2020 жылғы Экономика бойынша Нобель сыйлығының иесі Пол Милгром

Пол Роберт Милгром – экономист, лауреат Нобелевской премии 2020 г. за вклад в теорию аукционов и разработку новых форматов ценообразования. Стенфордский профессор.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Paul Milgrom — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Экономист және 2020 жылғы экономика саласындағы Нобель сыйлығының иегері Пол Роберт Милгром (20 сәуір 1948 жылы туған) – американдық экономист. Ол 1987 жылдан бері Стэнфорд университетінің гуманитарлық және ғылымдар мектебінде Ширли және Леонард Элли гуманитарлық және ғылымдар профессоры. Сонымен қатар ол Стэнфорд инженерлік мектебінің профессоры және Стэнфорд экономикалық зерттеулер институтының аға ғылыми қызметкері. Милгром ойын теориясы, әсіресе аукцион теориясы және баға белгілеу стратегиялары саласындағы сарапшы. Ол Роберт Б. Уилсонмен бірге "аукцион теориясын жетілдіру және жаңа аукцион форматтарын ойлап табу" үшін 2020 жылғы Экономикалық ғылымдар саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. Нэнси Стокимен бірлесіп саудасыздық теоремасын жасаған. Ол бірнеше компанияның негізін қалаушы, соның ішінде ең соңғысы – Auctionomics, коммерциялық аукциондар мен биржаларға бағдарламалық қамтамасыз ету және қызметтер ұсынады. Милгром және оның диссертациялық жетекшісі Уилсон, Федералды коммуникация комиссиясының (FCC) қай ұялы байланыс операторына қандай жиіліктерді беру керектігін анықтау үшін қолданатын аукцион протоколын жасады. Милгром 2016 және 2017 жылдар аралығында телеарналардың радиожиіліктерін сымсыз кеңжолақты қолдануға қайта бөлу мақсатында өткізілген екі жақты аукционды ұйымдастырған команданы басқарды. 2024 жылы Милгромның Auctionomics фирмасы спектрлік аукционды жобалауға қосқан үлесі үшін техникалық Emmy сыйлығын жеңіп алды.

Ерте өмір және білім

Пол Милгром 1948 жылғы 20 сәуірде Мичиган штатының Детройт қаласында еврей ата-анасы Абрахам Айзек Милгром мен Энн Лилиан Финкельштейннің төрт ұлының екіншісі ретінде дүниеге келді. Оның отбасы Мичиган штатының Оук Парк қаласына көшіп, Милгром Дьюи бастауыш мектебінде, содан кейін Оук Парк орта мектебінде білім алды. Милгром математикаға өте ерте қызығушылық танытты, және оның мұғалімдері осы қызығушылығын дамытуға көмектесті. 1965 жылы Огайо штатының Университетіндегі Росс жазғы математика лагеріне қатысып, сыныбында бірінші орынды иеленді. Милгром 1970 жылы Мичиган университетін математика мамандығы бойынша бітірді. Ол Сан-Францискодағы Метрополитен сақтандыру компаниясында және Огайо штатының Колумбус қаласындағы Нельсон мен Уоррен консультациялық фирмасында бірнеше жыл бойы актуарий болып жұмыс істеді. 1974 жылы Милгром Актуарийлер қоғамының мүшесі атанды. 1975 жылы Милгром Стэнфорд университетінің аспирантурасына түсіп, 1978 жылы статистика бойынша магистр, ал 1979 жылы бизнес саласында доктор ғылымын қорғады.

Академиялық мансап

Милгром Норт-Уэстерн университетінің Келлогг менеджмент мектебінде оқытушылық қызмет атқарды, онда 1979-1983 жылдары жұмыс істеді. Милгром болашақ Нобель сыйлығының лауреаты Роджер Майерсон, Роберт В. Уилсон, Бенгт Холмстром, Нэнси Стоки, Роберт Дж. Вебер, Джон Робертс және Марк Саттертвейт сияқты профессорлар тобының құрамында болды. Олар ойын теориясы мен ақпараттық экономиканы баға белгілеу, аукциондар, қаржы нарықтары және өнеркәсіптік ұйымдастыру сияқты экономиканың көптеген мәселелеріне қолдануға көмектесті. Вебер Милгроммен бірлескен жұмысын еске алды. Вебердің алдында тұрған мәселені талқылау үшін болған қысқа кездесуде Милгром маңызды ойға келді. Вебер былай деп жазды: "Сол бірнеше минуттың ішінде біздің алғашқы екі бірлескен еңбегіміздің түйіні пайда болды". 1982 жылдан 1987 жылға дейін Милгром Йель университетінде экономика және менеджмент профессоры болды. 1984 жылы ол Эконометрикалық қоғамның мүшесі, ал 1992 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1996 жылы Милгром Нобель сыйлығының лауреаты Уильям Викридің құрметіне естелік лекция оқыды, ал Викри Нобель сыйлығы жарияланғаннан үш күн кейін қайтыс болды. 2006 жылы Милгром Ұлттық ғылым академиясына сайланды.

Марапаттар мен құрметтер

Милгром 2008 жылы "аукциондар, фирма теориясы және олигополистік нарықтар сияқты әртүрлі жағдайларда ақпарат пен ынталандырудың рөлін түсінуді едәуір кеңейткені үшін" экономика саласындағы Эрвин Плейн Неммерс сыйлығын алды. 2008 жылы Неммерс сыйлығын алғаннан кейін ресми хабарламада былай делінді: "Милгромның жаңашыл жұмысы асимметриялық ақпаратты және стратегиялық өзара әрекеттесуді талдау үшін жаңа құралдарды әзірледі және танымал етті, ең маңыздысы, осы құралдар қолданбалы проблемаларды талдау үшін қаншалықты пайдалы екенін көрсетті", - деді Норт-Уэстерн университеті экономика кафедрасының профессоры Чарльз Мански. Милгромның аукциондар жөніндегі жұмысы соңғы 30 жылдағы микроэкономикадағы ең жемісті зерттеулердің біріне негіз салды. Оның фирма теориясы бойынша еңбектері де орасан зор әсер етті. Милгром олигополистік нарықтарда асимметриялық ақпарат фирмалардың мінез-құлқына қалай әсер ететінін зерттеуге де маңызды үлес қосты. Ол 2012 жылы BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award in Economy, Finance and Management сыйлығын "аукциондар, нарық дизайны, келісімшарттар мен ынталандырулар, өнеркәсіптік экономика, ұйымдар экономикасы, қаржы және ойын теориясы сияқты экономиканың өте кең салаларына қосқан үлесі үшін" жеңіп алды. BBVA сыйлығының қазылар алқасының бағаламасында: "Оның аукцион теориясы жөніндегі жұмысы, бәлкім, ең танымал еңбегі. Ол әртүрлі ережелерге сәйкес аукционды жобалау, ұсыну және нәтижелерін зерттеді. Ол жиілік спектрі аукциондары сияқты практикалық қолданысқа бағытталған, бірнеше байланысты заттар үшін аукциондарды жобалады. Профессор Милгромның өнеркәсіптік ұйым жөніндегі зерттеулері шекті баға, кіруге кедері келтіру, жыртқыштық және жарнама туралы ықпалды зерттеулерді қамтиды. Сонымен қатар, Милгром қаржы саласына маңызды жаңа түсініктер қосты, әсіресе, спекулятивтік сауда және нарық микроқұрылымына қатысты. Оның аукциондар, өндірістік стратегиялар және қаржы нарықтары жөніндегі еңбектерінің ортақ тақырыбы – экономикалық қатысушылар бағалар мен басқа да байқалатын деректерден нарықтың негізгі құндылықтары туралы ақпаратты шығарады. 2013 жылы Милгром Америка экономикалық қауымдастығының вице-президенті болып сайланды. 2014 жылы аукцион дизайнымен айналысқан жұмысы үшін "Алтын қаз" сыйлығын жеңіп алды. 2017 жылы аукцион дизайнындағы жұмысы үшін инновациялық сандық қолданыстар бойынша CME Group MSRI сыйлығын жеңіп алды. 2020 жылы ол Америка экономикалық қауымдастығының еңбегі сіңген профессоры болып тағайындалды. 2020 жылдың қазан айында Милгром Роберт Б. Уилсонмен бірге Экономика ғылымдары саласындағы 2020 жылғы Нобель сыйлығын алды. Швед Корольдік Ғылым академиясы Милгром мен Уилсонға Нобель сыйлығын бірлесіп бергенін мәлімдеді, өйткені олар "радиожиіліктер сияқты дәстүрлі жолмен сату қиын тауарлар мен қызметтер үшін жаңа аукцион форматтарын әзірлеу үшін өздерінің түсініктерін пайдаланды. Олардың жаңалықтары сатушыларға, сатып алушыларға және салық төлеушілерге бүкіл әлем бойынша пайдасын тигізді". Пол Милгром аукционның жалпы теориясын жасады, ол жалпы құндылықтарға ғана емес, сонымен қатар әр саудагерге әр түрлі болатын жеке құндылықтарға да мүмкіндік береді. Ол сауда-саттыққа қатысушылардың ұсыныс бағасы туралы көбірек білген кезде сатушының күтілетін кірісі жоғары болатынын көрсетіп, бірнеше белгілі аукцион форматтарындағы сауда-саттық стратегияларын талдады. Уақыт өте келе қоғамдар ұшып-қону орындары және радиожиіліктер сияқты күрделі нысандарды пайдаланушылар арасында бөліп берді. Бұл жағдайға жауап ретінде Милгром мен Уилсон бір мезгілде өзара байланысты көптеген заттарды сатудың жаңа форматтарын ойлап тапты. 1994 жылы АҚШ билігі алғаш рет телекоммуникация операторларына радиожиіліктерді сату үшін аукцион форматтарының бірін қолданды. Содан бері көптеген елдер осыдан үлгі алды.

Milgrom received the Erwin Plein Nemmers Prize in Economics in 2008 "for contributions dramatically expanding the understanding of the role of information and incentives in a variety of settings, including auctions, the theory of the firm, and oligopolistic markets." Upon receiving the Nemmers Prize in 2008, the official release highlighted the following:Milgrom's path breaking work has developed and popularized new tools for the analysis of asymmetric information and strategic interaction and, most significantly, has shown the usefulness of those tools for the analysis of applied problems," said Charles Manski, professor and chair of economics at Northwestern. Milgrom's work on auctions helped lay the groundwork for one of the most fruitful research areas in microeconomics over the last 30 years. His work on the theory of the firm has been equally influential. Milgrom has also made important contributions to the study of how asymmetric information can affect firm behavior in oligopolistic markets. He won the 2012 BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award in Economy, Finance and Management category "for his seminal contributions to an unusually wide range of fields of economics including auctions, market design, contracts and incentives, industrial economics, economics of organizations, finance, and game theory." The jury citation for the BBVA Award wrote:His work on auction theory is probably his best known. He has explored issues of design, bidding and outcomes for auctions with different rules. He designed auctions for multiple complementary items, with an eye towards practical applications such as frequency spectrum auctions. Professor Milgrom's research in industrial organization includes influential studies on limit pricing, entry deterrence, predation, and advertising. In addition, Milgrom has added important novel insights to finance, particularly in connection to speculative trading and market micro structure. The common theme of his works on auctions, industrial strategies, and financial markets is that economic actors infer from prices and other observables information about the fundamental market values. In 2013, Milgrom was elected as Vice President of the American Economic Association. In 2014, he won a Golden Goose Award for his work involving auction design. In 2017, he won the CME Group MSRI Prize in Innovative Quantitative Applications for his work in auction design. In 2020, he was appointed a Distinguished Fellow of the American Economic Association. In October 2020, Milgrom was the co recipient of the 2020 Nobel Memorial Prize in Economic Sciences with Robert B. Wilson. The Royal Swedish Academy of Sciences stated that it awarded the Nobel Memorial Prize jointly to Milgrom and Wilson because they "used their insights to design new auction formats for goods and services that are difficult to sell in a traditional way, such as radio frequencies. Their discoveries have benefitted sellers, buyers and taxpayers around the world." Paul Milgrom formulated a more general theory of auctions that not only allows common values, but also private values that vary from bidder to bidder. He analysed the bidding strategies in a number of well known auction formats, demonstrating that a format will give the seller higher expected revenue when bidders learn more about each other's estimated values during bidding. Over time, societies have allocated ever more complex objects among users, such as landing slots and radio frequencies. In response, Milgrom and Wilson invented new formats for auctioning off many interrelated objects simultaneously, on behalf of a seller motivated by broad societal benefit rather than maximal revenue. In 1994, the US authorities first used one of their auction formats to sell radio frequencies to telecom operators. Since then, many other countries have followed suit.

Ойын теориясы

Милгром 1980 және 1990 жылдары ойын теориясына бірнеше маңызды үлес қосты, атап айтқанда, абырой қалыптастырудың ойын теориялық талдауы, қайталанатын ойындар, супермодульдік ойындар және ойындардағы үйрену салаларында.

Беделділік

1982 жылы Дэвид М. Крепс, Джон Робертс және Роберт Б. Уилсонмен бірге жазылған әсерлі мақалада (Kreps et. 1982), Милгром көрсеткендей, егер бір немесе екі ойыншының да "қайырғанға қайырғанмен жауап беру" стратегиясына бейімделу ықтималдығы өте аз болса да, тепе-теңдік жағдайында екі ойыншы да соңғы бірнеше кезеңге дейін ынтымақтасады. Себебі, тіпті міндеттемесіз ойыншының да "жақсы қарым-қатынас жасаушы" репутациясын қалыптастыруға мүддесі бар, себебі бұл екінші ойыншыны ынтымақтасуға итермелейді. Крепс, Милгром, Робертс және Уилсонның "Төрттік" мақаласы мұндай "репутация әсерлері" туралы ойын теориясы әдебиетінің толыққанды бір саласын қалыптастырды.

Тарату стратегиясы

Милгромның 1985 жылы Роберт Дж. Вебермен бірге жазған тарату стратегиялары туралы мақаласы, ойыншылардың типтері мен әрекеттері жиынтығы компактты метрикалық кеңістік болғанда, ойыншылардың сыйақылары типтер мен әрекеттердің үздіксіз функциялары болғанда және ойыншылар типтерінің бірлескен таралуы олардың маргиналды таралуларының көбейтіндісіне қатысты абсолюттік үздіксіздікке ие болғанда, шекті сандағы ойыншысы бар Байес ойыны үшін тепе-теңдіктердің жалпы бар екенін көрсетті. Типтер мен әрекеттер жиынтығы шекті болса, осы негізгі шарттар әрқашан орындалады.

Қайталанатын ойындар

Милгром қайталанатын ойындар теориясына маңызды үлес қосты. Ойыншылардың әрекеттері жасырын болғанда және олардың әрекеттері туралы шулы сигналдар байқалатын болса (яғни, толық емес бақылау жағдайында), тиімділікке жетудің екі негізгі жолы бар. Бір жолы – болашақ төлемдерді бір ойыншыдан басқаларына аудару. Бұл болашақ жалпы төлемдерді төмендетпей, мүмкін болатын бұзушыны жазалаудың бір тәсілі. Толық емес бақылаудағы классикалық халық теоремасы осы идеяға негізделген. Екінші әдіс – ақпаратты жариялауды кейінге шегеру. Екінші әдіс бойынша, шулы сигналдардың нәтижелері әр T кезеңде жарияланады, ал ақпарат жарияланғаннан кейін ойыншылар соңғы T кезеңдегі сигналдарды "талдап", бір-бірін жазалауға немесе марапаттауға шешім қабылдайды. Бұл қазір "талдау стратегиясы" деп белгілі, ал Милгромның Д. Абреу және Д. Пирспен бірлескен мақаласы (Абреу, Милгром және Пирс, 1991) дисконтталған қайталанатын ойындардағы талдау стратегиясы тепе-теңдігінің тиімділігін алғаш рет көрсетті. Тексеру стратегиясы ойыншылар бір-бірінің әрекеттері туралы жеке сигналдар алғанда тиімді болып көрінеді (жеке бақылау жағдайы), ал жеке бақылау жағдайы үшін халық теоремасы талдау стратегиясының идеясына негізделген.

Супермодульді ойындар

Супермодульдік ойындар теориясы – экономикалық теориядағы маңызды жаңа жетістіктердің бірі. Бұл теорияға елеулі үлес қосқан еңбектердің қатарында Топкистің теоремасы, Vives (1990) және Милгром мен Робертс (1990c) зерттемелері бар. Супермодульдік ойындар теориясының кең таралған қолданылу саласынан – іздеу, технологияны қабылдау, банктерге шабуыл, қарулану жарысы, сотқа дейінгі келіссөздер, екі ойыншылы Корно бәсекесі, N ойыншылы Бертран бәсекесі, мұнайды барлау және ұйымдар экономикасы (Милгром және Робертс, 1990б) – туындаған әсері мен маңызы зор.

Ойын арқылы білім алу

Милгром мен Робертс супермодульдік ойындардағы жұмыстарына сүйене отырып, стратегиялық агенттердің қалыпты формадағы ойындарда тепе-теңдікке жету процестерін түсіндіруге тырысады. Милгром мен Робертс (1991) екі оқу процесін ұсынды, олардың әрқайсысы оқу процестерін модельдеу үшін жеткілікті жалпылама болды, оқуды емес. Олар уақыт бойынша ойын тізбегін қарастырды, ол n-ші ойыншы үшін {xn(t)} деп белгіленеді, мұнда әр мүмкін уақыт t үшін xn(t) – таза стратегия болып табылады. Осыған байланысты, {xn(t)} байқалатын тізбегі, егер n-ші ойыншы ақырында басқа ойыншылардың бірлескен стратегияларына ең жақсы жауап болатын стратегияларды ғана таңдаса, бейімделуші оқумен сәйкес келеді (жеткілікті ұзақ уақыт бойы ойналмаған стратегияларға дерлік нөлдік ықтималдық тағайындалады). Керісінше, {xn(t)} тізбегі, егер ойыншы басқа ойыншылардың таңдауларына қатысты ықтималдық болжамдарына ең жақсы жауаптарды ғана таңдаса, күрделі оқумен сәйкес келеді, мұнда осы ықтималдық үлестіріміне өткен ойындар ғана емес, сонымен қатар ойыншылар өздері бейімделген немесе күрделі оқушылар болған жағдайда таңдауы мүмкін стратегиялар да кіруі мүмкін. Осылайша, бейімделуші оқу тізбегі күрделі оқумен де сәйкес келеді. Күрделі оқу ойыншыларға тепе-теңдік талдауында қолданылатын сыйлық туралы ақпаратты пайдалануға мүмкіндік береді, бірақ тепе-теңдік талдауының орындалған күтулер талабын қоймайды. Осы анықтамаларды пайдалана отырып, Милгром мен Робертс тізбек Нэш тепе-теңдігіне немесе корреляциялық тепе-теңдікке келсе, ол бейімделуші оқумен сәйкес келеді деп көрсетті. Бұл осы процестерге белгілі бір жалпылықты берді. Содан кейін олар осы процестердің үстемдік стратегияларды жоюмен қалай байланысты екенін көрсетті. Бұл Корно және Бертранд ойындарындағы конвергенцияға әсер ететіні көрсетілді.

Ұйымдастыру экономикасы

1980 жылдардың соңында Милгром Джон Робертспен бірлесіп, ойын теориясы мен ынталандыру теориясының идеяларын ұйымдарды зерттеуге қолдана бастады. Осы зерттеудің бастапқы кезеңінде олар ұйымдық жобалаудағы толықтырушылықтың маңыздылығына назар аударды. Ұйымдағы әрекеттер өзара үйлестіруден пайда болғанда толықтырады немесе синергиялық болады. Мысалы, өндіріс процесінде жиі өзгерістер жасағысы келетін компания жұмыскерлерді осы өзгерістерге бейімделуге мүмкіндік беретін икемді түрде оқытудан пайда көреді. Милгром мен Робертс алғаш рет классикалық «жаңалықтар сатушысы» мәселесінің толықтырылған нұсқасын зерттегенде, сұранысты білгеннен кейін тапсырыс бойынша өндіруге және қоймаға өндіруге мүмкіндік беретін толықтырушылықтардың идеялары мен қолданылуы туралы ойлады (Milgrom and Roberts, 1988). Олар құрастырған мәселе дөңес максимизациялау мәселесі болып шықты, сондықтан шешімдер ішкі оптимал емес, соңғы нүктелер болды, онда бірінші туындылар нөлге тең болды. Осылайша, Хикс-Самуэльсонның салыстырмалы статикаға арналған әдістері қолданылмайды. Бірақ олар бай салыстырмалы статикалық нәтижелерге қол жеткізді. Бұл Милгромды Топкистің (1968) жұмысын, әсіресе Топкистің теоремасын еске түсіруге итермеледі, бұл олардың көптеген салаларда толықтырушылық идеяларын дамытуына және қолдануына әкелді. Бұл әдістерді экономикаға енгізу, төменде талқыланатын, өте ықпалды болып шықты. Ұйымдар туралы ең танымал мақаласында (Milgrom and Roberts, 1990b) Милгром мен Робертс салыстырмалы статикалық әдістерді «қазіргі заманғы өндірістің» дамуын сипаттау үшін қолданды, ол жиі өнімді қайта жобалау және жақсарту, жоғары өндіріс сапасы, жылдам байланыс және тапсырысты өңдеу, кішкентай партиялар және төменгі қорлармен сипатталады. Кейіннен Милгром мен Бенгт Холмстром (1994) ынталандыруды жобалаудағы толықтырушылықты анықтау үшін ұқсас әдістерді қолданды. Олар жоғары қарқынды өнімділікке ынталандыруды қолдану жұмыскерлерге салыстырмалы түрде аз шектеулер қоюға және активтерге иелікті орталықсыздандыруға толықтырады деп дәлелдеді. Бір ықпалды мақалада Милгром мен Робертс (1994) ұйымдық экономиканың кейбір негізгі мәселелерін шешу үшін толықтырушылықтар жүйесінің өзгеруі туралы ойлау шеңберін қолданды. Олар ұйым бір-бірін толықтыратын жүйедегі бір элементті өзгертіп бейімделгенде, өнімділіктің төмендеуі жиі болатынын атап өтті. Бұл өзгерістерді ұйым ішінде жүзеге асыру қиынға соғады. Милгром мен Робертс бұл себепті бизнестің Линкольн Электриктің өнімділікті ынталандыру жүйесін көшіре алмағанын түсіндірді, өйткені классикалық бөлшектеп төлеу келісімшарты адам ресурстарын басқару саясатының (мысалы, субъективті бонус, өмір бойы жұмыс) және өндірісті басқару саясатының (жеткізілім кезіндегі ұйымдық икемділік қоры) қатарлы саясатымен, және, ең бастысы, жұмыскерлер мен басқару арасындағы терең сеніммен қолдау көрсетілді. Сәтті көшіру үшін осы элементтердің барлығын орнына қою қажет. Милгром мен Робертс осы теорияны жапондық бизнестің 1990 жылдардың басында басталған рецессиядан кейінгі он жарым жылда өзгерістерге бейімделудегі қиындықтарын болжау үшін де қолданды; бұл болжам кейінгі тәжірибеде расталды. Бірқатар мақалаларда Милгром ірі ұйымдарда орын алатын лоббистік және саясаттану немесе «әсер ету әрекеттері» мәселесін зерттеді. Бұл мақалаларда жұмысқа орналасудан кейінгі шешімдердің қызметкерлерге әсер ететін үлгілері қарастырылған. Менеджерлердің бұл шешімдерге қатысты дискрециялық құқығы болса, қызметкерлердің нәтижелерге әсер етуге тырысып, уақытын жұмсауына ынталандыру бар. Бұл уақытты өнімді жұмыстарға жұмсауға болар еді, сондықтан әсер ету әрекеттері фирма үшін қымбатқа түседі. Милгром фирмалар осы шығындарды болдырмау үшін менеджерлердің дискрециялық құқығын шектеуі мүмкін екенін көрсетеді (Milgrom, 1988). Джон Робертспен бірге жазған мақаласында Милгром қызметкерлердің шешім қабылдаушы үшін құнды ақпаратқа ие болатын моделін зерттеді. Нәтижесінде, белгілі бір дәрежеде әсер ету пайдалы, бірақ шамадан тыс әсер ету қымбатқа түседі. Милгром мен Робертс компаниялар шектен тыс әсер ету әрекеттерін болдырмау үшін қолданатын әртүрлі стратегияларды салыстырады және олар әдетте қызметкерлердің шешім қабылдаушыларға қол жеткізуін шектеу және шешім қабылдау критерийлерін өзгерту нақты қаржылық ынталандыруларды қолданудан артық екенін көрсетеді (Milgrom and Roberts, 1988). Маргарет Мейер және Робертспен бірге жазған тағы бір мақалада (1992) Милгом көпбұрышты фирмаларда туындайтын әсер ету құнын зерттеді. Олар нашар өнім көрсетіп жатқан бөлімшелердің менеджерлері өз жұмыстарын сақтау үшін бөлімшелерінің перспективаларын асыра көрсетуге ынталандырылатынын көрсетеді. Егер бөлімше басқа бөлімшелерімен тығыз байланысты фирманың құрамында болса, жұмыстан босату қаупі төмендейді, өйткені жұмыскерлерді қайта тағайындау мүмкін болады. Сол сияқты, егер бөлімше тәуелсіз болса, оның перспективаларын бұрмалау мүмкіндігі де азаяды. Бұл аргументтер нашар өнім көрсетіп жатқан бөлімшелерді жиі сату себептерін және мұндай бөлімшелер жеке фирмаларға айналмаған жағдайда, олар көбінесе байланысты бизнес салаларында жұмыс істейтін сатып алушыларға сатылатынын түсіндіруге көмектеседі. 1992 жылы Милгром мен Робертс «Экономика, ұйымдастыру және басқару» ұйымдар туралы оқулығын жариялады. Оқулық қазіргі заманғы экономикалық теорияны қолдана отырып, ұйымдар теориясының кең ауқымын қамтиды. Бұл Милгромның ең көп сілтеме жасалған жұмысы, өйткені ол бакалавр және магистратура студенттеріне арналған оқулық, ал Милгромның өте ықпалды, көп сілтеме жасалған зерттеу мақалалары көп. Ынталандыруды жобалау және толықтырушылықтарды талқылаудан басқа, кітап ірі ұйымдарда туындауы мүмкін кейбір тиімсіздіктерді, соның ішінде лоббистік немесе «әсер ету құнын» да талқылайды. 2008 жылғы Неммерс жүлдесінің конференциясында Робертс әсер ету жұмысының басқару ғылымына экономикалық ғылымға қарағанда күштірек әсер еткенін айтты.

In the late 1980s, Milgrom began working with John Roberts to apply ideas from game theory and incentive theory to the study of organizations. Early on in this research, they focused on the importance of complementarities in organizational design. Activities in an organization are complementary, or synergistic, when there is a return to coordination. For example, a company that wants to make frequent changes in its production process will benefit from training workers in a flexible manner that allows them to adapt to these changes. Milgrom and Roberts first came on the ideas and applicability of complements when studying an enriched version of the classic news vendor problem of how to organize production that allowed both make to order after learning demand and make to stock (Milgrom and Roberts, 1988). The problem they formulated turned out to be a convex maximization problem, so the solutions were end points, not interior optima where first derivatives were zero. So the Hicks Samuelson methods for comparative statics were not applicable. Yet they got rich comparative statics results. This led Milgrom to recall the work of Topkis (1968), particularly Topkis's theorem, which led to their development and application of complementarity ideas in many spheres. The incorporation of these methods into economics, discussed below, has proved very influential. In perhaps their most famous paper on organizations, (Milgrom and Roberts, 1990b) Milgrom and Roberts used comparative statics methods to describe the development of "modern manufacturing," characterized by frequent product redesigns and improvements, higher production quality, speedier communication and order processing, smaller batch sizes, and lower inventories. Subsequently, Milgrom and Bengt Holmstrom (1994), used similar methods to identify complementarities in incentive design. They argued that the use of high intensity performance incentives would be complementary to placing relatively few restrictions on workers and decentralizing asset ownership. In an influential paper, Milgrom and Roberts (1994) applied the framework of thinking about change of a system of complements to tackle some key issues in organizational economics. They noted that when organizations adapt by changing one element in a complementary system, it can often be the case that performance will degrade. This will make change a hard sell within organizations. Milgrom and Roberts suggested that this is why businesses had been unable to replicate Lincoln Electric's performance incentive system because the classic piece rate contract was supported by a string of human resource policies (e. g., subjective bonuses, lifetime employment) as well as production management policies (including organizational slack on delivery), and, perhaps most importantly, deep trust between workers and management. Thus, successful replication would require getting all of these elements in place. Milgrom and Roberts used the same theory to forecast the difficulties Japanese businesses would have in adjusting to change in the decade and a half following the recession that began in the early 1990s; a prediction that was borne out by subsequent experience. In a series of papers, Milgrom studied the problem of lobbying and politicking, or "influence activities" that occur in large organizations. These papers considered models in which employees are affected by post hiring decisions. When managers have discretion over these decisions, employees have incentives to spend time attempting to influence the outcomes. Since this time could instead be spent on productive tasks, influence activities are costly for the firm. Milgrom shows that firms may limit the discretion of managers in order to avoid these costs (Milgrom, 1988). In a paper with John Roberts, Milgrom also studied a model in which employees have information that is valuable to the decision maker. As a result, allowing some degree of influence is beneficial, but excessive influence is costly. Milgrom and Roberts compare various strategies that firms might use to discourage excessive influence activities, and they show that typically, limiting employees' access to decision makers and altering decision making criteria are preferable to the use of explicit financial incentives (Milgrom and Roberts, 1988). In another paper, with Margaret Meyer and Roberts (1992), Milgrom studied the influence costs that arise in multiunit firms. They demonstrate that managers of underperforming units have incentives to exaggerate the prospects of their unit in order to protect their jobs. If the unit were embedded in a firm whose other units were more closely related, there would be a lower threat of layoffs, because reassignment of workers could occur instead. Similarly, if the unit were independent, there would many fewer opportunities to misrepresent its prospects. These arguments help explain why divestitures of underperforming units occur so frequently and why, when such units do not become stand alone firms, they are often purchased by buyers operating in related lines of business. In 1992, Milgrom and Roberts published their textbook on organizations, Economics, Organization and Management. The book covers a wide range of topics in the theory of organizations using modern economic theory. It is Milgrom's most cited work, a remarkable fact, given that it is a textbook aimed at undergraduates and masters students, while Milgrom has so many highly influential, widely cited research papers. In addition to discussing incentive design and complementarities, the book discusses some of the inefficiencies that can arise in large organizations, including the problem of lobbying or "influence costs." In the 2008 Nemmers Prize conference, Roberts commented that the impact of the work on influence on management scholarship had exceeded its impact on economic scholarship.

Өнеркәсіптік ұйым

Үш негізгі мақалалар сериясында Милгром мен Робертс өнеркәсіптік ұйым аясында асимметриялық ақпаратқа қатысты маңызды идеяларды дамытты. Джордж Акерлоф, Джозеф Стиглиц және әсіресе Майкл Спенс еңбектері, көбінесе 1970-ші жылдарда жасалған, тұжырымдамалық және әдістемелік негіздерді ұсынады. Дегенмен, бұл идеялар негізінен 1980-ші жылдары және Милгром мен Робертстің толық емес ақпараттық ойын теориясын өнеркәсіптік ұйым мәселелеріне қолдану арқасында саланың бағытына енді. Бірінші кезекте, бағаның жоғарылатылуын қарастырайық. Ұзақ жылдар бойы МакГидің (1958) талдауы, көбінесе Чикаго мектебімен байланыстырылатын, негізгі мәселелерге қатысты жалғыз дәйекті экономикалық көзқараспен қамтамасыз етті. МакГи (1958) бағаның жоғарылатылуы тұжырымдамасы логикалық тұжырымдылықтан мүгеде деп мәлімдеді. Оның пікірінше, бағаның жоғарылатылуынан зардап шегетіні – олжа ғана емес, жыртқыш та. Егер олжа жыртқыштыққа қарсы тұрып, белсенді болып қалатын болса, жыртқыш күшін тоқтатуға мәжбүр болады. Осы нәтижені болжап білген олжа, жыртқыштық әрекеттерге қарсы тұру арқылы үлкен пайда көреді. Осы нәтижені болжап білген жыртқыш, өз кезегінде, жыртқыштық стратегиясынан бас тарту арқасында жақсырақ жағдайға жетеді. Егер олжада ақша жетпесе, оның шығындары уақытша екенін уәде етіп, банкке қарыз ала алады. Сонымен қатар, егер бағаның жоғарылатылуы нәтижесінде шығуға қол жеткізілсе, жыртқыш жеңісінің жемісін пайдалану үшін бағаны көтерсе, жаңа кірушілер тартылуы мүмкін, және мәселе қайта басталады. Милгром мен Робертс (1982а), сондай-ақ Крепс пен Уилсон (1982) бұл мәселеге жаңаша көзқарас ұсынды. Әдістемелік тұрғыдан алғанда, бұл көзқарас Крепс, Милгром, Робертс және Уилсон (1982) жасаған бедел тұжырымдамасына негізделген, онда бедел – ақпараттандырылмаған агенттердің (мысалы, кіріп келгісі келетін) ақпараттандырылған агенттің (мысалы, қазіргі қызмет ететін) түрі туралы байестік ықтималдығы ретінде түсініледі. Егер қазіргі қызмет ететін тұлға кіруге қарсы күресуге ұмтылатын болса, оның кірісті максимизациялауға қатысты реакциясы болмаса да, белгілі бір аз ықтималдықпен «рационалды емес» болуы мүмкін деп есептейік. Бұл жағдайда, арзан бағамен қайта-қайта бәсекелестермен күресу арқылы жыртқыш өзінің «қатықтығы» туралы беделін арттырады, соның салдарынан шығуға ынталандырады және болашақта кіруді тоқтатады. Егер Крепс, Милгром, Робертс және Уилсон (1982) беделдің жаңа экономикалық теориясын жасаса, Милгром мен Робертс (1982а), сондай-ақ Крепс пен Уилсон (1982) өнеркәсіптік ұйым теориясы мен саясатындағы маңызды мәселеге (бағаның жоғарылатылуы) алғашқы қолданысын жасады. Милгром мен Робертс (1982а) қосымшасы А теңгерімдегі бағаның жоғарылатылуының баламалы теориясын ұсынады, яғни МакГидің (1958) Чикаго мектебінің сын-пікіріне баламалы жауап. Осы қосымшада Милгром мен Робертс Селтеннің тізбекті дүкен моделінің (толық ақпаратпен) шексіз горизонтты нұсқасын қарастырады және кез келген кіру әрекеті жыртқыштықпен кездесетін тепе-теңдіктің бар екенін көрсетеді, соның салдарынан тепе-теңдікте кіру болмайды. Ақпараттың қалыптасқан және жаңадан кіруші арасындағы асимметрия мәселесіне оралып келсек, Милгром мен Робертс (1982b) жаңадан кірушінің шығындары туралы күмәнданатын балама жағдайды қарастырады. Бұл жағдайда олар қалыптасқан тұлғаның төмен бағалары оның шығындары да төмен екенін көрсетеді, сонымен қатар мақсаттың кіруден бастап ұзақ мерзімді перспективалары да төмен. Милгром мен Робертс (1982а) сияқты, бұл мақала өнеркәсіптік ұйымдағы ескі идеяны, бұл жолы шекті баға тұжырымдамасын ресми түрде түсінуге әкелді. Осы процесте мақала жаңа қызықты нәтижелерді де анықтады. Атап айтқанда, Милгром мен Робертс (1982b) теңгерімдегі кіру жылдамдығы асимметриялық ақпарат енгізілген кезде арта алатынын көрсетеді. Соңында, Милгром мен Робертс (1986) жарнама мен баға мәселесін талдау кезінде асимметриялық ақпарат шеңберін қолданады. Дәстүрлі түрде экономистер жарнаманы ақпараттық (мысалы, сатылатын өнімнің сипаттамаларын сипаттайтын жарнамалар) немесе сендіретін (мысалы, өнімнің сипаттамалары туралы аз немесе ешқандай ақпарат бермейтін көптеген теледидар жарнамалары) деп санайды. Нельсонның (1970, 1974) бұрынғы идеяларына сүйене отырып, Милгром мен Робертс (1986) тіпті «ақпараттық емес» жарнама, яғни өнімнің сипаттамалары туралы тікелей ақпарат бермейтін жарнама шығындары, жарнама берушінің сапа деңгейінің сигналы ретінде жұмыс істейтін шамада тепе-теңдікте ақпарат беруі мүмкін екенін көрсетеді. Әдістемелік тұрғыдан алғанда, Милгром мен Робертс (1986) маңызды үлес қосады: ақпараттандырылған тараптың бірнеше қолданыстағы сигналдары бар кездегі сигналдау тепе-теңдігін зерттеу (осы жағдайда баға және жарнама).

In a series of three seminal papers, Milgrom and Roberts developed some of the central ideas regarding asymmetric information in the context of industrial organization. The work of George Akerlof, Joseph Stiglitz, and especially Michael Spence, mostly developed in the 1970s, provides some of the conceptual and methodological background. However, it was primarily in the 1980s and largely due to the Milgrom Roberts contributions in applying incomplete information game theory to industrial organization problems that these ideas were adopted into the mainstream of the field. Consider first the case of predatory pricing. For a long time, McGee's (1958) analysis, frequently associated with the Chicago school, provided the only coherent economic perspective regarding the main issues. McGee (1958) argued that the concept of predatory pricing lacks logical consistency. His idea is that, in addition to the prey, the predator too suffers from predatory pricing. If the prey resists predation and remains active, then the predator eventually will give up its efforts. Anticipating this outcome, the prey is indeed better off by resisting predatory efforts. Anticipating this outcome, in turn, the alleged predator is better off by refraining from its predatory strategy. Even if the alleged prey were short of cash, it could always borrow from a bank with the (correct) promise that its losses are only temporary. Further, supposing the predation were successful in inducing exit, if the predator subsequently raised prices to enjoy the fruits of its victory, new entry could be attracted, and the problem starts all over. Milgrom and Roberts (1982a), as well as Kreps and Wilson (1982), provide a novel perspective on the issue. Methodologically, this perspective is based on the concept of reputation developed by Kreps, Milgrom, Roberts and Wilson (1982), where reputation is understood as the Bayesian posterior that uninformed agents (e. g., an entrant) hold about the type of an informed agent (e. g., an incumbent). Suppose that, with some small probability, an incumbent may be "irrational" to the point of always fighting entry (even if this is not a profit maximizing reaction to entry). In this context, by repeatedly fighting rivals with low prices, a predator increases its reputation for "toughness"; and thus encourages exit and discourages future entry. If Kreps, Milgrom, Roberts and Wilson (1982) effectively created a novel economic theory of reputation, Milgrom and Roberts (1982a), as well as Kreps and Wilson (1982), provided a first application to an outstanding issue of central importance in industrial organization theory and policy (predatory pricing). Appendix A in Milgrom and Roberts (1982a) proposes an alternative theory for equilibrium predatory pricing, that is, an alternative response to McGee's (1958) Chicago school criticism. In this appendix, Milgrom and Roberts examine an infinite horizon version of Selten's chain store model (with complete information) and demonstrate the existence of an equilibrium where any attempted entry is met by predation — and thus entry does not take place in equilibrium. Returning to the issue of information asymmetry between incumbent and entrant, Milgrom and Roberts (1982b) consider the alternative case when the entrant is uncertain about the incumbent's costs. In this case, they show that the incumbent's low prices signal that its costs are low too, and so are the target's long term prospects from entry. Like Milgrom and Roberts (1982a), this paper brought formal understanding to an old idea in industrial organization, this time the concept of limit pricing. In the process of doing so, the paper also uncovered new results of interest. In particular, Milgrom and Roberts (1982b) show that the equilibrium entry rate may actually increase when asymmetric information is introduced. Finally, Milgrom and Roberts (1986) bring the asymmetric information framework to bear in analyzing the issue of advertising and pricing. Traditionally, economists have thought of advertising as being either informative (as for example classified ads, which describe the characteristics of the product for sale), or persuasive (as for example many television commercials which seem to provide little or no information about a product's characteristics). Following earlier ideas by Nelson (1970, 1974), Milgrom and Roberts (1986) show that even "uninformative" advertising, that is, advertising expenditures that provide no direct information about a product's characteristics, may be informative in equilibrium to the extent that they work as a signal of the advertiser's quality level. Methodologically, Milgrom and Roberts (1986) also make an important contribution: the study of signaling equilibria when the informed party has more than one available signal (price and advertising, in the present case).

Заң, институттар және экономикалық тарих

Милгром нарықтық экономиканың құқықтық институттарының дамуын түсінуге қатысты ойындар теориялық модельдерін қолданатын өсіп келе жатқан әдебиетке ерте үлес қосты. Милгром, Дуглас Норт және Барри Вейнгаст (1990) көпжақты бедел механизмін үйлестіру үшін келісім-шарт мінез-құлқы туралы сот шешімдерін сақтайтын ресми институттың рөлін көрсететін қайталама ойын моделін ұсынады. Милгром және оның авторлары бұл модель Еуропадағы ортағасырлық сауда институты – Сауда заңының дамуын түсіндіретінін айтты, онда саудагерлер «алдау» дегеннің не екенін анықтау үшін Сауда заңының шешімдеріне жүгінетін. Олардың моделінде саудагерлер Сауда заңына сұраныс жіберіп, әлеуетті серіктес бұрынғы келісімшарттарда алдаған-алмағанын анықтайды, содан кейін басқа саудагерлердің жазалауын бастайды. Модельдегі жазалауға ынталы болу қайталама ойынның құрылымынан туындайды, ол тұтқындардың дилеммасы ретінде қарастырылады, онда алдау – басым стратегия, ал алдауды болдырмаудың жалғыз себебі – болашақ серіктестер осы туралы біліп, алдаушыны жазалай алмайды; бұл тепе-теңдікті суб-ойынды кемелді етеді. Орталықтандырылған келісімшарттарды орындауды қолдайтын институтты құруға саудагерлердің ынтасын түсіну заң және экономика, сондай-ақ оң саяси теория әдебиеттерінде заңның рөлі тек мемлекеттік соттар мен полиция билігі сияқты орталықтандырылған орындау механизмдерін пайдалану қабілетімен байланысты деген пікірді жеңуге көмектеседі. Осы салаға қосымша үлес қосқан Милгром, Барри Вейнгаст және Авнер Грайфпен бірге ортағасырлық кезеңде саудагерлік гильдиялардың рөлін түсіндіру үшін қайталама ойын моделін қолданды (Грайф, Милгром және Вейнгаст, 1994). Мақалада орта ғасырлардағы біршама хаотикалық ортада алыс қашықтыққа сауда жасаған саяхатшы саудагерлерге шабуыл, тауарларын тәркілеу және келісімдерді орындамау қаупі төнгендігі айтылады. Сондықтан саудагерлер өздерінің, мүліктерінің және келісімшарттарының қорғалуы үшін жергілікті билеушілердің көмегіне мұқтаж болды. Бірақ билеушілердің оларға көмек көрсетуіне қандай себеп болды? Мақалада айтылғандай, екіжақты немесе көпжақты бедел механизмдері сауда тиімді деңгейге жеткен кезде шетелдік саудагерлерді қорғауға билеушінің ынтасын қолдамайды. Себебі тиімді деңгейде бір немесе тіпті саудагерлердің кіші тобының саудасынан айырылып қалуының шекті құны – олардың дефолт жасаған билеушіні жазалауға тырысуы – нөлге жақын. Сондықтан, қауіп-қатер билеушіні тауарларды тәркілеуден немесе шетелдік саудагерлерді жергілікті азаматтардан қорғау үшін ресурстарды немесе саяси капиталды жұмсауға ынталандыруға жеткіліксіз. Билеушілердің жаман мінез-құлқын тоқтататын тиімді жазалау үшін билеушіге құндылық беретін барлық саудагерлердің кең ауқымды үйлестіруі қажет. Содан кейін саудагерлердің ұжымдық бойкотқа қатысуға қандай ынталары бар деген сұрақ туындайды. Осы жерде Саудагерлер гильдиясының рөлі бар, ол гильдия жариялаған бойкотқа бағынбаған мүшелерін жазалай алатын ұйым. Осы түсініктер негізінде көпжақты бедел жүйесі сияқты орталықтандырылмаған құқық қорғау механизмдерін үйлестіру және ынталандырудағы құқықтық институттардың рөлін зерттеу жүргізілді. Милгромның құқықтық институттарды түсінуге қосқан үлесіне сот институттарының жұмыс істеуін ертедегі нақты талдаулардың бірі кіреді. Милгром мен Робертс (1986) авторлары сот жүйесінде стратегиялық аянның рөлін зерттейді. Олар қарсыластық сот ісі шындыққа алып келеді деген негізгі ұғымның дұрыс екенін көрсетеді, егер тараптар симметриялық түрде хабардар болса және екеуінің де шындықты дәлелдейтін тексерілетін дәлелдерге қол жетімді болса, сондай-ақ тараптардың бірі шешімді тіпті наив шешім қабылдаушы (тараптар ұсынған шешімдер жиынтығынан таңдаған) толық ақпараттан басқа шешімге қол жеткізеді. Олар сондай-ақ Милгром (1981) және Гроссман (1981) негізінде шешім қабылдаушы тараптарды толық емес ақпаратпен жеткілікті ақпаратпен танытуға итермелей алады, бұл ақыр соңында толық ашылуға әкеледі, күмәнді ұстанымға ие болып, әлсіз немесе жоқ дәлелді көрсетілімдерден жеткілікті теріс тұжырымдар жасайды. Бұл ерте модель болашақта соттағы стратегиялық ақпараттық мінез-құлық бойынша жұмыстарға негіз болды. Shin (1998) және Daughter and Reinganum (2000) симметриялық болжамдарды жеңілдетеді, мысалы, судьялардың ретпен дәлелдеме іздеу шешімдерінің немесе Байестік тұжырымдаманың әсерін қарастырады; Froeb және Kobayashi (1996) және Farmer және Pecorino (2000) дәлелдемелік шығындардың және сот шешімдерінің басқа да модельдерінің рөлін зерттейді; Che және Severinov (2009) дәлелдемелердің құқықтық маңыздылығы туралы жақсы хабардар және клиенттерін сотта ашуға кеңес бере алатын адвокаттардың рөлін зерттейді. Бұл маңызды әдебиет ашу және адвокат-клиент құпиялылығын реттейтін құқықтық ережелердің, сондай-ақ сот жүйелерінде адвокаттардың функциясына әсерін көрсетеді.

Milgrom made early contributions to the growing literature applying game theoretic models to our understanding of the evolution of the legal institutions of the market economy. Milgrom, Douglass North and Barry Weingast (1990) presents a repeated game model that shows the role for a formal institution that serves as a repository of judgments about contract behavior to coordinate a multilateral reputation mechanism. Milgrom and his co authors argued that this model sheds light on the development of the Law Merchant, an institution of late medieval trade in Europe, whereby merchants looked to the judgments of the Law Merchant to decide what counted as "cheating." In their model, merchants query the Law Merchant to determine whether a potential trading partner has cheated on prior contracts, triggering the application of punishment by other merchants. The incentive to punish in this model arises from the structure of the repeated game, assumed to be a prisoners' dilemma, where cheating is the dominant strategy and the only incentive not to cheat is because future partners can learn of this and cheating a cheater is not punishable; this makes the equilibrium sub game perfect. Understanding the merchants' incentives to create an institution to support decentralized contract enforcement like this helps to overcome the tendency in the law and economics and positive political theory literatures to assume that the role of law is exclusively attributable to the capacity to take advantage of centralized enforcement mechanisms such as state courts and police power. In a further contribution in this area, Milgrom, together with Barry Weingast and Avner Greif, applied a repeated game model to explain the role of merchant guilds in the medieval period (Greif, Milgrom and Weingast, 1994). The paper beings with the observation that long distance trade in the somewhat chaotic environment of the Middle Ages exposed traveling merchants to the risk of attack, confiscation of goods and unenforced agreements. Merchants thus required the assistance of local rulers for protection of person, property and contract. But what reason did rulers have to provide this assistance? A key insight from the paper is that neither bilateral nor multilateral reputation mechanisms can support the incentives of a ruler to protect foreign merchants as trade reaches an efficient level. The reason is that at the efficient level the marginal value of losing the trade of a single or even a subset of merchants—in their attempt to punish a defaulting ruler—approaches zero. The threat is, thus, insufficient to deter a ruler from confiscating goods or to encourage their expenditure of resources or political capital to defend foreign merchants against local citizens. Effective punishment that will deter rulers' bad behavior requires more extensive coordination of effectively all the merchants who provide value for the ruler. The question then becomes, what incentives do the merchants have to participate in the collective boycott? Here is the role for the Merchant Guild, an organization that has the power to punish its own members for failure to abide by a boycott announced by the guild. These insights have been built on to explore more generally the role of legal institutions in coordinating and incentivizing decentralized enforcement mechanisms like the multilateral reputation system. Milgrom's contribution to the understanding of legal institutions also includes one of the early express analyses of the functioning of adjudicatory institutions. In Milgrom and Roberts (1986b) the authors explore the role of strategic revelation in an adjudicatory setting. They show that the core notion that adversarial litigation will lead to the truth is true if the parties are symmetrically informed and both have access to verifiable evidence that demonstrates the truth and so long as one of the parties prefers the decision that even a naive decisionmaker (who chooses from a set of decisions suggested by the parties) will reach under full information to the alternative under partial information. They also show, building on Milgrom (1981c) and Grossman (1981) that a decisionmaker can induce parties with less than complete information to reveal enough to ultimately result in full revelation by adopting a skeptical posture, drawing sufficiently negative inferences from weak or non existent evidentiary showings. This early model laid the groundwork for future work on strategic information behavior in courts Shin (1998) and Daughter and Reinganum (2000) relax the symmetry assumption, for example, looking at the impact of sequential evidentiary search decisions or Bayesian inference by judges; Froeb and Kobayashi (1996) and Farmer and Pecorino (2000) investigate the role of evidentiary costs and alternative models of judicial inference; Che and Severinov (2009) explore a role for lawyers who are better informed about the legal significance of evidence and can advise their clients about to reveal in court. This important literature sheds light on the impact of legal rules governing discovery and attorney client privilege as well as the function of lawyers in adjudicatory systems.

Бағалы қағаздар нарығы

Милгром мен Стоки (1982) адамдар бағалы қағаздармен сауда жасауының себептерін және спекуляциядан пайда табу мүмкіндігін қарастырды. Осы мақаладағы «сауда жасалмау теоремасы» көрсеткендей, егер саудагерлердің бастапқы сенімдері бірдей болса және сауда жасаудың себебі тек спекуляция болса, онда сауда жасалмауы керек. Себебі барлық саудагерлер тепе-теңдік бағаларындағы ақпаратты дұрыс түсіндіреді және басқалардың рационалды түрде сауда жасауын күтеді. Нәтижесінде, ақпараттан хабары жоқ саудагер, хабарлы саудагермен сауда жасаса, зиян шегетінін болжайды, сондықтан сауда жасамаған абзал. «Егер олар одан пайда көре алмаса, саудагерлер не үшін ақпарат жинауға тырысады? Хабарлы саудагерлер сауда жасамай немесе жеке ақпараттарын ескермей шешім қабылдаса, ақпарат бағаларға қалай әсер етеді?» – Milgrom мен Stokey (1982) мақаласының соңында қойылған бұл сұрақтар Glosten мен Milgrom (1985) жұмысында жауап тапты. Осы мақалада авторлар бағалы қағаздар нарығындағы баға қалыптасу процесінің динамикалық моделін ұсынды және сұраныс пен ұсыныс бағалары арасындағы айырмашылықтың ақпараттық себептерін түсіндірді. Хабарлы саудагерлер нарық жасаушылардан жақсы ақпаратқа ие болғандықтан, нарық жасаушылар хабарлы саудагерлермен сауда жасағанда шығынға ұшырайды. Нарық жасаушылар бұл шығынды ақпараттан хабары жоқ саудагерлерден өтеу үшін пайдаланады, олардың сауда жасауының жеке себептері болуы мүмкін, мысалы, өтімділік қажеттілігі. Асимметриялық ақпаратқа негізделген бұл динамикалық сауда моделі нарық микроқұрылысы саласындағы маңызды модельдердің бірі болып табылады. 1960, 70 және 80 жылдары қор биржаларындағы сауда көлемі қарқынды түрде өсті, бұл Милгром және оның әріптестерін (Bresnahan, Milgrom және Paul, 1992) сауда көлемінің тез өсуі қор биржаларының нақты өнімділігінің де тез өсуіне әкеледі ме деген сұрақ қоюға итерді. Бұл модельдегі саудагерлер фирманың құны туралы ақпарат жинап, оның акцияларын саудалау арқылы пайда табады. Алайда, фирма туралы нақты шешім қабылдау үшін маңызды ақпарат – фирманың құны емес, қосылған құн. Олардың талдауы көрсеткендей, сауда белсенділігінің артуы нақты инвестициялық шешімдерді жақсартпай, жалға алуға жұмсалатын ресурстарды арттырды. 2008 жылғы Nemmers Prize конференциясында Стивен Моррис Милгромның қаржы нарықтарын түсінуге қосқан үлесі және оның қаржылық талдауға тигізген әсері туралы түсіндірме берді.

Milgrom and Stokey (1982) addressed an important question about why people trade securities and whether one can profit from speculation. The famous no trade theorem in this paper showed that if traders have the same prior beliefs and trading motives are purely speculative, then no trading should happen. This is because all traders correctly interpret the information reflected by the equilibrium prices and expect other people to trade rationally; as a result, an uninformed trader anticipates that he would incur a loss if he traded with an informed trader so would be better off not trading. "Why do traders bother to gather information if they cannot profit from it? How does information come to be reflected in prices if informed traders do not trade or if they ignore their private information in making inferences?" These questions, asked at the end of Milgrom and Stokey (1982), were addressed in Glosten and Milgrom (1985). In this seminal paper, the authors provided a dynamic model of the price formation process in securities markets and an information based explanation for the spread between the bid and ask prices. Because informed traders have better information than market makers, market makers incur a loss when trading with informed traders. Market makers use the bid ask spread to recoup this loss from uninformed traders, who have private reasons for trading, for example, because of liquidity needs. This dynamic trading model with asymmetric information has been one of the workhorse models in the literature on market microstructure. Trading on stock exchanges had been growing at a growing rate in the 1960s, 70s and 80s, which led Milgrom and coauthors (Bresnahan, Milgrom and Paul 1992) to ask whether the rapid increase of trading volume also brings rapid increase of the real output of stock exchanges. Traders in this model make profit by gathering information of the value of the firm and trading its stocks. However, information valuable for making a real decision on the firm is the value added rather than the value of the firm. Their analysis suggests that the increased trading activity increased the resources devoted to rent seeking, without improving real investment decisions. At the 2008 Nemmers Prize conference, Stephen Morris provided an explanation of Milgrom's contributions to the understanding of financial markets as well as of the impact that they have had on financial analysis.

FCC ынталандыру аукциондары

2012 жылы АҚШ Конгресі FCC-ге алғашқы спектрлік ынталандыру аукциондарын өткізуге уәкілеттік берді. FCC болжамы бойынша, ынталандыру аукциондары теледидар станцияларына қолданыстағы спектр құқықтарын беру үшін тікелей ұсыныстар жасауға мүмкіндік береді. Эфирде қалуды таңдаған хабар тарату станциялары, телекоммуникация фирмаларына лицензиялар сатылып, сымсыз кеңжолақты пайдалануға арналған спектрдің біртұтас бөлігін босататын арналарға қайта тағайындалады. АҚШ және әлем елдерінде өткен бұрынғы спектр аукциондарымен салыстырғанда, ынталандыру аукциондары ерекше екі аукцион болып өтеді: сымсыз кеңжолақты лицензияларды сатудан түскен кірістер, құқықтарын берген немесе жаңа арналарға көшірілген телерадиокомпанияларды өтемақымен қамтуға жұмсалады. Қалған түсімдер мемлекеттік қазынаға түседі. Конгресс уәкілеттік бергеннен кейін, FCC 2012 жылдың наурызында Милгромды ынталандыру аукциондарының дизайны бойынша FCC-ге кеңес беретін экономистер тобын басқаруға тағайындағанын мәлімдеді. 2012 жылдың қыркүйегінде FCC Милгромның аукцион дизайнының мүмкін болатын нұсқалары туралы алдын ала есебін жариялады. Рационалды таңдау моделінің кемшіліктеріне қарамастан, оның саясатты талдау үшін өте құнды құрал болып қалатынын атап өткен жөн. Мұны түсіну үшін, баламалы саясаттардың әл-ауқатын бағалауды қарастырайық. Рационалды таңдау тұрғысынан алғанда, бірінші кезекте экономикалық нәтижелерге қатысты маңызды преференцияларды анықтау қажет (мысалы, барлығы көп тұтынуды қалайды, кейбіреулер теңсіздікті ұнатпауы мүмкін, және т.б.), содан кейін баламалы саясаттар аясында ресурстарды бөлуді модельдеу және соңында баламалы нәтижелерге қатысты преференцияларды ескере отырып, саясаттарды салыстыру қажет. Рационалды таңдау моделінің көптеген «қате» жеңілдетулері осындай талдауды жүзеге асыруға мүмкіндік береді. Экономикалық нәтижелерге қатысты преференцияларды бастапқы нүкте ретінде қарастыру арқылы, бұл тәсіл преференцияларға контексттік ерекшеліктердің, саясаттың өзінің немесе саяси процестің әсер етуі мүмкін деген ойдан аулақтайды. Сонымен қатар, саясатты бағалауға рационалды таңдау тәсілдері адамдар осы преференцияларды барынша арттыруға бағытталған әрекеттер жасайды деп есептейді – бұл мүмкін болған жағдайда таңдауды жеке тұлғалардың қолына берудің негізі. Көбінесе, дәл осы жеңілдетулер – преференциялардың негізгі, нәтижелерге бағытталған және ортамен оңай шағылыспайтындығы және адамдардың әдетте таңдаулар арқылы ой жүгіртіп, өз преференцияларына сәйкес әрекет ететіндігі – экономикалық талдауға көптеген маңызды мемлекеттік саясат мәселелеріне нақты жауап беруге мүмкіндік береді. Біз талқылаған мінез-құлықты сынаулар саясатты бағалауға рационалды таңдау тәсілінің осы ерекшеліктерін күмәндікке түсіреді. Әрине, институттар преференцияларға әсер етеді және кейбір адамдар нашар экономикалық нәтижелерді бақылау сезімімен алмастыруға дайын. Преференциялар тіпті кішкентай контексттік ерекшеліктерге де байланысты болуы мүмкін. Сонымен қатар, адамдар өздерінің преференцияларын анық білгенмен, оларды барынша жүзеге асыру үшін әрекет етпеуі мүмкін. Сондықтан маңызды сұрақ: мысалы, рационалды таңдау аясын кеңейту арқылы жасалған модель, осы нақты ерекшеліктерді қамтитын, саясатты талдау үшін жақсы құрал бола ма? Болашақ экономистер буыны үшін тең дәрежеде қуатты баламаларды әзірлеу – әлі шешілмеген маңызды мәселе.

In 2012, the US Congress authorized the FCC to conduct the first spectrum incentive auctions. As envisioned by the FCC, the incentive auctions will enable television broadcast stations to submit bids to relinquish existing spectrum rights. Broadcast stations that opt to stay on air will be reassigned to channels in a way that frees up a contiguous block of spectrum to be repurposed for wireless broadband, with licenses sold to telecommunications firms. Relative to prior spectrum auctions run in the United States and around the world, the incentive auctions will have the novel feature that they are a double auction: the proceeds from selling wireless broadband licenses will be used to compensate broadcasters who relinquish rights, or who must be re located to new channels. Any further revenue will go to the Treasury. Subsequent to receiving Congressional authorization, the FCC announced in March 2012 that Milgrom had been retained to lead a team of economists advising the FCC on the design of the incentive auctions. In September 2012, the FCC released Milgrom's preliminary report on the possible auction design. it is worth emphasizing that despite the shortcomings of the rational choice model, it remains a remarkably powerful tool for policy analysis. To see why, imagine conducting a welfare analysis of alternative policies. Under the rational choice approach, one would begin by specifying the relevant preferences over economic outcomes (e. g. everyone likes to consume more, some people might not like inequality, and so on), then model the allocation of resources under alternative policies and finally compare policies by looking at preferences over the alternative outcomes. Many of the "objectionable" simplifying features of the rational choice model combine to make such an analysis feasible. By taking preferences over economic outcomes as the starting point, the approach abstracts from the idea that preferences might be influenced by contextual details, by the policies themselves, or by the political process. Moreover, rational choice approaches to policy evaluation typically assume people will act in a way that maximizes these preferences – this is the justification for leaving choices in the hands of individuals whenever possible. Often, it is precisely these simplifications – that preferences are fundamental, focused on outcomes, and not too easily influenced by one's environment and that people are generally to reason through choices and act according to their preferences – that allow economic analysis to yield sharp answers to a broad range of interesting public policy questions. The behavioral critiques we have just discussed put these features of the rational choice approach to policy evaluation into question. Of course institutions affect preferences and some people are willing to exchange worse economic outcomes for a sense of control. Preferences may even be affected by much smaller contextual details. Moreover, even if people have well defined preferences, they may not act to maximize them. A crucial question then is whether an alternative model for example an extension of the rational choice framework that incorporates some of these realistic features – would be a better tool for policy analysis. Developing equally powerful alternatives is an important unresolved question for future generations of economists.

Бизнес

Милгром кем дегенде екі онжылдық бойы үлкен аукциондарды жобалау және іске асырумен айналысты. Боб Уилсонмен бірге Pacific Bell компаниясының тапсырысы бойынша ол 1990 жылдары FCC радиоспектрдің алғашқы аукциондарын өткізу үшін қабылдаған бірнеше кезеңдік аукционды ұсынды. Ол сондай-ақ АҚШ, Ұлыбритания, Канада, Австралия, Германия, Швеция және Мексиканың реттеушілеріне спектр аукциондары бойынша, Microsoft-қа іздеу жарнама аукциондары бойынша және Google-ға IPO негізіндегі аукцион бойынша кеңес берді. 2006 жылы Джереми Булоу және Джонатан Левинмен бірге Милгром Comcast компаниясына FCC аукционы 66-ға қатысуда кеңес берді, оның ішінде сирек іске асырылатын "ден қою ұсынысы" да болды. Economist журналының сөздерімен айтқанда:

2006 жылы Американың Федералды байланыс комиссиясы радиоспектр лицензияларын онлайн аукционға шығарған кезде, кеңесші және Стэнфорд университетінің профессоры Пол Милгром саудагерлер консорциумына көмектесу үшін ойын теориясы бағдарламасын бейімдеді. Нәтижесі табысқа жетті. Аукцион басталғанда, доктор Милгромның бағдарламалық құралы бәсекелестердің ұсыныстарын қадағалап, 1132 лицензияға арналған олардың бюджетін бағалады. Ең бастысы, бағдарламалық құрал саудагерлердің нақты лицензияларға берген құпия бағаларын анықтады және кейбір ірі лицензиялардың шамадан тыс бағаланғанын көрсетті. Ол доктор Милгромның клиенттеріне кішірек, арзан лицензияларды алуға бағыт берді. Оның екі клиенті, Time Warner және Comcast, эквивалентті спектр үшін бәсекелестерінен шамамен үштен бір бөлігіне арзан төледі, шамамен 1,2 миллиард доллар үнемдеді. 2007 жылы Милгром аукциондарды жобалау және түрлі салалардағы саудагерлерге кеңес беру үшін Auctionomics компаниясын құрды. 2009 жылы Милгром тапсырма аукциондары мен биржаларын әзірлеуге жауапты болды. Бұл арбитраж мүмкіндіктерін ұсынатын және бір мезгілде өсетін аукционның икемділігін сақтайтын, бірақ бірден орындалатын механизм болды. Жылдамдық, бағадан басқа атрибуттармен сауда-саттық жасауға аукциондық дизайнды кеңейту әлеуетімен бірге маңызды артықшылық болды. 2011 жылы FCC Auctionomics компаниясын ең күрделі аукциондық мәселелердің бірі – ынталандыру аукционын шешу үшін жалдады. FCC төрағасы Джулиус Генаховски: "Біз Комиссияға осы тарихи жоба бойынша кеңес беру үшін осындай әлемдік деңгейдегі сарапшылар тобының болуына қуаныштымыз. Біздің жоспарымыз ынталандыру аукциондарының мобильді кең жолақты желілерге көбірек спектрді ашу және спектр тапшылығын шешу үшін тиімді нарықтық механизм ретінде қызмет етуін қамтамасыз ету болып табылады. Конгрестің осы жаңа тапсырмасын орындауда экономикалық принциптерге сүйенеміз және инвестициялар мен инновацияларды ынталандыру, тұтынушыларға пайда әкелу, экономикалық өсімді қамтамасыз ету және біздің жаһандық бәсекеге қабілеттілігімізді арттыру мүмкіндіктерін барынша арттыруға тырысамыз. Бұл команданың білімі мен тәжірибесі агенттік қызметкерлерінің осы мақсаттарға жетудегі айтарлықтай біліктілігін толықтырады. 2012 жылы Auctionomics және Power Auctions FCC-нің алғашқы ынталандыру аукционын жобалау үшін шақырылды, оның мақсаты теледидарлық хабар тарату спектрін сымсыз кең жолаққа қайта бағыттау нарығын құру болды. Жобалық топқа Ларри Аузубель, Кевин Лейтон Браун, Джон Левин және Илья Сегал кірді. Милгром жылдар бойы инновациялық жобалармен айналысып, аукциондық дизайнға қатысты төрт патент алды.

In the run up to an online auction in 2006 of radio spectrum licences by America's Federal Communications Commission, Paul Milgrom, a consultant and Stanford University professor, customised his game theory software to assist a consortium of bidders. The result was a triumph. When the auction began, Dr Milgrom's software tracked competitors' bids to estimate their budgets for the 1,132 licences on offer. Crucially, the software estimated the secret values bidders placed on specific licences and determined that certain big licences were being overvalued. It directed Dr Milgrom's clients to obtain a patchwork of smaller, less expensive licences instead. Two of his clients, Time Warner and Comcast, paid about a third less than their competitors for equivalent spectrum, saving almost $1.2 billion. In 2007, Milgrom co founded Auctionomics, to design auctions and advise bidders in different industries. In 2009, Milgrom was responsible for the development of assignment auctions and exchanges. This was a mechanism that allowed for arbitrage possibilities and retained some of the flexibility of the simultaneous ascending bid auction but could be achieved instantaneously. The speed was an important attribute along with the potential to extend the auction design to consider bidding with non price attributes. In 2011, the FCC hired Auctionomics to tackle one of the most complex auction problems ever, the incentive auction. FCC Chairman Julius Genachowski said,
I am delighted to have this world class team of experts advising the Commission on this historic undertaking. Our plan is to ensure that incentive auctions serve as an effective market mechanism to unleash more spectrum for mobile broadband and help address the looming spectrum crunch. Our implementation of this new Congressional mandate will be guided by the economics, and will seek to maximize the opportunity to unleash investment and innovation, benefit consumers, drive economic growth, and enhance our global competitiveness. The knowledge and experience of this team will complement the substantial expertise of agency staff to meet these goals. In 2012, Auctionomics and Power Auctions were hired to design the FCC's first Incentive Auction, with the goal of creating a market for repurposing television broadcast spectrum to wireless broadband. The design team was led by Milgrom and includes Larry Ausubel, Kevin Leyton Brown, Jon Levin and Ilya Segal. Over the years, Milgrom has been active as an innovator and has been awarded four patents relating to auction design.

Басылымдар (таңдалған)

(Ph. D. Диссертациясы)