Лондон қаласындағы Сент-Джеймс сквері

Кіріспе

Лондон қаласының Вестминстер ауданындағы алаң

Сент-Джеймс алаңы – Вестминстер қаласының Сент-Джеймс ауданындағы жалғыз алаң және бақша алаңы. Оның архитектурасы негізінен грузин және неогрузин стилінде салынған. Алғашқы екі жүз жылында ол Лондонның ең сәнді үш немесе төрт тұрғын көшесінің бірі болды. Қазір онда BP және Rio Tinto Group сияқты танымал компаниялардың кеңселері орналасқан; төрт жеке клуб – Шығыс Үндістан клубы, Әскери-теңіз және әскери клубы, Каннинг клубы және Армия мен Әскери-теңіз клубы; Кипр жоғары комиссариаты; Лондон кітапханасы; сондай-ақ жаһандық саяси-талдау орталығы және бейбітшілікті қолдайтын Чатэм Хаус орналасқан. Алаңның ерекше белгісі – 1808 жылы орнатылған, биік тас тұғыры бар ІІІ Уильямның ат мүсіні.

Тарих

1662 жылы Карл II Генри Джермин, 1-ші Сент-Олбанс графы иеленетін Палл Молл (Сент-Джеймс) алаңының 45 акрын 1720 жылға дейін жалға берді, көп ұзамай граф мүлікті дамыту үшін жайғастыра бастады. Граф патшаға өтініш жасады, жаңа ауданға тартымды деп санаған тұрғындар үйлерді ақырындап сатып алу мүмкіндігі болмаса алмайтынын, ал 1665 жылы король Сент-Джеймс-сквердің және оның жақын маңдағы кейбір бөліктерінің иелігін графтың сенімділеріне берді. Бұл жер Уайтхолл және Сент-Джеймс патша сарайларына ыңғайлы болды. Алаңның шығыс, солтүстік және батыс жағындағы үйлер тез арада салынды, олардың әрқайсысы сол кездегідей жеке-жеке тұрғызылды. 1720 жылдары мұнда жеті герцог пен жеті граф тұрды. Алаңның шығыс, солтүстік және батыс жағында Лондонның ең сәнді үйлері орналасқан. Бір қарағанда, бұл үйлер Вест-Эндтің сәнді аудандарындағы басқа үйлерден көп айырмашылық танытпайды, бірақ бұл қате түсінік. Терезелер көбіне қарағанда кеңірек орналастырылған, төбелер биік болды, ал терең учаскелер мен шеберлік жоспарлау кейбір үйлерге өте кең жайғастыруға мүмкіндік берді (төменде сілтеме берілген Лондонның зерттеуіндегі жоспарларды қараңыз және бұл Хорвудтың картасынан алынған үзіндіде көрсетілмегенін ескеріңіз, өйткені ол ішкі бөлмелерге кіре алмады). Кейбір үйлердің ішкі безендірілуі Мэтью Бретингэм, Роберт Адам және Джон Соан сияқты көрнекті сәулетшілермен жасалды. Алаңның оңтүстік жағы әлдеқайда қарапайым болды. Учаскелердің тереңдігі 15 метр, ені 6,7 метр болатын. Олар бастапқыда Палл Моллға қарап тұрды және Палл Молл мекенжайлары болды (қазіргі реконструкциялар, көбінесе кеңселер, алаңға да, көшеге де беткей). Бұл үйлердің тұрғындары алаңты басқарушы трасттың сенімділері болуға немесе тіпті орталық бақты пайдалануға құқылы емес еді. Оларды сатып алу, үйлерін бұзу және Палл Моллға қараған кеңістікті бос қалдыру туралы идея бірнеше рет көтерілді, бірақ ешқашан іске асырылмады. 1727 жылы алаңның ортасына әшекейлі бассейн мен фонтан салынды. Фонтанның жоспарлары кейіннен тоқтатылып, 1730 жылдары сумен қамтамасыз етілмегенімен, бассейн 1854 жылға дейін сақталды, содан кейін холера эпидемиясы кезінде тұрғындардың наразылығынан кейін алынып тасталды. 1830 жылдары клуб үйлері пайда болды, және 1844 жылы «Құрылысшы» газеті алаңның мәртебесін жоғалтып жатқанын және сәнді адамдардың Белгравияға көшіп бара жатқанын хабарлады. 1857 жылы алаңда банк, сақтандыру қоғамы, екі мемлекеттік кеңсе, Лондон кітапханасы, екі пансион және үш клуб болды. Алайда, кейбір үйлерде XX ғасырға дейін де сәнді және бай адамдар тұрды. 1984 жылы Сент-Джеймс-сквердегі Ливия елшілігінің қоршауы болды. Сол кездегі жаңалықтарға сәйкес:

In 1662 Charles II extended a lease over the 45 acres of Pall Mall (St James's) Field held by Henry Jermyn, 1st Earl of St Albans, to 1720 and soon afterwards the earl began to lay out the property for development. The earl petitioned the king that the class of occupants they both hoped to attract to the new district would not take houses without the prospect of eventually acquiring them outright, and in 1665 the king granted the freehold of the site of St. James's Square and some closely adjacent parts of the field to the earl's trustees. The location was convenient for the royal palaces of Whitehall and St James. The houses on the east, north and west sides of the square were soon developed, each of them being constructed separately as was usual at that time. In the 1720s seven dukes and seven earls were in residence. The east, north and west sides of the square contained some of the most desirable houses in London. At first glance they do not appear much different from most other houses in the fashionable parts of the West End, but this is deceptive. The windows were more widely spaced than most, the ceilings were high, and deep plots and ingenious planning allowed some of the houses to contain a very large amount of accommodation indeed (see the plans in the Survey of London extract linked below and note that this is not reflected in the extract from Horwood's map shown as he had no access to the interiors). Some of the houses had fine interiors by leading architects such as Matthew Brettingham, Robert Adam and John Soane. The southern side of the square was much more modest. The plots were just sixty feet deep and an average of 22 feet wide. They originally faced Pall Mall and had Pall Mall numbers (the modern reconstructions, which are mostly offices, have fronts to both the square and the street). The residents of these houses were not eligible to be trustees of the trust which administered the square or even to use the central garden. The idea of buying them out, demolishing their houses and leaving the space open to the Pall Mall was raised more than once, but never implemented. In 1727, an ornamental basin and fountain were constructed in the Square's center. Although the plans for the fountain were later abandoned, and water no longer supplied by the 1730s, the basin remained until 1854, when it was removed following complaints by residents during a cholera epidemic. Things began to change by the 1830s with the arrival of club houses, and in 1844 The Builder commented that the square was losing caste and the fashionable were migrating to Belgravia. By 1857 the square contained a bank, an insurance society, two government offices, the London Library, two lodging houses and three clubs. However, some of the houses continued to be occupied by the fashionable and wealthy into the twentieth century. The Libyan embassy in St James's Square was the site of the 1984 Libyan Embassy Siege. According to a news report of the time:

Мекен-жайлары

Нөмірлеу Шарль көшесінің солтүстігіндегі 1-ден басталады және сағат тіліне қарсы бағытта 21-ге дейін жалғасады. Армия және Әскери-теңіз клубының клуб үйі 22-ші нөмірдің бұрынғы орнын, Джордж көшесіндегі нөмірін және Палл Моллдегі бірнеше бұрынғы үйлерді иеленуі мүмкін кішігірім көрші үйді иеленеді. Алаңның оңтүстік шетіндегі Норфолк үйі 31-ші нөмірлі, ал солтүстікке қарай орналасқан екі үй – 32 және 33-ші нөмірлі. Норфолк үйінің оңтүстігіндегі алаңның бұрышында орналасқан шағын үй, бастапқыда Джон көшесінде нөмірленген, және Палл Моллдегі көршілес үй біріктіріліп, 31А нөмірі тағайындалды. Оңтүстік жағындағы кішігірім үйлерде 1884 жылға дейін Палл Молл нөмірлері болды. Бұл блок қазір екі жағынан да толықтай салынған 19 және 20 ғасырлардағы ғимараттар араласқан. Олардың кейбіреулерінің негізгі кіреберісі Палл Моллде, ал басқалары алаңда, және оларға екі бөлек нөмірлер бар. Алаңдағы сандар 22А мен 30 аралығында, кейбір кемшіліктері бар. №1: BP бас кеңсесі. Бұрынғы №2 және Чарльз көшесіндегі бірнеше қираған үйлердің орнын да алып жатыр. Бұл 2000 жылдан бастап салынған постмодерн ғимарат, ол көшедегі грузин стиліне сәйкес келеді. Ол Эрикссонның Лондондағы кеңсесі ретінде салынған және 2001 жылы BP-ге 117 миллион фунтқа сатылды. №3: Бастапқы үйдің көптеген иелері мен жалға алушылары болды, соның ішінде кем дегенде үш жеке герцогтардың иелері болды, және оны әртүрлі сәулетшілер, соның ішінде Джон Соан жұмыс істеді. Генерал Август Питт Риверс 1830 және 1840 жылдары бала кезінде үйде өмір сүрген. Қазіргі ғимарат 1930 жылдардағы кеңсе ғимараты. №4: 1726–28 жылдары Эдвард Шепард салған Теңіз және әскери клуб. Ол 19-шы ғасырдың көп бөлігінде граф Каупердің Лондондық резиденциясы болды және оның қамалдарына Эмили, графша Каупер, виконтесса Палмерстон және Этти Гренфелл, баронша Десборо, соңғы граф Каупердің немересі кірді. Бұл сонымен қатар Нэнси Астордың бұрынғы үйі және алаңда өзінің үлкен бақшасын және артындағы алғашқы үйді сақтаған жалғыз үй болды. №5: Вентворт үйі, 5, Сент-Джеймс алаңы, 1748–51 жылдары Стрэффордтың 2-ші графы Уильям Вентворттың жобасына салынған. 1854 жылы тас бетінде, верандасы және шатыры толық қабатқа айналдырылды. Қазір кеңселер; 1984 жылы Ливияның «Халық бюросы» болды, Ливия елшілігін қоршау кезінде ғимараттан атылған оқ Ивонн Флетчерді өлтірді. №6: (Жаңарту жұмыстары жүріп жатыр) Rio Tinto Group бас кеңсесі. Қазіргі заманғы. Бұл ғимарат 300 жылға жуық уақыт бойы Гервилер (Бристоль графтары мен маркиздері) отбасының үйі болды. Лорд Артур Херви 1808 жылы осы үйде дүниеге келген. 1950 жылдары ескі ғимарат бұзылды, отбасы қайтып оралмады. №7: Нео-грузин, сәулетші Эдвин Лютенс, 1911. №8: Нео-грузин, сәулетшілер Роберт Ангел мен Кертис, 1939. 2007 жылдың қарашасында №8 және көршілес №7 компания 125 млн фунтқа сатылды. №9-11: 9, 10 және 11 нөмірлер 1730 жылдары бұрынғы Ормонд үйінің орнында салынған, ол бір кездері алаңдағы ең үлкен үй болған. Генри Флиткрофт 10-шы нөмірді және, мүмкін, 9-шы және 11-ші нөмірлерді де қадағалаған. №10 – Чатэм Хаус, Ұлыбританияның бұрынғы премьер-министрі Уильям Питт пен Блессингтон графтығының үйі. 10-шы нөмірде Лондон округі кеңесінің тақташасында: «Бұл жерде үш премьер-министр өмір сүрді: Уильям Питт, Чатем графы (1708–1778), Эдвард Джеффри Стэнли, Дерби графы (1799–1869), Уильям Эварт Гладстон (1809–1898)». №12: 1836 жылы Томас Кубитт салған болуы мүмкін. Ада Лавлейстің бұрынғы үйі. №13: 1735–1737 жылдары, мүмкін Мэтью Бретингхэм салған. Қазір Кипр Республикасының Жоғары комиссиясы орналасқан. №14: 1845 жылдан бері Лондон кітапханасы иелігінде, 1896–98 жылдары қайта салынған және кейіннен артқы жағына дейін кеңейтілген. №15: Личфилд үйі, Джеймс Стюарт, 1764–66 ж. Балконы шамамен 1791 жылы Сэмюэл Уайтпен қосылды. Личфилдтің 1-ші графы Томас Ансонның есімімен аталған, ол 1835 жылы Личфилд үйі келісімшарты жасалған кезде сонда тұрған. Енді кеңселер. №16 және бұрынғы №17: Шығыс Үндістан клубы, 1865 жылы Чарльз Лидің жобалары бойынша салынған. №18: 1846 жылғы итальяндық қайта құру. Енді пәтерлер. №19: Кливленд герцогтері мен отбасының 1720 жылдан 1894 жылға дейінгі Лондондағы үйі. 1898–99 жылдардағы әртүрлі кеңселер мен тұрғын үй ретінде пайдаланылған ауыстыру ғимараты 1999–2000 жылдары қазіргі таспен қапталған кеңселермен алмастырылды. Қазіргі кездегі Rolex UK штаб-пәтерінің орналасқан жері. №20/21: Роберт Адамның Сэр Уоткин Уильямс Виннге 1771–1775 жылдары №20-ны қайта салғаны, оның кішігірім жұмыстарының ең мақтаулысы саналады. Үй үш қанатты және үш негізгі қабатынан және шатырынан тұрды. 1936 жылы ол оңтүстікке қарай қайта салынған №21-ді қосып, үстіне қосымша қабатпен бірыңғай жеті қанатты фасады құрады. 2010 жылдың желтоқсанында бұл мекенжай Autonomy Corporation бағдарламалық жасақтама компаниясының Лондондық кеңсесіне айналды. (Бұрынғы) №22 және көршілес ғимараттар: 1848–51 жылдары Армия және Әскери-теңіз клубымен алмастырылды. Онда әсем венециялық экстерьер болды. Ол жоғалды және қазіргі ғимарат орта ғасырдың ортасынан кейінгі стильде салынған. 1851 жылы ол Лондон епископы Чарльз Джеймс Бломфилдтың резиденцияларының бірі болды. №22А-дан 30-ға дейін: Жоғарыда қараңыз. Тарихи немесе сәулеттік маңызы жоқ, бірақ бұрынғы Junior Carlton Club алаңның батыс жағындағы әсем клуб үйінде орналасқан. №31: Норфолк үйі – Норфолк герцогтарының көптеген буындарының Лондондық резиденциясы, 1748–1752 жылдары Эдвард Ховард, 9-шы Норфолк герцогының жобасы бойынша Мэтью Бреттингхем «үлкені» салған және 1938 жылы бұзылған. Оның орнына сол атпен жаңа нео-грузин кеңсе ғимараты салынды, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің штаб-пәтері болды, онда «Torch» және «Overlord» операциялары жоспарланды. №32: Сэмюэл Пепис Кокеррелл және Чарльз Роберт Кокеррелл 1819–21 жылдары салған. Кейінірек өзгерістер енгізілді. Кеңсе ретінде пайдаланылады. №33: Роберт Адам (1770–72) салған, бұрынғы үйдің орнына. Джон Соан 1817–23 жылдары өзгерістер енгізді. Кейінірек қосымша қабаттар қосылды, бірақ негізінен грузин стилінде салынған. Кеңсе ретінде пайдаланылады.

The numbering starts with Number 1 to the north of Charles Street on the eastern side of the square and proceeds anti clockwise as far as Number 21. The Army and Navy Club's clubhouse occupies the former sites of Number 22, a smaller adjacent house which may have had a George Street number, and several former houses in Pall Mall. Norfolk House at the southern end of the square is Number 31, and the two houses to its north are Numbers 32 and 33. A small house in the angle of the square south of Norfolk House, originally numbered in John Street, and the adjacent house in Pall Mall, have been combined and allocated the number 31A. The smaller houses along the southern side had Pall Mall numbers until 1884. This block is now occupied by a mixture of 19th and 20th century buildings which are fully built up to the pavements on both sides. Some of them have their main entrance in Pall Mall and others in the square, and there are two separate sets of numbers for them. The numbers in the square range from 22A to 30, with some omissions. No. 1: BP head office. Also occupies the site of the former No. 2 and several demolished houses in Charles Street. It is a post modern building dating from c.2000 which defers to the Georgian style of the street. It was built to be Ericsson's London office and was sold to BP for £117 million in 2001. No. 3: The original house had many owners and tenants, including the holders of at least three separate dukedoms, and was worked on by various architects including John Soane. General Augustus Pitt Rivers lived in the house as a child during the 1830s and 1840s. The present building is a 1930s office block. No. 4: The Naval and Military Club in a Georgian house of 1726–28 by Edward Shepherd. It was the London residence of the Earls Cowper for much of the 19th Century and its châtelaines included Emily, Countess Cowper and Viscountess Palmerston and Ettie Grenfell, Baroness Desborough, niece of the last Earl Cowper. It was also the former home of Nancy Astor and the only house in the square to retain its large garden and the original mews house to the rear. No. 5: Wentworth House, 5, St James's Square, built in 1748 51 by William Wentworth, 2nd Earl of Strafford, to the design of Matthew Brettingham The Elder 1748–9. Refronted in stone, porch added, and attic converted into a full storey in 1854. Now offices; In 1984 it was the Libyan "People's Bureau", when during the Libyan Embassy Siege gunshots fired from the building caused the Murder of Yvonne Fletcher. No. 6: (Under Demolition) Rio Tinto Group head office. Modern. This building was the home of the Hervey family (Earls and Marquesses of Bristol) for nearly 300 years. Lord Arthur Hervey was born at the house in 1808. In the 1950s the old building was knocked down, and the family did not return. No. 7: Neo Georgian, architect Edwin Lutyens, 1911. No. 8: Neo Georgian, architects Robert Angell and Curtis, 1939. In November 2007, No. 8 and neighbouring No. 7 were bought for £125m. Nos. 9 to 11: Numbers 9, 10 and 11 were built in the 1730s on the site of the former Ormonde House, once the largest house in the square. Henry Flitcroft supervised number 10 and probably also numbers 9 and 11. No. 10 is Chatham House, former home of British Prime Minister William Pitt the Elder and of the Earl and Countess of Blessington. There is a London County Council plaque on Number 10 stating "Here lived Three Prime Ministers WILLIAM PITT Earl of Chatham 1708–1778 Edward Geoffrey Stanley EARL OF DERBY 1799–1869 William Ewart GLADSTONE 1809–1898". No. 12: Built 1836, probably by Thomas Cubitt. Former home of Ada Lovelace. No. 13: Built 1735–1737, possibly by Matthew Brettingham. Now houses the High Commission of the Republic of Cyprus. No. 14: Occupied by the London Library since 1845, rebuilt for them 1896–98 and subsequently extended to the rear. No. 15: Lichfield House, by James Stuart, 1764–6. Balcony added circa 1791 by Samuel Wyatt. So called after Thomas Anson, 1st Earl of Lichfield, resident when the Lichfield House Compact was agreed there in 1835. Now offices. No. 16 and site of former No. 17: East India Club, built in 1865 to designs by Charles Lee. No. 18: Italianate reconstruction of 1846. Now apartments. No. 19: The London home of the Dukes of Cleveland and family from 1720 to 1894. A replacement building of 1898–99 used variously as offices and residentially was replaced by the present stone clad offices in 1999–2000. Current site of the Rolex UK headquarters. No. 20/21: Robert Adam's reconstruction of No. 20 for Sir Watkin Williams Wynn from 1771 to 1775 is one of the most praised of his smaller works. The house was three bays wide and had three main storeys plus an attic. In 1936 it was extended to include the rebuilt No. 21 to its south, forming a uniform seven bay façade with an extra full storey on top. This address became the London offices for the enterprise software company Autonomy Corporation in December 2010. (Former) No. 22 and adjacent buildings: replaced by the Army and Navy Club 1848–51. It had a bold Venetian exterior. This has been lost and the present building is in a mean mid 20th century style. In 1851 it was one of the residences of the Bishop of London, Charles James Blomfield. Nos. 22A to 30: See above. Little historical or architectural significance, except that the now defunct Junior Carlton Club once occupied a grand clubhouse at the western end of the block. No. 31: Norfolk House – the London residence of the Dukes of Norfolk for many generations, was built between 1748 and 1752 by Edward Howard, 9th Duke of Norfolk to the design of Matthew Brettingham "the Elder", and was demolished in 1938. It was then replaced by a neo Georgian office building of the same name which was U. S. General Dwight D. Eisenhower's headquarters during the Second World War, where Operation Torch and Operation Overlord were planned. No. 32: Built by Samuel Pepys Cockerell and Charles Robert Cockerell in 1819–21. Later alterations. Used as offices. No. 33: By Robert Adam (1770–72) replacing an earlier house. Altered by John Soane 1817–23. Later alterations including an additional storey, but still essentially Georgian. Used as offices.

Бау-бақшалар

Алаңның ортасындағы бақтарды St James's Square Trust ұстап тұрады және күтіммен қамтамасыз етеді, ол ғимараттың еркін иелерінен қаржылық қолдау алады. Траст 1725 жылғы Сент-Джеймс-сквер (салықтар) заңымен (12 Geo. 1. c. 25) құрылған, ол еркін иелерге алаңды "тазалау, көркейту және әсемдеу" үшін өздеріне салық салуға рұқсат берді: бұл Лондон алаңдарын реттеу үшін қабылданған ең алғашқы заң және әлі де өзгеріссіз күшінде жүрген жалғыз заң. Бақтар әдетте жұмыс күндері сағат 7:30-дан 16:30-ға дейін жұртшылыққа ашық, бірақ қалған уақытта жабық болып, тек еркін иелері мен тұрғындарға ғана қолжетімді. Олар кейде көрмелер, тойлар және басқа да шаралар өткізу үшін пайдаланылады.