"Тәтті соң" - Рассел Бэнкстің 1991 жылғы романы, қасіретті оқиғадан кейінгі қала тұрғындарының өмірін көрсетеді. Фильмге де түсірілді. Кітаптар, әдебиет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылғы Рассел Бэнкс романы
1991 novel by Russell Banks
"Тәмді өмір" – американдық автор Рассел Бэнкстің 1991 жылғы романы. Оқиға шағын қалада, қасіретті мектеп автобусы апатынан кейін, қаланың көптеген балалары қаза тапқаннан соң өрбуімен байланысты. Роман 1997 жылы канадалық режиссер Атом Эгоянмен бір атпен марапатталған фильмге бейімделді. 1998 жылы кітап Сиэтл қалалық кітапханасындағы Вашингтон кітап орталығының сол кездегі директоры Нэнси Перл және қазіргі бағдарлама менеджері Крис Хигаши таңдауымен "Егер Сиэтлдің барлық тұрғыны бір кітапты оқыса" бағдарламасының алғашқы кітабы болды. Бұл бағдарлама Сиэтл қауымдастығында және елдің көптеген басқа қоғамдық кітапханаларында жалғасуда.
The Sweet Hereafter is a 1991 novel by American author Russell Banks. It is set in a small town in the aftermath of a deadly school bus accident that has killed most of the town's children. The novel was adapted into an award winning 1997 film of the same name by Canadian director Atom Egoyan. The book was chosen in 1998 by Nancy Pearl, the then Director of the Washington Center for the Book at the Seattle Public Library, and Chris Higashi, the current Program Manager, to be the first selection for "If All Seattle Read the Same Book", a program that has continued in the Seattle community and at many other public libraries around the country.
Сюжет
"Тәмді өмір" – Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі шағын қалада мектеп автобусы апатынан кейін көптеген жергілікті балалардың қаза болуын бейнелейтін, бірнеше бірінші тұлғадан баяндалатын әңгіме. Қайғыға толы ата-аналарға тәжірибелі қала адвокаты жүгініп, зиянды өтеу үшін сотқа шағымдануды ұсынады. Басында ата-аналар оған қарсылық көрсетеді, бірақ адвокаттың оларды топтық сот процесін бастау ойларын жеңілдетеді және дұрыс іс болады деп сендіруінен кейін келіседі. Балалардың көпшілігі қайтыс болғандықтан, іс енді сотта дұрыс куәлік беруге қабілетті аздаған куәгерлерге байланысты. Әсіресе, автобустың алдында отырған және қазір белден төменге парализі бар 14 жасар Николь Бернеллдің жауабы маңызды. Алайда, ол күтпеген жерден жүргізуші Долорес Дрисколлды жол апатына себеп болған тым жылдамдықпен жүруде айыптайды. Осылайша, ақша алу мүмкіндігінен айырылады. Бәрі Никольдің жалған айтқанын біледі, бірақ ештеңе жасай алмайды. Оның себебін әкесі ғана біледі, бірақ ол қызының ниеттерін ашық айта алмайды. Роман кенеттен апатқа ұшыраған шағын қаладағы атмосфераны көрсетеді. Оқырман ғана адвокат Митчелл Стивенс өзінің баласынан айырылғанын біледі – оның бұрынғы қарым-қатынаста болмаған, есірткіге тәуелді қызы оған ВИЧ жұқтырғанын хабарлайды.
The Sweet Hereafter is a multiple first person narrative depicting life in a small town in Upstate New York in the wake of a school bus accident in which many local children are killed. Their grieving parents are approached by a slick city lawyer who wants them to sue for damages. At first the parents are reluctant to do so, but eventually they are persuaded by the lawyer that filing a class action lawsuit would ease their minds and also be the right thing to do. As most of the children are dead, the case now depends on the few surviving witnesses to say the right things in court. In particular, it is 14 year old Nichole Burnell, who was sitting at the front of the bus and is now paralyzed from the waist down, whose deposition is all important. However, she unexpectedly accuses Dolores Driscoll, the driver, of speeding and thus causing the accident. When she does so, all hopes of ever receiving money are thwarted. All the people involved know that Nichole is lying but cannot do anything about it. Only her father knows why, but he is unable to publicly reveal his daughter's motives. The novel captures the atmosphere in a small town suddenly shaken by catastrophe. Only the reader knows that Mitchell Stephens, the lawyer, has himself effectively lost his own child—his estranged, drug addicted daughter informs him that she has just tested HIV positive.
Фактикалық негіз
Романның негізіне Альтон қаласында, Техас штатында болған автобус апаты және кітап жазылмас бұрын болған оқиғалар жатқан. 1989 жылдың 21 қыркүйегінде таңғы сағат 7:30-да Coca-Cola жүк көлігі Миссия мектеп автобусына соқтығысып, оны Five Mile Road және Bryan Road қиылысындағы құмды шұңқырға құлатты. Алтон ауданынан 21 бала суға батып, 49-ы жарақат алды. Бұл Техас тарихындағы ең ауыр мектеп автобусы апаты болды. Көліктің жүргізушісі Рубен Перез Ұлттық көлік қауіпсіздігі кеңесінің (National Transportation Safety Board) шешімімен апатқа кінәлі деп танылды. Апаттан кейін шағымдануға асыққан бірнеше заңгерлер этикалық нормаларды бұзды деген айыптауға ұшырады. Оннан астам заңгер Альтонға асығып келді, тіпті моргта және ауруханаларда отбасыларға ұсыныс жасады дегендеген хабарлар тарады. Бұл көлік Valley Coca-Cola компаниясына тиесілі болған, ол бұл сусын компаниясының бөлімшесі еді. Автобус өндірушісіне талап арыз берілді, себебі автобустың артқы жағындағы стандарттық авариялық есігіне қосымша сол жақтағы шығу терезесі болуы керек еді, бұл балалардың көпшілігіне немесе барлығына қашып шығуға мүмкіндік берген болар (бұл апат Кентуккиде болған басқа автобус апатынан кейін бірнеше ай өткен соң орын алды, онда авариялық шығулардың саны қаза болғандардың санына әсер еткен). Альтон қаласы да сотқа тартылды, себебі шұңқыр тиісті түрде қоршалмаған еді. Техас штатының адвокатурасы өз клиенттерін іздеу үшін адамдарға ақы төлеп отыр деген күдікпен бірнеше заңгерге қарсы іс қозғауға тырысты. Апаттан кейін тез қонысқан кейбір отбасылар, басқа отбасылардың үлкен сома алғанын білгеннен кейін қайтадан сотқа шағымдануға мәжбүр болды. 350 талап арыздың нәтижесінде 150 миллион доллардан астам сома төленді. Нәтижесінде Valley Coca-Cola компаниясы 144 миллион доллар төледі, оның ішінде заңгерлер шамамен 50 миллион доллар алды. Балаларын жоғалтқан отбасылар Valley Coca-Cola компаниясынан әрбір ұл немесе қыз үшін шамамен 4,5 миллион доллар алды.
The novel was based on an actual bus crash in Alton, Texas and its aftermath just before the book was written. At 7:30 A. M. on September 21, 1989, a Coca Cola truck hit a Mission school bus, knocking it into a gravel pit at the corner of Five Mile Road and Bryan Road. Twenty one children from the Alton area were drowned, and 49 were injured. This was the worst school bus accident to date in Texas history. The driver of the truck, Ruben Perez, was found to be at fault for the crash by the National Transportation Safety Board. Some lawyers faced ethics charges in their rush to file suit after the accident. Dozens of lawyers hurried to Alton, reportedly even approaching families in the morgue and in hospitals. The soft drink truck was owned by Valley Coca Cola, a division of the soft drink company. The bus manufacturer was sued on the grounds that the standard rear emergency door should have been supplemented with an exit on the left side of the bus which would have permitted most or all of the children to escape (this crash had occurred only months after another bus disaster in Kentucky in which the number of emergency exits played a role in fatalities). The community of Alton was sued because the pit was not thoroughly barricaded. The State Bar of Texas sought to bring actions against lawyers whom it believed to be paying people to refer clients to them. Some families who settled soon after the accident sued again after discovering that other families had received larger settlements. The 350 lawsuits resulted in settlements totaling more than $150 million. In the end, Valley Coca Cola paid some $144 million in claims of which lawyers took an estimated $50 million. Families who lost children received about $4.5 million from Valley Coca Cola for each boy or girl who perished while the 60