Кіріспе
Француз автоматты мылтығы / Жеңіл пулемет Chauchat ("шоу ша", ʃoʃa) — Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз армиясының стандартты жеңіл пулеметі немесе "пулемет мылтығы" (1914–18). Оның ресми атауы "Fusil Mitrailleur Modele 1915 CSRG" ("Пулемет мылтығының 1915 үлгісі CSRG") болды. 1916 жылдың маусым айынан бастап француз жаяу әскері оны полковник Луи Шаушаттың құрметіне FM Chauchat деп атады, ол оның дизайнына үлкен үлес қосты. 8 мм Lebel калибрлі Chauchat 1917–18 жылдары американдық экспедициялық корпусы (A. E. F.) тарапынан кеңінен қолданылды, онда ол ресми түрде "Автоматты мылтық, 1915 (Chauchat) үлгісі" деп аталды. 1915 жылдың желтоқсаны мен 1918 жылдың қарашасы аралығында барлығы 262 000 Chauchat өндірілді, оның 244 000-ы 8 мм Lebel патронына арналған, бұл оны Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең көп өндірілген автоматтық қаруы етті. Бельгия, Финляндия, Грекия, Италия, Польша, Румыния, Ресей және Сербия армиялары да Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Chauchat пулемет мылтығын кеңінен қолданды. Chauchat – ауыр штатив немесе пулеметшілер тобын қажет етпей, бір оператор мен көмекшісімен тасымалданатын және атылатын алғашқы жеңіл, автоматтық винтовка калибрлі қарулардың бірі болды. Ол 20 ғасырдағы бірнеше атыс қару жобалары үшін үлгі болды, өйткені ол арзан және көптеген данада жасалған, бірақ толық қуатты автоматты қару болып табылды. Chauchat пистолет тұтқасы, тік қондырғысы, алынып тасталатын дүңгіршегі және таңдамалы атыс мүмкіндігін бір сарбазға арналған ыңғайлы салмақты (20 фунт, 9 килограмм) компактты жиынтықта біріктірді. Сонымен қатар, оны жамбастан және жүріп бара жатқанда (марш атысы) атуға болады. Chauchat – ұзақ кері импульс принципімен жұмыс істейтін жалғыз көптеген өндірілген толық автоматты қару, бұл жүйе 1906 жылы Браунинг тарапынан Remington Model 8 жартылай автоматты мылтығына қолданылған: патрон гильзасын шығару және лақтыру, ствол алға қайтқанда жүзеге асырылады, ал болт артқы жағдайда қалдырылады. Содан кейін ствол бөгетті босататын және келесі патрондың патрон жасуына рұқсат беретін рычагты іске қосады. Францияның лайлы орлары Chauchat конструкциясының бірқатар кемшіліктерін көрсетті. Көптеген металл бөлшектерінің сапасы төмен болды, себебі бұқаралық өндірісті жеңілдету үшін конструкция қарапайымдастырылды. Әсіресе, дүңгіршектер атыстың тоқтауының немесе тоқтатылуының шамамен 75% жағдайына себеп болды; олар жұқа металдан жасалған және бір жағынан ашық болды, бұл лай мен шаңның ішке енуіне мүмкіндік берді. Қару қызып кеткенде де жұмыс істемейтін болды, ствол қапшығы салқындағанша артқы жағдайда қалып қоятын. Осылайша, 1918 жылдың қыркүйегінде, 11 қарашадағы келісімге екі ай қалғанда, Франциядағы A. E. F. Chauchatты M1918 Browning автоматты мылтығымен ауыстыру процесін бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көп ұзамай француз армиясы Chauchatты газбен жұмыс істейтін жаңа Mle 1924 жеңіл пулеметімен ауыстырды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі қайта құрылған азаматтық зауытта – "Gladiator" және "Sidarme" – көптеген даналарда өндірілді. 8 мм Lebel нұсқасынан басқа, Chauchat пулемет мылтығы американдық экспедициялық корпусын (A. E. F.) және бельгиялық армияны қаруландыру үшін АҚШ .30 06 Springfield және 7.65×53 мм Аргентина Mauser калибрінде де өндірілді. Бельгия армиясы 7,65 мм Mauser калибрлі Chauchatтарымен қиындықтарға тап болмады және оларды 1930 жылдардың басына дейін қызметте ұстады, сондай-ақ Польша армиясы да. Керісінше, A. E. F. үшін "Gladiator" компаниясы жасаған .30 06 АҚШ калибрлі Chauchat нұсқасы, 1918 үлгісі, негізінен ақаулы болып шықты және оны қызметтен шығаруға тура келді. Бұл қару кейбір аудандарда жаман беделге ие, кейбір сарапшылар оны ең нашар пулемет деп санайды.
The Chauchat ("show sha", ʃoʃa) was the standard light machine gun or "machine rifle" of the French Army during World War I (1914–18). Its official designation was "Fusil Mitrailleur Modele 1915 CSRG" ("Machine Rifle Model 1915 CSRG"). Beginning in June 1916, it was placed into regular service with French infantry, where the troops called it the FM Chauchat, after Colonel Louis Chauchat, the main contributor to its design. The Chauchat in 8mm Lebel was also extensively used in 1917–18 by the American Expeditionary Forces (A. E. F.), where it was officially designated as the "Automatic Rifle, Model 1915 (Chauchat)". A total of 262,000 Chauchats were manufactured between December 1915 and November 1918, including 244,000 chambered for the 8mm Lebel service cartridge, making it the most widely manufactured automatic weapon of World War I. The armies of eight other nations—Belgium, Finland, Greece, Italy, Poland, Romania, Russia, and Serbia—also used the Chauchat machine rifle in fairly large numbers during and after World War I. The Chauchat was one of the first light, automatic rifle caliber weapons designed to be carried and fired by a single operator and an assistant, without a heavy tripod or a team of gunners. It set a precedent for several subsequent 20th century firearm projects, being a portable, yet full power automatic weapon built inexpensively and in very large numbers. The Chauchat combined a pistol grip, an in line stock, a detachable magazine, and a selective fire capability in a compact package of manageable weight (20 pounds, 9 kilograms) for a single soldier. Furthermore, it could be routinely fired from the hip and while walking (marching fire). The Chauchat is the only mass produced fully automatic weapon actuated by long recoil, a Browning designed system already applied in 1906 to the Remington Model 8 semi automatic rifle: extraction and ejection of the empties takes place when the barrel returns forward, while the bolt is retained in the rear position. Afterwards the barrel trips a lever which releases the bolt and allows it to chamber another round. The muddy trenches of northern France exposed a number of weaknesses in the Chauchat's design. Construction had been simplified to facilitate mass production, resulting in low quality of many metal parts. The magazines in particular were the cause of about 75% of the stoppages or cessations of fire; they were made of thin metal and open on one side, allowing for the entry of mud and dust. The weapon also ceased to function when overheated, the barrel sleeve remaining in the retracted position until the gun had cooled off. Consequently, in September 1918, barely two months before the Armistice of November 11, the A. E. F. in France had already initiated the process of replacing the Chauchat with the M1918 Browning Automatic Rifle. Shortly after World War I, the French army replaced the Chauchat with the new gas operated Mle 1924 light machine gun. It was mass manufactured during World War I by two reconverted civilian plants: "Gladiator" and "Sidarme". Besides the 8mm Lebel version, the Chauchat machine rifle was also manufactured in U. S. .30 06 Springfield and in 7.65×53mm Argentine Mauser caliber to arm the American Expeditionary Forces (A. E. F.) and the Belgian Army, respectively. The Belgian military did not experience difficulties with their Chauchats in 7.65mm Mauser and kept them in service into the early 1930s, as did the Polish Army. Conversely, the Chauchat version in U. S. .30 06 made by "Gladiator" for the A. E. F., the Model 1918, proved to be fundamentally defective and had to be withdrawn from service. The weapon has a poor reputation in some quarters, with some experts assessing it as the worst machine gun ever fielded.
Тарих
Chauchat-тың дизайны 1903 жылға дейін жетеді, ал оның ұзақ кері иіліс принципі Джон Браунинг жасаған 1906 жылғы Remington Model 8 жартылай автоматты мылтығы негізінде құрылған, бірақ (көп рет қайталанатынындай) коммерциялық Frommer Stop тапаншасын ойлап тапқан венгр өнертапқышы Рудольф Фроммердің кейінгі (1910 жылғы) үлгілері емес. Chauchat автоматтарының жобасы 1903-1910 жылдар аралығында Париждің жанындағы француз армиясының қару-жарақ зерттеу орталығында – Atelier de Construction de Puteaux (APX) құрылды. Бұл жобаның мақсаты – бір адамға арналған, өте жеңіл, тасымалдауға ыңғайлы автоматты қару жасау болды, ол 8 мм Lebel стандартты патрондарын қолдануға тиіс еді. Жобаның бастапқы басшысы – Polytechnique мектебін бітірген полковник Луи Шаушат, оған аға қаругер Чарльз Саттер көмектесті. 1903-1909 жылдар аралығында APX-та кемінде сегіз сынақ үлгісі сынақтан өтті. Осының нәтижесінде 1911 жылы 8 мм Lebel CS (Chauchat Sutter) автоматтарының шағын партиясы (100 дана) тапсырылды, содан кейін 1913-1914 жылдар аралығында Manufacture d'armes de Saint Étienne (MAS) зауытында өндірілді. Олардың жеңілдігіне байланысты, Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында француз әскери ұшақтарындағы бақылаушы экипаждарды қаруландыру үшін уақытша пайдаланылды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда француз әскерлерінде жеңіл пулемет болған жоқ. Бұл қарудың қазіргі заманғы соғыста маңызды екені анық болды, себебі ол жаяу әскер бөлімінің атыс күшін арттыратын еді. Генерал Жозеф Жоффрдың ықпалымен, Chauchat қабылдауға шешім қабылданды, себебі соғысқа дейінгі CS (Chauchat Sutter) автоматтары бұрыннан бар, жақсы сынақтан өткен және 8 мм Lebel стандартты патрондарын қолдануға арналған еді. 8 мм Lebel Chauchat автоматтарына арналған француз және ағылшын тілдеріндегі нұсқаулықтар бүгінгі күнге дейін жиі кездеседі, ал US 30 06 "Американ Chauchat" автоматтарына арналған нұсқаулықтар АҚШ және француз әскери мұрағаттарында немесе жеке коллекцияларда табылған емес.
Жағдайдың жақсаруы
1918 жылдың мамыр және маусым айларында тозаңға төзімді, толық жабық "Шаушат" дорбенің бірнеше прототипі сәтті сынақтан өтті, бірақ оларды пайдалануға енгізуге кеш болды. Одан бұрын, 1917 жылдың соңында, берік ашық жақты стандартты дорбенің үлгілері, сондай-ақ қаруды тасымалдау кезінде лайдан қорғайтын матадан тігілген қаптар шығарылды; сонымен қатар, жарық шығару тежегіші де болды. Бастапқыда екі адамнан құралған "Шаушат" тобы тиімді деп танылды және 1917 жылдың қазанына қарай төрт адамдық құрамға дейін өсті (топ жетекшісі, пулеметші, дорбелерді таситын бірінші көмекші және қосымша көмекші). Пулеметші мен оның көмекшісі (қоймашы, дорбе тасушы) әрқашан өздерінің стандартты жабдықтарының бір бөлігі ретінде .32 ACP Ruby тапаншасымен, әрқайсысы 9 оқтан тұратын үш дорбемен қаруланған. Топ жетекшісі мен дорбе тасушы екеуі де мылтық немесе Бертье карабинімен жабдықталған. Қосымша адамдар дорбелерді тасымалдауға, ақауларды жоюға және пулеметшіні қорғауға көмектесті, бірақ басты мақсаты – оқ-дәрінің көлемін арттыру болды, осылайша жауынгерлік жүктемені күшейтті. Бұл қазіргі заманғы жаяу әскер тобының немесе өрттік топтың негізгі құрамы болып табылады, оның жауынгерлік құрылымының ортасында басу өрті тұрады.
Тактикалық инновациялар
Француздық жаяу әскер бөлімдері/взводтары қазіргі түріне 1916-1918 жылдары келді. Олар алты портативті жеңіл пулеметпен (Шоша) және төрт-алты мылтық граната тастағышпен (ВБ мылтық гранатасы) жабдықталды, ал вольтижерлері жартылай автоматты мылтықтармен, ал кейбіреулері – оптикалық прицелдері бар мылтықтармен жабдықталды. Бұл айырмашылық адамдардың бір-біріне тәуелділігін күшейтеді, бұл 1914 жылғы байонетке ұмтылған жаяу әскердің психологиялық төзімділігінен жоғары. Ең бастысы, жаяу әскер взводы өздігінен жауынгерлік топтарының арқасында тікелей қатарға тұрмай, аралықтармен біріккен бірлік ретінде маневр жасай алады. Бірнеше жыл ішіндегі сапалық өсім зор, ал қазіргі отрядтар мен взводтар да сол күйінде жұмыс істейді, бірақ портативті радио және түнгі көру құрылғылары сияқты жетілдірілген жабдықтармен. 1915 жылдың маусым айында арнайы жеңілдетілген шабуыл тәртібі енгізілді. Жүк енді екінші қатарда қалдырылатын болды, оның орнына рациондар мен қосалқы оқ-дәрілер жамылғыға оралып, белдікке ілгіштей киілетін болды. 1915 жылдың қыркүйегінде болат дулығалар жаяу әскер үшін міндетті болды, Шампань шабуылына уақтылы дайындықпен; ал қазан айында басқа қару түрлері үшін де стандартты жабдық болды. Вердендегі тәжірибе көрсеткендей, жауынгерлерді жаңа сумен қамтамасыз ету қаншалықты қиын болды, сондықтан әрбір жауынгерге екінші су бөтелкесі және бір-екі күнге жететін қажетті заттарды тасымалдауға арналған екінші қап берілді; сондай-ақ екі газ маскасы (біреуі дайын күйде, екіншісі металл қорапта); М1909 үлгісіндегі бүктелетін пика/көрпе сияқты құралдар; қосымша оқ-дәрілер мен гранаталар және нысананы бекітуге арналған құм қаптары. Граната тастаушылар мен гранаталағыштар (қол гранаталағыштар) әрқайсысы арнайы қапты алып жүрді, онда гранаталар жеке қалталарда сақталды. Граната тастауға арналған стақан пайдаланушының белбеуіне бекітілген жеке қалтада сақталды. Жаңа өрт пен қолдау топтарының жауынгерлеріне қосалқы оқ-дәрілері үшін жаңа жабдықтар берілді. Шоша пулеметшілерінің белбеуінде әрқайсысында бір қосалқы доңғалақ бар жартылай дөңгелек қалталар, сондай-ақ тағы сегіз доңғалақ және 64 бос оқ-дәрі бар қап, ал тағы төрт доңғалақ бар қап болды. Оқшылардың атуына көңіл бөлмеуге кеңес берілді, өйткені бұл алға жылжуды баяулатты, олардың міндеті – қорғау астында секіріп өту болды; взвод пен жарты взводтың атысы тек өздерінің немесе көрші взводтың алға жылжуын қамтамасыз ету үшін немесе жолдағы жау қалталарын талқандау үшін рұқсат етілді. Шошаның басты міндеті – алға жылжу кезінде жылжымалы шабуыл жасау болды. Бұл экипаждың шеберлігін қажет етті, оттың қарқындылығын сақтау үшін қозғалыс кезінде доңғалақтарды ауыстыруды қажет етті. Тактикалық құрылғының орталығы ретінде Шоша пулеметшісі (тиреур) жарақаттануға, сондай-ақ марапаттауға да дайын болуы керек еді: «Солдат Карпентье, 20e RI, Ногентель, Уаз, 31 тамыз 1918 ж. – ол сержант Берто басқарған взводтың қалған бөлігімен бірге жүріп, жауға шабуыл жасады. Ол қарсылық көрсеткен аймақтың қапталын айналып өтіп, жолдастарымен бірге төрт пулемет пен жиырма бес неміс пулеметшісін қолға түсірді». Карпентье «Круа-де-Герр» орденімен марапатталды. 1916 жылға қарай француз армиясының тактикалық әдістері шоғырланған оттық күшке және жаяу әскердің икемді қолданылуына баса назар аударуды бастады. Вердендегі тәжірибе Соммаға көшті, ал француз бөлімшелері шабуылдың басында өз мақсаттарын жеңіп алып, аз шығынға ұшырады. 1917 жылдың қазан айынан бастап взводта екі жеңіл пулемет/граната тастаушы бөлімі, бір қол гранатасы бөлімі және бір мылтық бөлімі болды. Бұл жаңа жүйе 23-27 қазан аралығында Ла Малмезон шайқасында француздық көп түрлі әскерлер неміс жаяу әскерінің тікелей шабуылына қарсы тұрып, жаудың шабуылдарын жеңді. Сол шайқаста 6-армияның қолбасшысы генерал Франше д’Эсперей танктерді сүйемелдеуге арналған арнайы даярланған жаяу әскер отрядтарын табысты енгізді. 1918 жылғы бірқатар нұсқаулықтарда генерал Филипп Петан әуе күштері, артиллерия және танктер арасындағы ынтымақтастықты арттыруға тырысты, барлығы шабуылдаушы жаяу әскерді қолдауға бағытталды; бұл шаралар 1918 жылдың жазындағы қарсы шабуылдарда жеміс берді. 1918 жылдың ортасына қарай одақтастар соғысқа қозғалыс мүмкіндігін қалпына келтіре алды және Батыс майданындағы тұрақсыздық аяқталды; лайлы траншеялардың орнына ашық далалар көбейді. Сонымен қатар, француз жаяу әскер полктері бірнеше шағын (18 адамнан тұратын) ұрыс топтарына («Demi Sections de Combat») қайта ұйымдастырылды. Жаяу әскер взводында взвод командирі және взвод сержанты, екі жарты взводтан тұратын, сержанттар басқаратын. 1-ші жарты взводта граната тастаушы тобы (старшина, 2 қол гранаталағыш, 2 граната тасушы, 2 оқшы) және жеңіл пулемет тобы (старшина, 3 граната тастаушы, 2 оқ-дәрі тасушы, 1 жеңіл пулеметші) болды, ал 2-ші жарты взводта жеңіл пулемет тобы (старшина, 3 граната тастаушы, 2 оқ-дәрі тасушы, 1 жеңіл пулеметші) және мылтық тобы (старшина, 6 оқшы) болды. Француз полкінің құжаттары және Шоша пулеметшілеріне берілген медальдардың статистикасы олардың осы жаңартылған жаяу әскер тактикасының табысына маңызды үлес қосқанын көрсетеді. Олар жаудың пулемет ұяларын басу үшін қолданылды, оларға қозғалыс кезінде отпен шабуыл жасалып, Шошаның автоматтық атысы мен ВБ мылтық гранаталарының алдыңғы тараптан жасалған бірлескен шабуылымен 200 метрден (182,9 метр) кем қашықтықта талқандалды; әскери терминологияда, шабуыл қашықтығы. Басқан аумақ Шошаның оттық позицияларымен қорғалды, жаудың қарсы шабуылдарын тоқтатып, ауыр пулеметтер арттан келгенше.
Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс қолданысы
Бірқатар тұтқынға алынған шаушаттарды неміс майдандық жаяу әскерлері от тастаушы бөлімшелерде және шабуыл жасақтарында пайдаланды, себебі олардың өздеріне сондай жеңіл автоматтары болған жоқ, 1917 жылдың басында оларға берілген Maxim MG 08/15 жеңіл автоматты мылтығын жасауға тырысқанға дейін. Неміс әскері осы мылтықтардың бір бөлігін 7,92×57 мм Маузер оқтарымен оқ ату үшін өзгертуге әрекеттенді.
Бельгияда қолдану
Бельгия армиясы Батыс майданының үлкен бөлігін ұстады, бірақ қару-жарақ өнеркәсібін немістер басып алған аумақтарда қалдырды. 1916 жылдың көктемінде жаяу әскері үшін «Шаушат» автоматтары сатып ала бастады, бір жыл ішінде 1400-нен астам, барлығы 8 мм Lebel калибрлі. 1917 жылдың көктемінде взводтық деңгейдегі логистиканы жеңілдету үшін олардың стандартты 7.65×53 мм Mauser оқ-дәрісімен жабдықталған нұсқасы сынақтан өтті, онда саз кірмейтіндей иілген жаңа қорапшасы болды. Алайда, бұл көрсеткіштер Бельгияның Югославияға 4000 «М1915/17» автоматтары сатқандығымен келіспейді (төменде қараңыз). 1924 жылға қарай Бельгияда Ұлттар Лигасына 2902 автоматты мылтық тіркелді, қорында бірде-бір мылтық болған жоқ. Қалғандары жетілдірілмеген конструкцияның көптеген кемшіліктерін жою үшін модификацияланды, ең айқын өзгеріс – барлық тесіктерге саз бен шаңнан қорғайтын қақпақтар қосылды. Соғыстан кейін жаңартылған автоматтары «Fusil Mitrailleur 1915 27» деп аталды. Олар 1930-шы жылдарға дейін қолданыста болды. 1920-ші жылдардың ортасында Югославия Бельгиядан 4000 «М1915/17» автоматтары уақытша шара ретінде сатып алды, ал 1926-1928 жылдары оларды 7.65 мм Belgian калибрінен басып алынған 7.9×57 М1888 оқ-дәрісіне ауыстырып, нәтижесін «puškomitraljez 7,9 mm. M. 15/26» деп атады. «Шаушат» автоматтары грек-итальян соғысы кезінде де майдандық қолданыста болды.
Польшада қолдану
Польша Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Франциядан әскери көмек алды, әсіресе жаяу әскер қарулары мен артиллерия. Француз қару-жарағын берудің бір бөлігі ретінде Польшаға 2000-нан астам "Шоша" берілді, олар оны Польша-Совет соғысы кезінде (1919-1921) кеңінен пайдаланды. Соғыстан кейін Польша одан да көп сатып алып, олардың саны 11 869-ға жетті, бұл поляк жеңіл пулеметінің стандарты болды (RKM wz 15). 1920 жылдардың ортасында олардың шамамен жартысы 7.92×57 мм Маузер (немесе 8 мм Маузер) патронына көшірілді және 1930 жылдардың басына дейін RKM wz 15/27 деген атаумен қолданыста болды. 8 мм Маузердегі осы поляк "Шоша" пулеметтерінің бір данасы Ұлыбританияның Лидс қаласындағы Корольдік қару-жарақ қоймасының бөлігі болып табылатын Қорғаныс министрлігінің Ұлттық қару-жарақ орталығында сақталып, көрсетілуде. Кейін, 1936-1937 жылдары Польша шамамен 2650 "Шоша" пулеметін шетелге сатты, олардың бір бөлігі Мексика армиясына жіберілді.
Фин тілінде
Кеңес Одағы мен Финляндия арасындағы Қысқы соғыс кезінде Франция Финляндияға 5000-нан астам артық "Шоша" автоматтары сыйға берді, себебі елде автоматты қарудың жетіспеушілігі байқалды. Қарулар соғыс қимылдарына кешігіп келді, бірақ олар Кеңес-фин соғысында, көбінесе тыл майданында пайдаланылды. Соғыстан кейін 1955 жылға дейін қоймада сақталып, 1959-1960 жылдары "Интерамко" компаниясына сатылды.
Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылуы
Қытайлықтар жасаған Шаушат көшірмелері Екінші Қытай-жапон соғысы кезінде жапон әскерлеріне түсті. 1940 жылдың мамыр және маусым айларында Францияның құлауы кезінде неміс шабуылына қарсы тұрған француздық үшінші шепті бөлімдер әлі де Шаушат пулеметтерімен қаруланған болатын. Нацистік Германия Польша, Бельгия, Франция, Грекия және Югославиядан Шаушат пулеметтерін тартып алды. Бұрынғы француздық пулеметтер LeMG 156(f), бұрынғы югослав және поляк пулеметтері LeMG 147(j), бұрынғы грек пулеметтері LeMG 156(g) және бұрынғы бельгиялық пулеметтер LeMG 126(b) деп белгіленді. Немістердің қолға түскен Шаушат пулеметтерінің шағын бөлігі венгрлерге берілді.
Салыстыру
Ауа және сумен салқындатылатын көптеген ауыр пулеметтерден (мысалы, Hotchkiss пулеметтері және Maxim пулеметінің түрлі нұсқалары) өзгеше, және Madsen пулеметтері мен Lewis пулеметтері сияқты, Chauchat бекітілген позициялардан ұзақ қорғаныс атысына арналмаған. Жеңіл және тасымалдауға ыңғайлы Chauchat пулеметінен күтілген тактикалық артықшылық – шабуыл кезінде жаяу әскердің шабуылдық өртін күшейту болды. Бұл тактика атыспен жүріп шабуыл жасау деп аталды. Полковник Шаушат осы тактикалық көзқарасты 1900 жылдардың басынан-ақ француз әскери басшылығының жоғарғы деңгейлеріне, оның ішінде генерал Жоффреге ұсынған көптеген ұсыныстарында қалыптастырған.
Ауыстыру
1918 жылғы 11 қарашадағы келісімнен кейін француз әскері ұлттық деңгейде жобаланып, өндірілетін, сенімді жеңіл автоматты қаруға жаңартуды шешті. 1920 жылдардың басында Шателлеро қару-жарақ фабрикасында тәжірибелер жүргізілді, нәтижесінде жаңа жеңіл пулемет (француз тілінде: fusil mitrailleur) – FM Mle 1924 қабылданып алынды. Газдық принцип бойынша жұмыс істейтін, жаңа 7.5 мм жиексіз патронды (кейіннен француздық 7.5x54 мм патронына айналған) пайдаланған бұл қару, Шаушат пулеметімен байланысты барлық мәселелерді толығымен шешті. Ол көптеп (232,000 дана) өндіріліп, 1950 жылдардың соңына дейін француз армиясы тарапынан кеңінен қолданылды.