Америкадағы Бірінші Қызыл Үрей (Amerikadağı Bіrіnshі Qyzyl Ürey)

АҚШ тарихындағы 1918-1920 жж. «Қызыл үрей» – радикализм, анархизм, коммунизм қаупінен туған аласпыран. Палмердің шабуылдары, иммиграция, еңбек даулары талқыланады.

30 мин оқу

100%

Дереккөз: First Red Scare — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

20 ғасырдың басындағы американдық тарихи оқиға, 1918–1920 жылдардағы оқиғалар.

Бірінші қызыл қорқыныш – АҚШ тарихының 20 ғасырдың басындағы кезеңі. Бұл кезең нақты және ойдан шығарылған оқиғаларға байланысты, солтүстік-шығыс қозғалыстарынан, оның ішінде большевизм мен анархизмнен туған кеңінен тараған қорқынышпен сипатталады. Нақты оқиғаларға Ресейдің 1917 жылғы Қазан революциясы және АҚШ-тағы анархистер жасаған бомбалау шабуылдары жатты. 1919–1920 жылдардағы ең қызу кезеңінде американдық қоғамда радикалдық саяси үгіттің әсері және американдық еңбек қозғалысында социализм, коммунизм және анархизмнің таралуы туралы үлкен алаңдаушылық болды. Бұл қорқыныш Бірінші дүниежүзілік соғыстың жоғары ұлттық сезімінен және Ресей революциясынан бастау алды. Соғыс аяқталғаннан кейін, Қазан революциясынан соң, американдық билік ұйымдасқан еңбекшілердің әрекеттерінде, соның ішінде Сиэтлдегі жалпы ереуіл мен Бостон полициясының ереуілі сияқты түрлі жағдайларда, сондай-ақ анархистік топтардың саяси және бизнес басшыларына бағытталған бомбалау науқанында коммунистік революция қаупін көрді. Еңбекшілердің наразылығы мен анархистердің бомбалауынан туған, содан кейін А. Митчелл Палмердің, АҚШ Бас прокурорының радикалды ұйымдарды басып тастау әрекеттерінен күш алған бұл жағдай, асыра сілтеулермен, заңсыз іздеулер мен ұстаулармен, негізсіз ұстаулармен және бірнеше жүз күдікті радикалдар мен анархистерді елден шығарумен сипатталды. Сонымен қатар, американдықтар арасындағы иммиграцияға қарсы қозғалыс Оңтүстік және Шығыс Еуропадан иммиграцияның артуын Американың саяси және әлеуметтік тұрақтылығына қауіп ретінде қарастырды. Большевизм және АҚШ-та коммунистік революция қаупі әлеуметтік тәртіпке қарсы барлық наразылықтың басты себебі ретінде түсіндірілді, тіпті 1919 жылғы Қызыл жаз кезіндегі нәсілдер арасындағы зорлық-зомбылық сияқты тікелей қатысы жоқ оқиғалар үшін де. Радикализмнен қорқу сөз бостандығын шектеу үшін, белгілі бір тулар мен баннерлерді көрсетуге тыйым салу үшін пайдаланылды. 1920 жылдың сәуір айында Дж. Эдгар Гувер елді мамыр күні қанды көтеріліске дайындалуға шақырды, бұл алаңдаушылықтың ең жоғары нүктесі болды. Полиция және жасақтар ең жаман жағдайға дайындалды, бірақ 1 мамыр ешқандай оқиғасыз өтті. Біраз уақыттан соң қоғамдық пікір мен соттар Палмерге қарсы бұрылып, оның шабуылдарын және Бірінші қызыл қорқынышты тоқтатты.

The first Red Scare was a period during the early 20th century history of the United States marked by a widespread fear of far left movements, including Bolshevism and anarchism, due to real and imagined events; real events included the Russian 1917 October Revolution and anarchist bombings in the U. S. At its height in 1919–1920, concerns over the effects of radical political agitation in American society and the alleged spread of socialism, communism, and anarchism in the American labor movement fueled a general sense of concern. The scare had its origins in the hyper nationalism of World War I as well as the Russian Revolution. At the war's end, following the October Revolution, American authorities saw the threat of communist revolution in the actions of organized labor, including such disparate cases as the Seattle General Strike and the Boston Police Strike and then in the bombing campaign directed by anarchist groups at political and business leaders. Fueled by labor unrest and the anarchist bombings, and then spurred on by the Palmer Raids and attempts by United States Attorney General A. Mitchell Palmer to suppress radical organizations, it was characterized by exaggerated rhetoric, illegal search and seizures, unwarranted arrests and detentions, and the deportation of several hundred suspected radicals and anarchists. In addition, the growing anti immigration nativist movement among Americans viewed increasing immigration from Southern Europe and Eastern Europe as a threat to American political and social stability. Bolshevism and the threat of a communist inspired revolution in the U. S. became the overriding explanation for challenges to the social order, even for such largely unrelated events as incidents of interracial violence during the Red Summer of 1919. Fear of radicalism was used to explain the suppression of freedom of expression in the form of display of certain flags and banners. In April 1920, concerns peaked with J. Edgar Hoover telling the nation to prepare for a bloody uprising on May Day. Police and militias prepared for the worst, but May Day passed without incident. Soon, public opinion and the courts turned against Palmer, putting an end to his raids and the first Red Scare.

Шығу тегі

Бірінші Қызыл қорқыныштың тікелей себебі – АҚШ-тағы солшыл элементтердің, әсіресе Луиджи Галлеанидің жауынгерлік ізбасарларының қосымша құлқылау әрекеттерінің күшеюі және АҚШ үкіметінің наразылықты басуға, сондай-ақ Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына жағымды пікір қалыптастыруға жасаған тытысы болды. 19-ғасырдың соңында және Галлеани анархистік қозғалысының пайда болуынан бұрын, 1886 жылғы Хеймаркет оқиғасы американдық қоғамның шетелдік анархистер мен радикалды социалистерден сескенуін күшейтті, олар американдық жұмысшы қозғалысының даму кезеңінде пайда болды. 1917 жылы президент Вудро Вильсон Германияға қарсы және одақтастарды қолдайтын пропаганданы, сондай-ақ басқа да жаңалықтарды тарату үшін Қоғамдық ақпарат комитетін құрды. Комитеттің тиімділігін арттыру мақсатында Тергеу бюросы (1935 жылға дейін Федералдық тергеу бюросы деп аталды) шабуылдар, тұтқындаулар, агенттердің қосымша құлқылауы және сот арқылы неміс-американдық, кәсіподақтық және солшыл ұйымдардың қызметін тоқтатты. Американың Социалистік партиясы және Әлемдік жұмысшылар индустриясы (IWW; мүшелері «Вобблилер» деп белгілі) сияқты революциялық және бейбітшіл топтар соғысқа қарсы күресті. Бұл топтардың көптеген жетекшілері, ең танымал Юджин В. Дебс, әскери шақыруға қарсылық көрсетуге шақырған сөздері үшін сотталды. Гаддар партиясының мүшелері де индус-неміс құпияласу ісі бойынша сотқа тартылды. АҚШ Конгресі 1917 жылғы тыңшылық заңы, 1918 жылғы бүлік заңы және 1918 жылғы көші-қон заңы қабылдау арқылы бұл күш-жігерге көмектесті. Тыңшылық заңы әскери операцияларға немесе олардың табысына кедергі келтіруді қылмыс деп жариялады, ал Бүлік заңы американдықтарға соғыс кезінде АҚШ үкіметі, туы немесе қарулы күштері туралы «надандық, ұятсыздық, қаралағыш немесе қорлаушы тіл» қолдануын тыйым салды. 1918 жылғы көші-қон заңы анархистерді тікелей атап көрсетті және Эмма Голдман мен Луиджи Галлеани сияқтыларды елден шығару үшін пайдаланылды. Соғыс ресми түрде аяқталғаннан кейін үкіметтік тергеулер бірнеше айға тоқтатылды, бірақ тоқтамады. Олар көп ұзамай 1917 жылғы большевиктік революция, одақтастардың Ресей азамат соғысына араласуы және Қызыл террор аясында қайта басталды. Көптеген американдықтар үшін бұл АҚШ-та социалистік, коммунистік немесе анархистік революцияның болашағына байланысты белгісіздік пен қорқынышқа толы кезең болды.

The First Red Scare's immediate cause was the increase in subversive actions of leftist elements in the United States, especially militant followers of Luigi Galleani, and in the attempts of the U. S. government to quell protest and gain favorable public views of America's entering World War I. At the end of the 19th century and prior to the rise of the Galleanist anarchist movement, the Haymarket affair of 1886 had already heightened the American public's fear of foreign anarchist and radical socialist elements within the budding American workers' movement. In 1917, President Woodrow Wilson established the Committee on Public Information to circulate and distribute anti German and pro Allied propaganda and other news. To add to the effectiveness of the Committee, the Bureau of Investigation (the name for the Federal Bureau of Investigation until 1935) disrupted the work of German American, union, and leftist organizations through the use of raids, arrests, agents provocateurs, and legal prosecution. Revolutionary and pacifist groups, such as the Socialist Party of America and the Industrial Workers of the World (IWW; its members are known as Wobblies), strongly opposed the war. Many leaders of these groups, most notably Eugene V. Debs, were prosecuted for giving speeches urging resistance to the draft. Members of the Ghadar Party were also put on trial in the Hindu–German Conspiracy Trial. The effort was also helped by the United States Congress, with the passing of the Espionage Act in 1917, the Sedition Act of 1918, and the Immigration Act of 1918. The Espionage Act made it a crime to interfere with the operation or success of the military, and the Sedition Act forbade Americans to use "disloyal, profane, scurrilous, or abusive language" about the United States government, flag, or armed forces of the United States during war. The Immigration Act of 1918 targeted anarchists by name and was used to deport Emma Goldman and Luigi Galleani, among others. After the war officially ended, the government investigations abated for a few months but did not cease. They soon resumed in the context of the Bolshevik Revolution of 1917, the Allied intervention in the Russian Civil War, and the Red Terror. For some Americans, this was a time of uncertainty and fear over the prospects of a socialist, communist, or anarchist revolution in the United States.

Сиэтл жалпы ереуілі

1919 жылғы 21 қаңтарда Сиэтл кеме құрылысшыларының 35 000 жұмыскері жалақыны көтеруді талап етіп ереуілге шықты. Олар қолдау үшін Сиэтл орталық еңбек кеңесіне жүгінді және кең қолдау тапты. Екі апта ішінде 100-ден астам жергілікті кәсіподақ 3 ақпан күні 6 ақпан күні таңертең басталатын жалпы ереуілге шақыруға бірікті. 60 000-ға жуық ереуілшілер қаланың көлік, мектептер және қалыпты сауда сияқты әдеттегі қызметін тоқтатты, ал олардың жалпы ереуіл комитеті тәртіпті сақтап, қоқыс жинау және сүт жеткізу сияқты қажетті қызметтерді ұйымдастырды. Ереуіл басталмас бұрын баспасөз кәсіподақтарды ойларын қайта қарастыруға тырысты. Олар еңбекшілердің кейбір сөздерінен қорқып, мысалы, еңбекшілер газетінде жарияланған: «Біз осы елде еңбекшілер жасаған ең үлкен қадамды бастадық. Біз жолға шықтық – оның соңы қайда екенін ешкім білмейді!» Күнделікті газеттер жалпы ереуілді шетелден келген нәрсе деп қарады: «Бұл Америка – Ресей емес», - деді бірі ереуілді айыптай отырып. Сиэтл халқының ереуілге қатыспаған бөлігі жағдайдың нашарлап кететінін ойлап, азық-түлікпен қамтамасыз етті. Аспап дүкендері қару-жарақтарын саудаға шығарды. Сиэтл мэрі Оле Хансон 1500 полицей және 1500 федералды әскерді тәртіпсіздіктерді тоқтату үшін дайын екенін мәлімдеді. Ол олардың қала бойынша таралуын жеке бақылады. «Уақыт келді», - деді ол, - «Сиэтл халқы өз американдық екенін көрсетуі керек. Бұл қауымдағы анархистер оның істерін басқара алмайды». Осы уақытта Американың Еңбек Федерациясының (АФЛ) ұлттық басшылығы және Сиэтлдің кейбір жергілікті кәсіподақтарының халықаралық басшылары жалпы ереуілдің американдықтар мен Сиэтлдің орта таптарының көзінде қаншалықты ысқырық тудыратынын түсінді. Баспасөз бен саяси реакция жалпы ереуілді мүмкін емес етіп, олар Сиэтл жұмысшылары соғыс кезінде қол жеткізген табыстарын жоғалтады деп қорқытты. Ұлттық баспасөз жалпы ереуілді «марксистік» және «қазіргі үкіметке қарсы революциялық қозғалыс» деп сипаттады. «Чикаго трибьюны» былай деді: «Бұл Петроградтан Сиэтлге дейін жасалған орташа қадам ғана». 8 ақпанда кейбір кәсіподақтар өз басшыларының шақыруымен жұмысқа қайта оралды. Кейбір жұмысшылар жеке жұмысқа оралды, мүмкін, қала әкімі оның қаулыларына жауап ретінде немесе жалпы ереуілдің жағдайына байланысты жұмысынан айырылып қалудан қорқып. Жалпы ереуіл комитетінің атқару комитеті алғаш рет 8 ақпанда жалпы ереуілді тоқтатуды ұсынды, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. Соңында 10 ақпанда Жалпы ереуіл комитеті ереуілді келесі күні тоқтату туралы шешім қабылдады. Кеме құрылыс орындарындағы бастапқы ереуіл жалғасты. Жалпы ереуіл бастапқыда қате тактика деп есептелгендіктен тоқтап қалды, бірақ мэр Хансон бес күндік ереуілді тоқтатуға еңбек еткені үшін мақтау алды және баспасөз тарапынан жоғары бағаланды. Ол бірнеше айдан кейін қызметтен кетіп, елді аралап «ішкі большевизмнің» қаупі туралы лекциялар оқыды. Ол жеті айда 38 000 доллар тауып, мэр ретіндегі жылдық жалақысынан бес есе көп табыс жасады. Ол «Американизмге қарсы большевизм» атты кітапша жариялады.

On January 21, 1919, 35,000 shipyard workers in Seattle went on strike seeking wage increases. They appealed to the Seattle Central Labor Council for support from other unions and found widespread enthusiasm. Within two weeks, more than 100 local unions joined in a call on February 3 for a general strike to begin on the morning of February 6. The 60,000 total strikers paralyzed the city's normal activities, like streetcar service, schools, and ordinary commerce, while their General Strike Committee maintained order and provided essential services, like trash collection and milk deliveries. Even before the strike began, the press tried to persuade the unions to reconsider. In part they were frightened by some of labor's rhetoric, like the labor newspaper editorial that proclaimed: "We are undertaking the most tremendous move ever made by labor in this country We are starting on a road that leads – NO ONE KNOWS WHERE!" Daily newspapers saw the general strike as a foreign import: "This is America – not Russia," one said when denouncing the general strike. The non striking part of Seattle's population imagined the worst and stocked up on food. Hardware stores sold their stock of guns. Seattle Mayor Ole Hanson announced that he had 1500 police and 1500 federal troops on hand to put down any disturbances. He personally oversaw their deployment throughout the city. "The time has come", he said, "for the people in Seattle to show their Americanism The anarchists in this community shall not rule its affairs." Meanwhile, the national leadership of the American Federation of Labor (AFL) and international leaders of some of the Seattle locals recognized how inflammatory the general strike was proving in the eyes of the American public and Seattle's middle class. Press and political reaction made the general strike untenable, and they feared Seattle labor would lose gains made during the war if it continued. The national press called the general strike "Marxian" and "a revolutionary movement aimed at existing government". "It is only a middling step", said the Chicago Tribune, "from Petrograd to Seattle." As early as February 8 some unions began to return to work at the urging of their leaders. Some workers went back to work as individuals, perhaps fearful of losing their jobs if the Mayor acted on his threats or in reaction to the pressure of life under the general strike. The executive committee of the General Strike Committee first recommended ending the general strike on February 8 but lost that vote. Finally on February 10, the General Strike Committee voted to end the strike the next day. The original strike in the shipyards continued. Though the general strike collapsed because labor leadership viewed it as a misguided tactic from the start, Mayor Hanson took credit for ending the five day strike and was hailed by the press. He resigned a few months later and toured the country giving lectures on the dangers of "domestic bolshevism". He earned $38,000 in seven months, five times his annual salary as mayor. He published a pamphlet called Americanism versus Bolshevism.

Анархистердің бомбалаулары

1919 жылы бірнеше анархистік жарылыстар болды.

1919 жылдың сәуір айындағы пошта бомбалары

1919 жылдың сәуір айының соңында, шамамен 36 қақтырмалы бомба АҚШ Бас прокуроры, судьялар, бизнесмендер (соның ішінде Джон Д. Рокфеллер) және Галеанист ұйымын тергеп жүрген Тергеу бюросының жедел адамы Р. В. Финч сияқты көрнекті саясаткерлерге поштамен жіберілді. Бомбалар бірдей пакеттерде жіберілді және 1 мамыр күні, ұйымдасқан еңбек және жұмысшы табының мерекесінде келіп түсуі тиіс болды. Кейбір пакеттер жеткіліксіз пошта төлемі болғандықтан жеткізілмеді. Сиэтл қаласының әкімі Оле Хансонға, ол Сиэтлдің жалпы ереуіліне қарсы болғандықтан, жіберілген бір бомба ертерек келді және жоспарланғандай жарылмады. Сиэтл полициясы дереу пошта бөліміне және басқа полиция органдарына хабарлады. 29 сәуірде Анархистерді қуу туралы заңды қолдаушы, Джорджия штатының АҚШ сенаторы Томас В. Хардвикке жіберілген пакет жарылып, оның әйелі мен үй шаруашылығын жүргізетін әйелі жарақат алды. 30 сәуірде Нью-Йорктегі пошта қызметкері орамасы бойынша 16 пакетті танып, жеткізілуін тоқтатты. Тағы 12 бомба нысандарына жетпей тұтқындалды.

1919 жылғы маусымдағы бомбалар

1919 жылдың маусым айында АҚШ-тың бірнеше қаласында бірдей уақытта сегіз бомба жарылды, олар сәуір айында поштамен жіберілгендерден әлдеқайда ірі болды. Бұл жаңа бомбалардың ішінде жиырма бес фунтқа дейін динамит болған деп есептелді, және барлығының үстіне, сынықтарға айналдыратын ауыр металл бөліктерімен оралған немесе жиналған қаптамалар болды. Барлық нысаналар анархистік радикалдарды тергеуге немесе оларға қарсы шығуға белсенді түрде қатысқан. Бас прокурор Палмер, екінші рет нысанаға алынған, және Массачусетс штатының өкілі мен Нью-Джерсидің жібек фабрикасының иесі де жоспарланған құрбандардың арасында болды. Оқиғада Нью-Йорк қаласының түнгі күзетшісі Уильям Бонер және бомбалаушылардың бірі, Галеанист радикалы Карло Вальдиноци қаза тапты. Вальдиноци Бас прокурор Палмердің үйіне орналастырған бомба жарылып, оның бетіне тиіп, сол жерде көз жұмды. Бас прокурор Палмер мен оның отбасы жарылыстан қатты эзілдегенімен, ауыр жарақат алмады, ал үйлері көбінесе қирады. Барлық бомбалар "Түзу сөздер" деген тақырыппен жазылған қызыл парақшалармен бірге жеткізілді, онда нысаналар таптық соғыс жүргізуде айыпталып, "Біз әлемді сіздің зұлымдық институттарыңыздан құтқару үшін жоямыз" деп уәде берілді. Полиция және Тергеу бюросы парақшаны анархист Андреа Сальседоға тиесілі баспаханаға дейін анықтады, бірақ сотқа жеткілікті дәлелдер таппады. Вальдиноцидің өлімінен алынған мәліметтер, бомба бөліктері және куәгерлердің айғақтары екі бомбалық шабуылды Галеанистермен байланыстырды. Галеанистердің кейбіреулері елден қуылды немесе өз еркімен кетті, бірақ қалғандары 1932 жылға дейін шабуылдарын жалғастырды.

1919 жылдың мамыр айының бірінші күні

Америкадағы жұмысшылар қозғалысы 1890 жылдан бері мамыр күні мерекесін атап өтіп келеді және Еуропадағы оқиғалармен байланысты зорлық-зомбылыққа тап болған жоқ. 1919 жылдың 1 мамырында солшылдар ерекше ірі демонстрациялар ұйымдастырды, Бостон, Нью-Йорк және Кливленд қалаларындағы әдеттегі бейбіт шерулер зорлық-зомбылықпен қарсы алынды. Бостон қаласында полиция рұқсаты жоқ шеруді тоқтатуға тырысты. Одан кейін болған қақтығыста екі тарап та социалистердің қызыл туларын иелену үшін күресті. Бір полицей атылып, жарасынан қайтыс болды, екінші полицей жүрек талмасынан көз жұмды. Уильям Сидис тұтқындалды. Кейіннен наразылар социалистердің штаб-пәтерін шабуылдады. Полиция 114 адамды тұтқындады, барлығы социалистік тараптан. Әр тараптың газеттері келесі күні өздерінің ұстанымдарын сөзсіз қолдады. Кливленд, Огайода ең ауыр зорлық-зомбылық орын алды. Евгений Дебстің түрмеге қамалуына наразылық білдірген және социалистік партияның мэрлікке үміткері Чарльз Рутенбергтің сайлау кампаниясын қолдаған солшылдар қала ортасымен шеру өткізуді жоспарлады. Жеңіс облигацияларын сатушы ұлтшылдар тобы, өздерін әлі де Америкаға қарсы барлық түрлерге қарсы соғыста деп санайтын, шерушілердің кейбіреулерін тоқтатуға тырысты, содан кейін қақтығыс болды. Халық Рутенбергтің штаб-пәтерін тонады. Атты полиция, әскери жүк көліктері мен танктар тәртіпті қалпына келтірді. Екі адам қаза тапты, қырқ адам жарақат алды, 116 адам тұтқындалды. Жергілікті газеттер тұтқындалғандардың тек сегізінің АҚШ-та туғанын хабарлады. Қала әкімдігі шерулерді және қызыл туларды көрсетуді шектеу туралы заңдар қабылдады. Көптеген газеттер мамыр шерушілерін ұлтшылдардың реакциясын тудырғаны үшін айыптады. Солт-Лейк-Сити трибунасы ешкімнің шеруге шығуға құқығы жоқ деп есептеді. Онда: «Сөз бостандығы шексіз қауіпке айналды» делінген. Алайда, кейбіреулер шерулер зиянсыз деп ойлады және шерушілердің ынтасы оларға араласпаса өздігінен басылатынын айтты.

Растық тәртіпсіздіктер

1919 жылдың жазы мен күзінің басында екі ондағаннан астам американдық қалалар мен өнеркәсіптік орталықтарда нәсілдік зорлық-зомбылық орын алды. АҚШ тарихындағы бұрынғы нәсілдік қақтығыстардан өзгеше, 1919 жылғы төңкерістерде афроамерикалықтар ақ нәсілділердің шабуылдарына қарсылық көрсетті. 10 мамырда Чарльстон қаласында (Оңтүстік Каролина штаты) АҚШ Әскери-теңіз күштерінің сарбаздары нәсілдік тәртіпсіздіктерге бастама берді, сол себепті әскери жағдай енгізілді. Қақтығыста бес ақ нәсілді және он сегіз афроамерикалық жарақат алды. Ресми тергеу көрсеткендей, зорлық-зомбылықтың бастауында төрт АҚШ теңізшісі мен бір азамат – барлығы ақ нәсілді ер адамдар болды. 3 шілдеде 1866 жылы құрылған афроамерикалық әскер бөлімі – 10-шы U.S. Cavalry, Аризона штатының Бисби қаласында жергілікті полиция тарапынан шабуылға ұшырады. Ең қатты қақтығыстар Вашингтон (Колумбия округі) және Чикаго қалаларында болды. Вашингтонда әскери форма киген ақ нәсілділер, қара нәсілді адамды зорлау күдігімен тұтқындады деген қауесетке байланысты төрт күн бойы тәртіпсіздіктер жасады, көшедегі қара нәсілді адамдарды ұрып-сапалады. Полиция араласудан бас тартқанда, афроамерикалықтар қарсылық көрсетті. Қақтығыстар тоқтаған кезде он ақ нәсілді, оның ішінде екі полицей және бес афроамерикалық қаза тапты. Шамамен 150 адам шабуылдардың құрбаны болды. Чикагодағы тәртіпсіздіктер 27 шілдеде басталды. Чикагоның Мичиган көлі жағасындағы жағажайлар заң жүзінде бөлінбесе де, іс жүзінде бөлінген болатын. Ақ нәсілділерге арналған аумаққа келген жас афроамерикалық жігіт таспен ұрылып, суға батырылды. Полиция шара қолданбағандықтан, афроамерикалықтар зорлық-зомбылықпен жауап берді. Тәртіпсіздіктер мен топтар арасындағы қақтығыстар 13 күнге созылды. Нәтижесінде 38 адам қаза тапты, оның ішінде 23 афроамерикалық және 15 ақ нәсілді болды. 537 адам жарақат алды, 1000 афроамерикалық отбасы үйсіз қалды. Шамамен 50 адам қаза тапты деген хабар тарады. Ресми емес деректер бойынша, қаза болғандардың саны одан да көп. Оңтүстік жақтағы жүздеген афроамерикалықтардың үйлері мен кәсіпорындары тәртіпсіздік жасағандар тарапынан қиратылды, тәртіпті қалпына келтіру үшін бірнеше мыңдық әскерлік күш шақырылды. Қазан айының ортасында үкіметтік дереккөздер Нью-Йорк Таймс газетіне Американың афроамерикалық қауымдастықтарына бағытталған большевиктік үгіт-насихаттың дәлелдерін ұсынды, бұл "Солтүстік пен Батыстағы өнеркәсіптік орталықтарда жүргізіліп жатқан агитациямен қатар, онда көптеген шетелдік жұмысшылар бар" еді. "Ленин мен Троцкийдің ілімдері" туралы бұл үгіт-насихатқа газеттер, журналдар және "негрлердің әлеуметтік жағдайын жақсарту" ұйымдары кірді. Осындай басылымдардағы цитаталар Чикаго мен Вашингтондағы соңғы зорлық-зомбылықтарды "Совет Ресейімен" салыстырды, онда "көптеген нәсілдік және тілдік топтар өздерінің көптеген дауларын шешіп, ортақ тіл табысқан, отарларын баспаған, линчтің жойылған және нәсілдік төзімділік пен бейбітшілік орнаған ел" ретінде сипаттады. The New York Times газетінде бір басылымның кәсіподақ құруға шақырған сөздері келтірілді: "Афроамерикалықтар мақта өндіруші жұмысшыларының кәсіподақтарын құруы керек. Оңтүстік ақ капиталистері афроамерикалықтардың ақ буржуазиялық Оңтүстіктің тізе бүктіре алатынын біледі. Сондықтан осы мүмкіндікті пайдаланыңыз".

More than two dozen American communities, mostly urban areas or industrial centers, saw racial violence in the summer and early fall of 1919. Unlike earlier race riots in U. S. history, the 1919 riots were among the first in which blacks responded with resistance to the white attacks. Martial law was imposed in Charleston, South Carolina, where men of the U. S. Navy led a race riot on May 10. Five white men and eighteen black men were injured in the riot. An official investigation found that four U. S. sailors and one civilian—all white men—were responsible for the outbreak of violence. On July 3, the 10th U. S. Cavalry, a segregated African American unit founded in 1866, was attacked by local police in Bisbee, Arizona. Two of the most violent episodes occurred in Washington, D. C., and Chicago. In Washington, D. C., white men, many in military uniforms, responded to the rumored arrest of a black man for rape with four days of mob violence, rioting and beatings of random black people on the street. When police refused to intervene, the black population fought back. When the violence ended, ten whites were dead, including two police officers, and 5 blacks. Some 150 people had been the victims of attacks. The rioting in Chicago started on July 27. Chicago's beaches along Lake Michigan were segregated in practice, if not by law. A black youth who drifted into the area customarily reserved for whites was stoned and drowned. Blacks responded violently when the police refused to take action. Violence between mobs and gangs lasted 13 days. The resulting 38 fatalities included 23 blacks and 15 whites. Injuries numbered 537 injured, and 1,000 black families were left homeless. Some 50 people were reported dead. Unofficial numbers were much higher. Hundreds of mostly black homes and businesses on the South Side were destroyed by mobs, and a militia force of several thousand was called in to restore order. In mid October, government sources again provided the New York Times with evidence of Bolshevist propaganda targeting America's black communities that was "paralleling the agitation that is being carried on in industrial centres of the North and West, where there are many alien laborers". Vehicles for this propaganda about the "doctrines of Lenin and Trotzky" included newspapers, magazines, and "so called 'negro betterment' organizations". Quotations from such publications contrasted the recent violence in Chicago and Washington, D. C., with "Soviet Russia, a country in which dozens of racial and lingual types have settled their many differences and found a common meeting ground, a country which no longer oppresses colonies, a country from which the lynch rope is banished and in which racial tolerance and peace now exist." The New York Times cited one publication's call for unionization: "Negroes must form cotton workers' unions. Southern white capitalists know that the negroes can bring the white bourbon South to its knees. So go to it."

Бостон полициясының ереуілі

Американың Еңбек федерациясы (AFL) 1919 жылы маусым айында жергілікті топтардың қысымымен полиция одақтарына уставтар беруді бастады және 5 айдың ішінде 37 қаладағы полиция одақтарының филиалдарын мойындады. Бостон полициясының қатардағы қызметкерлері 1919 жылдың 9 қыркүйегінде өз одақтарының танылуын және жалақы мен еңбек жағдайларын жақсарту мақсатымен ереуілге шықты. Полиция комиссары Эдвин Аптон Кертис полиция қызметкерлерінің одақ құруға құқығы жоқ екенін, тіпті AFL сияқты ірі ұйымға мүше болуға да құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Ереуіл кезінде Бостон екі түн бойы тәртіпсіздікке ұшырады, бірақ бірнеше мың мемлекеттік гвардияшы, еріктілердің көмегімен тәртіпті қалпына келтірді, алайда бұл оқиға салдарынан бірнеше адам қаза тапты. Жұртшылық, сенсациялық баспасөз есептері мен асыра бағаланған саяси байқаушылардың мәлімдемелеріне сүйене отырып, оқиғалардың ауқымына сәйкес келмейтін алаңдаушылық білдірді, нәтижесінде шамамен 35 000 долларлық мүлік зақымдалды. Ереуілшілерді «дезертирлер» және «Лениннің агенттері» деп атады. Филадельфиялық «Жалпы кітапхана» Бостон зорлық-зомбылығын 1919 жылғы басқа да оқиғалармен бірдей жарықтан қарады: «Америкадағы большевизм енді тек бір ой емес. Бостонның хаосы оның қауіпті мәнін ашады». Президент Вудро Вильсон Монтанадан сөйлеген сөзінде бұл ереуілді «өркениетке қарсы қылмыс» деп атады, бұл қаланы «құқықсыздықтардың әскеріне» тәуелді қалдырды. Ереуілдің уақыты да полиция одағының беделін нашарлатты. 10 қыркүйек, ереуілдің толыққанды күні, сонымен қатар Нью-Йорктегі үлкен шеруде Америка экспедициялық корпусының батыры, генерал Джон Дж. Першингтің оралуы тойланды. Вашингтондан келген хабардың тақырыбы: «Сенаторлар үкіметті советтендіруге тырысу басталды деп санайды». Сенатор Генри Кэбот Лодж ереуілде ұлттық еңбек қозғалысының қауіптерін көріп тұрды: «Егер Американың Еңбек федерациясы Бостондағы полицияны бақылауға ала алса, ол бүкіл елге таралады және біз еңбек одақтары арқылы Кеңес үкіметіне жақын болып қаламыз». Огайо штатының газеті ереуілшілерге кез келген жанашырлықпен қарауға қарсы болды: «Полиция қызметкері ереуілге шықса, оны қызметінен ғана емес, сонымен қатар азаматтығынан да шеттету керек. Ол кешірілмейтін күнә жасады, барлық құқығынан айырылды». AFL-нің Сэмюэл Гомперс ереуілдің қоғамдық пікірде еңбекке зиян келтіретінін мойындады және ереуілшілерге жұмысқа оралуға кеңес берді. Алайда полиция комиссары өз ұстанымын сақтап, ереуілдегі полиция қызметкерлерін қайтадан жұмысқа алудан бас тартты. Оны Массачусетс губернаторы Кальвин Кулидж қолдады, оның Гомперске қарсы айтқан сөзі оған ұлттық бедел әкелді. Аз сөзді адам ретінде танымал болған ол кәсіподақтарға қарсы ұстанымын былай түсіндірді: «Қоғамдық қауіпсіздікке қарсы ереуілге шығуға ешқандай құқық жоқ, кез келген жерде, кез келген уақытта». Ереуіл еңбек және AFL үшін тағы бір соққы болды, ол дереу полиция одақтарын танудан бас тартты. Кулидж 1920 жылғы президенттік сайлауда вице-президенттікке республикалық партияның кандидаттығын жеңіп алды, бұл оның Бостон полициясының ереуілі кезіндегі әрекеттеріне байланысты болды.

The American Federation of Labor (AFL) began granting charters to police unions in June 1919 when pressed to do so by local groups, and in just 5 months had recognized affiliate police unions in 37 cities. The Boston Police rank and file went out on strike on September 9, 1919 in order to achieve recognition for their union and improvements in wages and working conditions. Police Commissioner Edwin Upton Curtis denied that police officers had any right to form a union, much less one affiliated with a larger organization like the AFL. During the strike, Boston experienced two nights of lawlessness until several thousand members of the State Guard supported by volunteers restored order, though not without causing several deaths. The public, fed by lurid press accounts and hyperbolic political observers, viewed the strike with a degree of alarm out of proportion to the events, which ultimately produced only about $35,000 of property damage. The strikers were called "deserters" and "agents of Lenin." The Philadelphia Public Ledger viewed the Boston violence in the same light as many other of 1919's events: "Bolshevism in the United States is no longer a specter. Boston in chaos reveals its sinister substance." President Woodrow Wilson, speaking from Montana, branded the walkout "a crime against civilization" that left the city "at the mercy of an army of thugs". The timing of the strike also happened to present the police union in the worst light. September 10, the first full day of the strike, was also the day a huge New York City parade celebrated the return of General John J. Pershing, the hero of the American Expeditionary Force. A report from Washington, D. C., included this headline: "Senators Think Effort to Sovietize the Government Is Started". Senator Henry Cabot Lodge saw in the strike the dangers of the national labor movement: "If the American Federation of Labor succeeds in getting hold of the police in Boston it will go all over the country, and we shall be in measurable distance of Soviet government by labor unions." The Ohio State Journal opposed any sympathetic treatment of the strikers: "When a policeman strikes, he should be debarred not only from resuming his office, but from citizenship as well. He has committed the unpardonable sin; he has forfeited all his rights." Samuel Gompers of the AFL recognized that the strike was damaging labor in the public mind and advised the strikers to return to work. The Police Commissioner, however, remained adamant and refused to re hire the striking policemen. He was supported by Massachusetts Governor Calvin Coolidge, whose rebuke of Gompers earned him a national reputation. Famous as a man of few words, he put the anti union position simply: "There is no right to strike against the public safety, anywhere, anytime." The strike proved another setback for labor and the AFL immediately withdrew its recognition of police unions. Coolidge won the Republican nomination for Vice President in the 1920 presidential election in part due to his actions during the Boston Police Strike.

1918-1920 Нью-Йорк қаласының жалға беру ереуілі

Бірінші дүниежүзілік соғысқа жұмылдырудан туындаған тұрғын үй және көмір тапшылығынан кейін 1918 жылдан 1920 жылға дейін Нью-Йорк және Джерси қаласының барлық аймақтарында жалға төлеуден бас тарту ереуілдері болды. Нақты қанша тұрғын қатысқандығы белгісіз, бірақ кемінде ондаған мың, ал ықтимал жүздеген мың тұрғын ереуілге қатысты. 1920 жылы Нью-Йорк штатының заң шығарушы жиналысының бес социалистік депутаты 140-6 дауыспен, ішінара олардың ереуілдерді қолдауына байланысты, осы жиналыстан қуылды. Ереуіл толқыны аяқталысымен елдегі алғашқы жалға алу заңдары қабылдалып, жалға алушы мен үй иесі арақатынасы түбегейлі өзгерді. Дегенмен, радикалды тұрғын топтары көбінесе рейдтер арқылы таратылды немесе жаңа заңдар дағдарысты шешуге бағытталғандықтан бірте-бірте азайды.

1919 жылғы болат жұмысшыларының ереуілі

Америка Еңбек Федерациясының (АЭФ) басшылығы болат өнеркәсібіндегі ереуілге қарсы болғанымен, олардың кәсіподақ мүшелерінің 98%-ы 1919 жылдың 22 қыркүйегінен бастап ереуілге дауыс берді. Бұл болат өнеркәсібінің жартысын, соның ішінде Пуэбло, Колорадодағы дерлік барлық зауыттарды, Чикаго, Иллинойс штатындағы, Уиллинг, Батыс Вирджиния штатындағы, Джонстаун, Пенсильвания штатындағы, Кливленд, Огайо штатындағы, Лаккаванна, Нью-Йорк штатындағы және Янгстаун, Огайо штатындағы зауыттарды тоқтатты. Иелері тез арада халық пікірін АЭФ-қа қарсы бұрды. Ереуіл басталғанда, олар АЭФ Ұлттық Комитетінің тең төрағасы Уильям З. Фостердің «Wobbly» және синдикалист ретіндегі радикалды өткені туралы ақпарат жариялады және бұл болат жұмысшыларының ереуілін радикалдар мен революционерлер ұйымдастырғанының дәлелі екенін мәлімдеді. Болат компаниялары болат жұмысшыларының көп бөлігі иммигранттар екенін атап көрсету арқылы ұлттық сезімдерді қоздырды. Халық пікірі жылдам ереуілшілерге қарсы бұрылды. Мемлекеттік және жергілікті билік болат компанияларын қолдады. Олар жаппай митингілерге тыйым салды, полиция пикетшілерге шабуыл жасады және мыңдаған адамды тұтқынға алды. Индиана штатындағы Гэри қаласында ереуіл бұзушылар мен полиция одақтастармен қақтығысқаннан кейін, 1919 жылдың 6 қазанында АҚШ әскері қаланы басып алды және әскери жағдай жарияланды. Федералды әскерлер Гэриден кеткеннен кейін Ұлттық гвардияшылар өздерінің ашуын жақын орналасқан Индиана-Харбордағы ереуілшілерге төкті. Болат компаниялары да ереуілді бұзу және пикетшілердің рухын түсіру үшін қауесет таратуға кірісті. Олар 30 000-40 000-ға жуық афроамерикалық және мексикалық америкалық жұмысшыларды зауыттарда жұмыс істеу үшін шақыртты. Компания шпиондары ереуіл басқа жерлерде де сәтсіз аяқталды деген қауесет таратып, жұмыс істеп тұрған болат зауыттарын ереуілдің жеңілгенін көрсететін дәлел ретінде көрсетті. Конгресс өз тергеуін жүргізді, ол кәсіподақ қызметіне радикалды әсерге бағытталды. Осы контексте, Сенаттың ереуілді тергеу комитетінің мүшесі, АҚШ сенаторы Кеннет МакКеллар, Филиппин аралдарының бірін жазалау орталығына айналдыруды ұсынды, онда үкіметті құлатуға тырысқандар депортацияланатын еді. Чикаго зауыттары қазан айының соңында мойынсұнды. Қараша айының соңында жұмысшылар Гэри, Джонстаун, Янгстаун және Уиллинг қалаларында жұмыстарын қайта бастады. Ереуіл 1920 жылдың 8 қаңтарында тоқтап, Пуэбло және Лаккаванна сияқты шалғайдағы аймақтарда жалғасты.

Though the leadership of the American Federation of Labor (AFL) opposed a strike in the steel industry, 98% of their union members voted to strike beginning on September 22, 1919. It shut down half the steel industry, including almost all mills in Pueblo, Colorado; Chicago, Illinois; Wheeling, West Virginia; Johnstown, Pennsylvania; Cleveland, Ohio; Lackawanna, New York; and Youngstown, Ohio. The owners quickly turned public opinion against the AFL. As the strike began, they published information exposing AFL National Committee co chairman William Z. Foster's radical past as a Wobbly and syndicalist, and claimed this was evidence that the steelworker strike was being masterminded by radicals and revolutionaries. The steel companies played on nativist fears by noting that a large number of steelworkers were immigrants. Public opinion quickly turned against the striking workers. State and local authorities backed the steel companies. They prohibited mass meetings, had their police attack pickets and jailed thousands. After strikebreakers and police clashed with unionists in Gary, Indiana, the U. S. Army took over the city on October 6, 1919, and martial law was declared. National Guardsmen, leaving Gary after federal troops had taken over, turned their anger on strikers in nearby Indiana Harbor, Indiana. Steel companies also turned toward strikebreaking and rumor mongering to demoralize the picketers. They brought in between 30,000 and 40,000 African American and Mexican American workers to work in the mills. Company spies also spread rumors that the strike had collapsed elsewhere, and they pointed to the operating steel mills as proof that the strike had been defeated. Congress conducted its own investigation, focused on radical influence upon union activity. In that context, U. S. Senator Kenneth McKellar, a member of the Senate committee investigating the strike, proposed making one of the Philippine Islands a penal colony to which those convicted of an attempt to overthrow the government could be deported. The Chicago mills gave in at the end of October. By the end of November, workers were back at their jobs in Gary, Johnstown, Youngstown, and Wheeling. The strike collapsed on January 8, 1920, though it dragged on in isolated areas like Pueblo and Lackawanna.

1919 жылғы көміршілердің ереуілі

Джон Л. Льюис басқарған Біріккен шахтерлер одағы 1919 жылдың 1 қарашасында ереуіл жариялады. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін күшінде болатын жалақы туралы келісімге келген еді және енді өнеркәсіптерінің соғыс кезеңіндегі табысының бір бөлігін иеленгісі келді. Бас прокурор А. Митчелл Палмер қажеттіліктерді өндіруге немесе тасымалдауға кедергі келтіруді қылмыс деп жариялаған Левер заңын қолданды. Бұл заң құмқорлық пен пайдакөрушілікті жазалау мақсатымен қабылданған, бірақ ешқашан кәсіби одаққа қарсы қолданылмаған еді. Бірлескен саяси қолдауға және халықтың басым көпшілігінің қолдауына сене отырып, Палмер 31 қазанда тыйым салу туралы қаулы шығарды, ал ертесіне 400 000 көмірші ереуілге шықты. Ол президенттің, дәрігерінің куәлігінде, ауыр сырқатқа шалдыққан президентпен кездесуден кейін бұл әрекетке рұқсат бергенін мәлімдеді. Палмер сондай-ақ, бүкіл министрлер кабинеті оның тыйым салу туралы өтінішін қолдағандығын айтты. Бұл Еңбек министрі Уилсонды ашуландырды, ол Палмердің жоспарына қарсы болған және заң талқыланып жатқан кезде Гомперстің президенттің уәделеріне қатысты пікірін қолдаған еді. Бас прокурор мен Еңбек министрі арасындағы келіспеушілік ешқашан шешілмеді, бұл келесі жылы Палмердің радикалдарды депортациялау әрекеті Еңбек министрлігінің кедергісіне ұшырағанда салдарына айналды. Америкалық Еңбек Федерациясының президенті Сэмюэл Гомперс президент Уилсон мен оның кабинетінің мүшелері заң қабылданған кезде, ол еңбек одақтарының ереуілдерін тоқтату үшін қолданылмауына кепілдік бергеніне наразылық білдірді. Ол әкімшіліктің өкілдерімен, әсіресе Еңбек министрі Уильям Б. Уилсонмен болған келіссөздері туралы толық мәліметтер берді. Ол сондай-ақ, жауынгерлік әрекеттердің аяқталуы, тіпті қол қойылған келісім болмаған жағдайда да, заңның ережелерін күшіне енгізуге жасалған кез келген әрекеттің жарамсыз болуы керек деп мәлімдеді. Дегенмен, ол Палмер мен Льюис арасында делдалдық жасауға тырысты, бірақ бірнеше күннен кейін бұл тыйымды «адам санасын шатастыратын автократиялық» деп сипаттады. Көмір өндірушілер ереуілшілерді Ленин мен Троцкийдің ереуілге бұйрық бергенін және оны қаржыландырып отырғандарын айыптап, кейбір баспасөз бұл сөздерді қайталады. Басқалары «көтеріліс» және «большевиктік революция» сияқты сөздерді қолданды. Ереуіл үшінші аптасына қадам басқанда көмір қоры азайып, халық үкіметтен күшті шаралар қабылдауды талап етті. Соңғы келісім 10 желтоқсанда қол қойылды.

The United Mine Workers under John L. Lewis announced a strike for November 1, 1919. They had agreed to a wage agreement to run until the end of World War I and now sought to capture some of their industry's wartime gains. Attorney General A. Mitchell Palmer invoked the Lever Act, a wartime measure that made it a crime to interfere with the production or transportation of necessities. The law, meant to punish hoarding and profiteering, had never been used against a union. Certain of united political backing and almost universal public support, Palmer obtained an injunction on October 31 and 400,000 coal workers went on strike the next day. He claimed the President authorized the action, following a meeting with the severely ill President in the presence of his doctor. Palmer also asserted that the entire Cabinet had backed his request for an injunction. That infuriated Secretary of Labor Wilson who had opposed Palmer's plan and supported Gompers' view of the President's promises when the Act was under consideration. The rift between the Attorney General and the Secretary of Labor was never healed, which had consequences the next year when Palmer's attempts to deport radicals were frustrated by the Department of Labor. Samuel Gompers, President of the American Federation of Labor, protested that President Wilson and members of his Cabinet had provided assurances when the Act was passed that it would not be used to prevent strikes by labor unions. He provided detailed accounts of his negotiations with representatives of the administration, especially Secretary of Labor William B. Wilson. He also argued that the end of hostilities, even in the absence of a signed treaty, should have invalidated any attempts to enforce the Act's provisions. Nevertheless, he attempted to mediate between Palmer and Lewis, but after several days called the injunction "so autocratic as to stagger the human mind". The coal operators smeared the strikers with charges that Lenin and Trotsky had ordered the strike and were financing it, and some of the press echoed that language. Others used words like "insurrection" and "Bolshevik revolution". As the strike dragged on into its third week, coal supplies were running low and public sentiment was calling for ever stronger government action. Final agreement came on December 10.

Палмердің рейдтері

1919 жылдың сәуір және маусым айларында өміріне екі рет қастандық жасалғанына қарамастан, Бас прокурор А. Митчелл Палмер зорлықтың бастау көзін анықтау үшін ақырындап әрекет етті. 1919 жылдың шілдесінде Буффалодағы кішкентай анархистік топқа жасалған алғашқы шабуыл федералды судьяның істі жоюына байланысты сәтсіз аяқталды. Тамыз айында ол Әділет министрлігі ішінде Бас барлау бөлімін құрып, оны жақында заң факультетін бітірген Дж. Эдгар Гуверге тапсырды. Гувер тұтқындалғандар туралы мәліметтерді, радикалдық газеттерге жазылу туралы тізімдерді және партия мүшелігі туралы ақпаратты зерделеп, депортациялау ісі үшін шетелдіктердің тізімін жасады. 1919 жылдың 17 қазанында, 1918 жылғы Иммиграциялық заң депортацияға жататын шетелдіктердің анықтамасын кеңейткеннен кейін бір жыл өткен соң, АҚШ Сенаты Палмерден радикалдарға қарсы әрекет етпеуін түсіндіруді талап етті. Палмер 1919 жылдың қарашасы мен 1920 жылдың қаңтарында өткен «Палмер шабуылдары» деп аталған екі полициялық операция арқылы радикализмге қарсы күресін бастады. Федералды агенттер, жергілікті полицияның көмегімен, радикал деп күдіктенгендердің үлкен топтарын ұстады, көбінесе олардың қандай да бір әрекеттеріне емес, саяси ұйымға мүше болуына негізделген. Жасырын хабар берушілер мен рұқсатсыз тыңдау (Қозғыншылық заңына сәйкес рұқсат етілген) бірнеше мың солшыл және радикалдарды анықтауға көмектесті. АҚШ Еңбек министрінің міндетін атқарушы Луис Фриланд Пост көптеген істерді қараудан бас тартқандықтан, депортациялардың саны 556-ға дейін шектелді. Экстремистік зорлық-зомбылық пен төңкерілгеннен қорқып, американдықтар шабуылдарды қолдады. Азаматтық еркіндіктерді қорғаушылар, радикалды солшылдар және заң ғалымдары наразылық білдірді. Еңбек министрлігінің, әсіресе Посттың қызметкерлері, Палмердің радикализмге қарсы науқанына қарсы заң үстемдігін қорғады. Постқа Конгресте импичмент немесе сөгіс жазасы төндіру туралы қауіп-қатер туды. Ол 1919 жылдың маусымында Палатаның Ережелер комитеті алдындағы екі күндік куәлігінде өз әрекеттерін сәтті қорғады және оған қарсы ешқандай шара қолданылмады. Палмер де сол комитет алдында екі күн куәлік берді және шабуылдарды, ұстауларды және депортация бағдарламасын қолдады. Баспасөздің көп бөлігі Посттың Еңбек министрлігіндегі жұмысын мақтады, ал рейдтердің жағымсыз салдары үшін Палмер, емес Президент Уилсон кінәланды.

Despite two attempts on his life in April and June 1919, Attorney General A. Mitchell Palmer moved slowly to find a way to attack the source of the violence. An initial raid in July 1919 against a small anarchist group in Buffalo failed when a federal judge tossed out his case. In August, he organized the General Intelligence Division within the Department of Justice and recruited J. Edgar Hoover, a recent law school graduate, to head it. Hoover pored over arrest records, subscription records of radical newspapers, and party membership records to compile lists of resident aliens for deportation proceedings. On October 17, 1919, just a year after the Immigration Act of 1918 had expanded the definition of aliens that could be deported, the U. S. Senate demanded Palmer explain his failure to move against radicals. Palmer launched his campaign against radicalism with two sets of police actions known as the Palmer Raids in November 1919 and January 1920. Federal agents supported by local police rounded up large groups of suspected radicals, often based on membership in a political group rather than any action taken. Undercover informants and warrantless wiretaps (authorized under the Sedition Act) helped to identify several thousand suspected leftists and radicals to be arrested. Only the dismissal of most of the cases by Acting United States Secretary of Labor Louis Freeland Post limited the number of deportations to 556. Fearful of extremist violence and revolution, the American public supported the raids. Civil libertarians, the radical left, and legal scholars raised protests. Officials at the Department of Labor, especially Post, asserted the rule of law in opposition to Palmer's anti radical campaign. Post faced a Congressional threat to impeach or censure him. He successfully defended his actions in two days of testimony before the House Rules Committee in June 1919 and no action was ever taken against him. Palmer testified before the same committee, also for two days, and stood by the raids, arrests, and deportation program. Much of the press applauded Post's work at Labor, while Palmer, rather than President Wilson, was largely blamed for the negative aspects of the raids.

Депортациялар

1919 жылғы 21 желтоқсанда "Буфорд" атты кеме Нью-Йорк портынан 249 депортацияланған адамды алып шықты, оны баспасөз "Советтік Нұхтың кемесі" деп атады. Олардың 199-ы қарашадағы Палмердің ұстауларында ұсталған, ал 184-і қарашадағы ұстаулардың басты нысаны болған Ресей жұмысшыларының одағына мүше болғандықтан елден қуылды. Эмма Голдман мен Александр Беркман сияқты танымал радикал көшбасшылары Палмердің ұстауларында ұсталған жоқ. Голдман 1893 жылы "қозғалыс тудыруға үгіттегені" үшін сотталды және көптеген реттерде тұтқындалды. Беркман 1892 жылы өнеркәсіпші Генри Клей Фрикты өлтіруге талпынғандығы үшін 14 жыл түрмеде отырды. Екеуі де 1917 жылы әскери қызметке шақыруға кедергі келтіргені үшін сотталды. 249 адамның арасында солшылдар, анархистер немесе кемінде анархистің заңдық анықтамасына сәйкес келетіндер болды, себебі олар "ешқандай үкімет адамзат қоғамы үшін кез келген үкіметтен жақсырақ болар еді деп сенді". Олардың сенімдері зорлық-зомбылыққа ұмтылған революционерлерден бастап, бейбітшілдік пен қарсылық танытпауды жақтағандарға дейін әртүрлі болды. Басқалары радикалды ұйымдарға мүше болған, бірақ ұйымның саяси мақсаттарынан хабарсыз екенін айтты және білім беру бағдарламалары мен әлеуметтік мүмкіндіктерді пайдалану үшін қосылған. АҚШ Соғыс министрлігі "Буфордты" испан-американ соғысында және Бірінші дүниежүзілік соғыста көліктік кеме ретінде пайдаланды және 1919 жылы оны депортация миссиясы үшін Еңбек министрлігіне берді. 58 сарбаз бен төрт офицерден құралған "теңізшілердің күшті жасағы" сапарға шықты және экипажға тапаншалар таратылды. Оның соңғы бағыты белгісіз болды, өйткені ол жабық бұйрықпен жүзіп кетті. Капитан тіпті соңғы бағытын Киль портында жөндеу жұмыстары кезінде ғана білді, себебі Мемлекеттік департамент Латвияға қонуға жағдай жасау қиын болды. Финляндия таңдалғанмен, Финляндия мен Ресей соғыста болғандықтан, ол айқын таңдау емес еді. Голдман мен Беркманның соғысқа қарсы агитаторлар ретіндегі танымалдылығы баспасөз бен жұртшылыққа барлық депортацияланғандардың ұқсас өмірбаяны бар деген ойға келуге мүмкіндік берді. "Нью-Йорк Таймс" газеті оларды барлығын "орыс қызылдары" деп атады. Баспасөздің көп бөлігі ынталы түрде мақұлдады. "Кливленд Плейн Дилиер" газеті: "Оның ізінен басқа, үлкен, кеңірек және ұқсас жүк тасымалдайтын кемелер келеді деп үміттенеміз", - деп жазды. "Нью-Йорк Ивнинг Мейл" газеті: "Нұхтың салған кемесі адамзатты сақтап қалуға уәде бергендей, Кеңес Одағының кемесі Американы сақтап қалуға уәде береді", - деді. Голдман кейіннен Ресейге депортацияланғаннан кейін болған тәжірибесі туралы "Ресейдегі көңілім толуым" атты кітап жазды.

On December 21, 1919, the Buford, a ship the press nicknamed the "Soviet Ark", left New York harbor with 249 deportees. Of those, 199 had been detained in the November Palmer Raids, with 184 of them deported because of their membership in the Union of Russian Workers, an anarchist group that was a primary target of the November raids. Others on board, including the well known radical leaders Emma Goldman and Alexander Berkman, had not been taken in the Palmer Raids. Goldman had been convicted in 1893 of "inciting to riot" and arrested on many other occasions. Berkman had served 14 years in prison for the attempted murder of industrialist Henry Clay Frick in 1892. Both were convicted in 1917 of interfering with military recruitment. Some of the 249 were leftists or anarchists or at least fell within the legal definition of anarchist because they "believed that no government would be better for human society than any kind of government". In beliefs they ranged from violent revolutionaries to pacifist advocates of non resistance. Others belonged to radical organizations but disclaimed knowledge of the organization's political aims and had joined to take advantage of educational programs and social opportunities. The U. S. War Department used the Buford as a transport ship in the Spanish–American War and in World War I and loaned it to the Department of Labor in 1919 for the deportation mission. A "strong detachment of marines" numbering 58 enlisted men and four officers made the journey and pistols were distributed to the crew. Its final destination was unknown as it sailed under sealed orders. Even the captain only learned his final destination while in Kiel harbor for repairs, since the State Department found it difficult to make arrangements to land in Latvia. Finland, though chosen, was not an obvious choice, since Finland and Russia were at war. The notoriety of Goldman and Berkman as convicted anti war agitators allowed the press and public to imagine that all the deportees had similar backgrounds. The New York Times called them all "Russian Reds". Most of the press approved enthusiastically. The Cleveland Plain Dealer wrote: "It is hoped and expected that other vessels, larger, more commodious, carrying similar cargoes, will follow in her wake." The New York Evening Mail said: "Just as the sailing of the Ark that Noah built was a pledge for the preservation of the human race, so the sailing of the Ark of the Soviet is a pledge for the preservation of America." Goldman later wrote a book about her experiences after being deported to Russia, called My Disillusionment in Russia.

Концентрациялық лагерьлер

"Нью-Йорк Таймс" газеті хабарлағандай, кейбір коммунистер депортацияға келісім берді, ал қалғандары депортациялық сот отырыстарын күтіп Нью-Йорктегі Уптон лагеріне қамалды.

Нью-Йорк ассамблеясынан социалистерді шығару

1920 жылдың 7 қаңтарында Нью-Йорк штатының Ассамблеясының бірінші сессиясында Ассамблея спикері Таддеус С. Свит Ассамблеяның бес социалистік мүшесіне шабуыл жасап, олардың «Нью-Йорк штатының және АҚШ-тың ең жақсы мүдделеріне мүлдем қайшы келетін платформада сайланғанын» мәлімдеді. Свиттің айтуынша, Социалистік партия «шын мәнінде саяси партия емес», ал «шетелдіктерді, жау шетелдіктерді және кәмелетке толмағандарды қабылдайтын мүшелік ұйымы». Ол Германия, Австрия және Венгриядағы революционерлерді қолдаған, сондай-ақ Коммунистік Интернационалға жақын халықаралық социалистік партиялармен байланыс ұстаған. Ассамблея 140-6 дауыспен бес мүшені қызметтен шеттетуге шешім қабылдады, оларды тек бір демократ қолдады. 20 қаңтардан 11 наурызға дейін жалғасқан Ассамблеядағы сот отырысы нәтижесінде бес мүшені қуғынға салу туралы ұсыныс жасалды және Ассамблея 1920 жылдың 1 сәуірінде олардың қуғынға салынуына көп дауыспен келісті. Демократиялық губернатор Ал Смит бұл қуғынды айыптап: «Өкілдік үкімет әдісінен бас тарту біз айыптайтын экстремистердің жасаған жамандықтарына әкеледі және тәртіпті, еркін үкіметке қарсы жандардың санын арттырады». Хьюз сондай-ақ Нью-Йорктің жетекші заңгерлерінен тұратын топты басқарып, наразылық білдірді: «Біз саяси дамудың осы кезеңінен өттік, онда ересіге аң аулау рұхсат етілген спорт түрі болып табылады».

Газеттердегі жарияланым

Америка газеттері оқырмандарының американдық көзқарасын үнемі нығайтып, Кеңес Одағы мен коммунизмге деген жағымсыз қатынасын көрсетті. Олар АҚШ-тың идеалдары мен мақсаттарына қайшы келетіндігін дәлелдейтін, Кеңес Одағымен қақтығыс тууы мүмкін екенін жеткізді. Сонымен қатар, "Нью-Йорк Таймс" газеті Кеңес Одағы туралы жағымды хабарлағанда, жағымсыз хабарлағандағыға қарағанда, көпшіліктің назарына аз түсті. Бұл кеңестік мүдделер американдық мүдделермен сәйкес келгенде дұрыс болмады. Осының салдарынан "Таймс" газеті кеңестік және коммунистік режимге қарсы жағымсыз пікір қалыптастыру үшін, әдемілеп безендірілген тақырыптар, салмақты сөздер мен сенімсіз дереккөздерді пайдаланды. Олардың жарияланымдары американдыққа құштар және театрландырылған сипатта болды. Ақ ресейлік эмигрант Борис Брасол оны американдық үкіметтік шеңберлерде, әсіресе дипломатиялық және әскери салаларда, машинопись түрінде таратты. Ол 1919 жылы "Public Ledger" газетінде сериялық мақалалар түрінде жарияланды. Бірақ "еврейлерге" қатысты барлық сілтемелер журналист және кейін Колумбия университетінің журналистика мектебінің деканы Карл В. Акерманның ашық айтуымен большевиктерге сілтемелермен ауыстырылды. Көп ұзамай ол "Дирборн Индипендент" газетінде "Халықаралық еврей" сериясы ретінде жаңартылды, осылай еврей большевизмінің мифы қалыптасты.

Фильм

Американың кино индустриясы халықтың большевизмге деген қызығушылығы мен қорқынышын толыққанды бейнеледі және пайдаланды. "Ресейдегі неміс құрылысы" фильмі Ресейдегі қазан төңкерісіне немістердің қатысы бар екенін көрсетеді. "Жаңа ай" фильмінде әйелдерді мемлекеттік меншікке айналдыру оқиғасы орталық орын алды, онда 23 пен 32 жас аралығындағы әйелдер мемлекеттің мүлігі саналады, ал басты кейіпкер Норма Талмадж Ресей революциясы кезінде шаруа қызы болып көрінетін орыс ханшайымы. Сол сияқты, Джеральдин Фаррардың "Дүние және оның әйелдері" фильмінде Ресейде жұмыс істейтін американдық инженердің қызы опера жұлдызына айналады және оны "ұлттандыру" әрекеттерінен қорғауы керек. Көптеген фильмдерде еңбек дауы мен оған байланысты мәселелер көтеріледі, онда американдық идеалды кейіпкерлер манипуляциялық солшыл агитаторларды жеңуге тырысады. "Қауіпті сағаттар" фильмі американдық өнеркәсіпке жасалған орыс тыңшыларының әрекеттерін көрсетеді. Колледжді бітірген Джон Кинг жалпы алғанда солшыл көзқарастарға жақын тұрады. Бірақ ол София Герни атты әйел агитатордың романтикалық және саяси ықпалына түседі. Оның жетекшісі – большевик Борис Блотчи, ол "Америка топырағына терроризмнің қызыл тұқымын себуді" армандайды. София мен Борис назарын Джонның балалық шақтағы жақын досы Мэй басқаратын Уэстон кеме құрылыс зауыдына аударады. Жұмысшылардың шағымдары негізді, бірақ большевиктер жағдайды өздеріне пайдалы бағытта бұруға тырысады. Олар "еңбек дауынан кейін, армиядан кейін келе жатқан қауіпті элементтер". "Picture Play" журналының бір рецензенты фильмдегі радикалды идеялар мен стратегияларға қарсы шығып, былай деді: "Өтінемін, "большевик" және "совет" сөздерінің мағынасын қарап шығыңыз. Олардың ешқайсысы да "анархист", "құтырған" немесе "кісі өлтіруші" дегенді білдірмейді, шынымен де олар солай емес!" Кейбір фильмдерде большевиктерді комедиялық рөлдерде көрсетуге тырысты, оларды оңай алдауға болады ("Тамаша әйел") немесе оңай мас қылуға болады ("Өзіңе көмектес"). "Буллин-булшевиктер" фильмінде Лотта Нерв есімді американдық Троцкийді алдап жеңіске жетеді. Нью-Йорк штатының сенаторы Клейтон Р. Ласк 1919 жылдың қазан айында Нью-Йорктегі фильмнің премьерасында сөз сөйледі. Басқа фильмдерде радикалды философияның әртүрлі ерекшеліктері негізгі сюжеттік желі ретінде қолданылды: анархистік зорлық-зомбылық ("Күйіп жатқан сұрақ"), өлтіру және қызыл туға адалдық ("Жанжал"), утопиялық көзқарас ("Сотта болшевизм"). "Сотта болшевизм" фильмінің жарнамасында ол "қазіргі уақытта түсірілген ең маңызды фильм" деп аталады және сын-пікірлер жағымды болды. "Photoplay" журналы: "Күшті, жақсы байланысқан, сөзсіз шындық пен өткір сатирамен толы" деді. 1919 жылдың 15 сәуірінде жарық көрген "Moving Picture World" журналы промоушн ретінде қала бойынша қызыл туларды іліп, оларды әскери киім киген актерлердің жыртылуын сахналау арқылы радикалды демонстрация жасауды ұсынды. Содан кейін промоутер шатасқан және қызығушылық танытқан көпшілікке "Сотталған большевизм" большевизмге қарсы тұратынын және "сіздер тек тазаланбай, болашақ бизнестен пайда табасыздар" деп сендіретін жарнама парақшаларын таратуға тиіс болды. Бұл әдіс АҚШ Еңбек министрі Уильям Б. Уилсонның назарына түскенде, ол баспасөзге қатты наразылық білдірді: "Бұл басылым алдамшы жарнама арқылы АҚШ-тың әрбір қауымын кинобизнестің пайдасы үшін тәртіпсіздікке итермелеуді ұсынады". Ол большевизм мен социализмді бейнелейтін фильмдерге тыйым салуды жоспарлады.

America's film industry reflected and exploited every aspect of the public's fascination with and fear of Bolshevism. The German Curse in Russia dramatized the German instigation of Russia's October Revolution. The Soviet nationalization of women was central to the plot of The New Moon, in which women between the ages of 23 and 32 are the property of the state and the heroine, Norma Talmadge, is a Russian princess posing as a peasant during the Russian Revolution. Similarly, in The World and Its Woman starring Geraldine Farrar, the daughter of an American engineer working in Russia becomes an opera star and has to fend off attempts to "nationalize" her. Several films used labor troubles as their setting, with an idealistic American hero and heroine struggling to outwit manipulative left wing agitators. Dangerous Hours tells the story of an attempted Russian infiltration of American industry. College graduate John King is sympathetic to the left in a general way. Then he is seduced, both romantically and politically, by Sophia Guerni, a female agitator. Her superior is the Bolshevik Boris Blotchi, who has a "wild dream of planting the scarlet seed of terrorism in American soil". Sofia and Boris turn their attention to the Weston shipyards that are managed by John's childhood sweetheart, May. The workers have valid grievances, but the Bolsheviks set out to manipulate the situation. They are "the dangerous element following in the wake of labor as riffraff and ghouls follow an army". A reviewer in Picture Play protested the film's stew of radical beliefs and strategies: "Please, oh please, look up the meaning of the words 'bolshevik' and 'soviet'. Neither of them mean 'anarchist', 'scoundrel' or 'murderer' – really they don't!" Some films just used Bolsheviks for comic relief, where they are easily seduced (The Perfect Woman) or easily inebriated (Help Yourself). In Bullin the Bullsehviks an American named Lotta Nerve outwits Trotsky. New York State Senator Clayton R. Lusk spoke at the film's New York premiere in October 1919. Other films used one feature or another of radical philosophy as the key plot point: anarchist violence (The Burning Question), assassination and devotion to the red flag (The Volcano), utopian vision (Bolshevism on Trial). The advertising for Bolshevism on Trial called it "the timeliest picture ever filmed" and reviews were good. "Powerful, well knit with indubitably true and biting satire", said Photoplay. As a promotion device, the April 15, 1919, issue of Moving Picture World suggested staging a mock radical demonstration by hanging red flags around town and then have actors in military uniforms storm in to tear them down. The promoter was then to distribute handbills to the confused and curious crowds to reassure them that Bolshevism on Trial takes a stand against Bolshevism and "you will not only clean up but will profit by future business". When this publicity technique came to the attention of U. S. Secretary of Labor William B. Wilson, he expressed his dismay to the press: "This publication proposes by deceptive methods of advertising to stir every community in the United States into riotous demonstrations for the purpose of making profits for the moving picture business". He hoped to ban movies treating Bolshevism and Socialism.

Заңнама

1919 жылы Канзас штаты радикализмнің ең көп таралған символы – қызыл туды көрсетуді жазалау мақсатында «Большевизм, анархия немесе радикалды социализмнің туы, штандары немесе байрағына қатысты заң» деп аталатын заң қабылдады. Бұрын тек Массачусетс (1913) және Род-Айленд (1914) штаттары осындай «қызыл ту заңдарын» қабылдаған. 1920 жылы оларға тағы 24 штат қосылды. Кейбіреулері белгілі бір түстерге (қызыл немесе қара), немесе белгілі бір сөздерге («анархияға сенуді немесе наразылық білдіруді» немесе «АҚШ-тың қазіргі үкіметіне қарсы болуды» білдіретін), немесе белгілі бір жағдайларға («жалпы ереуіл арқылы үкіметті құлату») немесе белгілерге («ту, эмблема немесе таңба») тыйым салды. Йель құқық журналы Коннектикут штатының «халықты тәртіпсіздікке итермелеуге арналған» символдарын қорғауға бағытталған заңын сынап, келесі Гарвард-Йель футбол матчында оның күшіне енуін күтті. Миннесота штаты теміржол және автомобиль жолдарында ескерту ретінде қызыл туларды қолдануға рұқсат берді. Патриоттық стандарттарды белгілеу мақсатында, қызыл ту заңдары АҚШ туының дұрыс көрсетілуін реттеді: ол басқа барлық тулардан жоғары, кез келген шеруде басқа барлық байрақтардан бұрын немесе тек штат туларымен немесе достық елдердің туларымен бірге көрсетілуі керек. Жазаға әдетте 1000-дан 5000 долларға дейін айыппұл салу және 5 жылдан 10 жылға дейін, кейде одан да көп мерзімге түрмеге қамау жататын. Федералдық деңгейде 1917 жылғы тыңшылық туралы заң және 1918 жылғы бүлік туралы заңға енгізілген түзетулер соғысқа кедергі келтіруді, соның ішінде көптеген пікір білдірулерді тыйым салды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бұл заң күшін жойғандықтан, президент Уилсонның қолдауымен, А. Митчелл Палмер бас прокуроры бейбіт уақыттағы бүлік туралы заңның нұсқасын қабылдау үшін жария науқан жүргізді, бірақ сәттілікке жетпеді. 1919 жылдың қаңтарында ол газет редакторларына өзінің ұстанымын түсіндіретін айналымдық хат жіберді, онда қауіпті шетел тілдес баспасөз және афроамерикалық қауымдастықтардағы тәртіпсіздіктерді тудыруға бағытталған радикалды әрекеттер туралы мәлімдеді. Бір кезде Конгресс мұндай заң жобасының 70-тен астам нұсқасын және түзетулерін қарастырды, бірақ 1920 жылғы сайлау жылында даулы ұсыныс бойынша ешқандай шара қабыланбады. Палмер әр штаттың өз нұсқасын қабылдауын талап етті. Көптеген қалаларда осы заңдардың өз нұсқалары болды, оның ішінде Вашингтон штатында ғана 20-сы болды.

In 1919, Kansas enacted a law titled "An act relating to the flag, standard or banner of Bolshevism, anarchy or radical socialism" in an attempt to punish the display of the most common symbol of radicalism, the red flag. Only Massachusetts (1913) and Rhode Island (1914) passed such "red flag laws" earlier. By 1920 they were joined by 24 more states. Some banned certain colors (red or black), or certain expressions ("indicating disloyalty or belief in anarchy" or "antagonistic to the existing government of the United States"), or certain contexts ("to overthrow the government by general strike"), or insignia ("flag or emblem or sign"). The Yale Law Journal mocked the Connecticut law against symbols "calculated to incite people to disorder", anticipating its enforcement at the next Harvard Yale football game. Minnesota allowed red flags for railroad and highway warnings. Setting patriotic standards, red flag laws regulated the proper display of the American flag: above all other flags, ahead of all other banners in any parade, or flown only in association with state flags or the flags of friendly nations. Punishment generally included fines from $1,000 to $5,000 and prison terms of 5 to 10 years, occasionally more. At the federal level, the Espionage Act of 1917 and the amendments to it in the Sedition Act of 1918 prohibited interference with the war effort, including many expressions of opinion. With that legislation rendered inoperative by the end of World War I, Attorney General A. Mitchell Palmer, supported by President Wilson, waged a public campaign in favor of a peacetime version of the Sedition Act without success. He sent a circular outlining his rationale to newspaper editors in January 1919, citing the dangerous foreign language press and radical attempts to create unrest in African American communities. At one point Congress had more than 70 versions of proposed language and amendments for such a bill, but it took no action on the controversial proposal during the campaign year of 1920. Palmer called for every state to enact its own version of the Sedition Act. Many cities had their own versions of these laws, including 20 in the state of Washington alone.

1920 жылдың мамыр айының бірінші күні

Бас прокурор Палмердің Әділет департаментінде Дж. Эдгар Гувер басқарған Бас барлау бөлімі (GID) Америкадағы радикалдар туралы ақпараттың қоймасына айналды. Ол көптеген ұйымдарға еніп, 1919 жылдың қарашасы мен 1920 жылдың қаңтарындағы шабуылдардан кейін тұтқынға алынған мыңдаған адамды тексеріп, тәркіленген жазбалар мен құжаттарды оқыды. ГИД агенттері радикалдардың сөздері мен іс-қимылдары арасындағы айырмашылықты білгенімен, олар Палмерге 1920 жылдың 1 мамырында АҚШ үкіметін құлатуға бағытталған жоспарлар туралы деректер бар екенін хабарлады. Палмердің қолдауымен Гувер елді жағдайдың нашарлауына дайындалуға шақырды: қастандықтар, жарылыстар және жалпы ереуілдер. Палмер 1920 жылдың 29 сәуірінде өзінің ескертуін жасады, "белгіленген адамдардың тізімі" бар екенін мәлімдеді және отандық радикалдардың Еуропалық әріптестерімен "тікелей байланыста және үйлесімде" екенін, сол күні олардың да бұзылыстар жоспарлап отырғанын айтты. Газеттер оның сөздерін мынадай тақырыптармен жариялады: "Палмердің айтуынша, радикалдар террорлық билік орнатуда" және "Сенбі күні бүкіл елде көтеріліс болады". Жергілікті билік полиция күштерін дайындады, ал кейбір штаттар әскерін жұмылдырды. Нью-Йорк қаласының 11 000 адамнан тұратын полиция күштері 32 сағат бойы үздіріссіз жұмыс істеді. Бостон полициясы машиналарға пулеметтер орнатып, оларды қаланың әртүрлі жерлеріне орналастырды. Бірақ күндізгі уақыт ешқандай оқиғасыз өтті. Газеттер Палмерді және оның "көріпкелдіктерін" біраузда мазақтап жазды. Кларенс Дарроу оны "Мамыр күнінің қорқынышы" деп атады. "Рокки Маунтин Ньюс" газеті Бас прокурордан ескертулерін тоқтатуды сұрады: "Егер біз сақалды большевиктерден қорқып, әрдайым секіріп жүрсек, жұмыс істей алмаймыз". "The Boston American" 4 мамырда Бас прокурорды бағалап, Палмердің жағдайының қиындығы Луи Фриленд Посттың Палмердің шабуылдарына қарсы куәлік беруіне себеп болғанын айтты, ол 7-8 мамыр күндері Конгресс комитетінің алдында сөйледі.

Құлау

Палмердің үкіметті құлату үшін 1 мамыр күні жасалатын әрекеті туралы ескертулері жалған болып шыққаннан кейін, большевиктерге қарсы гистерия тез суытылды. 7-8 мамыр күндері Конгресс алдындағы куәлігінде Луи Фриланд Пост Палмердің рейдтерінде ұсталған жүздеген адамды босатуын осылай сәтті қорғады, оның нәтижесінде оны импичментке немесе сөкпеуге тартуға жасалған әрекеттер тоқтатылды. Айдың соңында Феликс Франкфуртер мен Роско Паунд сияқты онға жуық көрнекті заңгерлер Палмердің Әділет министрлігін «заңды орындаудың ең жоғары міндетімен жүктелгендердің жасаған мүлдем заңсыз әрекеттері» үшін айыптайтын баяндаманы мақұлдады, соның ішінде тұзаққа түсіру, полицияның қатыгездігі, ұзақ мерзімге байланыссыз ұстау және сот процесіндегі процедуралық бұзушылықтар. Маусым айында Массачусетс федералды округінің сотының судьясы Джордж У. Андерсон тағы жиырма шетелдік азаматты босатуға бұйрық берді және қосымша рейдтер мүмкіндігін тоқтатты. Консервативті Christian Science Monitor газеті Палмерді енді қолдамады және 1920 жылдың 25 маусымында былай деп жазды: «Радикализмнің шамадан тыс екендігі анық болды, оған шамадан тыс жазалау шаралары қолданылды». Өнеркәсіп саласының басшылары да ұқсас пікір білдірді, соның ішінде Палмердің әрекеттері қысымнан гөрі көбірек радикалдарды тудырды деп ойлаған Bethlehem Steel компаниясының Чарльз М. Шваб және Әділет министрлігінің жұмысын «таза қызыл гистерияның» дәлелі деп атаған Т. Коулман дю Понт. Демократтардың шілдедегі ұлттық конвентінде Палмердің үміткерлігіне мүмкіндік болмады. Полицияның ереуілге шығу құқығына қарсы болған Кулидж республикалық партияның тізіміне енді, бірақ партияның үміткері және 1920 жылғы сайлаудың жеңімпазы Огайо штатынан АҚШ сенаторы Уоррен Г. Гардинг болды. Ол тамыздың ортасында мүлдем басқаша пікір білдірді. Сұхбат беруші «Америкада большевизм туралы тым көп айтылды» деген сөзіне жауап ретінде «оның жауырыны қысылып кетті» деп жазды. «Біздің елде үкіметке қарсылар бар, бұл рас. Алайда, олардың саны үлкенге созылған деп санаймын. Американдық жұмысшы большевик емес, американдық кәсіпкер де деспот емес». 1920 жылдың қыркүйегінде Уолл-стритте тағы бір анархистік бомба жарылғанда, газеттер бұрынғыдан гөрі салмақты жауап берді. The New York Times газеті «Тағы бомбалар жарылуы мүмкін, басқа да адамдар қаза болуы мүмкін. Бірақ бұл тек соғыстың қаупі, оған сабырмен төзуіміз керек» деп жазды. Егер анархистер адамдарды қорқытуды көздесе, «салқынқандылық пен нығайған рухпен олардың жеңілісіне бастаймыз». Дегенмен, Бірінші қызыл үрейдің салдары 1924 жылғы Иммиграциялық заңның қабылдануына елеулі әсер етті.

Once Palmer's warnings of a May Day attempt to overthrow the government proved false, the anti Bolshevik hysteria wound down quickly. In testimony before Congress on May 7–8, Louis Freeland Post defended his release of hundreds seized in Palmer's raids so successfully that attempts to impeach or censure him ended. Later in the month, a dozen prominent lawyers including Felix Frankfurter and Roscoe Pound endorsed a report that condemned Palmer's Justice Department for the "utterly illegal acts committed by those charged with the highest duty of enforcing the laws" including entrapment, police brutality, prolonged incommunicado detention, and violations of due process in court. In June, Massachusetts Federal District Court Judge George W. Anderson ordered the discharge of twenty more arrested aliens and effectively ended the possibility of additional raids. The conservative Christian Science Monitor found itself unable to support Palmer any longer, writing on June 25, 1920: "What appeared to be an excess of radicalism was certainly met with an excess of suppression." Leaders of industry voiced similar sentiments, including Charles M. Schwab of Bethlehem Steel, who thought Palmer's activities created more radicals than they suppressed, and T. Coleman du Pont who called the Justice Department's work evidence of "sheer Red hysteria". At the Democratic National Convention in July, Palmer never had a chance at winning the nomination. Coolidge, famous for his opposition to the right of police to strike, won a place on the Republican ticket, but the party's nominee and the eventual winner of the 1920 election was the U. S. Senator from Ohio, Warren G. Harding. He sounded a very different note in mid August. An interviewer wrote that "his jaws fairly snapped" when he said that "too much has been said about Bolshevism in America. It is quite true that there are enemies of Government within our borders. However, I believe their number has been greatly magnified. The American workman is not a Bolshevik; neither is the American employer an autocrat." When another anarchist bomb exploded on Wall Street in September 1920, newspaper response was comparatively restrained. "More bombs may be exploded", wrote the New York Times, "Other lives may be taken. But these are only hazards of a war which must be faced calmly." If anarchists sought to make people fearful, "By keeping cool and firm we begin their defeat." Nevertheless, the after effects of the First Red Scare were a major factor in the passage of the Immigration Act of 1924.