Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
17 және 18 ғасырдағы француз католик кардиналы
17th and 18th century French Catholic cardinal
Луи Антуан де Ноаль, Ноаль кардиналы (27 мамыр 1651 – 4 мамыр 1729), Ноальдің 1-ші герцогы Анна де Ноальдің екінші ұлы, француз епископы және кардинал болған. Оның 1728 жылы Unigenitus бұйырына қол қоюы Янсеншілдік дауды ресми түрде аяқтады.
Louis Antoine de Noailles, Cardinal de Noailles (27 May 16514 May 1729), second son of Anne de Noailles, 1st Duke of Noailles, was a French bishop and cardinal. His signing of the Unigenitus bull in 1728 would end the formal Jansenist controversy.
Өмірбаян
Луи Антуан де Ноаль Францияның Овернь аймағындағы Тейссиер қамалында 1651 жылдың 27 мамырында Анна, Россильонның 1-ші герцогы және генерал-капитаны, мен оның әйелі, Австрия королевасы Аннаның бұрынғы қызметкері Луиза Бойер отбасында дүниеге келді. Ноаль 1676 жылдың 14 наурызында Сорбоннадан теология ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. 1679 жылдың наурыз айында ол Кахор епископы болып тағайындалды, бірақ 1680 жылы Папа Иннокентий XI оны Францияның пэрі ретінде Шалон-сюр-Марн епархиясын басқаруға ауыстырды. 1695 жылдың 19 тамызында король Людовик XIV Ноальдің отбасылық байланыстарын ескеріп, оны Париж архиепискобы және Сен-Клауд герцогы етіп тағайындады, ал 1700 жылы Папа Иннокентий XII оны кардинал қылып даражалады. Кардинал Зинзендорфтың ұлы Кристиан Ренатустың (1727–1756) крест әкесі болды. Ноаль 1719 жылдың наурыз айының соңында Сен-Сулпиц шіркеуінің пастырына қолдау көрсетіп, қатаң моралист ретінде әрекет етті. Пастыр Люксембург сарайында заңсыз бала туып, ауыр халде жатқан Берри герцогинясы Луиза Элизабетке діни қағидаларды орындаудан бас тартты. Регент, Орлеан герцогы Филипп II-нің барлық тілегіне қарамастан, Ноаль шіркеудің пастырының шешімін өзгертуден бас тартты. Ноальдің янсенистермен қарым-қатынасы күрделі болды; ол олардың ұсыныстарын айыптаса да, көбірек ортодоксалды теологтар оның ілімінде янсенизмнің іздерін байқады, ал Ноаль иезуиттердің осы сектаға жасаған шабуылдарына қарсы болды. Оның 1713 жылғы Папа Клемент XI-нің Unigenitus бұйрығына қатысты ұстанымы да даулы болды; ол 1728 жылға дейін Папаның мақұлдамауына қарамастан оған қарсы болды, бірақ өлімінен аз уақыт бұрын күрт өз ұстанымын өзгертті. Оның орнын Париж архиепискобы және Сен-Клауд герцогы ретінде Шарль Гаспар Гвийом де Винтимилль дю Люк басты.
Louis Antoine de Noailles was born at the Château of Teyssiére in Auvergne, France, on 27 May 1651 to Anne, 1st duc de Noailles and captain general of Roussillon, and his wife, Louise Boyer, a former lady in waiting to Queen Anne of Austria. Noailles received his doctorate in theology from the Sorbonne on 14 March 1676. He was appointed bishop of Cahors in March 1679 but served only briefly before Pope Innocent XI ordered him transferred in 1680 to head the diocese of Châlons sur Marne, which made him a peer of France. On 19 August 1695, in recognition of Noailles's family connections, King Louis XIV made him archbishop of Paris and Duke of Saint Cloud, and in 1700 Pope Innocent XII made him a cardinal. The Cardinal also served as Godfather to Zinzendorf's son Christian Renatus (1727–1756). Noailles acted as a staunch moralist when at the end of March 1719 he firmly stood behind the curé of Saint Sulpice. who refused to administer the sacraments to the Regent's daughter, Louise Élisabeth, Duchess of Berry, who was in a critical condition giving birth to an illegitimate child in the Palais de Luxembourg. Despite all the pleas of the Regent, Philip II, Duke of Orleans, Noailles refused categorically to overturn the decision of the parish priest. Noailles had a complex relationship with the Jansenists; while he condemned their propositions, more orthodox theologians saw in his own teachings hints of Jansenism, and Noailles was an opponent of the Jesuits in their attacks on the sect. His position on Pope Clement XI's 1713 bull Unigenitus was also controversial; he opposed it, despite papal disapproval, up to 1728 but then abruptly reversed himself shortly before his death. He was succeeded as archbishop of Paris and Duke of Saint Cloud by Charles Gaspard Guillaume de Vintimille du Luc.