Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индиялық гужарати тіліндегі жазушы
Indian Gujarati language writer
Панналал Наналал Пател (7 мамыр 1912 – 6 сәуір 1989) – гужарати әдебиетіне қосқан үлесімен танымал үнді автор. Ол "Сүхдухна Сати" (1940) және "Ватракне Канте" (1952) сияқты 20-дан астам әңгімелер жинағын, "Малела Жив" (1941), "Манвини Бхавай" (1947) және "Бхангияна Бхеру" (1957) сияқты 20-дан астам әлеуметтік романдарды, сондай-ақ бірнеше мифологиялық романдарды жазды. 1985 жылы ол "Джнянпит" сыйлығына ие болды. Оның кейбір шығармалары аударылып, пьесалар мен фильмдерге бейімделді.
Pannalal Nanalal Patel (7 May 1912 – 6 April 1989) was an Indian author known for his contributions in Gujarati literature. He wrote more than 20 short story collections, such as Sukhdukhna Sathi (1940) and Vatrakne Kanthe (1952), and more than 20 social novels, such as Malela Jeev (1941), Manvini Bhavai (1947) and Bhangyana Bheru (1957), and several mythological novels. He received the Jnanpith Award in 1985. Some of his works were translated as well as adapted into plays and films.
Өмір
Ол 1912 жылғы 7 мамырда Мандли ауылында (қазіргі Дунгарпур, Раджастан) Нанаша, басқаша айтқанда Наналал мен Хираба, Анжана Чаудхари отбасында дүниеге келді. Ол төрт бауырының ең кішісі. 1936 жылы ол бұрынғы досы Умашанкар Жошимен кездейсоқ кездесіп, оның ықпалымен жазуға кірісті. Оның алғашқы әңгімесі «Шет Ни Шарда» (1936) деп аталды. Кейін оның әңгімелері көптеген гужарати журналдарында жарияланды. 1940 жылы ол «Валамана» (The Send off) атты тұңғыш романы үшін танылды, одан кейін «Малела Жиев» (1941), «Манвини Бхавай» (1947) және тағы да көптеген романдар жарық көрді. 1971 жылы ол Ахмадабадта екі ұлымен бірге «Садхана» баспасын ашты. 1989 жылғы 6 сәуірде Ахмадабадта ми қан кетуінен қайтыс болды. Ол шығармаларын көбінесе Солтүстік Гуджараттағы Сабаркантха ауданының жергілікті тілінде жазды. Оның көптеген романдарының орталық тақырыбы – махаббат. Ол шығармаларында Гуджараттың ауылдық өмірін көркемдеп суреттеді. Оның «Манвини Бхавай» (1947) романы Гуджараттың ауылдық өмірінің және 1900 жылдар басындағы ауылдық өмірдің ең күшті бейнесі ретінде бағаланады. Оның «На Чхутке» (1955) романы Махатма Гандидің сатьяграха қозғалысына негізделген, онда Гандидің Үндістанның тәуелсіздігі және үнді халқының рухани жаңаруы үшін жасаған әртүрлі тырыстары баяндалады. Ауылдық өмірді бейнелейтін басқа романдары: «Бхангияна Бхеру» (1957), «Гхаммар Валону» 1-том, 2-том (1968), «Факиро» (1955), «Манакхаватар» (1961), «Каролияну Джалу» (1963), «Миен Матина Манви» (1966), «Канку» (1970), «Ажавали Рат Амаснии» (1971). Оның қалалық өмірді бейнелейтін романдары ауылдық өмірге қарағанда көңіл көтермейді. «Биру Сати» (1943) – оның алғашқы романы. Қалалық өмірді бейнелейтін басқа романдары: «Яуван» 1-том, 2-том (1944), «Падагха және Падчайя» (1960), «Аме Бе Бахено» 1-том, 2-том (1962), «Анди Ашадхни» (1964), «Пранайна Джужва Пот» (1969), «Аллад Чхокари» (1972), «Эк Анокхи Приет» (1972), «Нати Параня Нати Кунуара» (1974), «Шикізат» (1983). «Галалсинг» (1972) – махаббат пен ерлік туралы тарихи роман. Ол пәнджаби, каннада және телугу тілдеріне де аударылды, мысалы, Vemuri Anjaneya Sarma аударған «Каласина Живиталу». Романды 2011 жылы Раджеш И. Патель «The United Souls» деп ағылшын тіліне аударды. «Janumada Jodi» (1996) – үнді каннада фильмі, «Малела Жиев» романының негізінде түсірілген. Сондай-ақ, Нимеш Десай режиссерлік еткен гужарати пьесасы да қойылды.
He was born on 7 May 1912 in Mandli village (now in Dungarpur, Rajasthan) to Nanasha a. k. a. Nanalal and Hiraba, an Anjana Chaudhari family. He is youngest among his four siblings. In 1936, he accidentally met his old friend Umashankar Joshi who persuaded him to write. He wrote his first short story Sheth Ni Sharda (1936). Later, his stories were published in many Gujarati magazines. In 1940, he received recognition for his first novel Valamana (The Send off), followed by Malela Jeev (1941), Manvini Bhavai (1947) and many other novels. In 1971, he started a publishing company Sadhana in Ahmedabad along with his two sons. He died on 6 April 1989 in Ahmedabad following brain haemorrhage. He wrote his works mostly in the native idioms of Sabarkantha district in north Gujarat. Love has been central theme of his many novels. He depicted in his works the rural life of Gujarat artificially. His novel Manvini Bhavai (1947) is rated as most powerful portrayal of Gujarat's rural life and the exploration of rural life during the early 1900s. His novel Na Chhutke (1955) is based on Satyagraha movements of Mahatma Gandhi and it enumerates Gandhi's various endeavours for freedom of India and spiritual uplifting of Indian people. His other novels depicting rural life are Bhangyana Bheru (1957), Ghammar Valonu Vol. 1 2 (1968), Fakiro (1955), Manakhavatar (1961), Karoliyanu Jalu (1963), Meen Matina Manvi (1966), Kanku (1970), Ajavali Rat Amasni (1971). His novels depicting urban life are less entertaining than rural life. Bhiru Sathi (1943) was his first novel. His other novels depicting urban life are Yauvan Vol. 1 2 (1944), Padagha and Padchhaya (1960), Ame Be Baheno Vol. 1 2 (1962), Andhi Ashadhni (1964), Pranayna Jujva Pot (1969), Allad Chhokari (1972), Ek Anokhi Preet (1972), Nathi Paranya Nathi Kunwara (1974), Raw Material (1983). Galalsing (1972) is historical novel of love and valour. such as Punjabi, Kannada and as Kalasina Jeevithalu in Telugu by Vemuri Anjaneya Sarma. The novel was translated by Rajesh I. Patel into English as The United Souls in 2011. Janumada Jodi, 1996 Indian Kannada film, is based on Malela Jeev. It was also adapted into a Gujarati play, directed by Nimesh Desai.
Тану
1950 жылы Ранжитрам Суварна Чандрак, 1985 жылы Жәннапит сыйлығын алды. Ол 1967 жылы Умашанкар Жошиден кейін Гуджарати тілінен Жәннапит сыйлығын алған екінші жазушы болды. 1986 жылы Сахитья Гаурав Пураскар сыйлығын алды.
He received Ranjitram Suvarna Chandrak in 1950 and Jnanpith Award in 1985. He was the second writer from Gujarati language after Umashankar Joshi in 1967, to receive the Jnanpith Award. In 1986, he received Sahitya Gaurav Puraskar.