үшін, жарықтың рефракция деп аталатын нақты жүйелі иілуі керек. Миллиондаған жарық нүктелерінен құралған нақты бейне – жануарлардың торлы қабығы арқылы көретін бейне. Мүйіз қабығы мен линзаның бөліктерінің біркелкі қисылуы жарықты торлы қабыққа жүйелі түрде бүгіп жібереді. Оптика заңдылықтарына сәйкес, торлы қабықтағы фокусқа түскен сурет затқа қатысты кері болады. Әртүрлі жануарлар әртүрлі ортада тіршілік етеді, олардың сыну көрсеткіштері су, ауа және көбінесе олардың қосындысынан өзгеше. Сондықтан, көздер әртүрлі ортада әртүрлі фокус механизмдерін қолдана отырып, жарықты әртүрлі дәрежеде бүгіруі керек. Ауа мен мүйіз қабығы арасындағы интерфейс, көздің гидратацияланған құрылымдарына қарағанда, сыну көрсеткішінің үлкен айырмасын қамтиды. Осының салдарынан, ауада тіршілік ететін жануарлар жарықтың көп бөлігін ауа-мүйіз қабығы интерфейсінде бүгіреді, ал линза суретті толықтырып, нақтырақ фокусқа келтіруге қатысады. Әдетте, ауада тіршілік ететін сүтқоректілер, құстар және бауырымен жорғалаушылар көздерінің оптикалық күшін цилиарлық дене арқылы иілгіш линзаның пішінін нәзік және дәл өзгерту арқылы өзгертеді. Су мен гидратацияланған мүйіз қабығы арасындағы сыну көрсеткішінің шамалы айырмашылығы балықтар мен қосмекенділердің жарықты көздің ішкі құрылымдарын пайдалана отырып, көбірек бүгіруіне мүмкіндік береді. Сондықтан, суда дамыған көздерде линзаның пішінін өзгертуге қарағанда, дөңгелек, қатты және жоғары сыну қабілетіне ие линза мен торлы қабық арасындағы қашықтықты өзгертуге негізделген механизм бар, бұл үшін біркелкі емес бұлшық еттер қолданылады.

Құрлықтағы жануарлар мен пішінін өзгертетін линза

Осы мақалада сипатталған тікелей эксперименттік дәлелдердің әртүрлі түрлері суда тіршілік етпейтін көптеген омыртқалы жануарлардың линзаларының пішінін өзгерту арқылы, кем дегенде, ішінара фокусқа қол жеткізедін көрсетіп тұр. Линза пішінінің осылай нәзік, дәл және жылдам қалай өзгеретіні әлі толыққанды түсініксіз. Омыртқалы жануарлардың линзасы мөлдір болғандықтан және тірі организмде ғана жақсы жұмыс істейтіндіктен, кез келген линза моделін тікелей эксперименттік жолмен дәлелдеу қиын. Омыртқалы жануарларды қарастырғанда, барлық модельдердің әр түрлі аспектілері линзаның фокусына қатысты әртүрлі рөлдер атқаруы мүмкін. Модельдерді екі негізгі топқа бөлуге болады: сыртқы күштердің линзаға, оның пассивті серпімділігіне әсер ету маңыздылығын баса назар аударатын модельдер және линзаның ішкі күштерін тудыру мүмкіндігін қарастыратын модельдер.

Сыртқы күштер

Адамның пішінін өзгертетін линзаның моделін Янг 1800 жылғы 27 қарашада өткен лекциясында ұсынды. Хелмгольц бен Гаксли сияқты басқалар 1800 жылдардың ортасында модельді жетілдіріп, кірпікше бұлшық етінің линзаны дөңгелетіп, жақынға қарау үшін қалай жирылатынын түсіндірді, ал бұл модельді 1909 жылы Хелмгольц танымал етті. Модельді былай қорытындылауға болады. Әдетте линза өз тірек байламдары мен капсуласы арқылы тартылып тұрады, көздің қысымымен нығыз тартылады. Жақын фокустық қашықтықта кірпікше бұлшық еті жирылады, кірпікше денесі созылады және тірек байламдарындағы кернеудің бір бөлігін босатады, бұл линзаның серпімді түрде дөңгеленуіне мүмкіндік береді, сындыру күшін арттырады. Фокусты алыстағы нысанға ауыстыру үшін жұқарақ, қисықтығы аз линза қажет. Бұл кірпікше денесінің кері қайтуына мүмкіндік беретін кірпікше бұлшықеттері сияқты сфинктердің бір бөлігін босату арқылы жүзеге асырылады, бұл линзаны жұқарақ және қисықтығы аз етеді, соның салдарынан фокустық қашықтық артады. Гельмгольц моделінде мәселе бар, себебі математикалық модельдер сыналып баққанмен, ешқайсысы Гельмгольц механизмдерін ғана қолдану арқылы жұмыс істеуге жеткілікті жақын болған жоқ. Шахар құрлықтағы омыртқалы жануарлар үшін жақсы қабылдамаған модель ұсынды. Теория математикалық модельдеуге линзаның фокустауын дәлірек көрсетуге мүмкіндік береді, сонымен қатар тірек байламдарының күрделілігін және кірпікше денесіндегі радиалдық және дөңгелек бұлшық еттердің болуын ескереді. Бұл модельде байламдар радиалдық бұлшықеттерді пайдалана отырып, экватордағы линзаға әртүрлі дәрежеде тартылуы мүмкін, ал экватордан алдыңғы және артқы жаққа жылған байламдар дөңгелек бұлшықеттерді жиыру арқылы әртүрлі дәрежеде босаңсытылады. Бұл серпімді линзаға әсер ететін көптеген әрекеттер оған линзаның алдыңғы жағының пішінін одан да нәзік өзгертуге мүмкіндік береді. Тек фокусты өзгерту ғана емес, сонымен қатар өзгеріп жатқан пішіннен туындауы мүмкін линзаның аберрацияларын түзетуге және математикалық модельдеуге жақсырақ сәйкес келуге мүмкіндік береді. Бұл линзаны ұстап тұрған байламдарға аздаған күш салуды талап етеді. Линзаның толығымен жұқаруы қашықтықтан көру үшін және жақынға қарау үшін босаңсуға мүмкіндік бермейді, керісінше, дөңгелек кірпікше бұлшықеттерінің жирылуы линзаның алдыңғы жағына гидростатикалық қысымды азайтады. Линзаның алдыңғы жағы өзінің пішінін екі тіреу арасында ілінген босаң тізбек сияқты өзгерте алады, тіреулер бір-біріне жақындағанда қисығы өзгереді. Бұл модельде линзаның толық пішінін өзгертуге тырысудың орнына линзаның алдыңғы жағының дәл сұйықтық қозғалысы қажет. Бұл тұжырымдама фокусқа қатысты болса да, Шеймпфлуг фотосуреті көздің артқы жағының да пішіні өзгеретінін көрсетті.

The model of a shape changing lens of humans was proposed by Young in a lecture on the 27th Nov 1800. Others such as Helmholtz and Huxley refined the model in the mid 1800s explaining how the ciliary muscle contracts rounding the lens to focus near and this model was popularized by Helmholtz in 1909. The model may be summarized like this. Normally the lens is held under tension by its suspending ligaments and capsule being pulled tight by the pressure of the eyeball. At short focal distance the ciliary muscle contracts, stretching the ciliary body and relieving some of the tension on the suspensory ligaments, allowing the lens to elastically round up a bit, increasing refractive power. Changing focus to an object at a greater distance requires a thinner less curved lens. This is achieved by relaxing some of the sphincter like ciliary muscles allowing the ciliarly body to spring back, pulling harder on the lens making it less curved and thinner, so increasing the focal distance. There is a problem with the Helmholtz model in that despite mathematical models being tried none has come close enough to working using only the Helmholtz mechanisms. Schachar has proposed a model for land based vertebrates that was not well received. The theory allows mathematical modeling to more accurately reflect the way the lens focuses while also taking into account the complexities in the suspensory ligaments and the presence of radial as well as circular muscles in the ciliary body. In this model the ligaments may pull to varying degrees on the lens at the equator using the radial muscles, while the ligaments offset from the equator to the front and back are relaxed to varying degrees by contracting the circular muscles. These multiple actions operating on the elastic lens allows it to change lens shape at the front more subtly. Not only changing focus, but also correcting for lens aberrations that might otherwise result from the changing shape while better fitting mathematical modeling. demands less tension on the ligaments suspending the lens. Rather than the lens as a whole being stretched thinner for distance vision and allowed to relax for near focus, contraction of the circular ciliary muscles results in the lens having less hydrostatic pressure against its front. The lens front can then reform its shape between the suspensory ligaments in a similar way to a slack chain hanging between two poles might change its curve when the poles are moved closer together. This model requires precise fluid movement of the lens front only rather than trying to change the shape of the lens as a whole. While this concept may be involved in the focusing it has been shown by Scheimpflug photography that the rear of the lens also changes shape in the living eye.

Ішкі күштер

Томас Янг 1801 жылы адам линзасының пішінін өзгерту арқылы фокусқа бейімделу механизмін ұсынғанда, линзаның жиырылуға қабілетті бұлшықет болуы мүмкін деп ойлады. Бұл модель интракапсулярлық бейімделу деп аталады, себебі ол линза ішіндегі қызметке тәуелді. 1911 жылғы Нобель лекциясында Аллвар Гуллстранд «Мен интракапсулярлық бейімделу механизмын қалай таптым» деген тақырыпта сөз сөйледі және линзаның фокусталуының осы аспектісі зерттеулерін жалғастыруда. Янг линзаны жиырылуға ынталандыратын жүйкелерді іздеуге көп уақыт жұмсады, бірақ табысқа жете алмады. Одан бері линзаның жүйке арқылы стимулданатын қарапайым бұлшықет емес екені анық болды, сондықтан 1909 жылғы Гельмгольц моделі басымдық алды. ХХ ғасырға дейінгі зерттеушілердің көптеген кейінгі жаңалықтар мен техникаларға қол жеткізу мүмкіндігі болмады. Аквапориндер сияқты мембраналық ақуыздар, жасушаларға судың кіруіне және олардан шығуына мүмкіндік береді, линзадағы ең көп таралған мембраналық ақуыз болып табылады. Жасушалардың электрлік байланысын қамтамасыз ететін коннексиндер де кең таралған. Электрондық микроскопия және иммунофлуоресценттік микроскопия талшықты жасушалардың құрылымы мен құрамының өте әртүрлі екенін көрсетеді. Магниттік-резонанстық томография линзаның қабаттасуын растайды, бұл оның ішінде әртүрлі сындыру жазылымдарына мүмкіндік береді. Адам линзасының сындыру көрсеткіші орталық қабаттарында шамамен 1,406-дан линзаның тығыздығы төмен қабаттарында 1,386-ға дейін өзгереді. Бұл көрсеткіш градиенті линзаның оптикалық күшін арттырады. Сүтқоректілер линзасының құрылымы туралы көбірек білген сайын, in situ Шеймпфлюг фотосуреттерінен, МРТ және физиологиялық зерттеулерден линзаның өзі айналадағы кірпікше бұлшық етіне толығымен пассивті түрде жауап бермейтіні, сонымен қатар линзадағы су динамикасына қатысты механизмдер арқылы жалпы сындыру көрсеткішін өзгерте алатыны анық көрінеді. Қоса берілген микрографта жануардан алынғаннан кейін босаңсқан қой линзасының бүктеліп қалған талшықтары көрсетілген, бұл жақын фокусқа бейімделу кезінде линза талшықтарының қысқаруын көрсетеді. Адам линзасындағы жасқа байланысты өзгерістер линзадағы су динамикасының өзгеруімен байланысты болуы мүмкін.

When Thomas Young proposed the changing of the human lens's shape as the mechanism for focal accommodation in 1801 he thought the lens may be a muscle capable of contraction. This type of model is termed intracapsular accommodation as it relies on activity within the lens. In a 1911 Nobel lecture Allvar Gullstrand spoke on "How I found the intracapsular mechanism of accommodation" and this aspect of lens focusing continues to be investigated. Young spent time searching for the nerves that could stimulate the lens to contract without success. Since that time it has become clear the lens is not a simple muscle stimulated by a nerve so the 1909 Helmholtz model took precedence. Pre twentieth century investigators did not have the benefit of many later discoveries and techniques. Membrane proteins such as aquaporins which allow water to flow into and out of cells are the most abundant membrane protein in the lens. Connexins which allow electrical coupling of cells are also prevalent. Electron microscopy and immunofluorescent microscopy show fiber cells to be highly variable in structure and composition. Magnetic resonance imaging confirms a layering in the lens that may allow for different refractive plans within it. The refractive index of human lens varies from approximately 1.406 in the central layers down to 1.386 in less dense layers of the lens. This index gradient enhances the optical power of the lens. As more is learned about mammalian lens structure from in situ Scheimpflug photography, MRI and physiological investigations it is becoming apparent the lens itself is not responding entirely passively to the surrounding ciliary muscle but may be able to change its overall refractive index through mechanisms involving water dynamics in the lens still to be clarified. The accompanying micrograph shows wrinkled fibers from a relaxed sheep lens after it is removed from the animal indicating shortening of the lens fibers during near focus accommodation. The age related changes in the human lens may also be related to changes in the water dynamics in the lens.

Адам көзі

[[File:Duane (1922) Fig 4 өзгертілген.svg|thumb|200px|right|Дуанның классикалық қисықтары, жасқа байланысты бейімделудің амплитудасы немесе енінің өзгеруін көрсетеді. Орташа (B) және шамамен төменгі (A) және жоғарғы (C) стандартты ауытқулар көрсетілген. Көздің фокустық күшінің шамамен 15 диоптрияға (метрмен өлшенген фокустық қашықтықтың кері шамасы) дейін күрт өзгеруі, кірпікше бұлшықтарының жирылуынан туындаған зоналық тартымдылықтың төмендеуінің салдарынан болады. Бұл процесс ашық жарықта 224 ± 30 миллисекунд ішінде жүзеге асуы мүмкін. Жасы ұлғайған сайын бейімделудің амплитудасы төмендейді. Өмірдің бесінші онжылдығында бейімделу амплитудасы төмендеп, көздің жақын нүктесі оқу қашықтығынан алысқа жылжуы мүмкін. Осы кезде пациент пресбиопияға шалдығады. Пресбиопия пайда болғаннан кейін, емметропиялық (яғни қашықтыққа көру үшін оптикалық түзетуді қажет етпейтін) адамдарға жақын көру үшін оптикалық көмек қажет болады; миопиялық (алыстан көруі нашар және қашықтыққа көру үшін оптикалық түзетуді қажет ететін) адамдар қашықтыққа арналған түзетусіз жақын жерде жақсы көретінін байқайды; ал гиперметропиялық (жақыннан көруі нашар) адамдарға қашықтыққа да, жақынға да түзету қажет болуы мүмкін. Бұл әсерлер оқушы кең болғанда, яғни жарық аз болғанда, көбірек байқалады. Жасқа байланысты бейімделудің төмендеуі көбінесе 45-50 жасқа келгенде 2 диоптриядан аспайды, осы кезде көптеген адамдар жақын объектілерге назар аудару қабілетінің төмендеуін байқайды және оқу үшін көзілдірік немесе бифокальды линзалар қолдануға мәжбүр болады. 70 жасқа келгенде бейімделу шамамен 1 диоптрияға дейін төмендейді. Бейімделу амплитудасының жасқа тәуелділігі графикалық түрде Дуанның классикалық қисықтарымен көрсетілген.

Адамның назарын қалай аудару туралы теориялар

Гельмгольц – Ең көп тараған теория 1855 жылы Герман фон Гельмгольц ұсынған теория болып табылады. Алшақ нысанға қарағанда, дөңгелек орналасқан кірпікше бұлшықтары босаңсып, линзаның зоналық және ілмек тәрізді байланыстары линзаны тартып, оны жалпақтайды. Бұл кернеудің көзі – шыны тәрізді және сулы денелердің склераға сыртқа қарай жасаған қысымы. Жақын нысанға қарағанда кірпікше бұлшықтары жирылады (склераға сыртқы қысымға қарсы тұрады), бұл линза зоналарының босаңсуына себеп болады, соның нәтижесінде линза қалыңдап, дөңгелек пішінге келді. Шахар – Рональд А. Шахар 1992 жылы «бірқатар ерекше геометриялық теория» деп аталатын теория ұсынды, ол адам линзасының фокусы экваторлық зоналар арқылы линзадағы кернеудің күшеюімен байланысты екенін мәлімдейді; кірпікше бұлшықтары жирылғанда экваторлық зоналық кернеу артып, кристалдық линзаның орталық беттері тікенеді, линзаның орталық қалыңдығы (алдыңғы-артқы диаметрі) ұлғаяды және линзаның шеткі беттері жалпақтайды. Экваторлық зоналарға кернеу артқанда, алдыңғы және артқы зоналар бір уақытта босаңсайды. Экваторлық зоналық кернеудің артуы линзаны тұрақтандырып, бейімделу кезінде шеткі линза бетін жалпақтайды. Соның салдарынан, гравитация бейімделу амплитудасына әсер етпейді және бейімделу кезінде бастапқы сфералық аберрация теріс бағытта ығысады. Теория көптеген тәуелсіз қолдау тапқан жоқ. Катенария – Д. Джексон Коулман линза, зона және алдыңғы шыны тәрізді денелердің көздің алдыңғы және шыны тәрізді камералары арасындағы диафрагманы құрайтынын ұсынады. Кірпікше бұлшықтарының жирылуы алдыңғы линза пішінін қолдайтын шыны тәрізді және сулы бөліктер арасындағы қысым градиентін тудырады. Дәл осы линза пішінінде линзаның ортасындағы тік қисықтық радиусының механикалық түрде қайталанатын күйі, шеткі алдыңғы линзаның сәл жалпақтауымен, яғни қимада катенария пішіні пайда болады. Алдыңғы капсула және зоналар трамплин немесе гамак пішіндес бетті құрайды, ол дөңгелек өлшемдерге, яғни кірпікше денесінің (Мюллер бұлшығы) диаметріне байланысты толыққанды қайталанады. Осылайша, кірпікше денесі аспалы көпірдің тіректері сияқты пішінге бағыттайды, бірақ линзаны жалпақтап тұру үшін экваторлық тартым күшіне мұқтаж емес.

Helmholtz—The most widely held theory of accommodation is that proposed by Hermann von Helmholtz in 1855. When viewing a far object, the circularly arranged ciliary muscle relaxes allowing the lens zonules and suspensory ligaments to pull on the lens, flattening it. The source of the tension is the pressure that the vitreous and aqueous humours exert outwards onto the sclera. When viewing a near object, the ciliary muscles contract (resisting the outward pressure on the sclera) causing the lens zonules to slacken which allows the lens to spring back into a thicker, more convex, form. Schachar—Ronald A. Schachar has proposed in 1992 what has been called a "rather bizarre geometric theory" which claims that focus by the human lens is associated with increased tension on the lens via the equatorial zonules; that when the ciliary muscle contracts, equatorial zonular tension is increased, causing the central surfaces of the crystalline lens to steepen, the central thickness of the lens to increase (anterior posterior diameter), and the peripheral surfaces of the lens to flatten. While the tension on equatorial zonules is increased during accommodation, the anterior and posterior zonules are simultaneously relaxing. The increased equatorial zonular tension keeps the lens stable and flattens the peripheral lens surface during accommodation. As a consequence, gravity does not affect the amplitude of accommodation and primary spherical aberration shifts in the negative direction during accommodation. The theory has not found much independent support. Catenary—D. Jackson Coleman proposes that the lens, zonule and anterior vitreous comprise a diaphragm between the anterior and vitreous chambers of the eye. Ciliary muscle contraction initiates a pressure gradient between the vitreous and aqueous compartments that support the anterior lens shape. It is in this lens shape that the mechanically reproducible state of a steep radius of curvature in the center of the lens with slight flattening of the peripheral anterior lens, i. e. the shape, in cross section, of a catenary occurs. The anterior capsule and the zonule form a trampoline shape or hammock shaped surface that is totally reproducible depending on the circular dimensions, i. e. the diameter of the ciliary body (Müeller's muscle). The ciliary body thus directs the shape like the pylons of a suspension bridge, but does not need to support an equatorial traction force to flatten the lens.

Қосымша түзетудің әсері

Адамдар жақын жердегі нысанға бейімделгенде, олар көздерін жинақтап, қарындарын да тарылтады. Осы үш қозғалыстың (акомодация, конвергенция және миоз) үйлесімі Эдингер-Вестфаль ядросының бақылауында болады және жақын үштік немесе аккомодация рефлексі деп аталады. Двойное көрудің (диплопияның) алдын алу үшін дұрыс конвергенция қажет екені жақсы түсінілгенімен, қарындардың тарылуының қызметтік рөлі әлі де толық анықталмаған. Бұл көздің жарық тесігін кішірейте отырып, көру тереңдігін арттыруға мүмкіндік береді, соның салдарынан торқанатқа бейнені фокусқа келтіру үшін қажетті аккомодация мөлшерін азайтады. Акомодация салдарынан қанша конвергенция болатыны арасындағы (AC/A қатынасы, CA/C қатынасы) өлшенетін Matthiessen қатынасы бар. Осы қатынастағы бұзылыстар бинокулярлық көру проблемаларына алып келуі мүмкін.

Адамда сипатталған қону аномалиялары

Қоныстану аномалияларының көптеген түрлері бар. Оларды жалпы екіге бөлуге болады: қоныстанудың төмендеуі және қоныстанудың жоғарылауы. Қоныстанудың төмендеуі физиологиялық (пресбиопия), фармакологиялық (циклоплегия) немесе патологиялық себептерден туындауы мүмкін.

Қоныстану парализі

Акомодация параличі кезінде аккомодация амплитудасы айқын түрде төмендеген немесе толығымен жоқ болады (циклоплегия).

Су жануарлары

Суға шомылатын құс (қарақара) линзасының фокусталуы 80 диоптрияға дейін жетеді, бұл су астындағы көрісті анықтайды. Сүйекті балықтың көзі. Құрлықтағы жануарларға қарағанда линзаның дөңгелек және қаттырақ екеніне назар аударыңыз, сондай-ақ линзаны артқа тарту үшін дөңгелек емес бұлшықет бар. Су жануарларына ауада да жақсы тіршілік ететін жануарлар кіреді, сондықтан фокустау механизмдері тек құрлықтағы жануарларға қарағанда әртүрлі болады. Кейбір киттер мен теңіз түлеулері судың үстінде де, астында да фокустауға қабілетті, олардың торлы қабығында адамдардағыдай бір емес, көптеген таяқшалар мен конус бар. Торлы қабықтың екі жоғары ажыратымды аймағы болуы, көру осін екіге бөледі – біреуі судың үстінде, екіншісі су астында. Бауырымен жорғалаушылар мен құстарда линзаны қолдаушы кірпікшелі дене линзаның ішкі бетімен бірнеше жастықша арқылы жанасады. Бұл жастықшалар линзаны қысып, пішінін өзгертеді, әртүрлі қашықтықтағы нысандарға фокустау үшін; сүтқоректілерде бұл функцияны көздің ішекше байланыстары орындайды. Балықтар мен қосмекенділерде линзаның пішіні өзгермейді, фокустау орнына линзаны көздің ішінде алға немесе артқа жылжыту арқылы жүзеге асырылады, бұл үшін ретрактор линзасы деп аталатын бұлшықет қолданылады. Қылқанды балықтарда көздің ішекше байланыстары мембранамен алмастырылады, оның ішінде линзаның астында шағын бұлшықеттер болады. Бұл бұлшықет жақын жердегі нысандарға фокустау кезінде линзаны алға тартады. Телеосттарда керісінше, бұлшықет көздің төменгі жағындағы қантамырлық құрылымнан – жалпақ процестен шығады және алыстағы нысандарға фокустау үшін линзаны артқа тартуға қызмет етеді. Амфибиялар линзаны алға жылжытады, бұл қылқанды балықтарға да тән, бірақ екі жануар түріндегі бұлшықеттер бірдей емес. Бақаларда екі бұлшықет бар – біреуі линзаның үстінде, екіншісі төменінде, ал басқа амфибияларда тек төменгі бұлшықет болады. Оптиканың негізгі талаптары барлық линзалы көздерде қолда бар тіндерді пайдалана отырып орындалуы керек, сондықтан көздер сырттан қарағанда ұқсас болып көрінеді. Жануарлар арасында оптикалық талаптарға жауап беру тәсілі әртүрлі жасуша түрлері мен құрылымдық механизмдерді қолдану арқылы өзгереді.

thumb|left|Diving bird (Cormorant) lens focusing can be up to 80 dioptres for clearer underwater vision. thumb|left|Bony fish eye. Note the harder more spherical lens than in land based animals and a none circular muscle to pull the lens backward Aquatic animals include some that also thrive in the air so focusing mechanisms vary more than in those that are only land based. Some whales and seals are able to focus above and below water having two areas of retina with high numbers of rods and cones rather than one as in humans. Having two high resolution area of retina presumably allows two axis of vision one for above and one for below water. In reptiles and birds, the ciliary body which supports the lens via suspensory ligaments also touches the lens with a number of pads on its inner surface. These pads compress and release the lens to modify its shape while focusing on objects at different distances; the suspensory ligaments usually perform this function in mammals. With vision in fish and amphibians, the lens is fixed in shape, and focusing is instead achieved by moving the lens forwards or backwards within the eye using a muscle called the retractor lentus. In cartilaginous fish, the suspensory ligaments are replaced by a membrane, including a small muscle at the underside of the lens. This muscle pulls the lens forward from its relaxed position when focusing on nearby objects. In teleosts, by contrast, a muscle projects from a vascular structure in the floor of the eye, called the falciform process, and serves to pull the lens backwards from the relaxed position to focus on distant objects. While amphibians move the lens forward, as do cartilaginous fish, the muscles involved are not similar in either type of animal. In frogs, there are two muscles, one above and one below the lens, while other amphibians have only the lower muscle. The fundamental requirements of optics must be filled by all eyes with lenses using the tissues at their disposal so superficially eyes all tend to look similar. It is the way optical requirements are met using different cell types and structural mechanisms that varies among animals.