Эдуард Плантагенет, Уорик графы – Англия тағына талапкер, Ричард III және Генрих VII тұсындағы саяси тұтқын. 1499 ж. мемлекеттік қауіпсіздікке қарсы қылмыс үшін өлім жазасы алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсұлтаны
English nobleman
Эдвард Плантагенет, Уориктің 17-ші графы (25 ақпан 1475 – 28 қараша 1499) – Изабел Невилл мен Джордж Плантагенеттің, 1-ші Кларенс герцогының ұлы. Ол өзінің ағасы Ричард III (1483–1485) және Ричардтың мұрагері Генрих VII (1485–1509) билік еткен кезде ағылшын тағына талапкер болды. Ол сондай-ақ Маргарет Поулдың, Солсберидің 8-ші графинясының кіші інісі еді. Эдвард 1499 жылы мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен сотталып, өлім жазасына кесілді.
Edward Plantagenet, 17th Earl of Warwick (25 February 1475 – 28 November 1499) was the son of Isabel Neville and George Plantagenet, 1st Duke of Clarence, and a potential claimant to the English throne during the reigns of both his uncle, Richard III (1483–1485), and Richard's successor, Henry VII (1485–1509). He was also a younger brother of Margaret Pole, 8th Countess of Salisbury. Edward was tried and executed for treason in 1499.
Өмір
Эдвард Плантагенет – Джордж Плантагенет, 1-ші Кларенс герцогы мен Ричард Невилл, Уорвиктің 16-шы графының үлкен қызы Изабел Невиллдің ұлы. Эдуард 1475 жылғы 25 ақпанда анасының үйінде, Уорвик қаласында дүниеге келді. Оның крещениесінде оның емілген ағасы, король Эдуард IV крестный әке болды. Ол туғаннан бастап Уорвик графы атағын алды, бірақ бұл атақ ресми түрде 1478 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ғана берілді. 1483 жылы оның туысы Эдуард V тақтан алынғаннан кейін, таққа талап ету мүмкіндігі, оның әкесінің қылмыстық ісі Уорвикті мұрагерлік құқығынан айырды деген аргументке байланысты ескерілмеді (бірақ бұл Парламент актісі арқылы өзгертілуі мүмкін еді). Осыған қарамастан, ол 1483 жылдың қыркүйегінде Ричард III тарапынан Йорк қаласында рыцарь атағына ие болды. 1480 жылы Уорвик король Эдуард IV-нің әкесі Томас Грейдің, 1-ші Дорсет маркизінің қамқорлығына берілді, ол оның қамқоршысы ретінде оның кімге үйленешегін шешу құқығына ие болды. 1906 жылы жазған Клементс Маркхэм Ричард III Уорвикті Дорсет оны орналастырған Лондон мұнарасынан "босатқан" деп мәлімдеді; алайда, Дорсет мұнараның констеблі болғанымен, бұл мәлімдемені растайтын заманауи деректер жоқ. Доминик Манчини Ричард патша болғаннан кейін «Кларенс герцогының ұлы, оның басқа бір інісі, он жастағы бала қалаға келуге бұйрық берді және сол жігітті әйелінің үйінде қамауда ұстауға бұйрық берді» деп жазды. Джон Роус (1492 жылы қайтыс болды) Ричард III-нің жалғыз заңды ұлы, Миддлхэмдік Эдуард қайтыс болғаннан кейін, ол Уорвиктің екі жақты туысы (олардың әкелері аға-інілер, ал аналары әпке-қарындастар) болғандықтан, Ричард III Уорвикті таққа мұрагер деп атады; алайда, бұған басқа ешқандай дәлел жоқ, және тарихшылар Ричардтың Кларенстің қылмыстық ісі Уорвикті тақтан шеттетеді деп мәлімдеуі, оны бірден мұрагер деп тағайындауымен үйлеспейтінін көрсетті.
Edward Plantagenet was the son of George Plantagenet, 1st Duke of Clarence and Isabel Neville, who was the elder daughter of Richard Neville, 16th Earl of Warwick. Edward was born on 25 February 1475 at Warwick, the family home of his mother. At his christening, his uncle King Edward IV stood as godfather. He was styled as Earl of Warwick from birth, but was not officially granted the title until after his father's death in 1478. His potential claim to the throne following the deposition of his cousin Edward V in 1483 was overlooked because of the argument that the attainder of his father barred Warwick from the succession (although that could have been reversed by an act of Parliament). Despite this, he was knighted at York by Richard III in September 1483. In 1480, Warwick was made a ward of King Edward IV's stepson, Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset, who as his guardian had the power to decide whom he would marry. Clements Markham, writing in 1906, claimed that Richard III had "liberated" Warwick from the Tower of London, where Dorset had placed him; however, there are no contemporary sources for this claim, although Dorset was Constable of the Tower. Dominic Mancini wrote that Richard, on becoming king, "gave orders that the son of the duke of Clarence, his other brother, then a boy of ten years old, should come to the city: and commanded that the lad should be kept in confinement in the household of his wife". John Rous (died 1492) wrote that after the death of Richard III's only legitimate son, Edward of Middleham, who was Warwick's double first cousin (their fathers were brothers and their mothers were sisters), Richard III named Warwick as heir to the throne; however, there is no other evidence for this, and historians have pointed out that it would be illogical for Richard to claim that Clarence's attainder barred Warwick from the throne while at the same time naming him as his heir.
Тұтқындалу және өлім жазасына кесу
1485 жылы 16 наурызда Ричард III патшасының әйелі Анна қайтыс болғаннан кейін, жас Эдуард Плантагенет анасы Изабелдің құқығымен, Аннамен бірге графтыққа мұрагерлік құқығы болғандықтан, Солсбери графы атағын алды. Бұл Эдуардқа, сонымен қатар оның тәлімгерлеріне де көп байлық пен билік мүмкіндігін сыйлады. 1485 жылы 22 тамызда Ричард патшасы қайтыс болғаннан кейін, он жасар Уорвик Генрих VII-нің тәлімгері ретінде Лондон мұнарасында тұтқын ретінде ұсталды. Оның таққа талап етуі, болғанмен нашарлаған, Генрих үшін қауіпті болып қала берді, әсіресе 1487 жылы Ламберт Симнел атты талапкер пайда болғаннан кейін. 1490 жылы ол әкесінің тақтан алынуына қарамастан, Уорвик графы атағын растады (Уорвик графтығына талап етуі анасы арқылы болды). Бірақ ол 1499 жылға дейін тұтқын болып қалды, содан кейін ол (қаласа да, қаламаса да) Перкин Уорбекпен қашу жоспарына қатысты. 1499 жылы 21 қарашада Уорвик Вестминстерде өзінің теңдестерінің алдында сотқа тартылды, төрағалықты Оксфордтың 13-ші графы Джон де Вере жасады. Бір аптадан кейін Уорвик Тауэр-Хиллде мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін басы кесілді. Генрих VII оның денесі мен басын Беркширдегі Бишам аббаттығына жерлеу үшін төледі, қаражат Уорвиктің мүлігінен алынды. Ол кезде Уорвиктің өліміне Фердинанд II Арагон және Кастилияның Изабелла I патшаларының қысымы себеп болды деп есептелді, олардың қызы Арагонның Екатеринасы Генрихтің мұрагері Артурға үйленбекші еді. Екатерина Уорвиктің өліміне қатты өкініш білдірді және кейінгі өміріндегі сынақтар оның жазасы деп сенді. Көптеген тарихшылар Уорвиктің психикалық мүкіяттігі болмағанын айтады. Бұл тұжырым, көбінесе, жылнамашы Эдвард Холлдың Уорвиктің жас кезінен бастап ұзақ уақыт түрмеде болуы оны "адамдар мен жануарлардан оқшаулаған, сондықтан ол қаз бен тоқылдақты ажырата алмады" деген пікіріне негізделген. Уорвик қайтыс болғаннан кейін Плантагенеттер әулетінің заңды еркек желісі жойылды. Алайда, оның әпкесі Саффолк герцогинясы Елизаветаның тірі қалған ұлдары Йорк әулеті үшін таққа талап етуді жалғастырды.
Following the death on 16 March 1485 of Richard III's queen, Anne, young Edward Plantagenet was vested as Earl of Salisbury by right of his mother Isabel, who had been a co heiress with Anne to the abeyant earldom. This provided Edward and thus his wards with more wealth and potential power. Following King Richard's death on 22 August 1485, Warwick, only ten years old, was kept as a prisoner in the Tower of London by Henry VII acting as his ward. His claim to the throne, albeit tarnished, remained a potential threat to Henry, particularly after the appearance of the pretender Lambert Simnel in 1487. In 1490, he was confirmed in his title of Earl of Warwick despite his father's attainder (his claim to the earldom of Warwick being through his mother). But he remained a prisoner until 1499, when he became involved (willingly or unwillingly) in a plot to escape with Perkin Warbeck. On 21 November 1499, Warwick appeared at Westminster for a trial before his peers, presided over by John de Vere, 13th Earl of Oxford. A week later, Warwick was beheaded for treason on Tower Hill. Henry VII paid for his body and head to be taken to Bisham Abbey in Berkshire for burial, using funds derived from Warwick's estate. It was thought at the time that Warwick was executed in response to pressure from Ferdinand II of Aragon and Isabella I of Castile, whose daughter, Catherine of Aragon, was to marry Henry's heir, Arthur. Catherine was said to feel very guilty about Warwick's death, and believed that her trials in later life were punishment for it. A number of historians have claimed that Warwick had a mental disability. This conclusion appears entirely based on the chronicler Edward Hall's contention that Warwick's lengthy imprisonment from a young age had left him "out of all company of men, and sight of beasts, in so much that he could not discern a goose from a capon." Upon Warwick's death, the House of Plantagenet became extinct in the legitimate male line. However, the surviving sons of his aunt Elizabeth, Duchess of Suffolk, continued to claim the throne for the Yorkist line.