Хокинс классы: Жеңіл крейсерлер тарихы

Кіріспе

1915 жылы жобаланған Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің бес ауыр крейсер класы.

Хокинс класы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері үшін салынған бес ауыр крейсерден тұрады, бірақ олардың ешқайсысы соғыс кезінде қызмет етпеді. Алғашқы кеме, HMS Cavendish, құрылыс кезінде қайта аталды және әуе кемесіне айналдырылды. Барлық кемелерге Елизавета дәуірінің теңіз капитандарының есімдері берілді. 1939 жылы крейсер ретінде қалған үш кеме Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті, ал Эффингем соғыстың басында кемесімен бірге құлап жоғалды; Рали 1922 жылы белгісіз жартастарда кемесімен бірге құлап жоғалған (ал Виндиктив 1919 жылы құлап жаздады). Виндиктив, енді крейсер болмаса да, соғыс бойы қызмет етті. Бұл класс 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісіміндегі ең ірі крейсер типін анықтауға негіз болды.

Дизайн

Хокинс класы кейде "Жақсартылған Бирмингемдер" деп аталатын болса да, олардың дизайны 1912–1913 жылдары Кеме құрылысы директоры Юстас Теннисон д'Эйнкорт ұсынған нұсқауға негізделген. Д'Эйнкорт шетелдік қызметке қару-жарақпен жабдықталған үлкен неміс крейсерлері және шетелде орналасқан ескі бронекрейсерлерді ауыстыру қажеттілігі туралы қауесеттерге жауап ретінде мұнаймен жұмыс істейтін, жеңіл бронеленген кемені ұсынды. Ол бұл дизайнды "Атлантикалық қызметке арналған жеңіл крейсер" деп атады және оны жақсы теңіздік қасиеттерге ие ету үшін, саудалық рейдерлерді ұстауға ыңғайлы болуы үшін терең суға батып, жоғары борттық қабырғалы етіп жасады. Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль кеменің өлшемі мен құнына наразылық білдіріп, мұнайды пайдалана алатын және аралас отынды нұсқасы бар, кішкентайрақ және жылдам дизайнды, 7,5 дюймдік және басқа қарулармен қаруландыруды сұрады. 1913 жылдың тамызында мұнаймен жұмыс істейтін дизайнның құны 550 000 фунт стерлинг, ал аралас отынды кеменің құны 590 000 фунт стерлинг деп бағаланды. Кеме құрылысының бюджеті тар болғандықтан, бұл жобалар бойынша ешқандай шара қабылданбады. 1914 жылдың 12 қазанында д'Эйнкорт Адмиралтейство кеңесіне жолдаған хатында "Атлантикалық крейсер" ұсынысының негізгі аргументтерін қайталады, сонымен қатар үлкен бу радиусы бар жылдам аралас отынды дизайн мұнайдың болмауы мүмкін болатын шалғай аймақтардағы операциялар үшін өте пайдалы болады деп қосты. 1915 жылдың басына қарай қауіп сейілген немесе батып кеткен, бірақ Корольдік теңіз күштері саудаға қарсы шабуылдар қайта жасалуы мүмкін деп сенді. 9 маусымда кеңес әлемнің кез келген жерінде саудалық рейдерлерді ұстай алатын үлкен жеңіл крейсердің техникалық талаптарын қарастыру үшін жиналды. Д'Эйнкорттан кемеге арналған жобаны ұсынуды сұрады, онда кемінде бес бөлігі көмірмен жұмыс істейтін қазандықтардан қуат алатын және кем дегенде он 6 дюймдік қаруы бар болуы керек еді. Ол 6 және 7,5 дюймдік қарулардың әртүрлі комбинацияларымен және әртүрлі корпус түрлерімен қаруланған алты эскиздік жобаны ұсынды. Рейдерлер крейсерлерді көріп қалғанда қашуға тырысқан бірнеше кездесулерге сүйене отырып, кеңес кеменің қаруы көру горизонтына жете алуы және рейдерді бір соққымен жарамсыз етуге жеткілікті күшті болуы керек деп сенді. Сондықтан 6 дюймдік қарудың қашықтығы жеткіліксіз және күші аз болғандықтан, ал 9,2 дюймдік қару корпуста жеткілікті мөлшерде орнатылмағандықтан олар одан бас тартты. Олар 30 градусқа көтерілу мүмкіндігі бар жаңа орнатуда 7,5 дюймдік қаруға тоқтады, осылайша оның қашықтығын арттырды және ұсынылған екі корпустың үлкеніне орналастырды. Олар стандартты жүктемеде және терең жүктемеде ауысады. Корпустың пішіні үлкен жеңіл крейсердің пішініне негізделген, қозғалтқыш пен қазандық бөлмелерін жабатын 2 метрлік торпедаға қарсы бөліктері бар. Кеменің орта бөлігі 10 градусқа иілген, бірақ бастияның алдыңғы бөлігі теңіздік қасиеттерін жақсарту үшін сыртқа қарай кеңейтілген. Кемелердің метацентрикалық биіктігі терең жүктемеде 1 метрді құрады. Д'Эйнкорт олардың екі жақын бөліктерді су басудан аман қалуға жеткілікті бөлінгенін мәлімдеді. Олардың экипажында 37 офицер және 672 сарбаз болды. Хокинс класы төрт бу турбиналық жиынтықпен жабдықталған, олардың әрқайсысы үш қазандық бөлмесі арасында бөлінген, қысымы 0,3оС-қа тең, оншақты Яроу қазандықтарынан алынған буды пайдалана отырып, бір винт бұрандасын қозғалтады. Алдыңғы және артқы топтар заманауи мұнаймен жұмыс істейтін дизайнды қабылдады, бірақ орталық бөліктегі төрт қазандық көмірмен жұмыс істеді, сондықтан мұнай жоқ шетел порттарында круиздік отынды оңай алуға болады. Бұл олардың кемелердің жалпы қуатының тек алтыншы бөлігін ғана өндіретінінің кемшілігі болды. Қазандардан шыққан бу екі түтікке жіберілді, көмірмен жұмыс істейтін орталық топтан алынған булар екіге бөлініп, мұнаймен жұмыс істейтін алдыңғы және артқы топтардан алынған булармен бірге орналастырылды. Турбиналар кеменің жобалық жылдамдығы 30 теңіз шақырымын (км/сағ) құрады. Жанармай майының және көмірдің жабдықталуы осы қозғалтқыш қондырғысымен тек Хокинс пен Виндиктив қана жасалды. 1919 жылы теңізде сынақ кезінде Хокинс терең жүктемеде шамамен 100 км/сағ жылдамдыққа жетті, бұл осы қозғалыс үшін жоспарланғандықтан, сәл көңіл көншітпейтін көрсеткіш болды. Кемелердің әрқайсысында 150 оқ-дәрі бар. Ұшу палубаларына орын беру үшін HMS Vindictive тек төрт қарумен, бірі алдыңғы, екеуі қанатты орындарда, ал бірі оң жақ артқы жағында жасалды. Негізгі қаруымыздың саны мен орналасуы кейіннен қайта қаралады. Хокинс және оның бауырлары олардың қаруларын механикалық Mark I Dreyer Fire басқару үстелімен басқарды. Ол үш табанды мачтаның басындағы нүктелеу төбесінің астына орнатылған пьедестал типті ату бағыттағыш құралдағы 5 метрлік сәйкестік диапазонымен жұмыс істеді. Кемелерге сондай-ақ 4 метрлік және 3 метрлік диапазонды бақылау құралдары орнатылды. Эффингем және Фробишер Mark III Dreyer Fire басқару үстелісімен және үш 12 метрлік диапазонды бақылау құралдарымен жабдықталды. Олардың алтауы торпедалық катерлерге қарсы қорғану үшін төмен бұрышта орнатылды, екеуі алдыңғы 7,5 дюймдік қарулар арасындағы казематтарда, тағы екеуі бастия мұнарасының жанындағы платформаларда және екеуі түтіктер арасындағы платформада орналастырылды. Соңғы төртеуі зениттік қарулар ретінде қолданылды және бас мачтаның табанының маңында орналастырылды. Олар муздақтан 300 оқ-дәрімен атылды. +30 градус бұрышта олардың оқтарының қашықтығы 15 км болды. Олардың қалған зениттік қаруларында құрылыс кезінде қосылған екі 2 фунттік зениттік қарулар болды.

Although the Hawkins class are sometimes named as the "Improved Birminghams", referring to the Birmingham sub class of the Town class light cruisers, their design was based on a proposal by the Director of Naval Construction, Eustace Tennyson d'Eyncourt, in 1912–1913. Reacting to rumors of large German cruisers armed with guns for overseas service and the need to replace the elderly armoured cruisers deployed abroad, d'Eyncourt proposed an oil fuelled and lightly armoured ship of capable of and armed with guns in turrets. Referring the design as a "Light Cruiser for Atlantic Service", he optimized the design for good seakeeping performance for hunting down commerce raiders by giving it a deep draught and high freeboard. Winston Churchill, First Lord of the Admiralty, objected to the size and cost of the ship and asked for a smaller and faster design armed with a mix of and 7.5 inch guns, capable of using oil and a version of the new design using a mix of coal and oil as in the Birminghams in August 1913. The oil fuelled design was estimated to cost £550,000, compared to the original's £700,000, while the mixed fuel ship was priced at £590,000. Nothing further was done with the designs as the naval construction budget was already badly stretched. On 12 October 1914 d'Eyncourt reiterated the arguments behind his "Atlantic Cruiser" proposal in a memo to the Board of Admiralty, adding that a fast mixed fuel design with a large steaming radius would be very helpful for operations in remote areas where oil might not be available. By early 1915 the threat had been neutralized or sunk, but the Royal Navy believed that further commerce raiding operations were likely. On 9 June the board met to consider specifications for a large light cruiser capable of hunting down commerce raiders anywhere in the world. D'Eyncourt was subsequently requested to submit designs for a ship capable of with at least one fifth power from coal fired boilers and an armament of at least ten 6 inch guns. He submitted six sketch designs armed with various mixes of 6 , 7.5 and guns using and hulls. Based on several encounters where the raiders had attempted to flee as soon as they had spotted the cruisers, the board believed that the ship's armament needed to be able to reach out to the visible horizon and be powerful enough to cripple the raider with a single hit. It therefore rejected the 6 inch gun as too short ranged and lacking in power and the 9.2 inch gun as too few could be mounted on the hull; settling on the 7.5 inch gun in a new mount capable of 30° of elevation to maximise its range and carried on the larger of the two hulls proposed. They displaced at standard load and at deep load. The shape of the hull was based on that of the large light cruiser with 5 feet (2 m) anti torpedo bulges covering the engine and boiler rooms. Amidships, the hull had 10° of tumblehome, although the forward portion of the forecastle deck flared outwards to improve seakeeping. The ships had a metacentric height of at deep load. D'Eyncourt claimed that they were so subdivided that they could survive the flooding of two adjacent compartments. Their crew numbered 37 officers and 672 ratings. The Hawkins class were equipped with four geared steam turbine sets, each driving one propeller shaft using steam provided by a dozen Yarrow boilers at a pressure of , distributed between three boiler rooms. The fore and aft groups adopted a modern oil fired design, but the four boilers in the middle compartment were coal fired, so that cruising fuel could be easily obtained in foreign ports where oil was not available. The drawback being that they produced much less power, only generating one sixth of the ships' total output. The steam from the boilers was ducted into two funnels, the uptakes from the coal fired central group being split and trunked in with those from the oil fired ones fore and aft. The turbines were rated at to give the ships a design speed of 30 knots. A fuel supply of of fuel oil and of coal was supposed to give a steaming range of at
In the event, only Hawkins and Vindictive were completed with this engine installation. During her sea trials in 1919, Hawkins reached a speed of from about at deep load, a slightly disappointing figure as she had been designed for at this displacement. The ships stowed 150 rounds per gun. To make room for her flight decks, HMS Vindictive was completed with just four guns, one forward, two in the wing positions, and one right aft. Further revisions to the number and layout of the main guns would be made subsequently. , and Hawkins had their guns controlled by a mechanical Mark I Dreyer Fire control Table. It used data provided by the 15 feet (5 m) coincidence rangefinder in the pedestal type gunnery director positioned under the spotting top at the head of the tripod mast. The ships were also fitted with one 12 feet (4 m) and a 9 feet (3 m) rangefinder. Effingham and Frobisher were fitted with a Mark III Dreyer Fire control Table and three 12 foot rangefinders. Six of these were in low angle mounts to defend against torpedo boat attack, two in casemates between the forward 7.5 inch guns, another pair on platforms abreast the conning tower and two on a platform between the funnels. The last four served as anti aircraft (AA) guns and were positioned further aft around the base of the mainmast. They fired shells at a muzzle velocity of Each gun was provided with 300 rounds. At an elevation of +30°, their shells had a range of at a muzzle velocity of The rest of their anti aircraft suite consisted of a pair of 2 pounder AA guns that were added during construction.

Қару-жарақ

Хокинс класындағы кемелерді кемелердің көп бөлігін жауып тұрған, жоғары созылатын стальдан жасалған толық бойлы су сызығы бойындағы броньды белдеу қорғады. Бұл белдеу қазандық және двигатель бөлімшелерінің үстінде ең қалың болды. Олардың артиллериялық қоймаларын қосымша жоғары созылатын стальмен қорғады. Артқы бөлігінде 1 дюймдік жұмсақ болаттан жасалған көлденең қалқан болды, ал бақылау мұнарасы 3 дюймдік жоғары созылатын сталь пластиналарымен қоршалған. Кемелердің палубасы 1-ден 1,5 дюймға дейінгі жоғары созылатын стальдан жасалған. Порт жағындағы 8 фут (2 метр) ені бар өткел, қону және ұшыру палубаларын байланыстырып, қанаттары бүгілген ұшақтарды бірінен екіншісіне тез жылжытуға мүмкіндік берді. Палубаның алдыңғы бөлігіндегі "арқан" деп аталатын жерден құлаудың алдын алуға арналған тосқауыл ілінді. Жоғарғы салмақтың көп болуынан туындаған тұрақсыздықты азайту үшін, торпедаға қарсы шығыңқы бөлігінің жоғарғы жағы кеңейтілді. 1918 жылдың 21 қыркүйегінде теңіз сынақтарын аяқтады және шамамен жылдамдыққа жетті. Бірақ Хокинс 1929 жылы толыққанды жөндеуден өтті, онда оның көмірмен қыздырылатын қазандықтары алынып тасталды, ал қалған сегіз қазандығы жаңартылды, бірақ бұл оның ең жоғары жылдамдығын азайтуға әсер ететін еді. Сондай-ақ, оның ерекше қосалқы қарулануын құраған төрт 12 фунттық зеңбіректер оның әпке кемелерінде қолданылатын бірдей Марк V зеңбіректерімен ауыстырылды. 1930 жылы тағы бір жаңарту жоспары ұсынылды, ол класты жаңа Леандер класындағы жеңіл крейсерлерге ұқсас, екі мұнарада орналасқан сегіз зеңбірекпен қайта қаруландыруды көздеді. Бұл 8 дюймдік екі мұнаралық зеңбіректер туралы бұрынғы ұсынысқа қарағанда оңайырақ болар еді, бірақ тағы да ештеңе істелмеді. Британ үкіметі ауыр крейсерлердің санын шектеу туралы келісімге қол жеткізуге баса назар аударды, ал Хокинс класын қызметтен шығару туралы ұсыныс Лондондық теңіз келісімін қабылдауға ықпал етті, ол олардың 1936 жылға дейін қызметтен алынатынын аңғартады. Оларды қазіргі заманғы жеңіл крейсерлерге айналдыру келісімнің мәнін бұзушы еді. Алайда Хокинс класы жойылған жоқ. Олардың орнына оларды оқу кемелері ретінде қайта жіктеу арқылы сақтап қалды. Бірінші қадам ретінде Фробишер 1932 жылы қайта жіктелді, оның бір артқы зеңбірегі және екі 4 дюймдік зеңбірегі алынып тасталды; 1935 жылы жоғарғы артқы зеңбірек әуе кемесінің катапультімен ауыстырылды, ал 1936 жылы келісімге сәйкес, оның қарулануы бір ғана 4,7 дюймдік (120 мм) зеңбірекке дейін қысқартылды. 1937 жылы "Виндиктив" арнайы демилитаризацияланды, оның қарулануы тек екі 4,7 дюймдік зеңбірек және бір помпоннан ғана тұрды, сонымен қатар оның ішкі винттері мен байланысты турбиналары, сондай-ақ байланысты қазандықтары мен артқы түтікшесі алынып тасталды, оның жылдамдығы 24 теңіз шақырымына дейін төмендеді. Жаңадан құрылған үстінкі құрылым кадеттерге жатақхана ұсынды, ал бос артқы қазандық бөлмесі кір жуу бөлмесіне айналдырылды, ал отын қоры Хокинстің деңгейіне дейін төмендеді. Хокинс жай ғана қарусыздандырылды және сақтауға қойылды. Алайда 1937 жылы Эффингем кең ауқымды қайта құрылымды бастады, ол оны жеңіл крейсерге айналдырды, бірақ бұрынғы конфигурацияда, CP Mark XIV орналасқан 9 BL 6 дюймдік Mark XII зеңбірегімен. Бұл алдыңғы және артқы жағындағы ату позицияларының санын екіден үшке дейін көбейту арқылы, олар "A", "B" және "C" және "W", "X" және "Y" деп белгіленді, ал қанаттардың екі жағындағы және кормадағы "Z" позициясындағы зеңбіректерді сақтап қалу арқылы іске асырылды. Екінші реттік қарулану сегіз QF 4 дюймдік Mark XVI зеңбірегінен төрт қос зеңбіректі HA/LA Mark XIX орнатулары, сегіз QF 2 фунттық Mark VIII зеңбірегінен екі төрттік орнатулары және он екі Vickers үш төрттік орнатуларынан тұрды. Су астындағы торпедалық түтікшелер мен қазандықтар бөлмелері алынып тасталды, бірақ олар қосымша отын сақтаумен ауыстырылды, ал қалған машиналарын өзгертуден кейін оның жалпы қуаты сәл ғана азайтылды. Сырттан, қалған түтікшелер бір үлкен түтікшеге біріктірілді. Ол жаңа көпірге ие болды, оның бастапқы үш аяқты мачтасы мен бақылау жоғарғы жағы тік мачтамен ауыстырылды және барлау ұшағына арналған кранды ортаға алып барды, бірақ оған қатысты катапульта орнатылғаны белгісіз, және мүмкін ұшақ ешқашан жүргізілмеген. 1939 жылы "Виндиктив" кемесі ұқсас конфигурацияда қайта құру үшін кемежайға кірді, бірақ жұмыс баяу жүрді, ал машиналардың кең ауқымды өзгерістерін ескере отырып, оның қайта құруын жеңілдетуге шешім қабылданды. 1939 жылдың қазан айында ол алдыңғы жағындағы "A" және "B" позицияларында және артқы жағындағы "X" және "Y" позицияларында 6 дюймдік 4 зеңбірекпен қарапайым қайта қарулануды қарастырды, кейінірек қанаттарда қосымша зеңбіректер қосу мүмкіндігімен; жойғыш стиліне арналған 4 дюймдік 3 зеңбірекпен 4 ұшаққа қарсы қарулану ұсынылды, және жоғарғы салмақтың артуы оның ең жоғары жылдамдығын 23 теңіз шақырымына дейін төмендетуі күтілгенімен, кір жуу бөлмесі отын сақтауға айналдырылатыны үміттенілді, бұл оның қашықтығын арттырады. Нәтижесінде, оны жөндеу кемесі ретінде қайта жабдықтау тиімдірек (және өте жылдам) болып шешілді, ақырында алты зеңбірекпен, екі төрттік помпонмен және бірнеше Оерликон автопушкаларымен қаруланды. Хокинс пен Фробишерді Эффингемге ұқсас желілерде қайта құруды жоспарлаған, бірақ басқа басымдықтар бұған жол бермеді. Олар тек қана соғысқа арналған қаруларын қайтадан дайындады. 1940 жылы қайтадан іске қосылған Хокинс өзінің басты қаруларын қалпына келтірді, сондай-ақ төрт 4 дюймдік зениттік зеңбірек, екі төрттік 2 фунттық "пом-пом" орнатулары және бір орнатуда сегіз 20 мм Оерликон зеңбірегінен тұратын жаңартылған қосалқы қарулануға ие болды. Алайда Фробишер өзінің қанаттағы зеңбіректерін қайта алған жоқ, бұл оның 4 дюймдік зениттік зеңбіректерін тасымалдайтын палубаны кеменің қабырғаларына дейін кеңейтуге және олардың санын беске дейін (әр жақтағы екі және кормадағы біреуі) арттыруға мүмкіндік берді; ол бір кезде екі төрттік помпон, екі бір зеңбірек және үш Оерликон зеңбірегін алуға тиіс болған, бірақ оның жөндеу жұмысының баяу прогресі оларды төрт төрттік помпонға және жеті Оерликонға өзгертуге мәжбүр етті, содан кейін ол 1942 жылы пайда болды. Су астындағы торпедалық түтікшелер алынып тасталды, бірақ енді ол ашық палубада төрттік орнатуға ие болды. Фробишер сондай-ақ 1935 жылы алған әуе кемесінің катапультін жоғалтты. Екі кеме де көпірдегі центіметрлік Радар Type 273 нысанасын көрсету, мачта басындағы Type 286 әуе ескертуін, HACS зеңбірек директорындағы Type 275 қашықтық пен бағытты анықтау және, Фробишерде ғана, көпірдегі помпон директорларындағы Type 282 жиынтығымен жабдықталды. Соғыс кезеңіндегі қосымша өзгерістер зениттік қарулануды күшейтті, әдетте помпон орнатуларын күшейтіп, 20 мм зеңбіректердің санын арттырды. Фробишер 1944–1945 жылдары соңғы жөндеуден өтті, ол оны оқу кемесіне айналдырды, "A", "Y" және "Z" позицияларында үш 7,5 дюймдік зеңбірек және алдыңғы жағындағы "B" позициясында бір 4 дюймдік зениттік зеңбірек, сондай-ақ азайтылған Оерликон зеңбіректер саны және кейбір пулеметтермен, сондай-ақ төрттік торпедалық түтікшелерімен жабдықталды.

The Hawkins class were protected by a full length waterline armoured belt of high tensile steel (HTS) that covered most of the ships' sides. It was thickest over the boiler and engine rooms, ranging from thick. Their magazines were protected by an additional of HTS. There was a 1 inch aft transverse bulkhead of mild steel and the conning tower was protected by 3 inch HTS plates. The ships' deck protection consisted of 1 to 1.5 inch HTS. A port side gangway 8 feet (2 m) wide connected the landing and flying off decks to allow aircraft with their wings folded to be wheeled from one to the other. A crash barrier was hung from "the gallows" at the forward end of the landing on deck. To increase her stability after the addition of so much topweight, the upper portion of her anti torpedo bulge was enlarged. She completed her sea trials on 21 September 1918 and reached a speed of from
Instead, Hawkins underwent a more limited refit in 1929, in which her coal fired boilers were simply removed and her remaining eight boilers were uprated to , though this would have had the effect of reducing her top speed. She also had her anomalous secondary armament of four 12 pounder guns replaced by an equal number of the same Mark V guns used by her sisters. In 1930, another modernisation plan was proposed, which would re arm the class with eight guns in twin turrets, similar to the new Leander class light cruiser. This would have been easier to achieve than the earlier proposal for twin 8 inch turrets, but again, nothing was done. The British government was placing a strong emphasis on establishing agreed limits on heavy cruiser numbers in the word's major navies, and an offer to remove the Hawkins class from service was instrumental in obtaining the London Naval Treaty, which implicitly accepted that they would all be removed from service by 1936. Simply converting them into modern light cruisers would hardly have honoured the spirit of the agreement. The Hawkins class were not scrapped, however. Instead, they were retained by the expedient of reclassifying them as training ships. As a first step, Frobisher was reclassified in 1932, and one of her aft guns and two of her 4 inch guns were removed; in 1935, the upper aft gun was replaced by an aircraft catapult, and in 1936, to conform more closely with the agreement, her armament was reduced to a single 4.7 inch (120 mm) gun. In 1937, Vindictive was specially demilitarised with a more substantial conversion; not only was her armament reduced to two 4.7 inch guns forward and a pom pom aft, but her inboard propellers and the associated turbines were removed, along with the associated boilers and aft funnel, reducing her speed to 24 knots. A reworked superstructure provided cadet accommodation, while the empty aft boiler room became a laundry, and her fuel reserve dropped to Hawkins was simply disarmed and laid up. However, in 1937 Effingham began substantial reconstruction, which saw her converted into a light cruiser, albeit of a more old fashioned configuration with nine BL 6 inch Mark XII guns on single mountings CP Mark XIV. This was achieved by rebuilding the superstructure to increase the number of superfiring positions fore and aft from two to three, designated 'A', 'B' and 'C' and 'W', 'X' and 'Y' respectively, while retaining the guns on either wing, and the one right astern on the quarterdeck in position 'Z'. Secondary armament became eight QF 4 inch Mark XVI gun in four twin gun HA/LA Mark XIX in mounting, eight QF 2 pounder Mark VIII guns in two quadruple mounts and twelve Vickers in three quadruple mounts. The submerged torpedo tubes and the after boiler rooms were removed, but they were replaced with extra fuel storage, and after modifications to her remaining machinery, her total output was only slightly reduced to Externally, the remaining uptakes were trunked into a single large funnel. She had a new bridge, her original tripod mast and spotting top were replaced by a straight pole mast, and carried a crane amidships designed for a reconnaissance aircraft, although it is not clear if the associated catapult was ever been fitted, and probably no aircraft was ever carried. In 1939, Vindictive entered dock for what was supposed to be a reconstruction into a similar configuration, but work proceeded slowly, and given the extensive modifications to her machinery, it was decided to simplify her reconstruction. By October 1939, she was considered for a modest rearmament with four 6 inch guns in 'A' and 'B' positions forward and 'X' and 'Y' aft, with an option to add additional guns on the wing mountings later; an anti aircraft armament of three 4 inch guns with destroyer style fire control and four single 2pdr guns was proposed, and although the extra topweight was expected to reduce her top speed to 23 knots, it was hoped that the laundry would be converted into fuel storage, which would increase her range. In the event, it was decided that she could be more usefully (and very quickly) refitted as a repair ship, eventually armed with six guns, two quadruple pom poms, and a number of Oerlikon autocannons. It had also been planned to rebuild Hawkins and Frobisher on similar lines to Effingham, but other priorities prevented this. They were simply re armed for war with their original guns. Hawkins recommissioned in 1940 with her original main armament restored, and a revised secondary armament of four 4 inch AA guns, two quadruple 2 pounder "pom pom" mountings and eight 20mm Oerlikons on single mounts. In contrast, Frobisher never regained her wing guns, and this allowed the gun deck carrying her anti aircraft guns to be extended out to the ship's sides, and their number to be increased to five (two on each side amidships and the one aft on her quarterdeck); she was at one point supposed to get two quadruple pom poms, two single 2 pounders, and three Oerlikon guns, but slow progress on her refit meant that these were revised to four quadruple pom poms and seven Oerlikons before she emerged in 1942. The underwater torpedo tubes were removed, but she now had a quadruple mounting in the open deck position. Frobisher also lost the catapult aircraft facilities she had been given in 1935. Both ships received an outfit of centimetric Radar Type 273 target indication on the bridge, Type 286 air warning at the mastheads, Type 275 on the HACS gun director for ranging and bearing and, in Frobisher only, a pair of Type 282 sets on the pom pom directors on the bridge. Further wartime additions modified the anti aircraft armament, generally strengthening the pom pom arrangements and increasing the number of 20 mm guns. A final refit was given to Frobisher in 1944–1945, when she was converted back into a training ship, with three 7.5 inch guns in 'A', 'Y' and 'Z' positions and a single 4 inch AA gun in the superfiring 'B' position forward, plus a reduced number of Oerlikons and some machine guns, and her quadruple torpedo tubes.

Кемелер

+ Құрылыс деректеріNameNamesakeBuilderҚұрылысы басталғанЖүзеге асырылғанҚызметке кіргенТағдырыJohn HawkinsHM Dockyard, Chatham3 маусым 19161 қазан 191719 шілде 1919Далмуирде бұзылды, 1947Вальтер РалейУильям Бирдмор және компания, Далмуир4 қазан 191628 тамыз 1919Жұмысқа кірген 1921Лабрадор, Фортеу шығанағындағы Пойнт Амурда жағаға тірелді, 8 тамыз 1922Жазылған, қыркүйек 1926. Мартин ФробишерHM Dockyard, Devonport2 тамыз 191620 наурыз 19203 қазан 1924Ньюпортта бұзылды, 1949Charles Howard, Lord EffinghamHM Dockyard, Portsmouth2 сәуір 19178 маусым 19219 шілде 1925Норвегия, Бодё, Факсен шолында қирады, 18 мамыр 194019 мамыр 1940 торпедамен батып кеттіТомас КавендишHarland & Wolff, Белфаст29 мамыр 191617 қаңтар 19181 қазан 1918Авиатасымалдаушыға айналдырылып, Vindictive деп аталды, 1917 жылғы маусымБлайтта бұзылды, 1946

Қызмет

Ралидің кемесі осы кластағы кемелердің арасында ең аз қызмет еткені, бір жыл ғана қолданылып, содан кейін жарылып, мақұлданып таратылды. Эффингем Норвегия кампаниясы кезінде ерте соғыс жоғалтуларының бірі болды; белгісіз аймаққа тіреліп, достық күштер тарапынан жойылды. Хокинс Екінші дүниежүзілік соғыста Үнді мұхитында конвойды сүйемелдеді және Нормандияға түскен кезде артиллериялық қолдау көрсетті. Фробишер Екінші дүниежүзілік соғыста конвойды сүйемелдеуші және Нормандияға түскен кезде базалық кеме ретінде қызмет етті. Е қайығының шабуылынан торпедалық зақымданғаннан кейін, кеме 1944-1945 жылдары оқу мақсатында қайта жабдықталды, соның салдарынан қарулануы төмендетілді. Vindictive екі дүниежүзілік соғыста түрлі рөлдерде қызмет етті және 1946 жылы мақұлданып жойылды.