Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Памела Хансфорд Джонсон, Сноу баронессасы (29 мамыр 1912 – 18 маусым 1981) – ағылшын жазушысы, романда суреттеуші, драматург, ақын, әдеби және қоғамдық сыншы.
English writer
Pamela Hansford Johnson, Baroness Snow, (29 May 1912 – 18 June 1981) was an English novelist, playwright, poet, literary and social critic.
Өмір
Джонсон Лондонда дүниеге келген. 1936 жылы ол австралиялық журналист Гордон Нил Стюартқа тұрмысқа шықты. Олардың ұлы Эндрю 1941 жылы, ал қызы Линдси, Эйвбери баронессасы (1944 жылы туған) дүниеге келді. Джонсон алғашқы күйеуі Нилмен 1949 жылы ажырасты. 1950 жылы ол екінші күйеуі, романшы С. П. Сноумен (кейін барон Сноу) үйленді. 1952 жылы олардың ұлы Филип дүниеге келді. Ол Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі болды және 1975 жылы CBE орденімен марапатталды. Ол құрметті доктор дәрежесін алды: Hon. DLitt (Темпл университеті, Филадельфия, 1963; Йорк университеті, Торонто; Уайденер университеті, Честер, Пенсильвания) және Hon. DHL (Луисвилл, Кентукки). Ол Веслиан университетінің, Тимоти Дуайт колледжінің (Йель университеті), және Торонтодағы Йорк университетінің негізін қалаушылар колледжінің ғылыми қызметкері болды, сондай-ақ Гарвард, Беркли, Хаверфорд және Корнелл сияқты Солтүстік Американың басқа университеттерінде қонақ оқытушы болып жұмыс істеді. Ол мансабының көп бөлігінде мигреньге шалдықты және бұл ауру туралы өзінің өмірбаяндық естеліктерінде және "The Humbler Creation" романында жазды. Ол Мигрень қауымдастығының алғашқы президенті және Мигрень қорының негізін қалаушы мүшесі болды. С. П. Сноу 1980 жылдың шілдесінде қайтыс болды. Одан небәрі бір жыл өткен соң Памела Хансфорд Джонсон Лондонда дүние салды. Оның күлі Авон өзеніне, Стратфорд-апон-Эйвон қаласының жанынан шашылды.
Johnson was born in London. In 1936 she married an Australian journalist, Gordon Neil Stewart. Their son Andrew was born in 1941, and a daughter Lindsay, Baroness Avebury (born 1944). Johnson and her first husband Neil were divorced in 1949. In 1950, she married her second husband, the novelist C. P. Snow (later Baron Snow). Their son Philip was born in 1952. She was a Fellow of the Royal Society of Literature and received a CBE in 1975. She was awarded the honorary degrees of Hon. DLitt (Temple University, Philadelphia 1963; York University, Toronto; Widener University, Chester, Pennsylvania) and Hon. DHL (Louisville, Kentucky). She was a Fellow of the Center for Advanced Studies at Wesleyan University, of Timothy Dwight College, Yale University and of Founders College, York University, Toronto and held visiting academic positions at other North American universities including Harvard, Berkeley, Haverford and Cornell. She suffered from migraine for much of her career and wrote about the condition in her autobiographical memoirs Important to me and her novel The Humbler Creation. She was the first president of the Migraine Association and a founding trustee of the Migraine Trust. C. P. Snow died in July 1980. Less than a year later, Pamela Hansford Johnson died in London. Her ashes were scattered on the river Avon, at Stratford upon Avon.
Шығармалары
Джонсон 27 роман жазды. Оның алғашқы романы «This Bed Thy Centre» 1935 жылы жарық көрді. Соңғы романы «Оттық» (A Bonfire) өліміне арналған 1981 жылы жарық көрді. Оның туындыларының тақырыбы жеке адамның жеке және қоғамдық қарым-қатынастағы моральдық жауапкершілігіне арналған. Оның «This Bed Thy Centre» атты тұңғыш романы шыққан кезде қызу пікірталас тудырды. Ирландиялық жазушы Шон О Фаолейн «The Spectator» журналында: «Жонсон ханым өзін жыныстық қатынастың шындығына тым көп назар аударғандықтан шектеді, сондықтан оның «жатын бөлмесі» орталық емес, шетке жақын деп ойлауға болады» деп жазды. Дегенмен, бұл кітапқа Ральф Штраус «The Sunday Times» газетінде, Комптон Маккензи «Daily Mail» газетінде және Сирил Коннолли «The New Statesman» журналында жағымды баға берді. Венди Поллард Джонсонның 2014 жылғы өмірбаянында Дилан Томас «This Bed Thy Centre» романының атауын ұсынғанын, ал ол «Сүт ағашының астында» романын жазғанда осы кітаптың алғашқы тарауының ықпалында болғанын айтады, себебі екі туынды да күннің басталуымен оқиға орын алатын жердің әртүрлі кейіпкерлерін бейнелейді. 1959 жылы жарық көрген «Скиптон туралы айтылмаған» (The Unspeakable Skipton) романы Джонсонның сын тұрғысынан бағалануындағы тағы бір маңызды жетістік болды. Сыншы Уолтер Аллен оны «бүгінгі күні осы елде жазатын кез келген романистен жақсы» деп сипаттап, оның жазу стилі Джордж Элиоттың реалистік дәстүрінде екенін айтты. «The Times Literary Supplement» басылымы Джонсонды «оқырман қауымға өте шебер және ерекше романист ретінде танылды» деп жазды. Романның 2002 жылғы қайта басылымына жазған кіріспесінде Рут Ренделл Джонсонның «қазіргі уақытта бекер ұмытылып, өмірінде күйеуі С. П. Сноудың көлеңкесінде қалғанын» жазды. Оның лирикалық, бірақ ешқашан «әсемдемелі» емес проза жазу қабілеті мен қиялы болған, және оның туындыларының арасында «Скиптон туралы айтылмаған» романынан жақсы үлгі жоқ. Джонсонның өмірбаянын жазған Дирдре Дэвид: «Джордж Элиоттың моральдық дәстүрінде жұмыс істеп, Чарльз Диккенстегі әлеуметтік әділдікке деген ұмтылыспен, сондай-ақ ағылшын романының маңызды міндеті – Джейн Остиннен Энтони Троллопқа дейінгі күнделікті өмірді бейнелеу екендігіне сеніммен, ол кейде оқырмандарына қуана қызмет ететін «орташа» романист ретінде қарастырылды» деген қорытынды жасады. Дэвид Холлоуэй Джонсонның «Daily Telegraph» газетіндегі некрологын жазып, «Ол ешқашан ашықтан-ашық мойындамады, бірақ оның кітаптарын оқығандардың барлығына белгілі болғандай, ол С. П. Сноудан әлдеқайда жақсы романист еді» деп мәлімдеді.
Johnson wrote 27 novels. Her first novel, This Bed Thy Centre, was published in 1935. Her last novel, A Bonfire, was published in the year of her death, 1981. Her themes centred on the moral responsibility of the individual in their personal and social relations. Her first novel, This Bed Thy Centre, caused some controversy on its release. Irish novelist Sean Ó Faoláin, writing in The Spectator, said "Miss Johnson has circumscribed herself so much by insisting on the reality of sex that her 'bed' might be thought less a centre than a circumference". However, the book was positively reviewed by Ralph Straus in The Sunday Times, Compton Mackenzie in the Daily Mail, and Cyril Connolly in The New Statesman. Wendy Pollard, writing in her 2014 biography of Johnson, suggests that Dylan Thomas, who suggested the title of This Bed Thy Centre, was influenced by the opening chapter when he came to write Under Milk Wood, as both works describe the different characters of their setting as the day begins. The 1959 novel The Unspeakable Skipton was another high point of Johnson's critical appraisal. The critic Walter Allen described her as "as good as any novelist writing in this country today", and that her writing was in the realist tradition of George Eliot. The Times Literary Supplement said Johnson "has become known to the reading public as a novelist of great craftsmanship and distinction". In her introduction to a 2002 reprint of the novel, Ruth Rendell wrote that Johnson was "undeservedly forgotten today just as, in her lifetime, she was undeservedly overshadowed by her husband C. P. Snow Revival for his work is unlikely while her's is overdue. She possessed the imagination and the ability he lacked to write lyrical but never "purple" prose, and there is no finer example in her canon than The Unspeakable Skipton." Johnson's biographer Deirdre David concluded that "Working in the moral tradition of George Eliot, with the commitment to social justice found in Charles Dickens, and with an unwavering belief that an important task of the English novel was the depiction of everyday life to be discovered from Jane Austen to Anthony Trollope, she was sometimes dismissed as a 'middlebrow' novelist who happily catered to her undemanding readers." David Holloway, writing Johnson's obituary in the Daily Telegraph, asserted that "never for a moment did she admit in public, something that was evident to everyone who had read their books, that she was an infinitely better novelist than C. P. Snow".