Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sixth Street – Остин қаласындағы тарихи көше және ойын-сауық ауданы, Техас штатының орталық қаласында орналасқан. Алтыншы көше бұрын Пекан көшесі деп аталатын, Остин қаласының ескі атау жүйесі бойынша, шығыс-батысқа қарай ағаштардың аттарымен, ал солтүстік-оңтүстікке қарай Техас өзендерінің аттарымен аталатын (соңғы жүйе әлі де қолданыста). Батыс Алтыншы көшесінің Лавака көшесінен батысқа және 35 тас жолынан шығысқа қарай шамамен тоғыз блоктан тұратын аймағы Алтыншы көшенің тарихи ауданы ретінде танылған және 1975 жылдың 30 желтоқсанында Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. 1800 жылдардың соңында Остин қаласының сауда және коммерциялық аудандарының бірі ретінде дамыған, мұндағы басым құрылыс стилі – екі немесе үш қабатты тас қаланған Виктория стиліндегі коммерциялық архитектура. Аймақтағы көптеген құрылыстар 1880 жылдарға дейін салынған, бірақ бірнеше ерекшеліктер бар: Дрискилл қонақ үйі (1886), Скарброу ғимараты (1910) және Литтлфилд ғимараты. Жақын орналасқан 4-ші және 6-шы көшелер 1970 жылдардан бері маңызды ойын-сауық орталығы болып табылады. Конгресс даңғылы мен 35 тас жолы арасындағы Батыс 6-шы көшеде көптеген барлар, клубтар, музыкалық орындар мен сауда орталықтары орналасқан, олардың көпшілігі апта ішінде әртүрлі уақытта тікелей музыка ұсынады. Демалыс күндері кешке және футбол матчтары кезінде (жаяу жүргіншілер санына байланысты), сондай-ақ мерекелер мен арнайы іс-шараларда I-35-тен Brazos көшесіне дейінгі Шығыс 6-шы көшеде және көптеген қиылыстарда қозғалыс шектеледі, бұл көпшілікке көше бойындағы көптеген орындарға кедергісіз жүруге мүмкіндік береді. Шығыс Алтыншы көшесі (жергілікті жерде "Dirty Sixth" деп белгілі) әр жыл сайын музыка және кино фестивальдері (мысалы, South by Southwest), мотоциклдер митингтері (мысалы, Техас Республикасы мотоциклдер митингі) және Пекан көшесі фестивалі сияқты түрлі шараларды қабылдайды. Лавакадан батысқа қарай орналасқан Алтыншы көше ауданы Батыс 6-шы көше ауданы деп аталады. Соңғы кезде осы аймақты жеке ойын-сауық ауданы ретінде дамытуға бағытталған, әсіресе тікелей музыканы ұнататын адамдарға арналған қозғалыс күшейіп келеді.
Sixth Street is a historic street and entertainment district in Austin, Texas, located within the city's urban core in downtown Austin. Sixth Street was formerly named Pecan Street under Austin's older naming convention, which had east–west streets named after trees and north–south streets named after Texas rivers (the latter convention remains in place). The nine block area of West Sixth Street roughly between Lavaca Street to the west and Interstate 35 to the east is recognized as the Sixth Street Historic District and was listed in the National Register of Historic Places on December 30, 1975. Developed as one of Austin's trade and commercial districts in the late 1800s, the predominant building style are two or three story masonry Victorian commercial architecture. Most structures in the area had already been built by the 1880s, though a few notable exceptions include the Driskill Hotel (1886), the Scarbrough Building (1910), and the Littlefield Building. The area around nearby 4th Street and 6th Street has been a major entertainment district since the 1970s. Many bars, clubs, music venues, and shopping destinations are located on West 6th Street between Congress Avenue and Interstate 35, and many offer live music at one time or another during the week. Traffic is generally blocked on East 6th Street and most crossroads from I 35 to Brazos Street on weekend evenings, and football home games (depending on pedestrian traffic), as well as holidays and special events, to allow the crowds to walk unfettered to the many venues that line the street. East Sixth Street (known locally as Dirty Sixth) plays host to a wide variety of events each year, ranging from music and film festivals (such as South by Southwest) to biker rallies (such as The Republic of Texas Biker Rally) and the Pecan Street Festival. The area of Sixth Street west of Lavaca is known as the West 6th Street District. Recently, a movement has been growing to develop this area as an entertainment district of its own, geared toward the live music crowd.
Тарих
Остин Эдвин Уоллер жасаған 15 блоктық тор жоспары бойынша жоспарланған, солтүстік-оңтүстік бағытта Конгресс даңғылымен бөлінген. Бастроп тас жолы 1839 жылы белгіленіп, Пекан көшесі арқылы Остинге қарайтын бағытты таңдады. 1840 жылы Остинге келген дилижанс осы бағытты ұстанды және Пекан мен Конгресс көшелерінің солтүстік-батыс бұрышындағы Булок қонақ үйін аялдама ретінде пайдаланды. 1839 жылы Ричард Булок салған Булок – Остинде бірнеше жыл бойы жартылай ресми және бейресми кездесу орны болған ағаш үйлердің кешені. Бұл қиылыс тез арада қала өмірінің орталық нүктесіне айналды. Қала Конгресс пен Пекан көшелері бойында өсті. Пеканның даму үшін айқын артықшылықтары болды. Көше су тасқынынан қауіпсіз болу үшін өзеннен жеткілікті қашықтықта орналасқан, кейде су Кипресс көшесіне (3-ші көшеге) дейін таралды, және ол арбалар мен жаяу жүргіншілерге қолайлы саяхаттауға мүмкіндік беретін шығыс-батысқа қарай созылған соңғы көше болды. 1850 мен 1860 жылдар аралығында қала халқының қарқынды өсуінен кейін Пекан көшесінде ағаш және каркасты үйлер ғана емес, сонымен қатар саяхатшылардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін вагон алаңдары, ат қоралары және салондар пайда болды. Остиннің алғашқы көпірі 1865 жылы Шоал-Крик арқылы Пекан көшесін байланыстыру үшін салынды, бірақ АҚШ армиясы салған тар темір жаяу жүргіншілер көпірі арбалардың өтуіне мүмкіндік бермеді. Азамат соғысы 1860 жылдары 6-шы көшенің дамуын тоқтатса да, келесі жылдар 6-шы көшенің коммерциялық орталық ретінде гүлденген кезі болды. 1871 жылы темір жолдың келуі 6-шы көшеге үлкен пайда әкелді, себебі Остиннің ең беделді бизнес кәсіпорындарының бір бөлігі темір жол станциясына жақын орналасқан. Көше бойындағы жерлерге сұраныс жоғары болды және екі және үш қабатты әктас Виктория стиліндегі сауда ғимараттары бір қабатты каркасты үйлердің немесе бос участақтардың орнына бой көтерді. 1887 жылы Шоал-Крикке жаңа, үлкен көпір салынды, ол 6-шы көшенің толық 80 фут (24 метр) еніне сәйкес келіп, арбалардың өтуіне мүмкіндік берді. Бұл Батыс 6-шы көшесіндегі көпір бүгінге дейін қолданыста және кейіннен Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. 1893 жылы 6-шы және Конгресс көшелерінің оңтүстік-батыс бұрышында құрылған Скарброу және Хикс универмагы 1909 жылы Остиннің алғашқы заманауи көкжиек құрылысын салуға кіріскен кезде осы жерде қалуға шешім қабылдады. Скарброу ғимараты – коммерциялық стильдегі сегіз қабатты кірпіш ғимарат. Джордж Литтлфилд 1911 жылы өзінің Америка банкісін орналастыру үшін сол қиылыстың солтүстік-шығыс бұрышын 9 қабатты кірпіш және әктас ғимарат салуға таңдады. Осы даму кезеңінде 6-шы көшеде екі нәсілдік сипаттама байқалды, бірақ ол 1890-шы жылдар мен 1900-шы жылдардың басында айқын болды. Мысалы, қара нәсілді дәрігердің кеңсесі Шығыс 6-шы көшесінің 300-ші блогында орналасқан, ал 400-ші және 500-ші блоктардың солтүстік жағындағы бірнеше бизнес қара нәсілділермен басқарылып, Остиннің қара нәсілді қауымына қызмет көрсетті. XX ғасырдың басында нәсілдік және этникалық әртүрлілік 6-шы көшенің ең көрнекті ерекшеліктерінің біріне айналды. Ливандық бизнес 1890 жылдары 6-шы көшеде пайда бола бастады. Остиндегі алғашқы ливандық иммигранттардың бірі, Катер Джозеф, 1880 жылдары Конгресс көшесінде кондитерлік дүкен ашты. Джозефтер отбасы әлі күнге дейін Шығыс 6-шы көшеде бизнес жүргізуде, сондай-ақ 20-ғасырдың басында бұл жерде бизнес құрған бірнеше ливандық және сириялық отбасылар да жұмыс істейді. 1940 жылы 6-шы көшедегі бизнеске қара нәсілділер, еврейлер, немістер, қытайлар және мексикалық американдықтар ие болды. Шығыс 6-шы көше аймағының коммерциялық маңыздылығының тұрақты төмендеуі 1940 жылдары болды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін одан да жеделдеді. Екінші қол дүкендері, желілік және дисконтты дүкендер төмен кірісті клиенттерге қызмет етті, содан кейін бос ғимараттардың саны артып кетті. 1950-1960 жылдары аймақтағы ломбардтардың, несие компанияларының және барлардың көбеюі салдарынан жағымсыз атмосфера қалыптасты. Алайда, бірнеше жекеменшік кәсіпорындар бұл аймақты коммерциялық қызмет үшін тірі ұстады. 6-шы көшедегі соңғы тұрғындардың бірі жергілікті сәулетші Дэвид Грейбер болды. Грейбер 410 E. 6th Street үйін сатып алып, 2010 жылы қайтыс болғанға дейін оны отбасының резиденциясы етті. Бұл ғимарат 6-шы көшедегі соңғы ғимарат ретінде ерекшеленеді, ол тек негізгі тұрғын үй ретінде пайдаланылды. Ғимараттың ішкі жабдықталуы сол кездегі заманауи стильде болды, оның ішінде жабық бассейн және жақсы дыбыс оқшаулау жүйесі бар еді. 1929 жылы 320 E. 6th Street мекенжайында тарихи «Ритц» театры есігін ашты. Тарихы бойында «Ритц» кинотеатр, музыкалық зал, клуб, комедия театры және басқа да түрлі мақсаттарда пайдаланылды. 2007 жылдың күзінде жаңартудан кейін ол «Аламо Драфхаус» кинотеатрының жаңа орталық орны ретінде қайта ашылды. 2007 жылдың 20 наурызында «Аламо Драфхаус Синема» кинотеатры 1997 жылы ашылған түпнұсқа кинотеатрын «Ритцке» көшіру туралы хабарлады. 2007 жылдың 1 сәуірінде «Ритцті» кинотеатр ретінде қайта жандандыру үшін құрылыс жұмыстары басталды. 2014 жылдың мамырынан бастап, ойын-сауық ауданында (Interstate 35-тен San Jacinto Street-ке дейін) бейсенбі кештен сенбі күніне дейін тұраққа тыйым салынды, ол түнгі сағат 2-де аяқталады (24 сағаттық сағат бойынша жексенбі күні). SXSW '14 мас күйде жүргізу оқиғасынан кейін 6-шы көше ауданын көлік құралдарынан босату жоспарлары қарастырылды, онда бірнеше жаяу жүргіншілерге соққы берілді.
Austin was planned on a 15 block grid plan developed by Edwin Waller that was bisected by Congress Avenue running north–south. The Bastrop Highway linking the town to earlier settlements in East Texas was charted in 1839 and chose the route into Austin along Pecan Street. The stagecoach followed this route when it arrived in Austin in 1840, and used the Bullock Hotel at the northwest corner of Pecan and Congress as the stage stop. The Bullock, built in 1839 by Richard Bullock, was a complex of log building which served as the quasiformal and informal meeting place in Austin for several years. That particular intersection quickly became the focal point of town life. The town grew like a cross up and down Congress and Pecan. Pecan had an obvious advantage for development. The street was far enough from the river to escape flooding, which occasionally spread as far as Cypress Street (3rd Street), and it was the last east–west street flat enough for wagons and pedestrians to travel comfortably. Following an explosive growth in town population between 1850 and 1860, Pecan soon contained not only log and frame houses, but also was lined with wagon yards, livery stables, and saloons to meet the needs of travelers. Austin's first bridge was built to carry Pecan Street across Shoal Creek in 1865, though the narrow iron footbridge, built by the United States Army, could not carry wagon traffic. While the Civil War interrupted Sixth Street's growth in the 1860s, the following years were the height of Sixth Street's importance as a commercial center. The arrival of the railroad in 1871 was very much to Sixth Street's benefit, as some of Austin's most prestigious business enterprises were located here to be near the railroad depot. Lots along the street were in great demand and fine two and three story limestone Victorian commercial structures began to line the streets where one story frame buildings or vacant lots had been. In 1887, a new, larger bridge across Shoal Creek was built to match the full 80 feet (24 m) width of Sixth Street and permit wagons to cross; this West Sixth Street Bridge is still in use today, and has since been added to the National Register of Historic Places. Scarbrough and Hicks department store, founded on the southwest corner of 6th and Congress in 1893, decided to remain in this same location in 1909 when it undertook the construction of Austin's first modern skyscraper; the Scarbrough Building is an eight story brick building in the Commercial style. George Littlefield chose the northeast corner of that intersection in 1911 for a 9 story brick and limestone building to be built to house his American Bank. A biracial character was evident along Sixth Street during this period of development, although it became more pronounced in the 1890s and early 1900s. For example, a black physician had an office in the 300 block of East Sixth, and several businesses on the north side of the 400 and 500 blocks were operated by blacks and catered to Austin's black community. By the early 20th century, racial and ethnic diversity had become one of Sixth Street's most striking characteristics. Lebanese businesses also began to appear on 6th Street in the 1890s. One of the first Lebanese immigrants to Austin, Cater Joseph, opened a confectionery on Congress in the 1880s. The Joseph family still maintains a business on East 6th Street, as do several other Lebanese and Syrian families who founded businesses there in the early 20th century. By 1940, businesses on 6th Street were owned by blacks, Jewish, German, Chinese, and Mexican Americans, as well. A steady erosion of the commercial importance of the East 6th Street area occurred in the 1940s and particularly accelerated after World War II. A proliferation of second hand stores, chain and discount stores catered to a lower income clientele, followed by an increasing number of vacated buildings. A skid row atmosphere was fostered in the 1950s and 1960s by the multiplying number of pawn shops, loan companies, and bars in the area. However, a number of owner operated businesses kept the area alive for commercial activity. One of the last residents on Sixth Street was local architect David Graeber. Graeber purchased the building at 410 E. 6th Street and made it his family's residence until he died in 2010. The building is notable as the last building on Sixth Street to be used exclusively as a primary residence. The building's interior was modern for the time, including an indoor swimming pool, and substantial sound mitigation. The Ritz, a historic theater, open its doors on 320 E. 6th Street in 1929. Throughout its history, the Ritz was used as a movie theater, music hall, club, comedy house, and more. It reopened after renovations in fall 2007 as the new downtown location for the Alamo Drafthouse. On March 20, 2007, the Alamo Drafthouse Cinema announced that they would be relocating their downtown cinema, which was the original theater opened in 1997, to the Ritz. They began construction on April 1, 2007, to revive the Ritz as a movie theater. Since May 2014, a parking ban is enforced from Thursday evening to Saturday night inside the entertainment district (Interstate 35 to San Jacinto Street) which ends at 2 a. m. past midnight which is defined as a Sunday based on the 24 hour clock) plans to make the Sixth Street district vehicle free was considered prior to a SXSW '14 drunk driving incident back in March where several pedestrians were struck.
Пекан көшесі фестивалі
1970 жылға дейін Алтыншы көше тоқырап, қала орталығында адам аз болып, тастап кетілген ғимараттар шашыраңқы тұрды. Доктор Эмма Лу Линн сияқты Остин тұрғындарының бастамашыл тобы, Ескі Пекан көшесі қауымдастығы ретінде белгілі болды, қала орталығын қайта жандандыруда және ескі ғимараттарды жөндеуде маңызды рөл атқарды. Қауымдастыққа қалпына келтіру жұмыстарына жеткілікті қаржы қажет болды, ал көшелік жәрмеңке ұйымдастыру олардың мәселесін шешуге көмектесті. 1978 жылы Пекан көшесі фестивалі басталды, онда жергілікті тағамдар мен қолөнер бұйымдары сатушыларымен қатар, айналағы аймақтан келген музыкалық топтар да қатысты. Бұл мәдени мұраны сақтау және шығармашылықты дамытуға бағытталған қоғамдық шараға айналды. Фестивальдің сәтті өтуіне байланысты, мереке екі жылда бір рет көктем мен күзде тойланатын дәстүрге айналды, бұл 6-шы көшенің бастапқы аты – Пекан көшесін құрметтеуді білдірді. Бұрын бұл шараға 300 мыңнан астам адам тартылып, 2010 жылы шамамен 43 миллион долларлық экономикалық пайда әкелді.
Until the 1970s, Sixth Street was in decline and downtown was scarcely populated, with abandoned buildings scattered about. A pioneering group of Austinites, including Dr. Emma Lou Linn, known as the Old Pecan Street Association, was instrumental in reclaiming the downtown space and starting renovation of the old buildings. The association needed adequate funding for restoration costs and bringing a street fair to life was a solution to their problems. In 1978, the Pecan Street Festival was started and included local food and art vendors along with bands from the surrounding area, establishing a community event for cultural preservation and creativity. Due to the festival's positive turnout, the celebration became a biannual spring and fall tradition, honoring 6th Street's original name, Pecan Street. In the past, the event has attracted more than 300,000 people, generating an economic impact around $43 million in 2010.