Меровингтер дәуіріндегі Арл қаласының архиепископы және әулиесі Каесарий

Кіріспе

Арльдік архиепископ және әулие Кесарий (Caesarius Arelatensis; 468/470 – 27 тамыз 542 ж.), кейде "Шалондық" (Cabillonensis немесе Cabellinensis) деп аталады, өзінің туған жері Шалон-сюр-Саоннан шыққан. Кесарий Меровингтік Галлиядағы өзінің буынының ең көрнекті дін қызметкері саналады. Кесарий Галлияның шіркеу басшыларының соңғы буынының бірі болып есептеледі, олар батыс христиан дәстүріне кең ауқымды аскетикалық элементтерді енгізуге тырысты. Августин Гиппонийлік, Юлиан Померий және Иоанн Кассиан Кесарийге ең зор әсер еткендердің қатарында болды. Кесарий үшін ең маңызды мәселе – епископтың пасторлық міндеттерін тиімді орындауы еді. Сол кезде уағыздау Галлиядағы шіркеу қызметінің бір бөлігіне айналған еді; көптеген епископтар моральдық тәрбие берудің осындай құралының маңыздылығын мойындап, оны қолдады. Алайда Кесарийдің ынтасы ерекше болды, ол дін қызметкерлерін мүмкіндігінше көп уағыздауға шақырды, шіркеуде де, одан тыс жерлерде де, көндірілгендерге де, қарсыластарға да. Кесарийдің уағыздары көбінесе моральдық мәселелерге арналған еді.

Өмір

Цезарий қазіргі Шалон-сюр-Саон қаласында Батыс Рим империясының соңғы жылдарында римдік-бургунд отбасында дүниеге келді. Оның әпкесі, Цезария, ол оған «Virgines ережесі» (Қыздарға арналған ереже) деген атпен арнаған, сондай-ақ ол құрған монастырьға басшылық етті. Ол туған кезде германдық патшалар номиналды римдік басқаруға қарамастан Бургундияны де-факто басқарды. Цезарий ата-анасынан өзгеше, дінге деген терең және қатты сезіммен туды, бұл оны жасөспірім шағының көп бөлігінде отбасынан бөліп тастады. Цезарий он жеті жасында үйден кетіп, бірнеше жыл бойы Сильвестр епископтың басшылығымен оқыды. Кейін ол Рим Галлиясы шіркеуінің шығармашылық күштері үшін танымал болған аралдық монастырь – Леренге (Леринум) жол таба алды. Леренде монах ретінде оқығаннан кейін, ол өзін Киелі кітапты оқуға және христиандық өмірдің сапасын жақсартуға, сондай-ақ кедейлерге көмектесуге арнады. Ұзақ уақыттан кейін ол монастырьдегі білім мен тәртіптің иесі атанды және шарапханашы болып тағайындалды. Алайда, ол Леренде танымал болмады, себебі монастырьдың шарапханашысы ретінде, олардың жеткілікті түрде қатаң емес екенін сезіне отырып, монахтарға тамақ бермейтін. Нәтижесінде, аббат Поркарий Цезарийді лауазымынан алып тастады, содан кейін ол өзін аштықпен өлтіре бастады; аббат араласып, Цезарийді медициналық көмек алу үшін Арльге жіберді. Леренде он жылдан астам өмір сүргеннен және монастырьдағы тым жоғары жүктемеден денсаулығы нашарлағаннан кейін, Цезарий Арльдегі басқа діни қауымды іздеді. Ол қосылған христиан қауымы оны денсаулығына келтірді және көп ұзамай ол халықтың бірауыздан сайлауымен олардың епископы болды. Орта жасқа келгенде ол «өз дәуірінің жетекші діни саясаткері және рухани күшіне» айналды. Оның кедейлер мен ауруларға деген қамқорлығы Галлияда және одан тыс жерлерде кеңінен танымал болды, өйткені ол тұтқындар үшін үнемі құтқару төлемақысын төлеп, аурулар мен кедейлерге көмектесті. Vita Caesarii мәлімдемесіне сәйкес, қалаға келгеннен кейін Цезарий Арль епископы Эонийдің Халлоннан туыс екенін (concivis pariter et propinquus – «бір мезгілде азамат және туыс») толыққанды түсінбеген. Эоний кейіннен жас туысын диакон, содан кейін пресвитер етіп тағайындады. Ол үш жыл бойы Арльдегі монастырьға басшылық етті, бірақ осы ғимараттың ешқандай іздері қазірге дейін сақталмаған. Эонийдің қайтысымен діни қызметкерлер, азаматтар және биліктегі тұлғалар, Эонийдің өзі ұсынғандай, бос орынға Цезарийді сайлауға кірісті, бірақ Клинширн жергілікті қарсылық болуы мүмкін екенін, Цезарийдің сайлануы қатты дау тудырған болуы мүмкін екенін және Арль епископтық тізімінде кездесетін Иоанн есімді басқа діни қызметкердің епископ болып сайланған болуы мүмкін деп болжайды. Цезарий 502 жылы, шамамен 33 жасында құлшылыққа тағайындалды. Ол жаңа міндеттерін орындау кезінде батыл және дүниелік емес болды, бірақ мейірімді бейімделудің үлкен қабілетін көрсетті. Ол дінге келмейтіндерді діни рәсімдерге қатысуға ынталандырды және уағыздарында нақты айтылмаған мәселелерді зерттеуге шақырды. Ол сондай-ақ халыққа Киелі кітапты үйде оқып, оны діни салт-дәстүрлерге сай құрметпен қарауды бұйырды. Ол әсіресе тұтқындарды құтқаруға құлшыныспен атсалысты, тіпті осы мақсат үшін шіркеудің әшекейлерін сатты. Епископ ретінде Цезарий саяси әлемде өмір сүрді, оның басты тақырыбы – вестготтар, остготтар және франктар патшалықтары арасындағы Оңтүстік Галлияны бақылау үшін бәсекелестік, бұл оны осы соғыстар кезінде құрбандарды үнемі құтқаруға итерді. 507/508 жылдары бургундтар мен франктар, вестготтар мен остготтар патшалықтары арасындағы соғыс оның азаматтары үшін апатты болды. Шаруалар азық-түлікпен қамтамасыз етілмеді және құлдыққа, жер аударылуға және өлімге ұшырау қаупі төнді. Цезарий көптеген ауыл тұрғындарын құтқарып, құтқару үшін төлем төлегенімен, оның тұтқындарды құтқарып қалуы да дау тудырды. Ол өз елінің көптеген шаруаларын құтқарып қана қоймай, сонымен қатар көптеген варварларды және қаланың жауларын құтқарып қалды. Ол өзін қорғау үшін варварлар да адам екенін және сондықтан Құдайдың қаласына кіруге мүмкіндігі бар екенін айтты. Цезарийге ұстазы Юлиан Померийдің де үлкен әсері болды. Померий де Августиннен шабыттанды және епископтар мен діни қызметкерлердің аристократтарға қарағанда монахтар сияқты өмір сүруіне баса назар аударды. Бұл кез келген сән-салтанатты, мысалы, мол дастарқандарға қатысу, егістіктерді кеңейту және «дүниелік» білім алу сияқты әрекеттерге тыйым салуды білдірді. Оның орнына Померий епископтарға барлық байлықтары мен жеке мүліктерін беруге, сондай-ақ қарапайым киінуге және тамақтануға шақырды. Цезарийдің монахтығы оны шіркеу реформасы қозғалысына жетеледі және ол оның ең ықпалды өкілдерінің біріне айналды. Оның көптеген өсиеттерінде ол Померий мен Августиннің үйретулерін қабылдап, дүниелік білімді қабылдамауға, жайлы өмірден бас тартуға және діни қызметкерлерін монахтық өмірге ұйымдастыруға бейім болды. Рим және ерте орта ғасырлық Батыстағы христианданудың баяу, тұрақсыз және толық емес әлеуметтік және діни өзгеріс екенін еске алу маңызды. Бұл шіркеулерді салуды, элиталарды дінге көндіруді және христиандық құндылықтар, әдет-ғұрыптар мен сенімдер жүйесімен христиандық өзіндік сананы кеңінен қабылдауды қажет етті. Шіркеу үнемі қауымдастар мен қара халық арасында кең таралған сенімдер мен діни әдет-ғұрыптардың сақталуына қарсы күресіп отырды. Алайда, осы діни өзгерістердің күшіне енуі үшін жергілікті халықтың келісімі мен қатысуы ғана қажет болды. Сондықтан, Клинширн атап өткендей, бұл процесс өзара болды. Элита мен теологтар барлық мақсаттар мен стратегияларды жүзеге асырғанмен, осы әдет-ғұрыптарды қабылдау ауылдық тұрғындар мен қалалық тұрғындардың міндеті болды. Цезарийдің монахтар мен монахтықтардың мінез-құлқына қатысты нұсқаулары Католик энциклопедиясына сәйкес, педантикалық және ұсақ-түйек деп сынға ұшырады. Олар әрине өркендеп келе жатқан бенедиктин ережесіне жол берді, бірақ оларды олардың дәуіріне және монахтықтың барлық рухани мәніне қарай бағалау керек. Уағызшы ретінде Цезарий Киелі кітаптарды жақсы білді және өз насихаттарында өте практикалық болды. Адамзаттың қарапайым кемшіліктерін сынаудан басқа, ол көріпкелдік, ай күндеріндегі язычник ритуалдары сияқты тоқтап қалған язычник әдет-ғұрыптарына да қарсы күресті. Оның Ескі өсиетке арналған уағыздары сынға ұшырамайды, бірақ оның типтік аспектілеріне ден қояды. Оның уағыздарының бірнеше томдары Sources Chrétiennes басылымында жарияланды.

Caesarius was born at what is now Chalon sur Saône, to Roman Burgundian parents in the last years of the Western Empire. His sister, Caesaria, to whom he addressed his "Regula ad Virgines" (Rule for Virgins), also presided over the convent he had founded. At the time of his birth, Germanic kings de facto governed Burgundy despite nominal Roman administration. Unlike his parents, Caesarius was born with a very strong and intense feeling for religion which alienated him from his family for the majority of his adolescence. Caesarius left home at seventeen and studied under Bishop Sylvester for a few years. Afterwards, he found his way to Lérins (Lerinum), an island monastery, which was known to be a major dynamo for creative forces of work in the Church of Roman Gaul. After training as a monk at Lérins he devoted himself to reading and applying the scripture in hopes of improving the quality and organization of Christian life and serving the poor. He rapidly became master of all the learning and discipline the monastery communicated and was appointed cellarer. However, he proved unpopular at Lérins when, as cellarer of the monastery, he withheld food from monks because he felt they were insufficiently austere. As a result, the abbot Porcarius removed Caesarius from his post, whereupon he began starving himself; the abbot intervened and sent Caesarius to Arles ostensibly for medical care. After living at Lérins for over a decade and his health steadily decreasing from monastic over exertion, Caesarius sought out a different clerical Christian community in Arles. The Christian community he joined fostered him back to health and he was soon popularly elected as their bishop. By middle age, he had “become and was to remain the leading ecclesiastical statesman and spiritual force of his age”. His concern for the poor and sick was famous throughout and beyond Gaul as he regularly provided ransom for prisoners and aided the sick and the poor. Upon arriving in the city, the Vita Caesarii claims that Caesarius discovered, completely to his surprise, that the bishop of Arles Aeonius was a kinsman from Chalon (concivis pariter et propinquus "at once a fellow citizen and a relative"). Aeonius later ordained his young relative deacon and then presbyter. For three years he presided over a monastery in Arles; but of this building no vestige is now left. At the death of Aeonius the clergy, citizens, and persons in authority proceeded, as Aeonius himself had suggested, to elect Caesarius to the vacant seat, although Klingshirn suggests that there may have been considerable local hostility, that Caesarius' election may have been heavily disputed and that another cleric, Iohannes, who appears in the episcopal fasti of Arles may have been elected bishop. Caesarius was consecrated in 502, being probably about 33 years of age. In the fulfilment of his new duties he was courageous and unworldly, but yet exhibited great power of kindly adaptation. He took great pains to induce the laity to join in the sacred offices, and encouraged inquiry into points not made clear in his sermons. He also ordered the people to study Holy Scripture at home, and treat the word of God with the same reverence as the sacraments. He was specially zealous in redeeming captives, even selling church ornaments for this purpose. As bishop, Caesarius lived in a political world whose main theme was competition for Southern Gallic control among the Visigothic, Ostrogothic and Frankish kingdoms which led him to the constant ransoming of victims during these wars. The aftermath of war in 507/508 between the Burgundians and Franks and Visigothic and Ostrogothic kingdoms was devastating to its citizens. Peasants had no food supply and were in danger of enslavement, exile and death. Although Caesarius saved and ransomed many countryside citizens, his actions in redeeming captives were quite controversial. Although he ransomed many peasants of his country, he also ransomed numerous barbarians and enemies of the city. He defended himself by stating that barbarians were human beings and therefore had the potential to enter the City of God. Caesarius was also highly influenced by his teacher, Julianus Pomerius. Pomerius had been inspired by the life of Augustine of Hippo too and insisted that bishops and members of the clergy live more like monks as opposed to aristocrats. This meant that any luxurious behaviour, such as participating in bountiful banquets, enlarging estates and enjoying “secular” learning, was condemned. Instead Pomerius urged bishops to give away all their riches and personal wealth as well as dress and eat simply. Caesarius's monasticism led him to the movement of church reform and he became one of its most influential spokesmen. According to many of his testaments he stayed true to the teachings of Pomerius and Augustine by rejecting secular learning, shunning comfortable living and organizing his clergy into monastic living. It is important to realize that Christianization in the late Roman and Early Medieval West was a slow, inconsistent and incomplete social and religious change. It required the building of churches, conversion of elites and a widespread adoption of Christian self identity with a system of Christian values, practices and beliefs. The church was constantly struggling against the survival of superstitions and pagan practices that were widely common among communities and common folk. However, it was only with the consent and participation of local populations that these religious changes were able to take effect. Therefore, as Klingshirn so carefully puts it, this process was reciprocal. Although the elites and theologians implemented all of the goals and strategies, it was up to the peasants and townspeople of local communities to accept these practices. The directions of Caesarius for the conduct of monks and nuns have been censured as pedantic and minute, according to the Catholic Encyclopedia. They certainly yielded to the spread of the rising Benedictine rule, but must be judged by their age and in the light of the whole spirit of monasticism. As a preacher, Caesarius displayed great knowledge of Scripture, and was eminently practical in his exhortations. Besides reproving ordinary vices of humanity, he had often to contend against lingering pagan practices, as auguries, or heathen rites on the calends. His sermons on the Old Testament are not critical, but dwell on its typical aspects. Several volumes of his sermons have been published in Sources Chrétiennes.

Жазбалары мен ілімдері

Цезарийдің корпусында 250-ден астам уағызы сақталған. Оның уағыздары оны дін қызметкерлерін даярлауға және қарапайым жамағатты рухани жағынан тәрбиелеуге арналған пастор ретінде көрсетеді. Ол христиандық сенімдер, құндылықтар және ежелгі діндердің араласуына қарсы уағыз айтты. Ол христиандық өмір салтын, Құдайға деген махаббатты, Құранды оқуды, тақуалықты, псалм айтуды, жақынға деген мейірімділікті және болашақтағы есеп беру күнін баса көрсетті. Померийдің үйретулері арқылы, Цезарийдің көптеген уағыздары мен жазбаларына Августинның зор ықпалы тигенін айтуға болады. Цезарийдің жазбалары, әсіресе Августин сияқты көптеген философтардың кіріспелері мен қорытындыларын өңдегендіктен, қайта жазылған деп есептеледі. Оның көптеген жазбалары мен уағыздары, соның ішінде танымал «Цезарий өмірі» (Vita Caesarii) француз, неміс, итальян және испан тілдеріне аударылды. Цезарий өз оқулары мен уағыздарын тек дін қызметкерлеріне ғана шектеуге қарсы болды. Ол жоғары топ пен элитаға ғана емес, сонымен қатар көптеген сауатты және жартылай сауатты епископтарға, аббаттарға, приходтық дін қызметкерлеріне және монахтарға уағыз айтты. Ол дін қызметкерлерін өздері үшін де, басқалар үшін де оқуға шақырды. Ол сауатсыз адамдарды нысанаға алып, оларға шіркеуден кейін Құдайдың нақылындағы сабақтарды оқып беру үшін басқаларды жалдауды ұсынды, осылайша рухани білімді сіңіру үшін. Цезарий шіркеуде де, үйде де, түнде де, күндіз де, жеке және отбасымен бірге рухани сабақтарды оқуға ынталандырды. Сабақтарды оқып үйренумен және түсінумен шектелмей, Цезарий «білгенін бөліспейтін сенуші, Құдайдың ниетін орындамайды» деп баса айтты. Сондықтан сенушіге зор жауапкершілік жүктеледі, себебі lectio (рухани оқу) – Құдай, демек, Оған тиесілі нәрсеге қол жеткізуден бас тартуға болмайды. Цезарий христиан халқының Құдайдың жаңа «таңдалғандары» екеніне сенді және ол әлемнің түкпір-түкпірінен келген адамдарды сенімді, бейбіт және махабатқа толы адамзат қауымдастығына біріктіруді идеалдады. Бұл сенім Августинның жұмысына ұқсас, өйткені Августин жиі populus christianus деп атаған, оны «христиан халқы» деп аударуға болады. Аян кітабында Құдай осы халықпен өзінің келісімін жасағаны және христиан дәуірінің барлық кітапта болжамдалғаны айтылған. Ғалымдар Цезарийдің үйретулері мен қызметінің екі маңызды аспектісіне назар аударды. Бірінші аспекті, Цезарийдің 529 жылы Оранж соборында Августинның қайтысынан кейін ғасыр бойына созылған ізгілік пен «жақсы амалдар» туралы дауды шешуге белсенді қатысқан «шығармашыл көшбасшы» ретінде танылуымен байланысты.

Caesarius has over 250 surviving sermons in his corpus. His sermons reveal him as a pastor dedicated to the formation of the clergy and the moral education of the laity. He preached on Christian beliefs, values, and practices against pagan syncretism. He emphasizes the life of a Christian as well as the love of God, reading the scriptures, asceticism, psalmody, love for one's neighbour, and the judgement that would come. Through Pomerius's teachings, it is logical to conclude that many of Caesarius' homilies and writings were influenced greatly by Augustine. Caesarius' writings were known to be adapted as he reworked many other philosophers' introductions and conclusions, especially those of Augustine. Many of his writings and sermons, including the popular Vita Caesarii, were ordered to be written in French, German, Italian, and Hispanic. Caesarius did not believe that his readings and sermons should be restricted to the clergy. He did not just address the upper class and elite but instead preached to many literate and near literate bishops, abbots, parish priests, and monks. He encouraged the clergy to read to both themselves and others. He targeted the illiterate and asked that they hire others to read to them after church in order to absorb the divine lessons. Caesarius encouraged reading divine lessons both at church and in their homes, at night and during the day, alone and with family. More than just learning and understanding the lessons, Caesarius emphasized that a “believer who does not share what he has learned, is not achieving what God intended". Therefore, the believer is given a large responsibility as the lectio (divine reading) is God and therefore he should not be denied access to what belongs to Him. Caesarius believed that Christian People were God's new "elect" and he idealized incorporating men of places from all over the world into a believing, peaceful, and loving human community. This belief parallels Augustinian work as Augustine often referred to the populus christianus which can be translated as the Christian People. Revelation tells that God made a covenant with the populus christianus and the Christian epoch was predicted in all of the scriptures. Scholars have remarked on two aspects of Caesarius's teaching and activity that deserve considerable attention. The first aspect deals with Caesarius who was stated to be “the creative leader who arranged at the Council of Orange in 529 a resolution of the century of disputes about grace and ‘good works’ which followed Augustine's death.

Оранж кеңесі, 529

Кесарий басшылық еткен ең маңызды жергілікті кеңес – Оранж кеңесі (529 ж.) болды. Оның рақым мен еркін таңдау туралы мәлімдемелерін қазіргі заманғы тарихшылар жоғары бағалайды (мысалы, Canon Bright, Church History, ch. XI, соңы). Оранж кеңесінің 25-ші канонында мынадай қағидалар белгіленген:

"Католик сеніміне сәйкес, крещение алғаннан кейін барлық крещендер Мәсіхтің көмегімен және бірлескен еңбегімен құтқарылуға қажетті барлық міндеттерді орындауға қабілетті және міндетті, егер олар адал еңбек етуге дайын болса. Бірақ, кейбір адамдардың Құдайдың күшімен зұлымдыққа қадам жасайтыны алдын ала белгіленген дегенге біз сенбейміз, тіпті мұндай жаман ойға ие болғандарға қарсы біз ашумен айқайлаймыз: "Астана болсын!". Біз осыны жанымыздың амандығы үшін мойындаймыз және сенеміз, әрбір жақсы істе біз бастамаймыз, содан кейін Құдайдың мейіріміне ие боламыз, бірақ Құдай Өзі, біздің тарапымыздан ешқандай бұрынғы еңбексіз, бізге алдымен сенім мен махаббатты құяды". Осы ілімдер дін қызметкерлері үшін де, миряндар үшін де бірдей қажет екендігіне байланысты, белгілі бір танымал миряндар (illustres ac magnifici viri) осы канондарға қол қоюға шақырылды. Сәйкесінше, оларға сегіз мирян және кем дегенде он екі епископ, оның ішінде Кесарий де қол қойды. 529 жылғы Оранж кеңесі "Оңтүстік Галлияда басым болған рақым туралы ілімді" айыптап, өзгертілген Августин позициясын қолдады.

Дін уағыздары

Кесарийдің тәлімінің екінші маңызды жағы – оның уағыздары. Бұрын айтқандай, оның уағыздарының саны 250-ден астам. Кесарий өзінің уағыздарын өңдеп, қысқартып, қарапайымдауға тырысты, осылайша оларды тиімдірек ету және қолдағыдағы патристикалық дәстүрге ұсыну мақсатында болды. Оның уағыздарының шамамен үштен бірі осы сипаттағы жұмыстарды құрайды. Оның еңбектері христиандық Батыстың түкпір-түкпіріне таралып, ортағасырлық уағыз дәстүрін және христиандық махаббат, соңғы соттың мәні, кедейлердің құқықтары және христиандық ұғым сияқты тақырыптарды таратуға көмектесті. Оның жазбаларын Германиядағы монахтар пайдаланды, англосаксон поэзиясында қайталанды және Гатиан Турский мен Томас Аквинскийдің маңызды еңбектерінде кездеседі. ДельКольяноның мақаласында ол Кесарийдің уағыздарының жаңа сынды мәтіндерін зерттеген және ұсынған тағы екі тарихшыны есімдерімен атады. Курро және Воге есімді екі тарихшы, Кесарийдің монахтарға арналған уағыздары өзіндік көзқарас пен басымдықтарды қамтығанымен, оның тәлімдері барлық уағыздарында тұрақты екенін атап өтті. Қайта-қайта айтылатын тақырыптардың қатарында монастырдағы монахтардың үміттері (яғни, Құдайдың көмегімен монастырьдың қауіпсіз мекенінде мәсіхші құтқарылуға қол жеткізудің маңыздылығы) және осы мәсіхшілік жолда өзара қолдау көрсетуге тиіс бауырластардың көмегі бар. Антоний Ұлы сияқты басқа монахтардан өзгеше, Кесарий Құдайдың рақымын алу үшін жалғыздыққа сенбеді; керісінше, ол бір-бірімен бірге өмір сүретін, бір-біріне рухани тәрбие беріп, жақсы үлгі көрсететін бауырластардың маңыздылығын баса көрсетті.

Әйелдер үшін жұмыс

Кесарийдің "Кәмелетке арналған ереже" деп те аталатын "Regula virginum" (512) – тек әйелдерге арналған алғашқы батыс ережесі. Бұл мәтінде Кесарий монастырда әйелдерді кіруінен бастап өмір бойы толық оқшаулау қағидасын қолдайды. Кесарий монастырдағы әйелдерге де қатаң тәртіп белгіледі, дұға ету уақытын, әдемі киім-кешек және жоғары сортты әшекейлер сияқты дүниелік ыңғайларға шектеулер қойды, сондай-ақ ұстамдылық пен ізгілік стандарттарын анықтады. Ол сонымен қатар діни қауымының бастапқы кезеңдеріндегі әйелдерге нұсқаулық хат – "Vereor" атты жазбаны дайындады. Бұрын айтылғандай, Кесарий Бордодан тұтқынға алынып, кейін қайтарылды. Оралғаннан кейін ол Арльдің сыртында әйелдер монастырын салуға кірісті. Монастырь оның әпкесі Кесарияның рухани жетекшілігімен өмір сүрген аскет әйелдер тобы үшін салынды. Монастырға келіп орналасқан әйелдердің көпшілігі элиталық отбасылардан шыққан болуы мүмкін, себебі "Regula Virginum" ережесінде қызметшілерге, сәнді киімдерге және артық әшекейлерге қатысты қатаң талаптар қойылған. Арльде әйелдерге арналған монастырь болмағандықтан, Кесарий, мүмкін Августиндей, әйелдерге монастырлық өмірге тең мүмкіндік беруге ұмтылды. Кесарий монастырдағы әйелдерді қалалық өмірдің алаңдатулары мен жауапкершіліктерінен оқшауланудың діни артықшылығы бар деп есептеді, себебі олар ізгілікке толы өмірге өзіндік белсенділік таныта алды: «Сондықтан, қасиетті қыздар мен Құдайға арналған жандар, шамдарыңыз жарқырап, таза ниетпен Тәңірдің келуін күте тұрған сіздерден, сіздер үшін монастырь құруға тырысқанымды білесіздер, менің сапарымда қолдау көрсету үшін дұғаларыңызбен тілектесіңіздер; және сіздер ақылды және қасиетті қыздармен бірге қуанышпен патшалыққа кіргенде, мен ақымақтармен бірге сыртта қалуымды сіздердің жалбауыңызбен болдырмауға қол жеткізесіздер». Кесарийдің мақсаты – монастырь құру арқылы Галлияның шіркеу элитасының арасында және жұмақтағы орнына қауіпсіздікке қол жеткізу болды. Монастырьды құрып, ережені жазып, Кесарий өзіне кейінгі Антик Галлияның көрнекті шіркеу ойшылдарының қатарында орын жасады. Сонымен қатар, монастырдағы әйелдердің арашалық етуі арқылы оған дұға ету арқылы, Кесарий өлімнен кейін жұмақтағы орнын бекіте алатынына сенді. Кесарий монастырьды өмірінің соңына дейін отбасында сақтап қалды. Шамамен 525 жылы ол өзінің әпкесі Кесарияның қызын, Кіші Кесарияны, оның орнына тағайындады.

Caesarius’ Regula virginum (512), also known as the Rule for Virgins, is the first western rule written exclusively for women. In this text, Caesarius argues for the practice of claustration, the complete containment of women in the monastery from their entry until death. Caesarius also created a strict regime for women in the monasteries to adhere to, specifying times for prayer, limits on earthly luxuries such as fine clothes and elaborate decoration, and standards of modesty and piety. He also composed a letter of guidance, Vereor, for the women of his religious community in its early stages. As mentioned earlier, Caesarius was captured and later returned from Bordeaux. After he returned he began to build a monastery for women outside of Arles. The monastery was built for a group of ascetic women living under the spiritual direction of his sister, Caesaria. It can be assumed that most of the women entering the monastery were from elite families, as there were strict provisions in "Regula Virginum" against having servants, luxurious clothes, and excessive decoration. There had been no monastery for women in Arles which allowed Caesarius, possibly in the imitation of Augustine, to provide women with an equal opportunity for a monastic life. Caesarius viewed the women in the monastery as having a religious advantage in being separated from the anxieties and responsibilities of daily life in the city, as they were able to devote themselves to a life of piety:

“And therefore I ask you, oh sacred virgins and souls dedicated to God, who with you lamps shining await with clear conscience the coming of the Lord, that, because you know that I labored to establish a monastery for you, you with your prayers might ask that I be made a companion on your journey; and that, when you shall enter joyfully into the kingdom with the wise and holy virgins, you might obtain by your plea that I not remain outside with the foolish ones.”

It was Caesarius's goal to attain security of his place both among the Church elites of Gaul as well as in heaven through the creation of the monastery. By creating the monastery and writing the Rule, Caesarius was able to make for himself a place among the great Church thinkers of Late Antique Gaul. Simultaneously, through the intercession of the women in the monastery praying for him, Caesarius believed he could confirm his place in heaven after death. Caesarius kept the monastery in his family until his death. Around 525, he appointed his niece, Caesaria the Younger, to succeed his sister.

Ықпал

Арль епискобы маңызды орын иеленгендіктен, оның жеке және ресми ықпалы зор болды. Кейсарий үнқатысуларын кең қолданысқа берді және Испания, Италия және Галлияның басқа жерлерінде тұратын дін қызметкерлеріне, тіпті епископтарға да сөздерге ұсыныстар жіберді. Оның заманы мен елінің басты діни мәселесі – жартылай пелагиандық болды. Кейсарий, Августин шәкірті болғанымен, осы мәселеде тәуелсіз ойлау қабілетін көрсетті. Оның жамандыққа қатысты алдын ала тағдырға қарсы тұруы, жазушылардың игілікті рақым туралы иезуиттік немесе янсенистік көзқарастарына байланысты оның есімін қадірлеуде айырмашылықтар тудырды. Далидің Арльдік Кейсарий туралы мақаласында, ол Кейсарийдің ортағасырлық христиан әлемінің тұжырымын көре алғанын айтты. Оның басқаларға деген қамқорлығы, тұтқындарды босату және бейбітшілік байланыстарын орнату, «оның махаббат теологиясының» нәтижесі ретінде қарастырылды. Христиандық махаббат теологиясының негізін қалаушы және қолдаушысы болған Августиннен өзгеше, Кейсарий рухани белсенділік үшін түсініктілікті және үйлесімділікті күшейтті. Кейсарий, Құдайдың әрбір адамға махаббатты танытуға мүмкіндік бергенін жеткізді. Клинширн бұл тұжырымды мақаласында, Кейсарийдің Арльдің варварлары мен жауларына қатысты Құдай қаласының ішінде болғандықтан, олардың құтқарылуға лайық екенін көрсету арқылы қолдады. Арбесман, Дали, ДельКольяно, Феррейро және Клинширн сияқты Кейсарий туралы жазған ғалымдар мен тарихшылардың айтуынша, Кейсарий көптеген қоғамдық өзгерістерге толы дәуірде өмір сүрді. Тарихшылар, Кейсарийдің осы дәуірдің басында тұрғанын және осы кезеңге қатысты тарихи «көзқарас пен перспектива» жетіспегенін мәлімдеді. Дегенмен, ол өзін қоршаған үлкен қоғамдық өзгерістердің басталуын көріп, түсінді және осы процесті қалыптастыруға бел буды. Бұл ықпалды ұстаным болды, себебі Римдік цивилизацияның еуропалық цивилизациямен алмасуы ұзаққа созылған, күрделі және түсініксіз процесс болды. Кейсарий «кеңейіп, әлемді қамтитын, әлемді біріктіретін қоғамды» армандады және көз алдына елестетті. Кейсарий өзінің трактаттары мен патристикалық дәстүрдегі сенімдерін Арль және айналасындағы қалалардағы ерлер мен әйелдерге таратып, жайды. Бұл танымал әлеуметтік модель, әлеуметтік қауымдастықтардың жойылып бара жатқан кезінде пайда болды. Кейсарий ортағасырлық христиан әлемінің институционалдық формаларын болжады және оның идеялары мың жыл бойы ортағасырлық Батыста таралып, оны құруға көмектескен болуы мүмкін.

As the occupant of an important see, the bishop of Arles exercised considerable official, as well as personal, influence. Caesarius was liberal in the loan of sermons, and sent suggestions for discourses to priests and even bishops living in Spain, Italy, and elsewhere in Gaul. The great doctrinal question of his age and country was that of semi Pelagianism. Caesarius, though evidently a disciple of Augustine, displayed in this respect considerable independence of thought. His vigorous denial of anything like predestination to evil has caused a difference in the honour paid to his memory, according as writers incline respectively towards the Jesuit or Jansenist views concerning divine grace. In Daly's article on Caesarius of Arles, he suggested that Caesarius in many ways may have anticipated the medieval notion of Christendom. His concern for others, redemption of captives and establishing bonds of peace, have been seen as a function of ‘his basic theology of love’. Unlike Augustine, who was a supporter and founder of the theology of Christian love, Caesarius stressed the clarification and integration of implications for spiritual activism. Caesarius promoted that God put the exercise of love in every man's reach. Klingshirn backs up this statement in his article when he describes how Caesarius was concerned with the barbarians and enemies of Arles as they were still within the City of God and therefore deserved redemption. According to the previously mentioned scholars and historians who have written on Caesarius such as Arbesmann, Daly, DelCogliano, Ferreiro and Klingshirn, Caesarius lived through an era full of many societal shifts. Historians have stated that Caesarius was caught up in its early stages and lacked historical “hindsight and perspective” to this era. However, he witnessed and understood the beginning of the vast societal shifts which surrounded him and intentionally set out to shape this process. This was an influential stance as it has been said that the displacement of Roman by European civilization was a long lasting, complex, and mystifying process. Caesarius dreamed and saw an “expanding, world embracing, world uniting society”. Caesarius emphasized and spread his treatises and beliefs of patristic tradition to men and women around Arles and surrounding cities. This recognizable social model occurred in a time where social communities were disappearing. Caesarius helped to foresee the institutional shapes of medieval Christendom and may have helped create it, with his ideas circulating for a millennium in the medieval West.

Шығармалары

Уағыздар, ред. Герман Морин, Corpus Christianorum Series Latina, том 103–104, Turnhout: Brepols 1953, Мадлен Мюллердің ағылшын тіліне аудармасы, Арльдық Цезарий, Уағыздар, 3 том, Вашингтон, округ Колумбия: Америка Католиктік Университеті Баспасы 1956, 73 (Әкелер мен Шіркеу ұстаздары, том 31, 47, 66). Әйелдер монастырының ережесі, ред. Адалберт де Воге және Жоэль Курро, Христиандық көздер, том 345, Париж: Cerf 1988, 170–272 беттер, Мария Каритас Маккартидің ағылшын тіліне аудармасы, Вашингтон, округ Колумбия: Америка Католиктік Университеті Баспасы 1960. Ерлер монастырының ережесі, ред. Адалберт де Воге және Жоэль Курро, Христиандық көздер, том 398, Париж: Cerf 1994, 204–226 беттер (әзірге ағылшын тіліне аударылмаған). Өсиет, ред. Жоэль Курро және Адалберт де Воге, SC 345, 360–396 беттер, ағылшын тіліндегі аудармасы Klingshirn, Caesarius of Arles: Life, Testament, Letters, 71–76 беттерде. Хаттар, аударма. Уильям Э. Клинширн, Арльдық Цезарий: Өмір, Өсиет, Хаттар, Ливерпуль 1994 (Тарихшылар үшін аударма мәтіндер, том 19).