Жоқ болған моа-нало құстары және Гавайи аралының экологиясы
Moa-nalo
Жойылып кеткен Гавайи моа-нало құстары туралы мақала. ДНҚ талдауы олардың үйректерге жақын екенін көрсетті, бірақ үлкен қаздарға емес. Биология, палеонтология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстардың жойылған тайпасы.
Жаңа Зеландиядан шыққан туыс емес, жойылған құстар.
Extinct tribe of birds
the unrelated extinct birds from New Zealand
Моа-нало – Тынық мұхитындағы Гавай аралдарында (Гавай аралдарынан басқа) өмір сүрген, ерекше, қазға ұқсас қаздардың жойылған тобы. Адамдар қоныстанғаннан кейін олар жойылғанша, көптеген аралдардағы негізгі шөпқоректілер болды.
The moa nalo are a group of extinct aberrant, goose like ducks that lived on the larger Hawaiian Islands, except Hawaii itself, in the Pacific. They were the major herbivores on most of these islands until they became extinct after human settlement.
Эволюция
Кейбір моа-налоның қалдықтарында митохондриялық ДНҚ іздері табылды, олар анатидтер тұқымдасына жататын, қазіргі қаздар түрлерімен салыстырылды, осы арқылы олардың осы тұқымдағы орны анықтауға тырысты. Кейбір ғалымдардың күтілгеніне қарамастан, моа-нало тірі қалған нене сияқты ірі қаздарға (Anserinae) емес, керісінше, анас тұқымдасына жататын, мысық қазды (mallard) қамтитын, суға батып жейтін қаздарға жақын екені анықталды. Қазіргі ДНК талдауының дәлдігі анас түрлерімен байланысын анықтауға жеткіліксіз, бірақ биогеографиялық мәліметтер олардың ең жақын туысы – кең таралған Тынық мұхитының қара қазы екенін күшті түрде көрсетеді.
Some moa nalo fossils have been found to contain traces of mitochondrial DNA which were compared to living duck species in order to establish their place in the duck family, Anatidae. Contrary to the expectations of some scientists, the moa nalo were not related to the large geese (Anserinae), such as the surviving nēnē, but instead to the dabbling ducks of the genus Anas, which includes the mallard. The present DNA analysis' resolution is not high enough to determine their relationships to different species of Anas, but biogeography strongly suggests that their closest living relative is the widespread Pacific black duck.
Экология
Моа-налоның ерекше мүсін мен көлемі олардың ежелгі Гавайи экологиясындағы рөлімен байланысты болуы мүмкін. Мауи аралының жазық бөлігіндегі Пуу Найо үңгірінен табылған Тамбетокен хаулиодосының копролиттерінің (тас дәректерінің) зерттеуі, олардың кем дегенде құрғақ бұталы және мезиктік орман жағдайларында, әсіресе папоротниктердің (мүмкін Asplenium nidus немесе Dryopteris wallichiana) жапырақтарын жегенін көрсетті. Бұл қорытынды олардың мүсіндерінің пішінімен расталады (Джеймс және Берни 1997). Бұл олардың аралдағы басты жапырақ жегіштер болғандығын көрсетеді. Гавайи лобелиоидтарының Cyanea туысындағы жапырақтарындағы және жас сабақтарындағы айқын тікендердің болуы – мұндай қорғаныс арал флорасында жиі жоғалатын, акалада (гавайилік раушангүл) сияқты ерекшелік. Бұл Cyanea-ның жаңа өршілдеріндегі тікендей ұштардың дамуын көрсетеді, себебі олар моа-налоның жапырақ жеуінен қорғайды. Моа-нало өсімдіктермен қоректенетін жануарлардың орнын толтырды, бұл нишаны әдетте ешкілер мен бұғылар сияқты сүтқоректілер немесе Галапагос аралдары мен басқа архипелагтардың алып тасбақалары толтыратын. Бұл Гавайи аралдарының қазіргі экологиясына әсер етеді, өйткені көптеген түрлер жоғалып кетті. Маврикий, Жаңа Зеландия және Полинезия аралдарындағы таксондар сияқты, моа-нало сүтқоректілерге бейімделмеген және аңшылар немесе үйрек шошқалар сияқты жабайыланған жануарлармен оңай ауланып желінді.
The unusual bill shape and size of the moa nalo can be attributed to their role in the ecology of prehistoric Hawaii. A study of coprolites (fossil dung) of Thambetochen chauliodous found in Puu Naio Cave on lowland Maui has shown they were folivorous, at least in dry shrub or mesic forest habitats eating particularly fronds from ferns (possibly Asplenium nidus or Dryopteris wallichiana). This conclusion is backed up by the shapes of their beaks (James & Burney 1997). This indicates they were the principal browsers on the island. The presence of prominent spines on the leaves and soft young stems of several Hawaiian lobelioids in the genus Cyanea—unusual in an island flora where such defenses are frequently lost, as in the ākala (Hawaiian raspberry)—suggests that the Cyanea evolved these thorn like prickles on new growth because they protect against browsing by the moa nalo. The moa nalo themselves filled the niche of herbivore usually filled by mammals such as goats and deer, or the giant tortoises of Galápagos and other archipelagoes. This has implications for the ecology of Hawaiian Islands today, as a major group of species have been lost. Like island taxa from Mauritius, New Zealand and Polynesia, the moa nalo were unused to mammals and were easily predated on by hunters or the animals that were introduced and became feral, such as domestic pigs.