Кіріспе
5 ғасырдағы Осер епископы және әулие Герман (Germanus Antissiodorensis; Garmon Sant; 378 – шамамен 442–448 жж.) – батыс Рим шіркеу қызметкері, соңғы антикалық Галлиядағы Осер епископы. Ол жоғары лауазымды мемлекеттік қызметтен бас тартып, өз күш-жігерін шіркеуді дамытуға және қауіпті кезеңде "қойындарын" қорғауға жұмсады, мысалы, варвар патшасы "Гоармен" жеке күресті. Ұлыбританияда ол 429 жыл шамасындағы пелагиандыққа қарсы күресімен есімдеріне ішкен. Осы сапары туралы жазбалар римдік кезеңнен кейінгі британдық қоғамның жағдайы туралы құнды мәліметтер береді. Ол сондай-ақ, Әулие Альбан культін құру және насихаттауда маңызды рөл атқарды. Әулие Германға түсінде немесе қасиетті көріністе шейіттік оқиғасын айтқан делінеді, ал Герман оны жұртқа жариялау үшін жазуға бұйрық берді. Герман Рим-католик және Православ шіркеулерінде әулие ретінде құрметтеледі, оны 31 шілдеде еске алады. Оның өміріне қатысты оқиғалардың негізгі көзі – Лиондық Констанцийдің 480 жыл шамасында жазған Vita Germani агиографиясы, сондай-ақ Passio Albani соңына қосылған қысқаша үзінді, оны Герман жазған немесе тапсырыс берген болуы мүмкін. Констанций Германды Ұлыбританияға ертіп келген Троя епископы Лупустың досы болды, бұл оған Германмен байланыс орнатуға мүмкіндік берді.
Germanus of Auxerre (Germanus Antissiodorensis; Garmon Sant; ; 378 – c. 442–448 AD) was a western Roman clergyman who was bishop of Autissiodorum in Late Antique Gaul. He abandoned a career as a high ranking government official to devote his formidable energy towards the promotion of the church and the protection of his "flock" in dangerous times, personally confronting, for instance, the barbarian king "Goar". In Britain he is best remembered for his journey to combat Pelagianism in or around 429 AD, and the records of this visit provide valuable information on the state of post Roman British society. He also played an important part in the establishment and promotion of the Cult of Saint Alban. The saint was said to have revealed the story of his martyrdom to Germanus in a dream or holy vision, and Germanus ordered this to be written down for public display. Germanus is venerated as a saint in both the Roman Catholic and Orthodox churches, which commemorate him on 31 July. The principal source for the events of his life is the Vita Germani, a hagiography written by Constantius of Lyon around 480, and a brief passage added onto the end of the Passio Albani, which may possibly have been written or commissioned by Germanus. Constantius was a friend of Bishop Lupus of Troyes, who accompanied Germanus to Britain, which provided him with a link to Germanus.
Ерте өмір
Германус Рустикус пен Германилланың ұлы болды, ал оның отбасы IV ғасырдың соңғы бөлігінде Галлиядағы ең асыл тектің бірі еді. Ол Арль мен Лионның көрнекті мектептерінде білім алып, Римге барып, шешендік өнер мен азаматтық құқықты зерттеді. Бірнеше жыл бойы префекттің алдында тәжірибе жинады. Оның жоғары тегі мен керемет қабілеттері оны сарайға жақын қылды. Император оны Галлияға қайтарып, Галлия провинцияларын басқаруға тағайындалған алты герцогтың бірі етіп тағайындады. Ол Осерде тұрды. Бір күні ол бұрынғыда пұтқа табыну орыны болған ағашқа аң аулау трофейлерін іліп, епископ, әулие Аматордың наразылығын тудырды. Аматор оны көндіруге тырысты, бірақ сәтті болмады. Герцог болмаған күні епископ ағашты кесіп, трофейлерді өртеп жіберді. Герцоқтың ашуынан қорқып, Аматор қашып, Герменге шаш кесуге рұқсат беру үшін префект Юлиусқа жүгінді, өйткені герцог оны өлтіруді қалаған. Рұқсат алғаннан кейін, өмірінің соңы жақындап қалғанын сезінген Аматор қайтып келді. Герцог шіркеуге келгенде, Аматор есіктерді жабыстырып, оның еркіне қарсы шаш кестірді, оған өзінің мұрагері болуға тағайындалған адам ретінде өмір сүруін айтты және дереу диакон етті. Британияға жол тартқанда олар Нантер қаласынан өтті, онда Герман оларды қарсы алған көпшілік арасында жас қызды байқады, оған Мәсіхке адал болуға бұйрық берді, кейін ол Париждің қасиетті Женевьевасы болды. Герман мен Люпус Британиядағы дін қызметкерлерімен үлкен көпшілік алдында кездесті. Пелагиандықтар "байлықтарымен көзге түсетін, киімдерімен әдемі, құлшынып жүретін көпшілікпен оранып" сипатталды. Епископтар пікір таластырып, халықтың қолдауына ие болмаса да, Герман өзінің шешендік шеберлігімен пелагиандарды жеңді. Констанций "трибун билігі бар" адамның соқыр қызының керемет түрде жазылғанын да айтты. Сол түні Герман түсінде әулие Альбанның оған келгенін және шейіттік туралы егжей-тегжейлі айтқанын көреді. Кейбір ғалымдар тіпті Пассио Альбанидің постскриптісіндегі тиісті бөлімді Альбанның есімі Германға ашылғанға дейін белгісіз болғанын көрсетеді, бірақ басқа ғалымдар бұл пікірге қарсы шықты. Оянғаннан кейін Герман оқиғаны тақталарға жазуды бұйырды, мүмкін, оны Британиядағы немесе Осердегі шіркеу орнының қабырғаларына немесе суреттеріне түсіру үшін. Бұл оқиға Пассио Альбанидің негізін құрады деп болжанады, бұл әулие Альбан туралы барлық ақпараттың бастапқы мәтіні: бұл дәлелдеуге келмейді, бірақ Пассионың Осердегі Германның шеңберінен пайда болғанына күдік тудыратын дәлелдер жеткілікті. Герман содан кейін базиликаға континенттік әулиелердің сүйектерін салып, Альбанның шейіттік орнынан жер үлгісін алды, онда әлі де шейіттің қанының іздері бар. Кейбіреулер әулие Альбанға табынудың ежелгілігі туралы аргументтер келтірді (мысалы, Мартин Биддл).
Кейінгі өмірі
430 жылдардың ортасында Герман Британияға екінші рет сапар шеккен болуы мүмкін, және бұл сапардың "қос нұсқа" немесе бастапқы сапардың өзгеше түрі болуы мүмкін деп саналады, ол қателікпен басқа сапар сияқты қабылданып, Констанций оған қосып, Герман Трир епискобы Севермен бірге "елдің бірінші адамдарының бірі" Елафиуспен кездескенін жазған. Герман Елафиус ұлының осалдығын кереметпен емдеп, халықты пелагиандық емес, галлиялық католицизмнің нағыз дін екеніне көндірген. 829 жылға жатқан Historia Brittonum еңбегіндегі аңызға сәйкес, шамамен 447 жылы осы екінші сапарында Герман Гуртигернді, уэльс дәстүріндегі "Вортигерн" деп танылған, жақын туыстық қатынас және басқа да қылмыстар жасағаны үшін айыптаған. Вортигерн қызына баласын Германға алып барып, епископты баланың әкесі деп атауын бұйырған. Аталған жоспар сәтсіз аяқталып, Герман мен британиялық кеңес Вортигернді қарғысқа тосып, ол Уэльске қашып кеткен, ал Герман мен дін қызметкерлері оның соңынан қуған. Олар оны Тейфи өзені бойындағы қамалға дейін қуып жеткен, онда үш күн үш түн бойы ораза ұстап, дұға еткен. Соңында аспаннан от түсіп, қамал мен кінәлі патша және оның серіктерін жалмап қойған. Бұл оқиғаның тарихи негізі болмаса да, Германның сол аймақтағы шіркеуде қаншалықты құрметтелгенін көрсетеді. Ол Равеннада Арморика азаматтарына мейірімділік көрсету үшін Рим үкіметіне өтініш білдірген кезде қайтыс болды, онда Этий аландарды жазалау экспедициясына жіберген. Герман Алан патшасы Гоармен бетпе-бет келген, бұл туралы "Констанций өмірінде" айтылған. Аз ғана мәліметтерге сүйене отырып, кейбір ғалымдар оның өлімін 442 немесе 448 жылға, ал басқалары шамамен 437 жылға жатқызады.
Дін
Сент-Жермен д'Осерр аббаттығының шіркеуінде Сент-Жерменнің қабірі әлі де құрметпен сақталады, ол қазір қалалық мұражайдың бөлігі болғанымен, белгілі уақыттарда құдайға сыйынғандарға ашық. Оның мерекесіне ең жақын немесе шілде айындағы мерекесінен бұрынғы жексенбіде мадақтау сөз айту дәстүрі бар. Сент-Жермен Л'Оксердің құлшылығы Францияның солтүстігінде кеңінен тарады, сондықтан Париждегі Луврдің алдында орналасқан Сент-Жермен Л'Оксерруа шіркеуі пайда болды. Оның құлшылығы Париждің сол аттас әулие Германнан айқын түрде ерекшеленеді. Ол Париждің шығысындағы Шаронн шіркеуімен және қаланың батысындағы Нантердегі Сент-Женевьева (Женевева) культімен байланысты, екеуі де Римнің кейінгі кезеңдегі жол желісінде жатыр. Оның Ұлыбританияға жасаған сапары Сиувильдегі және Котентиндегі (Манш) Сен-Жермен-ле-Водағы құдайына арналған жерлерде еске алынады. 2004 жылғы Римдік мартирологияда Герман шілде айының 31-і күні тізімделген. Ол "Равеннадан өтіп, Британияны Пелагиандық ересінен қорғаған және Арморика үшін бейбітшілік әкелу үшін сапар шеккен епископ" деп сипатталады.
Ұлыбританияда
Корнуоллдағы Сент-Германс қаласындағы бұрынғы монастырь шіркеуі оның есімін алып, кейінгі саксон дәуірінде епископтық орын болған. Англиядағы бірнеше шіркеулер осы әулиеге арналған, оның ішінде Бермингемдегі St Germain's Church, Edgbaston, Эссекстегі St Germanus' Church, Faulkbourne, Корнуоллдағы St Germanus' Church, Rame, сондай-ақ Девондағы Germansweek шіркеуі. Норфолк графтығындағы Виггенхолл Сент-Германс азаматтық округінің атауы шіркеуге арқау болғандығын көрсетеді. Уэльсте Герман кельт шіркеуіне ерте ықпал еткен тұлға ретінде еске алынады. Уэльстің қазіргі Рим-католик литургиялық күнтізбесінде ол 3 тамызда еске алынады, ал 31 шілде Игнатий Лойолаға арналған. Кардиффтегі Адамсдаундағы Сент-Герман шіркеуі – 1884 жылы ашылған Бодлидің Уэльс шіркеуі (Англикан) приход шіркеуі. Германға дәстүрлі түрде Ман аралында Содор және Ман епархиясын құру еңбегі жатады, бірақ бұл ұқсас есімді басқа адам болған болуы мүмкін. Орта ғасырлық дәстүрде Герман жиі Уэльс әулиесі Гармонмен шатастырылған, ол бірнеше Солтүстік Уэльс жер-атауларында және шіркеулерге арқау болғанда еске алынады, оның ішінде Капель Гармон, Лланармон, Лланармон Дифрин Сеириог, Лланармон Майндд Маур, Лланармон и Иал, Лланфехейн және Каерейнион қамалы. Дегенмен, Сабина Баринг Гулд және Фишер Гармон әулиесі – басқа Герман әулиесі екенін айтқан, ол шамамен 410 жылы Арморикада (солтүстік Франция) дүниеге келген, 440 жыл шамасында Ирландиядағы әулие Патрикке барған, 462 жыл шамасында Британияға сапар шеккен, содан кейін Ирландияға оралған және 466 жылы Ман епископы болып тағайындалған, ал 474 жыл шамасында Ман аралында қайтыс болған.