Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
M1917 Браунинг пулеметі – АҚШ қарулы күштері Бірінші дүниежүзілік соғыста, Екінші дүниежүзілік соғыста, Корея соғысында және Вьетнам соғысында қолданған ауыр пулемет; оны басқа елдер де пайдаланған. Бұл сумен салқындатылатын, лентамен оқтандырылатын, экипажмен жұмыс істейтін пулемет болды, ол M1919 Браунинг пулеметінен гөрі жеңіл, ауамен салқындатылатын пулеметпен бірге қолданылды. Ол батальон деңгейінде қолданылып, көбінесе көліктерге (мысалы, джипке) орнатылған. Екі негізгі түрі болды: Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған M1917 және одан кейін қолданылған M1917A1. M1917 кейбір ұшақтарда да, жерде де қолданылды және минутына 450 оқ ату жылдамдығына ие болды. M1917A1 пулеметінің циклдық жылдамдығы минутына 450-600 оққа дейін жетеді.
The M1917 Browning machine gun is a heavy machine gun used by the United States armed forces in World War I, World War II, the Korean War, and the Vietnam War; it has also been used by other nations. It was a crew served, belt fed, water cooled machine gun that served alongside the much lighter air cooled Browning M1919. It was used at the battalion level, and often mounted on vehicles (such as a jeep). There were two main iterations: the M1917, which was used in World War I and the M1917A1, which was used thereafter. The M1917, which was used on some aircraft as well as in a ground role, had a cyclic rate of 450 rounds per minute. The M1917A1 had a cyclic rate of 450 to 600 rounds per minute.
Жобалау және әзірлеу
1900 жылы Джон Мозес Браунинг автоматты қаруға патент алды. Браунинг 1910 жылға дейін қаруды жетілдірмеді, ол 1900 жылғы үлгінің сумен салқындатылатын прототипін жасады. Қару жақсы жұмыс істесе де, Браунинг оны біршама жақсартты. Браунинг қарудан оң жаққа шығатын оқты төменге шығаруға ауыстырды, жұмысының тегіс болуы үшін серіппелі буфер қосты, балғаны екі бөліктен тұратын оқ атқышпен алмастырды, сондай-ақ бірнеше ұсақ өзгерістер енгізді. M1 оқтарымен M1917-нің максималды ұшу қашықтығы шамамен ; ал M2 оқтарымен шамамен болды. АҚШ Францияға жіберілген дивизиялардың үштен бірін осы қарумен жабдықтап, қалғандарына француздық Hotchkiss пулеметтері немесе британдық Vickers пулеметтері (Colt компаниясы АҚШ-та жасаған) берілді. 1917 жылғы үлгі қолданылған жерлерде, оның атыс жылдамдығы мен сенімділігі жоғары тиімділік көрсетті. M1917 қару жүйесі тікелей емес атысқа қатысты Vickers және Hotchkiss пулеметтерінен нашар болды, себебі британдық және француз оқтары Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған .30-06 қызметтік оқтан шамамен 50 пайызға артық қашықтыққа ұшатын. 1917A1 үлгісі Екінші дүниежүзілік соғыста да қолданылды, негізінен M2 оқтарымен, іздеу оқтарымен және бронебойғыш оқтарымен қолданылды. Кейбір қарулар Ұлыбританияға, Отан қорғаушыларға берілді, себебі Франциядағы жағдай нашарлағанда тасталған Vickers пулеметтерін қайта жабдықтау қажет болды. M1917-нің ауырлығы мен көлемі салдарынан ол көбінесе бекініс қорғанысы ретінде немесе батальон немесе полк қолдауы ретінде қолданылды. Осы рөлде, жаяу әскерге шабуыл жасағанда пулеметшілер бөлшектелген қаруды алып жүріп, оны тез орнатып, жаяу әскерге қолдау көрсетуге дайын болды. Момоте әуежайындағы шайқаста АҚШ армиясының 5-ші кавалериялық пулеметшілері өздерінің M1917 Браунингтерімен бір түндік шайқаста жүзден астам жапондық сарбазды өлтірді; шайқастан кейін бір қару қатал күрестің естелігі ретінде сол жерде қалдырылды. 1917 жылғы үлгі Корея соғысында да қолданылды. Бірнеше рет АҚШ сарбаздары Кореяның суық қысында сумен салқындату жүйесі бұзылғанда қаруға зәр шашқан. 1960 жылдардың соңында M1917 қаруы әскери қызметтен бірте-бірте алынып, оның орнына 7,62 мм НАТО оқтарымен жұмыс істейтін M60 пулеметі келді. Көптеген 1917 үлгілері Оңтүстік Вьетнамға берілді. АҚШ-тағы соңғы M1917 қарулары Джорджия штатындағы Форт-Беннингтегі пулеметтік инфильтрация курсында қолданылды, онда олардың ұзаққа созылатын атыс қабілеті төмен жатып жүрген оқушылардың үстінен ұзақ түндер бойы атуға мүмкіндік берді. Бұл қару XX ғасырдың екінші жартысына дейін үшінші әлем елдерінің кейбір армияларында қолданыла берді. Кейбіреулері бүгінге дейін ретсіз әскери күштерде қолданылады, себебі сумен салқындатылатын ствол ұзақ уақыт бойы үздіксіз атуға мүмкіндік береді.
In 1900, John Moses Browning filed a patent for a recoil powered automatic gun. Browning did not work on the gun again until 1910, when he built a water cooled prototype of the 1900 design. Although the gun worked well, Browning improved the design slightly. Browning replaced side ejection with bottom ejection, added a buffer for smoother operation, replaced the hammer with a two piece firing pin, and some other minor improvements. With M1 ball, the M1917 had a maximum range of about ; with M2 ammunition, about The U. S. equipped about a third of the divisions sent to France; the others were equipped equally with Hotchkiss machine guns bought from the French or the British Vickers machine guns built by Colt in the US. Where the Model 1917 did see action, its rate of fire and reliability were highly effective. The M1917 weapon system was inferior to the Vickers and Hotchkiss guns in indirect fire applications because the British and French cartridges had about 50 percent longer range than the .30 06 service cartridge used in World War I. The Model 1917A1 was again used in the Second World War, and was primarily used with the M2 ball, tracer, and armor piercing ammunition introduced just prior to the outbreak of hostilities. Some were supplied to the UK for use by the Home Guard since all production of the .303 Vickers were needed to resupply the equipment abandoned during the Fall of France. The M1917's weight and bulk meant that it was generally employed as a fixed defense or as a battalion or regimental support weapon. In this latter role, the disassembled weapon was carried by machine gun squads advancing on foot, which could rapidly deploy it to support the infantry in offensive operations. At the battle of Momote Airstrip in the Admiralties, the US Army's 5th Cavalry machine gunners killed several hundred Japanese in one night using their M1917 Brownings; one gun was left in position after the battle as a memorial to the desperate struggle. The Model 1917 was called to service again in the Korean War. On at least one occasion, U. S. soldiers in the Korean War urinated on the gun when water cooling had failed in the frigid temperatures of the Korean winter. The Model 1917 was slowly phased out of military service in the late 1960s in favor of the much lighter M60 machine gun chambered in the new 7.62 mm NATO cartridge. Many of the 1917s were given to South Vietnam. The last ones in regular US service were on the machine gun infiltration course at Fort Benning, Georgia, where their sustained fire capability was an advantage in long nights of shooting over the heads of low crawling trainees. The gun did continue to see service in some Third World armies well into the latter half of the 20th century. Some are still in use today by irregular military forces because the water cooled barrel allows for long periods of sustained fire.
M1917 және M1917A1 оқ-дәрі сандықтары
Пулемет 250 оққа арналған ағаштан жасалған оқ-дәрілік сандықпен жұмыс істеді. Алғашқы M1917 үлгісінің бұрыштар бөлігі қисайған және үстінде былғары бау тұтқасы болды. Кейінгі M1917A1 үлгісінің бұрыштар бөлігі тікбұрышты, ал жоғарғы жағында мата бау тұтқасы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ағаштан жасалған оқ-дәрілік белдеу сандығы 1942 жылдың 6 мамырында қабылданған M1 металл оқ-дәрілік қорабымен ауыстырылды. 1945 жылдың 20 маусымында M1A1 деп аталатын өзгертілген нұсқасы қабылданды. M1A1 M1917A1 штативына сенімдірек бекіту үшін және жақсырақ су өткізбейтін тығыздықты қамтамасыз ету үшін серіппелі құлыппен жабдықталған. 1940 жылдардың соңында M19 қорабы бұрынғы металл M1 және M1A1 қораптарын алмастырды, ал 1950 жылдардың басында M19A1 деп аталатын өзгертілген нұсқа пайда болды және қазірге дейін қолданылуда.
The machine gun used a wooden ammunition chest that carried 250 rounds. The early M1917 model had an angled corner and a leather strap handle on top. The later M1917A1 model had a square corner and a cloth strap handle on top. The wooden ammunition belt chest was replaced during WWII by the expendable metal box ammunition M1 adopted 6 May 1942. On 20 June 1945, a modified version known as the M1A1 was adopted. The M1A1 had a spring loaded catch to fasten it to the M1917A1 tripod more securely and provide a better watertight seal. In the late 1940s the M19 box replaced the earlier metal M1 and M1A1 boxes, and a modified version known as the M19A1 appeared in the early 1950s and continues in use today.
М1917
Алғашқы мылтықтың қабылдағышының конструкциясымен байланысты әлсіздігі болды. Дала жағдайында, мылтықтың екі бүйірлік пластинасына құйрықша тәрізді бекітілген төменгі пластиналар жыртылып шықты. Алғашқы түзету – қабылдағыштың артқы жағына жалпы ат тұғыры сияқты болат жақшаны бекіту болды. Кейінірек жасалған түзету – төменгі және бүйірлік пластиналарға «еңкейтуіштер» (тік бұрышты болат бөліктер) қадап қою. Еңкейтуіштерді орнату, проблемаға тұрақты шешім табылғанға дейін стандартты күшейту шарасы болды. Тағы бір хабарланған мәселе – бүйірлік пластиналардың ісінуі, бұл, әдетте, құйрықшаларды жапқан кезде пластиналарға түсетін кернеуден туындаған болуы мүмкін. 1917 жылғы үлгідегі мылтықта сондай-ақ, оң жаққа жылжытқанда доңғалақты бұғаттайтын қарапайым жылжымалы қауіпсіздік тетігі болды. Бұл тетіктер соғыстан кейінгі жөндеу жұмыстары барысында алынып тасталды.
The original gun suffered from a weakness related to the design of the receiver. Under field conditions, the bottom plates, which were dovetailed into the gun's two side plates, tore out. An early fix was to attach a roughly horseshoe shaped steel bracket around the rearmost part of the receiver. A later fix was to rivet "stirrups" (right angled steel pieces) to the bottom and side plates. The stirrup fix became the standard reinforcement until a more permanent fix for the problem was developed. Another reported problem was bulging in the side plates, which was probably caused by stresses put into the side plates when hammering the dovetails closed. The 1917 also had a simple sliding safety that blocked the trigger when moved to the far right position. These were removed as part of post war refurbishment.
M1917A1
1930 жылдары Орднанс бөлімі жаңа төменгі пластинаны әзірледі, оның екі жағында қабылдағыштың екі жағынан жоғары көтерілген және ніткелермен бекітілген бүйірлік жиектері болды. Бұл бастапқы төменгі пластиналардың мәселесін шешті және барлық M1917 және M1919 сериялы пулеметтер үшін стандартқа айналды. АҚШ-тың Рок-Айленд арсеналы M1917 сериялы пулеметтердің барлық қорларын 1917A1 конфигурациясына ауыстыруда жетекші болды, бірақ басқа арсеналдар да қатысты. Сонымен қатар, артқы көзқарастар жаңа оқ-дәрілерге сәйкес жаңартылды және метрден ярдқа ауыстырылды, сондай-ақ артқы көзқарастың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы көп тесікті дискісі алынып тасталды. Жоғарғы қақпақтарда оқ-дәрі тарту үшін күштірек тісті дөңгелек осі орнатылды, бұл пулеметтің оқ-дәрі белдеуін жерден тарту кезіндегі күшін көтере алуын қамтамасыз етті. Rock Island Arsenal 1943 жылға қарай өндіріске енгізілген толығымен болаттан жасалған су муфтасын да жасады; бұл бұрынғы мыс қапталған муфталардан мықтырақ болды. Бұл болат компоненттер ескі мыс компоненттерімен алмастырылатын, бұл тозған немесе зақымдалған су муфтасының бөліктерін жөндеуге мүмкіндік берді. Басқа да өзгерістер енгізілді, олардың кейбіреулері соғыс кезінде жасалды, бірақ барлық M1917 пулеметтері бұл жаңартуларды алмады. 1938 жылдан бастап жоғарғы қақпақтағы ось жаңасына ауыстырылды, ол барлық M1919 сериялы пулеметтер үшін стандартқа айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыс үлгісіндегі жоғарғы қақпақ ілмегі көптеген M1917 пулеметтерінде сақталған болса да, кейінірек шығарылған M1917A1 пулеметтерінде жоғарғы қақпақты ашық қалдыруға мүмкіндік беретін құлыптағыш ілмек болды, бұл пулеметпен жұмыс істеу кезінде оның жабылып, қолыңызға түсу қаупін азайтады – бұл барлық M1919 сериялы пулеметтер үшін стандартқа айналды.
In the 1930s, the Ordnance Department developed a new bottom plate, which had side flanges that came up on both sides of the receiver and were attached by rivets. This fixed the problem of the original bottom plates, and became standard for all M1917 and M1919 series machine guns. While the US Arsenal at Rock Island was the leader in converting the existing stocks of M1917 series guns over to 1917A1 configuration, other arsenals took part. In addition, the rear sights were updated for the new ammunition and were changed to yards from meters, and also did away with the World War I multiple aperture disk on the rear sight. The top covers also had a stronger feed pawl pivot arm installed, so the gun could handle the stress of pulling an ammunition belt from the ground. Rock Island Arsenal also developed an all steel water jacket that went into production around 1943; this was stronger than the earlier brass capped jackets. These steel components were interchangeable with the earlier brass ones to allow for repair of worn or damaged water jacket components. Other changes were implemented, some during the war, but not all M1917s received these updates. Beginning in 1938, the pivot in the top cover was replaced with a new one that would become standard on all M1919 series guns. While the World War I–pattern top cover hinge pin appears to have been retained on most converted M1917s, the later production M1917A1s had a positive locking top cover hinge pin that allowed the top cover to remain open, lessening the chance of it dropping closed on one's hands while working on the gun—this became the standard on all M1919 series guns.
М1918
M1917 әуемен салқындатылған ұшақ нұсқасы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасалған M1918 кеш пайда болды, бірақ M1919-дың жасалуына дейін АҚШ қызметіндегі осы түріндегі басты қару болды. Оның ұңғысы M1917-ге қарағанда ауыр, бірақ ұңғы жабыны жеңіл. M1918M1 деп аталатын қосалқы нұсқасы, бекітілген M1918 нұсқасының икемді түрі ретінде жасалды. Ұшаққа қарсы қолдану үшін, екі М/36 мылтығын орнатуға арналған екі тіреуіш жасалды. Оң мылтықта нысана болмаған, оң жақтан оқтандырылса, сол мылтықта темір нысанасы және қосымша ұшаққа қарсы нысана шеңбері болған, сол жақтан оқтандырылған. Мылтықтың иінтіректері мылтықтардың арасында орналасқан, ал қауіпсіздік тетіктері мен оқ ату тетіктері сол және оң жақ үшін жеке болған. Арнайы ұшаққа қарсы үш аяқты штативке ұзартылған аяқтар мен тізбектер орнатылған, олар штативті бекітуге немесе оған қосымша тұрақтылық үшін салмақтар ілуге арналған. Қарулар 1995 жылы қызметтен алынды. Жаңаруларға жаңа темір нысаналар (V ойығы, емес тесік), ұзартылған қолсап, ұзартылған ұңғы, тозған ұңғыларды оңай алмастыру және жақсы басқару үшін қарапайым мылтық құлып, жаяу әскерге және ұшаққа қарсы атуға бейімделген бекіткіш, және екі мақсатқа да сәйкес келетін нысаналар мен қолсаптар кірді. Państwowa Fabryka Karabinów шамамен 8000 данасын жасады.
Air cooled aircraft version of the M1917. Developed during the First World War, the M1918 arrived too late, but became the dominant weapon of its type in US service until the development of the M1919. It features a heavier barrel, but lighter barrel jacket as compared to the M1917. A sub variant, the M1918M1, was developed as a flexible version of the fixed M1918. For anti aircraft purposes, a double cradle was made to hold a matching pair of m/36s. The right gun, lacking sights altogether, was fed from the right, while the left gun, with iron sights complemented with an AA sight ring, was fed from left. The cocking handles were located between the guns, while safeties and triggers were individual for left and right. The special AA tripod had elongated legs and chains to either secure the tripod or hang weights on it for extra stability. The weapons were finally taken out of service in the 1995. The modifications included new iron sights (V notch rather than loophole), lengthened butt handle, lengthened barrel, simplified rifle lock for easier exchange of used up barrels and better handling, mounting adapted for both anti personnel and AA fire and sights and grips adapted to suit both purposes. Roughly 8,000 were built by Państwowa Fabryka Karabinów.
M/29
Норвегиялық Colt MG 38 (келесі бөлімде айтылған) таңбасы, норвегиялық қызметте Hotchkiss M1914 пулеметін M/29 алмастырды. M/29 1940 жылғы Норвегия науқанында қолданылды, көбінесе норвегиялық фронттың алдыңғы қатардағы бөлімшелерінің жалғыз ауыр қаруы ретінде пайдаланылды.
Norwegian designation for the Colt MG 38 (mentioned in the following section) in no The M/29 replaced the Hotchkiss M1914 machine gun in Norwegian service. The M/29 saw service in the 1940 Norwegian Campaign, often deployed as the only heavy weapon of Norwegian front line units.