Эпилепсия парциалис континуа – сирек кездесетін ми ауруы, қайталама қозғалыстар (қол, бет) күндерге созылуы мүмкін. Себептері мен белгілері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эпилепсия парциалис континуа – мидың сирек кездесетін ауруы, онда науқас қолдар мен бетке локалданатын, қайталанатын моторлық эпилепсиялық ұстамаларды бастан кешіреді, және олар бірнеше секундтан немесе минуттан кейін ұзақ мерзімге (күндерден жылдарға дейін) қайталануы мүмкін. Бұл жағдай кейде орыс психиатры Алексей Яковлевич Кожевниковтың есімімен аталған Кожевников эпилепсиясы деп те аталады, ол осы эпилепсия түрін алғаш рет сипаттаған.
Epilepsia partialis continua is a rare type of brain disorder in which a patient experiences recurrent motor epileptic seizures that are focal (hands and face), and recur every few seconds or minutes for extended periods (days to years). It is sometimes called Kozhevnikov's epilepsia named after Russian psychiatrist Aleksei Yakovlevich Kozhevnikov who first described this type of epilepsy.
Белгілері мен симптомдары
Бұл ұстамалар кезінде қайталанатын ошақтық миоклонус немесе Джексон жүрісі пайда болады. Ұстама басылғаннан кейін Тодд құбылысы байқалуы мүмкін, ол уақытша бір жақты әлсіздікті қамтиды.
During these seizures, there is repetitive focal myoclonus or Jacksonian march. After a seizure has subsided, Todd's phenomenon may be observed, which includes transient unilateral weakness.
Себептер
Бұл түрдегі ұстамалардың көптеген себептері бар және олар ұстамалардың басталу жасына байланысты біршама өзгешеленеді. Эпилепсия көбінесе өмірдің екі шетінде – балалық шақта немесе қарт жаста – кездеседі, бірақ өмір бойы кез келген уақытта дамуы мүмкін. Бұл ұстамалар көбінесе ересектерде инсульттан, ал балаларда фокалды кортикальды қабыну процестерінен (Расмуссен энцефалиті) туындайтын мидың ірі, жедел зақымдануынан болады (бұл, мүмкін, созылмалы вирустық инфекцияларға, ісікке немесе аутоиммундық процестерге байланысты болуы мүмкін). Олар дәрі-дәрмекке және терапияға өте төзімді, ал негізгі терапиялық мақсат – екіншілік жалпылауды тоқтату. Бұл ұстамалардың пайда болуының тағы да көптеген себептері бар. Мысалы, олар генетикаға, инфекцияларға немесе мидың дамуындағы мәселелерге байланысты болуы мүмкін. Көбінесе себебі белгісіз болады. Ми инфекциясы (энцефалит) да ықпал ететін фактор болуы мүмкін. Мұндай инфекция сирек кездессе де, ол вирусқа, бактерияға немесе (өте сирек) саңырауқұлаққа байланысты болуы мүмкін. Егер ұстама инфекцияның өзі кезінде пайда болса, онда адамда эпилепсия жоқ, бірақ "симптомдық ұстамалар" немесе мидың белгілі бір зақымдануынан туындаған ұстамалар болады. Инфекция тоқтағаннан кейін ұстамалар да тоқтайды. Тағы бір жиі кездесетін инфекция – мидың мембраналарын қоршап тұрған "менингит" инфекциясы. Бұл инфекция миға тікелей әсер етпейтіндіктен, ол эпилепсияның себебі ретінде көрінбеуі мүмкін, бірақ менингит эпилепсияны тудыруы мүмкін екені дәлелденді, бұл эпилепсияның дамуына әкелуі мүмкін. Бұл инфекциялар есіміздегі жас кезінде пайда болғанда эпилепсияға әкелуі ықтимал. Мидың дамуындағы мәселелер де себеп болуы мүмкін. Ми даму кезеңінде күрделі процестен өтеді, онда нейрондар пайда болып, мидың бетіне қарай жылжуы керек. Олар ми қабығының алты бөлек қабатына мұқият орналасады. Мидың барлық бөлігінде осы нейрондардың орналасуы қалыпты жағдайда өте дәл болады. Егер бұл жүйе дұрыс жұмыс істемесе, нейрондар өздерінің тиісті аймақтарынан тыс жерде дамуы мүмкін. Егер осылай болса, мидың жұмысы немесе тізбегі дұрыс болмайды және аномальді, эпилепсиялық тізбе пайда болуы мүмкін.
There are numerous causes for this kind of seizure and they differ depending somewhat on the age at which the seizures begin. Epilepsy most often occurs at the extremes of life – in childhood or in very old age – but can develop at any time throughout one's life. Although these seizures are usually due to large, acute brain lesions resulting from strokes in adults and focal cortical inflammatory processes in children (Rasmussen's encephalitis), possibly caused by chronic viral infections, edema, or autoimmune processes. They are very medication and therapy resistant, and the primary therapeutic goal is to stop secondary generalization. There are also many other reasons why these seizures occur. For example, they could be due to genetics, infections, or problems with brain development. Commonly the cause is unknown. An infection of the brain (encephalitis) can also be a contributing factor. Although this sort of infection is uncommon it can be due to a virus, bacterium, or (very rarely) fungus. If a seizure happens during the infection itself, the person most likely does not have epilepsy but has "symptomatic seizures" or seizures occurring because of a known injury to the brain. Once the infection is stopped the seizures will stop. Another more common infection is "meningitis", infection of the membranes surrounding the brain. Since this infection does not directly involve the brain it might not appear as a possible cause of epilepsy, but has been shown that meningitis can cause epilepsy, which would give rise to the possibility of developing epilepsy partialis continua. These infections are most likely to result in epilepsy when they occur at an early age. Problems with brain development can also be a factor. The brain undergoes a complicated process during development in which neurons are born and must travel to the surface of the brain. Here they wind up carefully placed in six distinct layers of the cerebral cortex. Throughout the brain, the placement of these neurons is normally quite precise. If this system does not work exactly right, neurons can develop outside their appropriate areas. If this happens then the firing or circuitry of the brain is not right, and an abnormal, epileptic circuit can result.
Емдеу
Емдеуде түпкі себепті анықтау маңызды рөл атқарады. Ми абсцестері немесе ісіктері толық және тұрақты түрде болмаса да, уақытша немесе ішінара хирургиялық жолмен емделуі мүмкін, содан кейін науқасқа химиотерапия және/немесе сәулелік терапия тағайындалады. Егер ұстамалар жалғаса берсе, науқастың көтере алатынына қарай түрлі антиконвульсанттық дәрілік схемалар сыналып, қажет болған жағдайда ауыз жолымен немесе төтенше жағдайларда, мысалы, тоникалық-клоникалық (Grand Mal) ұстамалардан кейінгі эпистатус кезінде тамырға салынуы мүмкін. Егер инсульт немесе басқа ұқсас, уақытша бұзылыстар (цереброваскулярлық оқиға немесе өткінші ишемиялық шабуыл, ТИА) орын алса, мидың зардап шеккен бөліктерінің немесе жарты шарларының неврологиялық бейнелеуі (КТ, МРТ, ПЭТ және т.б.) жүргізіледі және егер мүлдем қарсы көрсетілмесе, ұстамалар кезінде науқас көтере алса, антитромботикалық терапия қолданылуы мүмкін; геморрагиялық инсульт болған жағдайда және қан тамырын тоқтату немесе қан кетуді тоқтату үшін операция жасау мүмкіндігі болса, қауіпсіз жағдайда операция жасауға тырысылады.
Identification of the underlying cause plays an important role in treatment. Brain abscesses or tumors can be—at least temporarily or partially, if not fully and permanently—surgically treated and chemotherapy and/or radiotherapy is given to the patient. If seizures do continue, various anticonvulsant medication regimens that can be tolerated by the patient can be tested and if need be, administered, either orally, or in emergency conditions such as status epilepticus after tonic clonic (grand mal) seizures, intravenously. If stroke or other similar, transient disorders occur (cerebrovascular accident, or transient ischemic attack, TIA), then neurological imaging of the affected lobes or hemispheres of the brain can be performed (CT, MRI, PET, etc.) and, if not absolutely contraindicated, antithrombolytic therapy might be given if it can be tolerated due to the seizures; if a hemorrhagic stroke has occurred and surgery can be performed to cauterize the vessel or otherwise stop the bleeding, it will be attempted if it can be done safely.