Пароксизм – кенеттен басталатын симптомдардың күшеюі. Көптеген аурулармен байланысты: склероз, қықырым, эпилепсия, ми жарақаты және т.б. Симптомдары мен себептері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пароксизмалық шабуылдар немесе пароксизмдер (грек тілінен παροξυσμός) – бұл спазм немесе ұстама сияқты симптомдардың кенеттен қайталануы немесе күшеюі. Бұл қысқа мерзімді, жиі кездесетін белгілер әртүрлі клиникалық жағдайларда байқалады. Олар көбінесе қыртыс склерозы немесе коклюшпен байланысты, бірақ басқа да ауруларда, мысалы, энцефалит, бас жарақаты, инсульт, аутизм, астма, тригеминальды невралгия, тыныс тоқтату ұстамалары, эпилепсия, безгек, дорсальды табес және Бехчет ауруы, пароксизмалық түнгі гемоглобинурия (ПТГ) сияқты жағдайларда да кездесуі мүмкін. Балаларда қанағаттандыру бұзылысының бір белгісі ретінде де сипатталған. Пароксизм сөзі «кент шабуыл, жарылыс» деген мағынаны білдіреді және грек тілінен алынған παροξυσμός (paroxusmos) – ‘көтеріңкілік, ашулану’ сөзінен туындаған. Әртүрлі аурулардағы пароксизмалық шабуылдар туралы кеңінен хабарланған, ал демиелинденген нервтердің эфаптикалық байланысы осы құбылыстың негізгі механизмдерінің бірі деп есептеледі. Бұл қыртыс склерозы мен дорсальды табес ауруларында осы шабуылдардың болуымен расталады, себебі екеуі де жұлын нейрондарының демиелинизациясын қамтиды. Физикалық жаттығулар, тактильді стимулдар, ыстық су, аласқақтық және мойынды иілу пароксизмалық шабуылдарды тудыруы мүмкін. Көбінесе хабарланған пароксизмалық шабуылдар – ауырсынулы тоникалық спазмдар, дисартрия және атаксия, сезімнің жойылуы және гемипарез. Олар әдетте басқа уақытша симптомдардан қысқа мерзімділігімен (2 минуттан аспайды), жиілігімен (күнде 1-2 реттен бірнеше жүз ретке дейін), стереотипті сипатымен және дәрілерге (әдетте карбамазепин) жақсы жауап беруімен ерекшеленеді. Симптомдардың қалдық неврологиялық белгілерсіз толық жойылуы оларды анықтаудағы маңызды фактор болып табылады.
Paroxysmal attacks or paroxysms (from Greek παροξυσμός) are a sudden recurrence or intensification of symptoms, such as a spasm or seizure. These short, frequent symptoms can be observed in various clinical conditions. They are usually associated with multiple sclerosis or pertussis, but they may also be observed in other disorders such as encephalitis, head trauma, stroke, autism, asthma, trigeminal neuralgia, breath holding spells, epilepsy, malaria, tabes dorsalis, and Behçet's disease, paroxysmal nocturnal hemoglobinuria (PNH). It has also been noted as a symptom of gratification disorder in children. The word paroxysm means "sudden attack, outburst", and comes from the Greek παροξυσμός (paroxusmos), 'irritation, exasperation'. Paroxysmal attacks in various disorders have been reported extensively, and ephaptic coupling of demyelinated nerves has been presumed as one of the underlying mechanisms of this phenomenon. This is supported by the presence of these attacks in multiple sclerosis and tabes dorsalis, which both involve demyelination of spinal cord neurons. Exercise, tactile stimuli, hot water, anxiety and neck flexion may provoke paroxysmal attacks. Most reported paroxysmal attacks are painful tonic spasms, dysarthria and ataxia, numbness and hemiparesis. They are typically different from other transient symptoms by their brevity (lasting no more than 2 minutes), frequency (from 1–2 times/day up to a few hundred times/day), stereotyped fashion and excellent response to drugs (usually carbamazepine). Withdrawal of symptoms without any residual neurological finding is another key feature in their recognition.