20 ғасырдағы субмәдениеттер: Bloomsbury тобы, неміс жастарының қозғалысы сияқты, өмір салты мен философия бойынша біріккен адамдар тобы. Тарих, өнер, мәдениет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ХХ ғасырда көптеген субмәдениеттер пайда болып, құлдырады.
None
The 20th century saw the rise and fall of many subcultures.
ХХ ғасырдың соңы
20 ғасырдың басында субмәдениеттер көбінесе бірдей көзқарас немесе өмір салтын ұстанатын, ойлы адамдардың бейресми топтары болды. Лондондағы Блумсбери тобы – Вирджиния Вульф, Леонард Вульф, Джон Мейнард Кейнс және Э. М. Форстер сияқты талантты адамдардың өзара әрекеттесуіне мүмкіндік берген бір мысал. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі басқа субмәдениеттер – хоббишілердің шағын әлеуметтік топтары немесе суретшілер мен богемдік ақындар арасындағы стиль және философиялық бағыттар болды. Германияда 1896 жылдан бастап, еркіндік пен табиғи ортаға баса назар аударатын жастар (кейін қыздар да) қозғалысы қалыптасты. Олар Wandervogel деп аталды ("саяхатшылар", "серуендеушілер" немесе дәлірек айтқанда, "көшпенді құстар"), олар қоғамның қатаң ережелерінен құтылып, ашық және табиғи болуды қалады. 1903 жылы Германияның Гамбург қаласының жанында нудистерге арналған алғашқы ұйымдастырылған клуб – "Фрейлихтпарк" (Free Light Park) ашылды. Италияда футуризм деп аталатын танымал өнер қозғалысы мен философия өзгеріс, жылдамдық, зорлық-зомбылық және машиналарды қолдады.
In the early part of the 20th century, subcultures were mostly informal groupings of like minded individuals with the same views or lifestyle. The Bloomsbury group in London was one example, providing a place where the diverse talents of people like Virginia Woolf, Leonard Woolf, John Maynard Keynes, and E. M. Forster could interact. Other pre World War I subcultures were smaller social groupings of hobbyists or a matter of style and philosophy amongst artists and bohemian poets. In Germany, from 1896, there developed a movement of young men (and later young women) which focused on freedom and natural environments. Called Wandervogel (translated as "hikers", "ramblers" or, more precisely, "migratory birds"), they wanted to throw off the strict rules of society and be more open and natural. The first known organized club for nudists, Freilichtpark (Free Light Park), was opened near Hamburg, Germany, in 1903. In Italy, a popular art movement and philosophy called Futurism championed change, speed, violence and machines.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін (1914–1918 жж.) шаш үлгілері өзгерді: соғыс жылдарында окоптар биттер мен блохаларға толы болғандықтан, әскерлер шаштарын қырқуға мәжбүр болды. Осының салдарынан, қысқа шашы бар ер адамдар соғыста болғандай көрінетін, ал ұзын шашы барлар бейбітшіл және батыр емес деп есептеліп, тіпті дезертирлікке күдік тудыруы мүмкін еді. Кейбір суретшілер бейтарап Швейцарияда отырып, соғыстан қашуға қол жеткізді.
After the First World War (1914–18) hair styles changed: the wartime trenches were infested with lice and fleas, so soldiers were forced to shave their heads. Consequently, men with short hair appeared to have been at the front in the war, while men with longer hair might be thought of as pacifists and cowards, even suspected of desertion. Some artists managed to avoid the war by sitting it out in neutral Switzerland.
1920-шы жылдар
1920 жылдары американдық джаз музыкасы мен автомобильдер еуропалық субмәдениеттің ортасында болды, ол әлеуметтік әдеп пен сыныптық жүйенің ережелерін бұза бастады (Swing Kids және Flappers туралы да қараңыз). Америкада дәл сол "жалынды жастық" субмәдениеті "бақырып-шақырып, тәртіпсіздік тудырып" жатты, бірақ алкогольге тыйым салу оны одан да қиындатты. Канаданың кейбір аймақтарында тыйым салынған, бірақ көбінесе шекарадан келген шөлдеген американдықтар оазис таба алды. Осының салдарынан, қылмыстық топтар ұйымдасқан сайын, контрабанда күшейді. АҚШ-тың оңтүстігінде Мексика мен Куба ішімдікке құмарлар үшін танымал орындар болды. Осылайша, ішімдік ішетін субмәдениет кеңейді, ал оның ізінен қылмыстық субмәдениет те өсті. Алкогольдің орнына басқа да есірткі заттар қолданылды. Тыйым алынғаннан кейін, ішімдік, есірткі және джаз субмәдениеттері жойылған жоқ, бандиттер де жоғалып кетпеді.
In the 1920s, American jazz music and motor cars were at the centre of a European subculture which began to break the rules of social etiquette and the class system (See also Swing Kids and Flappers). In America, the same "flaming youth" subculture was "running wild" but with the added complication of alcohol prohibition. Canada had prohibition in some areas, but for the most part, thirsty Americans coming over the border found an oasis. As a result, smuggling escalated as crime gangs became organized. In the southern United States, Mexico and Cuba were popular with drinkers. Thus, a drinking subculture grew in size and a crime subculture grew along with it. Other drugs were used as alternatives to alcohol. When prohibition ended, the subculture of drink, drugs and jazz did not disappear, and neither did the gangsters.
1930 жылдар
Неміс нудистік қозғалысы 1920 жылдары кең танымал болды, бірақ Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін нацистік «Глихшальтунг» кезінде қысымға ұшырады. Жеке клубтар мен кемпингтер түріндегі әлеуметтік нудизм алғаш рет 1930 жылдары АҚШ-та пайда болды. Канадада ол алғаш рет 1939 жылы Британ Колумбиясында, ал тоғыз жылдан кейін Онтариода пайда болды. Көркем өнер әлемінде сюрреализм өз ойындарымен және ерекше мінез-құлқымен әлемді таңдандыруға тырысты. Сюрреализм бір жағынан – өте маңызды өнер қозғалысы болса, екінші жағынан – басқа өнер түрлері мен саяси қозғалыстардың пародиязы еді. Сюрреализмді Андре Бретон және басқалар Дада қозғалысынан дамытты. Еуропаның бірнеше елінде орналасқан сюрреализм нацистер билікке келген кезде қиындықтарға тап болды. Субмәдениеттер мен «дегенеративті өнер» дерлік толығымен жойылды және олардың орнына Гитлер жастары келді. Солтүстік Америкада Ұлы депрессия кең ауқымды жұмыссыздық пен кедейлікке, сондай-ақ жасөспірімдер арасындағы жалпы бейшаралыққа әкелді, бұл қалалық жастар топтарында – «өлі соққақтың балаларында» өзін көрсетті. «Өлі соққақтың балалары» феномені сахнада және экранда көркемделіп, адамдардың өзімен сәйкес көретін танымал образға айналды. «Dead End Kids», «East Side Kids», «Little Tough Guys» сияқты фильмдер 1930 жылдардан 1950 жылдарға дейін танымал болды. Бұл жанр Джек Керби мен Джо Саймонның балалар бандалары туралы комикстерінде де көрініс тапты, оның ішінде «Boy Commandos» және «Newsboy Legion» ерекшеліктері бар еді. «Шаңды қазан» апаты Оклахомадан және басқа жерлерден көптеген ауылдық американдықтарды тірі қалу үшін бүкіл отбасыларын көшіруге мәжбүр етті. Оларды «Окилер» деп атады және басқа штаттардың билігі оларға жаман қарым-қатынас жасады. Олардың босқындық мәртебесі халық әндерінде (Вуди Гатридің көптеген әндері ішінде), сондай-ақ Джон Стейнбектің «Жүзімнің қаһары» романында және Генри Фонданың басты рөлде ойнаған фильмде жазылған.
The German nudist movement gained prominence in the 1920s, but was suppressed during the Nazi Gleichschaltung after Adolf Hitler came to power. Social nudism in the form of private clubs and campgrounds first appeared in the United States in the 1930s. In Canada, it first appeared in British Columbia about 1939 and in Ontario nine years later. In the art world, Surrealism was attempting to shock the world with their games and bizarre behavior. The Surrealists were at one and the same time a serious art movement and a parody of other art forms and political movements. Surrealism had been developed by André Breton and others from the Dada movement. Based in several European countries, Surrealism was destined for trouble when the Nazis came to power. Subcultures and "degenerate art" were almost completely stamped out and replaced by the Hitler Youth. In North America, the Great Depression caused widespread unemployment and poverty, and a consequent malaise among adolescents that found its expression in urban youth gangs—the so called "dead end kids." The dead end kid phenomenon was fictionalized on the stage and screen where it became a popular image with which people could identify. Films featuring the Dead End Kids, East Side Kids, Little Tough Guys etc. were popular from the 1930s to the 1950s. The genre also found its expression in the kid gang comic book stories of Jack Kirby and Joe Simon, including the Boy Commandos and Newsboy Legion features. The Dust Bowl disaster forced large numbers of rural Americans from Oklahoma and elsewhere to move their entire families to survive. They were labeled as "Okies" and treated poorly by the authorities in other states. Their refugee status was recorded in folk songs (including many by Woody Guthrie), as well as John Steinbeck's novel, The Grapes of Wrath, and the film adaptation starring Henry Fonda.
1940 жылдар
Макс Эрнст, Марсель Дюшан, Марк Шагал сияқты авангард суретшілер Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Еуропадан қашып кетті. Бұл суретшілер АҚШ-қа келді, онда Нью-Йоркте сюрреализм мен авангардтық тәжірибелердің субмәдениеті дамыды, ол өнер әлемінің жаңа орталығына айналды. Америка модасы бандиттік стильде болды, бандиттер иммигранттар мен нәсілдік мәдениеттерге тартылды. Калифорнияда испан жастары ерекше зоот костюмдерін жасады, мысалы, қара киім киетін әйелдер сияқты. Зоот костюмдерін киюшілер рифмалау мен «қарсы сленг» (pig Latin) қолданды. Бұл стиль, жалпыға бірдей «Свинг» немесе «Джив» деп аталды (қараңыз: «Свинг сөздігі»), афроамерикандық, кубалық, мексикалық және Оңтүстік Америка элементтерін, сондай-ақ Слим Гейлардтың енгізген ерекшеліктерін қамтыды (McVouty oreeney қараңыз). АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы зоот костюмдерін заңсыз жасайтын жаңа заңмен жарияланды, себебі олар көп матадан тігілген. 1943 жылдың маусым айында Лос-Анджелестегі американдық әскерилер мексикалық американдықтардың аудандарына шабуыл жасап, костюм киген жастарды ұрып-сапалап, көбінесе киімдерін жыртып тастады, бұл «Зоот костюмдері көтерілісі» деп белгілі болды. Лос-Анджелестегі көтеріліс – Америкадағы ұзақ жылдар бойы сақталған нәсілдік кемсітушілікті күшейтетін соғыс кезеңіндегі шиеленістердің нәтижесінде туындаған қалалық тәртіпсіздіктердің бір бөлігі болды. Зоот костюмдері көтерілісінің ерекшелігі сол болды, көбінесе мексикалық американдықтар (сондай-ақ кейбір ақ және африкалық американдықтар) киген киімдер оларды қаладағы американдық әскерилердің назарына түсірді, олардың көпшілігі оңтүстік штаттарынан келгендер еді. Еуропадағы қара нарықта рациондау кезінде өркендеді. Киім үлгілері қандай да бір жолмен сұранып немесе сатып алу мүмкіндігіне байланысты болды, міндетті түрде заңды емес емес; Барлық жерде шектеулер болды. Америкалықтар Ұлыбританияға келген кезде, қара нарықтағылар («Wide boys» немесе «Spivs» деп аталды) GI-лермен шұлық, шоколад және т.б. үшін келісімдер жасады. Әрине, субмәдениетте қылмыскерлік, батылдық, тәуекелге баратын мінез, орта, қарсылық және т.б. бейнесі сақталды. Есірткілердің қара нарығы барлық жерде гүлденді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін зоот костюмдері Францияға «Зазу» жастарының түрінде тарады. Осы уақытта Францияның зиялылары Париждегі кафе мәдениетінде Жан-Поль Сартр мен Альбер Камюдың айналасында экзистенциалистік субмәдениетті қалыптастырды. Соғыстан кейінгі Америкада халық әндері мен ковбой әндері (сол кездегі «hillbilly music» деп те аталды) кең аудиторияға танымал бола бастады. Ауылдық джаз және блюз жанкүйерлерінің субмәдениетінде джаз және блюз элементтері дәстүрлі ковбой және халық әндері стильдерімен араластырылып, «батыс свингі» деп аталатын кроссовер пайда болды. Радионың таралуының арқасында бұл музыка 1940 жылдары АҚШ-та таралды. Радио – шағын субмәдениеттердің идеяларын кең аумаққа тарату арқылы үлкен субмәдениеттерді құруға қабілетті алғашқы заманауи бұқаралық ақпарат құралы болды. «Бейбоп» – жаңа джаз субмәдениеті, ол свингтің мелодиялық стиліне қарсы көтеріліспен пайда болды. Көрікті орындаушылардың арасында Диззи Гиллеспи мен Чарли Паркер болды. Өз кезегінде, бейбоп «хипстер» және «бит буыны» субмәдениетін тудырды. 1947 жылы Джек Керуак Американы көлденең кесіп өткен эпикалық саяхат жасады, ол кейіннен «Жолда» романында суреттеді. Сол жылы Калифорния штатының Холлистер қаласында мотоциклшілер тобына қатысты оқиға болды, ал «Harper's Magazine» журналы бұл туралы мақала жариялады. 1948 жылы Калифорнияның Фонтана қаласында «Hells Angels» тобы құрылды. «Hells Angels» соғыстан кейінгі жайсыз уақытта көңіл көтеруді іздеген мотоцикл клубы ретінде басталып, уақыт өте келе жамандыққа ұшырады. Мотоциклшілердің бандалары жалпы жаңалықтардың тақырыбына айналды. 1953 жылы Марлон Брандоның «Жабайы» атты фильмі жарық көрді.
Avant garde artists like Max Ernst, Marcel Duchamp and Marc Chagall fled Europe following the outbreak of World War II. These artists arrived in the United States, where a subculture of surrealism and avant garde experimentation developed in New York City, becoming the new centre of the art world. American fashion remained gangster orientated, with gangs gravitating around immigrant and racial cultures. In California, Hispanic youth developed the distinctive zoot suit fashion, such as the black widows, women who dressed in black. The zoot suiters use of language involved rhyming and pig Latin (also known as backslang). This style, collectively known as Swing or Jive talk (see: Dictionary of Swing), included Afro American, Cuban, Mexican and South American elements, as well as bits introduced by Slim Gaillard (see McVouty oreeney). The entry of the United States into World War II was heralded by new legislation making zoot suits illegal due to the extra cloth required. In June 1943, white American servicemen stationed in Los Angeles rampaged through Mexican American neighborhoods, attacking young people wearing the suits and often stripping them, in what has become known as the Zoot Suit Riots. The riots in Los Angeles were part of a nationwide phenomenon of urban disturbances arising out of wartime tensions exacerbating longstanding racial discrimination in America. The Zoot Suit Riots were unique in that the fashions of the largely Mexican American (and some white and African American) victims made them the target of white servicemen stationed in the city, many of whom were from southern white towns. In Europe, black marketeers prospered under rationing. Clothing styles depended on what could be begged or acquired by some means, not necessarily legal; There were restrictions everywhere. When the Americans arrived in Britain, black marketeers, (called Wide boys or Spivs) made deals with GIs for stockings, chocolate, etc. Inevitably, subculture continued to have an image of criminality and the brave, the daring, the milieu, the resistance, etc. The black market in drugs thrived just about anywhere. After the second war, the zoot suit craze spread to France in the form of the Zazou youths. Meanwhile, the intellectuals in France were forming an existentialist subculture around Jean Paul Sartre and Albert Camus in Paris cafe culture. In post war America, folk songs and cowboy songs (also known, in those days, as hillbilly music) were beginning to be more popular with a wider audience. A subculture of rural jazz and blues fans had mixed elements of jazz and blues into traditional cowboy and folk song styles to produce a crossover called western swing. Thanks to the prevalence of radio, this music spread across the United States in the 1940s. Radio was the first almost instantaneous mass media with the power to create large subcultures by spreading the ideas of small subcultures across a wide area. Bebop, a new jazz subculture, formed from the rebellion against the melodic stylings of swing; Notable players included Dizzy Gillespie and Charlie Parker. In turn, bebop spawned the hipster and beat generation subculture. In 1947, Jack Kerouac made an epic journey across America, which he would later describe in his novel, On the Road. In the same year, there was an incident involving a motorcycle gang at Hollister, California, and Harper's Magazine, published a story about it. In 1948, the Hells Angels formed in Fontana, California. The Hells Angels began as a motorcycle club looking for excitement in the dull times after the end of the war and became notorious as time passed. Motorcycle gangs in general began to hit the headlines. In 1953, the film, The Wild One, was released starring Marlon Brando.
1950 жылдар
Экзистенциалистер субмәдениеттің дамуына терең ықпал етті. Жан-Поль Сартр мен Альбер Камю француз қарсылық қозғалысын мәдени революция аясында жасырын жүргізді, ал американдық бит сахнасы осы қозғалысқа қосылды. Жеке тұлғаның бостандығына жасалған баса назар Америка мен Ұлыбританиядағы биттерге әсер етті, және экзистенциалдық богемияның осы түрі 1950-ші және 1960-шы жылдарға дейін «биттер буыны» деген атпен жалғасты. Екі соғыстан бұрынғы бейбіт заманның бейнесіне оралуға жасалған тағы бір әрекет ретінде сақалдар мен ұзын шаштар қайтадан пайда болды. Сонымен қатар, соғыстан кейінгі Американың гүлденуінің нәтижесінде жастар субмәдениетінің жаңа ерекшелігі пайда болды: жасөспірімдер. Джаз мәдениеті ритм-энд-блюз арқылы рок-н-ролл мәдениетіне айналды. Бірінші рок-н-ролл жазбасы қандай болғаны туралы әртүрлі үміткерлер бар. Сонымен қатар, джаз мәдениеті өз дамуын жалғастырды, бірақ бұдан былай шалқып, қылмыстық әрекеттермен байланысты болмай, құрметке ие формаға айналды. 1950-ші жылдардан бастап қоғам көшедегі топтардың, ойсыратылған вандализм мен граффитидің көбеюін байқады. Әлеуметтанушылар, психологтар, әлеуметтік жұмыскерлер және судьялар қалалық проблемалардың өсуіне не себеп болғаны туралы теориялар ұсынды, бірақ кейін бұл ескі буынның ақ үстемдік көзқарасына қарсы наразылық ретінде дамығаны қабылданды. Жалпы пікір бойынша, қазіргі қалалық орта заманауи әлемнің барлық жарқырағы мен мүмкіндіктерін ұсынады, бірақ жұмысшы табының жастарында шын мәнінде аз нәрсе бар. Бұл теория және басқалары Шекспирдің «Ромео мен Джульетта» романына негізделген «Вест-Сайд-Стори» мюзиклында «Jet Song», «America» және «Gee, Officer Krupke» сияқты әндерде пародияланды. Жаңа жасөспірімдер субмәдениетінің пайда болуы және жасөспірімдер қылмысының өсуі Сенаттың Жастар қылмысы жөніндегі кіші комитеті сияқты жастар мінез-құлқына қатысты зерттеулер мен заңдарды қабылдауға әкелді. Көшедегі зорлық-зомбылыққа негізделген көптеген субмәдениеттердің бірі – майлылар, олар жұмысшы табының субмәдениетінің бөлігі болды және мотоциклшілер субмәдениетіне әсер етті. Американың рок-н-роллы Ұлыбританияға келгенде, оның айналасында субмәдениет пайда болды. Соғыстан кейінгі британдық көше жастарының кейбіреулері қалалардағы бомбалау орындарында жүріп, ұсақ қылмыстарға тартыла бастады. Олар зұт костюмінен өзгешеленетін «дрейп костюмі», елдік стильдегі бағаналы галстук, шұлықпен аяқ киім, тар шалбар және Элвис Пресли стиліндегі шашпен киінетін. Бұл жастарды Тедди-бойз деп атады. Олар билеуге шыққанда, олардың қатындары американдық әріптестері сияқты пудель юбкалары мен кринолин киіп жүретін. Күнделікті киімде қыздар көбінесе шалбар немесе джинсы киіп жүретін. Сол кезде қыздардың шалбар киюі және жігіттердің шаштарына көп уақыт жұмсауы көптеген адамдар үшін әлеуметтік шок болды. Британдық жастар фракцияларға бөлінді: қазіргі заманғы джаз жастары, дәстүрлі джаз жастары, рок-н-ролл жасөспірімдері және скиффл қозғалысы. Кофе-барлар – барлық жастардың кездесу орны болды, ал ең танымалдары Лондонның Сохо ауданында деп есептелді. Ұлыбританияда Бит буынының саяси жағы – CND басқаратын ядролық қаруға қарсы қозғалыс болды. «Бомбаны тоқтату» науқаны өте сәтті британдық әлеуметтік құбылысқа айналды. Жасөспірімдер музыкасы мен субмәдениеті 1957 жылғы «Музыкалық адам» (және 1962 жылғы фильм) пьесасында, әсіресе «Ya Got Trouble» әнінде пародияланды. АҚШ пен Австралияда Гавайи әсерімен серфинг жастардың жаңа спорты болды. Спорт пен оған байланысты кештер, киімдер, сөйлеу үлгілері мен музыканың айналасында бүкіл субмәдениет өркендеді. Сол уақытта скейтбордпен жүру толқынмен жүрудің параллель өмір салты ретінде дамыды. Екі спорт түрі де ғасырдың соңына дейін және келесі ғасырға дейін жалғасты. Осы екі спорттан жастар өздерінің дағдыларын және шеберлігін көрсетуге болатын әлеуметтік құрылымды құруға үйренді. Конго еркін мемлекетінде (қазір Конго Демократиялық Республикасы) батыс фильмдері мен ковбойларды негізгі ықпал етуші ретінде қабылдаған «Биллдер» деп аталатын жастар субмәдениеті гүлденді. Нидерландыда Амстердам, Роттердам және Утрехт сияқты ірі қалаларда екі жастар тобы пайда болды. Бір тобы – британдық Тедтерге ұқсас «Ноземдер», ал екіншісі – дүниежүзілік соғыстан бұрынғы Францияның богемиялық суретшілерімен салыстыруға болатын «Artistiekelingen». Nozems өз уақытын рок-н-ролл музыкасын тыңдап, қалада мотоциклмен жүріп, қыздарды көтеріп, ал Artistiekelingen философияны талқылап, сурет салып, джаз музыкасын тыңдайтын.
The Existentialists had a profound influence upon subcultural development. Jean Paul Sartre and Albert Camus transferred their French resistance underground campaign to the context of a cultural revolution and the American beat scene joined the movement. The emphasis on freedom of the individual influenced the beats in America and Britain and this version of existential bohemianism continued through the 1950s and into the 1960s under the guise of the beat generation. Beards and longer hair returned in another attempt at returning to the image of peacetime man and the normality which had existed before the two wars. At the same time, as a result of American post war prosperity, a new identity emerged for youth subculture: the teenager. Jazz culture was transformed, by way of rhythm and blues into rock and roll culture. There are various suggested candidates for which record might have been the First rock and roll record. At the same time, jazz culture itself continued but changed into a more respected form, no longer necessarily associated with wild behaviour and criminality. From the 1950s onward society noticed an increase in street gang culture, random vandalism and graffiti. Sociologists, psychologists, social workers and judges all had theories as to what was causing the increase to urban trouble, but it was later accepted that it developed in protest to the older generation's pro white supremacy views. The consensus has generally tended to be that the modern urban environment offers all the bright lights and benefits of the modern world but often provides working class youths with little in reality. This theory and others were parodied in the musical West Side Story (based on Shakespeare's Romeo and Juliet) in song lyrics such as Jet Song, America, and Gee, Officer Krupke. Moral panics surrounding the advent of teenager subcultures and a perceived rise in adolescent criminality led to several attempts to investigate and legislate youth behavior, such as the Senate Subcommittee on Juvenile Delinquency. One of the many subcultures that was based around street violence was the greaser, a working class subculture that was a part of and influenced the biker subculture. As American rock and roll arrived in the United Kingdom, a subculture grew around it. Some of the British post war street youths hanging around bombsites in urban areas and getting drawn into petty crime began to dress in a variation of the zoot suit style called a drape suit, with a country style bootlace tie, winklepicker shoes, drainpipe trousers, and Elvis Presley style slicked hair. These youths were called Teddy boys. For a night out dancing at the palais, their girlfriends would usually wear the same sort of poodle skirts and crinolines their counterparts in America would wear. For day to day wear there was a trend toward girls wearing slacks or jeans. At the time, the idea of girls wearing trousers and boys taking time over their hairstyles was socially shocking to many people. British youth divided into factions. There were the modern jazz kids, the trad jazz kids, the rock and roll teenagers and the skiffle craze. Coffee bars were a meeting place for all the types of youth and the coolest ones were said to be in Soho, London. In Britain, the political side of the Beat Generation was the anti nuclear movement led by CND. Ban the Bomb marches became a very successful British social phenomenon. Teenage music and subculture was parodied in the 1957 play (and 1962 movie) The Music Man, particularly in the song "Ya Got Trouble". In the United States and Australia, Hawaiian influenced surfing was the new youth sport. A whole subculture grew around the sport and the associated parties, clothes, speech patterns and music. During the same time frame skateboard riding developed as a parallel lifestyle to wave riding. Both forms of board riding continued throughout the remainder of the century and into the next. From these two sports young people learned to provide their own social structure within which they could display skills and excellence. In the Congo Free State (now known as the Democratic Republic of the Congo), a youth subculture known as the Bills flourished, taking Western movies and cowboys as their main influence. In the Netherlands, two youth groups evolved in big cities like Amsterdam, Rotterdam and Utrecht. One group, the Nozems, similar to the British Teds, and another called the Artistiekelingen, who can be compared to the bohemian artists of pre world war France. The Nozems spent their time listening to rock and roll music, driving motorcycles through town and picking up ladies while the Artistiekelingen would discuss philosophy, paint, draw and listen to jazz music.
1960 жылдар
1960 жылдары биттер (немесе битниктер) әлемдік масштабта кеңіректеріп, одан да ірі субмәдениетке айналды. 1960 жылдардағы басқа субмәдениеттердің қатарында радикалдар, модтар, рокерлер, байкерлер, хиппилер және фриктер болды. Биттік орта мен хиппилер арасындағы маңызды өзгеріс белгілерінің бірі – Нил Кассади мен Кен Кесидің «Merry Pranksters» тобының психоделикалық суреттермен боялған «Further» атты мектеп автобусында АҚШ бойынша саяхаттауы болды. АҚШ-та хиппилер үшін 1967 жыл ең табысты жыл болды, ол «махаббат жазы» деп аталды. «Жай жігіттер» мәдениеті Ямайканың геттоларында қалыптасты, бұл рокстеди музыкасының, мәдени кештердің және дыбыс жүйесі билерінің танымалдылығымен бірге болды. Олар заманауи киімдер киіп, көбінесе топтарға қатысып, зорлық-зомбылыққа ұшырады. Бұл субмәдениет кейін Ұлыбритания және басқа елдерге тарады. Мод субмәдениеті 1950 жылдардың соңында Лондондағы (Англия) бірнеше трендтік жасөспірім жігіттердің тобымен басталды, бірақ 1960 жылдардың басында ең танымал болды. Модтар тар кесілген костюмдер сияқты жаңа модаға, қазіргі заманғы джаз, ритм-н-блюз, соул, ска және кейбір бит музыкасы сияқты музыкалық стильдерге құмар болды. Көптегендері скутерлерде жүрді. Мод және «жай жігіттер» мәдениеттері 1960 жылдардың соңындағы скинхед субмәдениетіне әсер етті. Скинхедтер – қарапайым, таза киімдерді таңдайтын, ска, рокстеди, соул және ерте регги музыкасын ұнататын, модтардың өңделген, жұмысшы табының нұсқасы болды. Дискотека мәдениеті 1960 жылдары пайда болды, оның ішінде «Whisky a Go Go» және «Studio 54» сияқты дискотекалар болды. Субмәдениеттер көбінесе әлеуметтік қарым-қатынас пен еркін мінез-құлыққа негізделген, бірақ кейбіреулері саяси мәселелерге бағытталған. АҚШ-та оларға «Қара пантералар» және «Иппилер» кірді. Аллен Гинзберг гейлердің құқықтарын қорғау, Вьетнам соғысына және ядролық қаруға қарсы наразылықтар сияқты бірнеше қозғалыстарға қатысты. 1968 жылдың мамыр айында Парижде (Франция) студенттер көтерілісі болды, оған Жан-Поль Сартр және басқа 121 зиялы «нақпасыздыққа құқық» деп мәлімдеме жасап қол қойды. Көтеріліс елді тоқтатты және үкімет биліктен құлату қаупін болдырмау үшін жалпы сайлау өткізуге мәжбүр болды. Хакерлік мәдениет 1960 жылдары колледждер мен университеттерде компьютерлердің қолданылуының артуына байланысты қалыптаса бастады. Компьютерлер мен басқа да технологиялардың мүмкіндіктеріне қызыққан студенттер технологияны еркін қолданудың жолдарын іздестіре бастады. Халықаралық «Хэппининг» және «Флюкс» қозғалыстары да 1960 жылдары басталды, олар биттік субмәдениетінен өркендеді.
In the 1960s, the beats (AKA beatniks) grew to be an even larger subculture, spreading around the world. Other 1960s subcultures included radicals, mods, rockers, bikers, hippies and the freak scene. One of the main transitional features between the beat scene and the hippies was the Merry Pranksters' journey across the United States with Neal Cassady and Ken Kesey, in a psychedelically painted school bus named Further. In the US, the hippies' big year was 1967, the so called summer of love. The rude boy culture originated in the ghettos of Jamaica, coinciding with the popular rise of rocksteady music, dancehall celebrations and sound system dances. Rude boys dressed in the latest fashions, and many were involved with gangs and violence. This subculture then spread to the United Kingdom and other countries. The mod subculture began with a few cliques of trendy teenage boys in London, England in the late 1950s, but was at its most popular during the early 1960s. Mods were obsessed with new fashions such as slim cut suits; and music styles such as modern jazz, rhythm and blues, soul, ska, and some beat music. Many of them rode scooters. The mod and rude boy cultures both influenced the skinhead subculture of the late 1960s. The skinheads were a harder, more working class version of mods who wore basic clean cut clothing styles and favoured ska, rocksteady, soul and early reggae music. The disco scene originated in the 1960s, with discothèques such as the Whisky a Go Go and Studio 54. Subcultures were often based on socializing and wild behaviour, but some of them were centred around politics. In the United States, these included the Black Panthers and the Yippies. Allen Ginsberg took part in several protest movements, including those for gay rights and those against the Vietnam War and nuclear weapons. In Paris, France in May 1968, there was a university student uprising, supported by Jean Paul Sartre and 121 other intellectuals who signed a statement asserting "the right to disobedience." The uprising brought the country to a standstill, and caused the government to call a general election rather than run the risk of being toppled from power. The Hacker culture was beginning to form in the 1960s, due to the increased usage of computers at colleges and universities. Students who were fascinated by the possible uses of computers and other technologies began figuring out ways to make technology more freely accessible. The international Happening and Fluxus movements also had its beginnings in the 1960s, evolving out of the Beat subculture.
1970 жылдар
1970 жылдары хиппи, мод және рокер субмәдениеттері уақытша «фриктер» (ашық түрде ерекше бейнесін қабылдаған) деген атқа ие болған трансформация процесінде болды. Жеке тұлға саясатының артуы, гомосексуализмнің заңдастырылуы және ғылыми фантастика мен фантастикалық әдебиетке қызығушылықтың өсуі «фрик» көрінісін тудырды. Фрик-көшбасшылары антикапиталистік, қауымдық өмір салтын дамытты. The Edgar Broughton Band немесе The Pink Fairies сияқты фрик-топтар тегін фестивальдерде ойнап, коммерциялық аландардан бас тартты. Музыка және мода субмәдениетінің коммерциялық баламасы – глэм-рок болды. Бұл 1960 жылдардағы мод мәдениетінің жалғасы болды және 1970 жылдардың андрогин трендіне сәйкес келді. Бір кезде хакерлер мен компьютерлік субмәдениет өкілдері «гик» деген сөзді мақтан тұтып қабылдады, дәл сол сияқты фриктер де қабылдаған болатын. Компьютерді пайдалану сол кезде көптеген адамдар үшін қол жетімсіз құпия әлем болды, бірақ көптеген адамдар ғылыми фантастикада пайда болғандықтан компьютерлерге қызығушылық танытты. Компьютерге ие болу арманы 20 ғасырдың бірінші жартысындағы шағын субмәдениеттен 1970 жылдары қорқыныш, комикстер және фантастикалық фриктермен бірге үлкен топқа айналған ғылыми фантастика әлемінде танымал қиял болды. 1960 жылдардың соңындағы скинхед субмәдениеті 1970 жылдары да жалғасты, ал кейбір скинхедтер панк субмәдениетінің ықпалына түсті. Бұл скинхедтер Oi! жанрымен байланысты болды, ал кейбір скинхедтер оңшыл саясатқа қатысып, ақ үстемдік скинхедтер сахнасын құрды (бірақ алғашқы 1960 жылдардағы скинхедтер қара мәдениетінің ықпалында болған). Гейлер клубтарында басталган диско 1975 жылдан бастап маңызды бола бастады. Кейбір аймақтарда, әсіресе Нью-Йорк қаласында, диско жастар өмірінің барлық аспектілерін «басып алған» сияқты, дискоға қарсы агрессивті қозғалыс пайда болды. WPLJ және WPIX сияқты Нью-Йорк радиостанциялары тыңдаушыларын диско пластинкаларын жоюға және рок-н-роллға көшуге шақырды. Музыкалық және мәтіндік тұрғыдан алғанда, панк-рок диско, прогрессивті рок және хиппи субмәдениетіне қарама-қарсы болды. Алғашқы панктер агрессивті, жылдам темпте үш аккордты рок-н-ролл әндерін орындады. Хиппи субмәдениетінің құлдырауында байкерлердің қалған бөліктері 1960 жылдардың соңындағы қорқыныш пен зорлық-зомбылықтың эстетикалық ерекшеліктеріне ұқсас металлшыларға айналды, бұл прогрессивті рокқа (хард-рок) ертедегі ауыр металдың қараңғы түріне әсер етті. Металлшылар ұзын шашты сақтап, 1970 жылдардың соңындағы шағын мәдениеттен киімдер алды және негізгі ағымға қарсы сепаратизм мен ортодоксия мәдениетін құрды. 1976 жылы C. W. McCall-дың «Convoy» әні хит-парадқа еніп, жүргізушілер және CB радио субмәдениетін романтикалық бейнеледі. 1978 жылы ән Сэм Пекинпаның режиссерлігімен түсірілген «Конвой» фильміне шабыттандырды, онда Крис Кристоферсон, Али Макграу, Эрнест Боргнин және Берт Янг түсті. «Конвой» сөзі және әннің мәтіндерінен алынған цитаталар бостандықтары үшін күрескен адамдардың танымал мәдени бейнесіне айналды. 1960, 1970 және 1980 жылдардағы Мәдениеттің ықпалды тұлғалары, фриктер, Жаңа дәуір қозғалысы және Конвой идеясы жаңа дәуірдегі саяхатшыларға біріккен сияқты. 1976 жылдан бастап Ұлыбританиядағы анархо-панк сахнасында Crass тобы мен The Poison Girls сияқты байланысты топтар пайда болды. Crass Records лейблі тәуелсіз операция болды, бұл үлкен лейблдер оларға назар аудармаған топтарға жазбалар шығаруға мүмкіндік берді. Crass сонымен қатар өздері мен басқа топтар үшін бүкіл елде концерттер ұйымдастырды және ядролық қозғалыс және басқа да мәселелер үшін саяси науқан жүргізді. Модтар 1970 жылдардың соңында The Jam және Quadrophenia британдық фильмінен шабыттанған постпанк мод қайта жаңғыруы ретінде қайта оралды. 1979 жылы Usenet сол кездегі әлі де жаңа Интернет арқылы байланыс құралы ретінде құрылды. Usenet және хабарландыру тақтасы жүйесі (BBS) субмәдениеті келесі онжылдықтарда маңыздырақ болды. Сондай-ақ 1979 жылы Африканың Заир / Конго Демократиялық Республикасындағы Румба жұлдызы Папа Вемба Sapeur («Société des Ambianceurs et des Personnes d'Élégance» – қысқаша «SAPE») көшбасшысы болды және оны жастар культы ретінде насихаттады. Папа Вембаның музыкасына Заирдегі румбаның бұрынғы жұлдыздары (Папа Вендо сияқты) және оның Еуропаға сапары, сондай-ақ 1974 жылы Rumble in the Jungle-дегі Джеймс Браунның өнері әсер етті. Вемба былай деді: Sapeur культы жастардың барлық буынына жеке тазалық, гигиена және әдемі киім киюдің жоғары стандарттарын ұсынды. Мен жақсы күтімді, жақсы қырқылған, жақсы парфюмді десем, мен жастар арасында талап ететін қасиет. Мен олардың біліміне қарамастан, білім әуелі отбасынан келеді.
In the 1970s, the hippie, mod and rocker subcultures were in a process of transformation, which temporarily took on the name of freaks (openly embracing the image of strangeness). A growing awareness of identity politics combined with the legalisation of homosexuality and a huge amount of interest in science fiction and fantasy forms of speculative writing produced the freak scene. Bands on the freak circuit cultivated an anti capitalist, communal lifestyle. Freak bands like The Edgar Broughton Band or The Pink Fairies played at free festivals, spurning mainstream venues. The music/fashion subculture that became a commercial alternative to the freaks was glam rock. It was a continuation of the trendies of the 1960s mod culture, appealing to the androgynous trend of the 1970s. At some point, some in the hacker/computer subculture took on the derogatory word geek with pride, in the same way the freaks had done. Computer usage was still a very inaccessible secret world to most people in those days, but many people were interested in computers because of their appearance in science fiction. The dream of one day owning a computer was a popular fantasy amongst science fiction fandom, which had grown from a minor subculture in the first half of the 20th century to a quite large contingent by the 1970s, along with horror fandom, comics fandom and fantasy freaks. The skinhead subculture from the late 1960s continued into the 1970s, and some skinheads became influenced by the punk subculture. These skinheads became associated with the Oi! genre, and some skinheads became involved with far right politics, creating the white power skinhead scene (despite the fact that the original 1960s skinheads were influenced by black culture). Disco, which had begun in gay dance clubs, became a significant from about 1975 onward. In some sectors, particularly in the New York City area, where disco had seemingly "taken over" all aspects of youth life, an aggressive counter disco movement was born. New York area rock radio stations such as WPLJ and WPIX encouraged their listeners to destroy disco records and embrace rock and roll. Musically and lyrically, punk rock was the intentional antithesis of the disco scene, the progressive rock genre and the hippie subculture. Early punks played aggressive, quick paced three chord rock and roll songs. Within the decay of the hippie subculture, some of the remaining branches of bikers progressively turned in metalheads with succeeding aesthetics of horror and violence of late 1960s that influenced progressive rock (hard rock) in the more obscure form of early heavy metal. Metalheads preserved the instituted use of long hairs, took garnments from leather culture of late 1970s and formed a culture on separatism and orthodoxy against mainstream. In 1976, a hit song "Convoy" by C. W. McCall arrived in the pop charts and romanticised the Trucker and CB radio subculture. In 1978, the song inspired a film "Convoy" directed by Sam Peckinpah, and starring Kris Kristofferson, Ali MacGraw, Ernest Borgnine, and Burt Young. The word "convoy" and quotes from the song lyrics became part of a popular cultural image of people standing up for their freedom. Gradually, from the 1960s, 1970s and through into the 1980s, the cultural influences of the Merry Pranksters, the freak scene, the New Age movement and the Convoy idea seem to have coalesced into what became new age travellers. Beginning around 1976, the anarcho punk scene in the UK developed the band Crass and related bands, including The Poison Girls. The Crass Records label was an independent operation, enabling bands with an extremely raw sound to put out records when the major labels might not have bothered with them. Crass also organised gigs around the country for themselves and other bands, and campaigned politically for the anti nuclear movement other causes. Mods made a comeback in the late 1970s as a post punk mod revival, inspired by The Jam and the British film Quadrophenia. In 1979, Usenet was created as a medium of communication over the, still very primitive, Internet of the time. The Usenet and the Bulletin board system (BBS) subculture would become increasingly significant over the next few decades. Also in 1979, Papa Wemba, a Rumba star in Zaire/Democratic Republic of the Congo, Africa began to be the leader of the Sapeur ('Société des Ambianceurs et des Personnes d'Élégance' thus 'SAPE' for short), which he promoted as a youth cult. Papa Wemba's music has been influenced by previous stars of Rumba music in Zaire (such as Papa Wendo) and also by his visits to Europe and by the appearance, in 1974, of James Brown at the Rumble in the Jungle. Wemba said:The Sapeur cult promoted high standards of personal cleanliness, hygiene and smart dress, to a whole generation of youth across Zaire. When I say well groomed, well shaven, well perfumed, it's a propriety that I am insisting on among the young. I don't care about their education, since education always comes first of all from the family.
1980 жылдар
1980 жылдардың басында панк-роктың кейбір жақтастары одан жалықты да, оны стильдірек етуге және глэм элементтерін енгізуге тырысты. 1981 жылға қарай бұл тенденция «жаңа романтиктер» тобының қалыптасуына әкелді, олардың ең сүйікті музыкасы синтезаторлық электропоп болды. Жаңа романтиктер көбінесе сәл әйелсіз және нәзік мінезді болды, ал субмәдениетке визуалды тұрғыдан, адамның жыныстық бағдарына қарамастан, андрогин әсер тән еді. Киім үлгілері бұрынғы дәуірлердің немесе қиялға келген болашақтың сәнін сомдау арқылы сәнді уақытты өзгерту құралы ретінде пайдалануға қайта оралуды көрсетті. Сол кездегі музыка баспасөзінің мәліметтері бойынша, жаңа романтиктер өздерін «футуристер» және «аты жоқ культ» сияқты бірнеше балама атаулармен таныстырды. Басқа панк-рок жақтастары жанр мен мәдениетті тереңірек жер астына алып кетті, онда ол «хардкор панк» деп аталатын, жылдамдатылған және күшті жанрға айналды. Хардкорлық айналыммен бірге «straight edge» субмәдениеті пайда болды. Straight edge – темекі, алкоголь және ойын-сауық есірткілерін (әсіресе психоактивті және стимуляторлық есірткілерді) пайдаланудан, ал кейбір адамдар үшін – еркіндікпен жыныстық қатынасқа түсуден бас тартатын өмір салты. 1979 жыл шамасында жаңа бағыт іздеген басқа бұрынғы панктер ақырында гот субмәдениетінің ядросына айналды. Готтар – қара киім киіп, көңілсіз романтизмді ұстанатын субмәдениет. Жаңа романтиктерден айырмашылығы, готика 21-ғасырға дейін сақталды. Ұлыбританияда готика 1980-ші жылдардың соңында ең жоғары танымалдылыққа ие болды. Американың қалалық ортасында еркін поэзия мен жартылай стаккато поэзияны қолданатын көше мәдениетінің бір түрі, брейк-данспен үйлесіп, хип-хоп және рэп субмәдениеттері ретінде дамыды. Джаз жаргонында «рэп» сөзі әрқашан сөйлеу мен әңгімелесуді білдірген. Жаңа мағынасы поэзияның мәртебесінің элиталық өнерден қауымдық спортқа айналуын білдірді. Рэпшілер өзінің шебер ризаларын жетілдіруге тырысты. Рэппен айналысуды «MCing» деп те атайды, ол хип-хоптың төрт негізгі элементінің бірі: MCing, DJing, граффити өнері және брейк-данс. 1980 жылдардың басында поэзия мәдениеті кең мағынада рэп сияқты энергияны қабылдады, сонымен қатар алғашқы поэзия слэмдер басталды. Поэзия слэмдері соңғы толқынның поэзияға құштар жандарының назарына ілігіп, жаңа қозғалысқа айналды. 1985 жылы Стоунхендж еркін фестивалі фестивальдің өткізілуін тоқтатуға және «Бейбітшілік конвойын» таратуға тырысқан полицияның көптеген күштерімен бұзылды. Нәтижесінде болған «Бинфилд шайқасы» – ағылшын тарихындағы ең ірі жаппай тұтқындаулардың бірі болды. 80-жылдардың ортасынан бастап тегін кештер мен рейвтер басталды және гүлденген субмәдениетке айналды. Бұл субмәдениет қабылдаған музыка – технодан дамыған электронды би музыкасы, оны Детройт пен Чикагода Хуан Аткинс, Деррик Мэй және Кевин Саундерсон сияқты адамдар, сондай-ақ Карлхайнц Стокгаузен, Джон Кейдж және басқалар бастаған электронды музыка, Hawkwind сияқты прогрессивті рок топтары арқылы алынған, dub reggae және Kraftwerk және Depeche Mode сияқты электропоп топтарының дыбыстары арқылы сүзгіленген, Art of Noise және ертегі хип-хоп және қайта өңделген психоделия арқылы басқаша бұрылыс берілген. 80-жылдардың соңында рейв мәдениеті Acid House және Acid Jazz сияқты музыкаға байланысты әртүрлі формаларға айналды және 90-жылдары одан әрі дамыды. Рейв мәдениеті 80-жылдардың ортасынан бастап ғасырдың соңына дейін және одан әрі өркендеді. Usenet және BBS субмәдениеттері әлеуметтік және антиәлеуметтік мінез-құлық үлгілерін, сондай-ақ троллинг, спам, флейминг және т.б. құбылыстарын қамтитын субмәдениеттерді дамытты. Компьютерлік субмәдениетке киберпанк әдебиетіндегі ойдан шығарылған субмәдениеттер де әсер етті.
At the beginning of the 1980s, some of the followers of punk rock became bored with it and wanted to make it more stylish and introduce elements of glam. By 1981, this trend resulted in the development of the New Romantics, a group whose preferred music was synthesiser electropop. New Romantics tended to be slightly campy and fey, and visually there was an androgynous vibe to the subculture, regardless of the individual's sexual orientation. Clothing styles demonstrated a return to the freak scene's roleplay of fashions from previous eras or imagined future ones in order to use fashion to create a time warp. According to the music press at the time, the New Romantics identified themselves using a number of alternative terms including "Futurists" and "the cult with no name." Other punk rock followers took the genre and culture further underground, where it evolved into a faster, harder genre coined as hardcore punk. Along with the hardcore scene came the straight edge subculture. Straight edge is a lifestyle that advocates abstinence in relation to tobacco, alcohol and recreational drug use (especially psychoactive and stimulant drug use), and for some people, in relation to promiscuous sexual behavior. Other former punks searching for a new direction around 1979 eventually developed into the nucleus of what became the goth subculture. The goths are a subculture of dark dress and gloomy romanticism. Unlike the New Romantics, goth has lasted into the 21st century. In the UK, goth reached its popular peak in the late 1980s. In American urban environments, a form of street culture using freeform and semi staccato poetry, combined with athletic break dancing, was developing as the hip hop and rap subculture. In jazz jargon, the word rap had always meant speech and conversation. The new meaning signified a change in the status of poetry from an elitist artform to a community sport. Rappers could attempt to outdo each other with their skillful rhymes. Rapping is also known as MCing, which is one of the four main elements of Hip hop: MCing, DJing, graffiti art, and breakdancing. From the early to mid 1980s, poetry culture in a broader sense caught the same kind of energy as rap and so began the first of the poetry slams. Poetry slamming became an irregular focus for the latest wave of poetry aficionados. In 1985, Stonehenge Free Festival was disrupted by a massive police presence attempting to prevent the festival and break up the Peace Convoy. The resulting Battle of the Beanfield was the largest mass civil arrest in English history. Free parties and raves began from the mid 80s and became a flourishing subculture. The music embraced by this subculture was electronic dance music which developed from techno, pioneered in Detroit and Chicago by people like Juan Atkins, Derrick May, and Kevin Saunderson, as well as electronic music, pioneered by Karlheinz Stockhausen, John Cage and others, taken by way of progressive rock bands like Hawkwind, filtered through the sounds of dub reggae and the electropop bands like Kraftwerk and Depeche Mode and given a different twist via Art of Noise and early hip hop and recycled psychedelia. Towards the end of the 80s rave culture had diversified into different forms connected to music such as Acid House and Acid Jazz and would continue to diversify into the 90s. Rave culture thrived from the mid 80s to the end of the century and beyond. The Usenet and BBS subculture had developed a subculture which involved its own forms of etiquette and behaviour patterns both social and anti social and the phenomena of trolling, spamming, flaming etc. The computer subculture was also influenced by fictional subcultures in cyberpunk literature.
1990 жылдар
X ұрпағы немесе Gen X термині Дуглас Куплендтің «X ұрпағы: үдемелі мәдениет туралы әңгімелер» романы арқылы танымал болды. Ол Бейбі Бум ұрпағынан кейінгі ұрпақты, яғни 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында ересекке айналған адамдарды сипаттау үшін пайдаланылды. Ұлыбританияда 1990 жылдары бритпоп көрінісі пайда болды, оған 1960 жылдардағы модтар, 1970-1980 жылдардағы модтардың қайта жаңғыруы және басқа да британдық рок музыкасы мен субмәдениет стилі әсер етті. Америка Құрама Штаттарының батыс жағалауында Нирвана, Саундгарден және Мудхани сияқты топтар бастаған, өзінің субмәдениетін дамытқан Grunge деп аталатын альтернативті рок стилі танымал болды. 1990 жылдардың маңызды технологиялық жетістіктерінің бірі – World Wide Web болды. Интернет желісінің ескі инфрақұрылымында жұмыс істейтін веб, шағын субмәдениеттердің ірі жаһандық онлайн қауымдастықтарға өсуіне мүмкіндік берді. Онлайн ойын қауымдастықтары, форумдар, чат-бөлмелер және интернет-кафелер кең таралды. 1990 жылдары жаһандануға қарсы қозғалыс күшейді. Бұл жаһандану мен жаһандық капитализмнің күшейген әсеріне жауап болды. Жаһандануға қарсы наразылық қозғалысымен бірге әділ сауда қозғалысы да дамыды.
The term Generation X or Gen X, popularized by Douglas Coupland's novel Generation X: Tales for an Accelerated Culture, was used to describe the generation that followed the Baby Boom Generation, or those who came to adulthood in the late 1980s and early 1990s. In the UK, the Britpop scene arose in the 1990s, influenced by the 1960s mods, the 1970s/1980s mod revival, and other British rock music and subcultural styles. On the West Coast of the United States became popular a style of alternative rock known as Grunge, pioneered by bands like Nirvana, Soundgarden and Mudhoney, which developed his associated subculture. One of the main technological developments of the 1990s was the World Wide Web. Running on the older infrastructure of the Internet, the web allowed small subcultures to grow into large global online communities. Online game communities, forums, chat rooms and Internet cafes became popular. The 1990s saw the rise of the anti globalization movement. This was a response to the increased impact of globalisation and global capitalism. The anti globalisation protest movement was accompanied by the fair trade movement.
21 ғасыр
X, Y немесе "Эхо бумерлер" ұрпақтары (осы ұрпақтың көптеген ата-аналары Baby Boomer ұрпағына жатқандығына сілтеме) 2000-шы жылдары ересек жасқа жеткен адамдардан құралды. XXI ғасырдың алғашқы онжылдығында пайда болған немесе танымал болған субмәдениеттерге Эмо, Сцена және Чав кірді. Пост-хардкор хардкор панк жанрындағы тамырлары бар Эмо субмәдениеті жылдар өте өзгере отырып, 2000 жылдардың басындағы коммерциялық сәттіліктен кейін кеңінен таралды. Қазіргі заманғы хипстер 2010-шы жылдары кең танылды. 2014 жылдың 20 наурызында британдық The Guardian газетінің журналисі Алексис Петридис субмәдениеттердің қарқынды түрде төмендеп бара жатқанын, тек Эмо және металлшылар ғана визуалды маңызға ие екенін мәлімдеді. 2010 жылдардың ортасы мен соңында субмәдениеттер интернет пен әлеуметтік желілердің қолжетімділігі артып, бөлініп, бірікті. Көптеген 2010 жылдардағы субмәдениеттер бұрыннан бар топтардан пайда болды – мысалы, танымал "e girl" субмәдениеті 2000 жылдардың ортасындағы Сцена сәнінің қазіргі заманғы нұсқасы ретінде қарастырылады. 2010 жылдарға арналған ретроспективті сериясының бір бөлігі ретінде Dazed журналы технологияның субмәдениеттерге тигізген әсерін сипаттады: "Бірақ [интернет] бізге одан да көп нәрсе берді; ол бізге тек жақсы даярланған көзге ғана көрінетін ондаған көріністер мен қозғалыстарды сыйлады. Ал қағидалар бұрынғыдан да икемді болды: сіз бір түрлі киініп, мүлдем басқа музыка тыңдай аласыз". Қазіргі субмәдениеттерге e-қыздар, кореяға құмарлар (Koreaboos), өнерге құштарлар (art hoes), хайпбисттер, Instagram-дағы әдемілер (baddies), жұмсақ жігіттер (soft boys), скейтбордшылар және 1970-90 жылдардағы хиппилер, готтар, панктер және гранж сияқты субмәдениеттердің қайта жаңғыруы кіреді.
Named in relation to Generation X, Generation Y or "Echo Boomers" (a reference to the fact that many of the parents of this generation had belonged to the Baby boomer generation) consisted of individuals that had come to adulthood during the 2000s. Subcultures that emerged or became popular in the first decade of the 21st century included Emo, Scene and Chav. The Emo subculture, rooted in the Post Hardcore genre of hardcore punk, changed over the years becoming more mainstream, following the commercial success in early '2000s. The contemporary hipster became prominent in the 2010s. On March 20, 2014, Alexis Petridis, a journalist for the British newspaper The Guardian, claimed that subcultures were rapidly declining, with only Emos and metalheads having any visual significance. Throughout the mid to late 2010s, subcultures splintered and merged due to the widespread accessibility of the internet and social media platforms. Many 2010s subcultures drew from previously existing groups the popular 'e girl' subculture is seen as a modern spin on mid 2000s scene fashion. As part of their retrospective series on the 2010s, Dazed magazine described the impact of technology on subcultures; "But [the internet] also gave us more; it gave us dozens upon dozens of scenes and movements, only recognisable to the highly trained eye. And the rules became less rigid: you could dress one way, and listen to totally different music." Modern subcultures include e girls, Koreaboos, art hoes, hypebeasts, Instagram baddies, soft boys, skaters, and revivals of 1970s 1990s subcultures such as hippies, goths, punks, and grunge.