Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық герцогиня, құлдыққа қарсы күрескер және киім-кешек сарайының қызметкері
British duchess, abolitionist and Mistress of the Robes
Харриет Элизабет Джорджиана Сазерленд Левесон Гоуэр, Сазерленд герцогинясы (қызметтес Говард; 21 мамыр 1806 – 27 қазан 1868), үйленуінен бұрын Құрметті Харриет Говард атанған, бірнеше Виг үкіметтері кезінде киім-кешек сарайының қызметкері болды: 1837–1841, 1846–1852, 1853–1858 және 1859–1861; сондай-ақ, Виктория патшайымының жақын досы. Ол Лондонның жоғары қоғамындағы маңызды тұлға болды және әлеуметтік жағдайын түрлі қайырымдылық жобаларды іске асыру үшін пайдаланды, оның ішінде ағылшын әйелдерінің американдық құлдыққа қарсы наразылығы да бар еді.
Harriet Elizabeth Georgiana Sutherland Leveson Gower, Duchess of Sutherland (née Howard; 21 May 1806 – 27 October 1868), styled The Honourable Harriet Howard before her marriage, was Mistress of the Robes under several Whig administrations: 1837–1841, 1846–1852, 1853–1858, and 1859–1861; and a great friend of Queen Victoria. She was an important figure in London's high society, and used her social position to undertake various philanthropic undertakings including the protest of the English ladies against American slavery.
Отбасы және ерте өмірі
Харриет – Джордж Хауардтың, 6-шы Карлайл графының және оның әйелі леди Джорджина Кавендиштің үшінші қызы, ал леди Джорджина Кавендиш – Девоншир герцогинясы Джорджинаның қызы болды.
Harriet was the third daughter of George Howard, 6th Earl of Carlisle and his wife Lady Georgiana Cavendish, who was a daughter of Georgiana, Duchess of Devonshire.
Неке
1823 жылғы 18 мамырда ол 1808 жылы Корнуоллдың (бұзылған округ) Сент-Мауес округінен парламент депутаты болып сайланған және 1833 жылы әкесінен Сазерленд герцогының екінші титулын алған ағайындысы Джордж Сазерленд Левесон Говерге, Говер графына (1786–1861) тұрмысқа шықты. Говер одан жиырма жасқа үлкен еді, бірақ олардың одағы махаббатқа толы болды және төрт ұл мен жеті қыз дүниеге келді. Сазерленд герцогинясы Виктория патшайымымен достығы және отбасының зор байлығының арқасында жоғары беделге ие болды. Герцогиняның ықпалымен Стаффорд Хаус, Сент-Джеймс сарайы қоғамның маңызды орталығына айналды және түрлі қайырымдастық жобаларының бастау алаңы болды. Герцогиня құлдыққа қарсы "Стаффорд Хаус үндеуін" ұйымдастыруға көмектесті, ал бұрынғы АҚШ-тың бірінші ханымы Джулия Тайлер оған жауап ретінде құлдықты қорғайтын "Англия әйелдері Америка әйелдеріне қарсы" деген мақала жазды. "Англия әйелдері Америка әйелдеріне қарсы" деген мақалаға жауап ретінде бұрынғы құл Харриет Джейкобс өзінің алғашқы жарияланған туындысын – Нью-Йорк трибунасына хат жазды; ол 1853 жылы "Қашқын" деген атпен жарияланды. Герцогиняның құлдыққа қатысты ұстанымын Карл Маркс қатты сынады, себебі оның енесі, бұрынғы герцогиня, отыз жыл бұрын Сазерленд аймағының тұрғындарын жерден шығарумен тікелей байланысты болды, осылайша ол 794 000 акр (3200 км²) жерді коммерциялық қой шаруашылығы үшін пайдалана алды.
On 18 May 1823 she married her cousin George Sutherland Leveson Gower, Earl Gower (1786–1861), who had been elected MP for St Mawes, Cornwall (a rotten borough) in 1808, and succeeded his father as second Duke of Sutherland in 1833. Gower was twenty years older than she, but their union proved one of affection and produced four sons and seven daughters. The Duchess of Sutherland held a social position of high influence, aided by her friendship to Queen Victoria as well as her family's great wealth. By the Duchess's influence Stafford House, St. James's Palace, became an important centre of society, and the starting point of various philanthropic undertakings. The Duchess helped organise the "Stafford House Address" petition against slavery, and former American First Lady Julia Tyler wrote a defence of slavery titled "The Women of England vs. the Women of America", in response to it. In response to "The Women of England vs. the Women of America", former slave Harriet Jacobs wrote a letter to the New York Tribune which was her first published writing; it was published in 1853 and signed "Fugitive". The Duchess's stance on slavery was heavily criticised by Karl Marx because her mother in law, the previous Duchess, had been closely associated with the clearance of the inhabitants of Sutherland thirty years earlier, so that she could reuse 794,000 acres (3200 km2) of land for commercial sheep farming.
Киімдердің иесі
Королева Виктория таққа отырғаннан кейін герцогиня Ханымдардың шебері болып тағайындалды және күйеуінің қайтысына дейін вигтер билікте болғанда осы лауазымды сақтап келді (1837 жылдың тамызынан 1841 жылдың қыркүйегіне дейін, 1846 жылдың шілдесінен 1852 жылдың наурызына дейін, 1853 жылдың қаңтарынан 1858 жылдың ақпанына дейін, 1859 жылдың маусымынан 1861 жылдың сәуіріне дейін). Ол осы қызметінде 1838 жылы королева Викторияның тәж кию рәсіміне төрағалық етті. Королева герцогиня мен оның басқа ханымдарынан айырылысқысы келмегендіктен 1839 жылғы Бедчэмбер дағдарысы туды, нәтижесінде вигтер қайтадан билікке оралды. Виктория герцогиняның мінезін жақсы көріп сипаттады, ал принц Альберт, патша серігі қайтыс болғаннан кейін, жесірлік кезеңінің алғашқы апталарын герцогинямен жалғыз серігі ретінде өткізді. Королева Виктория Стаффорд Хаусына келгенде герцогиняға: «Мен өз үйімнен сіздің сарайыңызға келдім» деді. Көркем әшекейлерімен және әсем баспалдағымен әсем сарай, Лондонның ең тамаша үйлерінің бірімен таныстырады. 1861 жылы 1-ші Сазерленд еріктілер атқыштар корпусының 4-ші Рогарт ротасы құрылды. Ротаның белдік тақтасында «Герцогиня Гарриеттің Рогарт ротасы» деген атау жазылған. Герцогиняның соңғы рет 1863 жылы Уэльс принцінің үйлену тойында көзге түсуі болды. Сол жылы ол ешқашан жазылмаған ауруға шалдықты. Дегенмен, ол 1864 жылдың сәуір айында Англияға келген сапарында Чизвик Хауста және Стаффордширдегі Трентхемде оны өте бағалаған Гарибальдиді қабылдады. Ол 1868 жылдың 27 қазанында 62 жасында Лондондағы Стаффорд Хауста қайтыс болды. Ол Трентхемдегі Сазерленд герцогтарының мавзолейіне жерленді. У.Е. Глэдстон оның жерлеу рәсіміне қатысып, табытты көтеруге көмектескендердің бірі болды. Герцогиняның хаттарының бір бөлігі, оның ұлы лорд Рональд Гоуэр «Stafford House Letters» еңбектерінің iv және vi бөлімдерінде жарияланды. Ол архитектура мен бағбандарыммен де қызығушылық танытқан.
On the accession of Queen Victoria the Duchess was appointed Mistress of the Robes, and held that post whenever the Whigs were in office until her husband's death (August 1837 to September 1841, July 1846 to March 1852, January 1853 to February 1858, June 1859 to April 1861). In that role, she presided at the coronation of Queen Victoria in 1838. From the Queen's refusal to part with the Duchess and her other ladies arose the Bedchamber Crisis of 1839, which resulted in the Whigs returning to office. Victoria gave a sympathetic description of the Duchess's character, and after the death of Prince Albert, the prince consort, spent the first weeks of her widowhood with the Duchess as her only companion. Queen Victoria is said to have remarked to the Duchess on arriving at Stafford House, "I have come from my House to your Palace." With its ornate decoration and the dramatic sweep of the great staircase, the Grand Hall is a magnificent introduction to one of the finest town houses in London. In 1861 the 4th Rogart Company of the 1st Sutherland Volunteer Rifle Corps formed up. The company bore the title "Duchess Harriet's Company Rogart" upon the pouch belt plate. The Duchess's last public appearance was at the Prince of Wales's marriage in 1863. In that year she was seized with an illness from which she never recovered. However, she was able to entertain Garibaldi, for whom she had great admiration, at Chiswick House and Trentham, Staffordshire, during his visit to England in April 1864. She died on 27 October 1868 at her London residence, Stafford House, aged 62. She was interred in the mausoleum of the Dukes of Sutherland at Trentham. W E Gladstone was one of the pall bearers at her funeral. The Duchess's letters, some of which were published by her son Lord Ronald Gower in Stafford House Letters, parts iv vi., prove her to have had an affectionate disposition, with some sense of humour. She had also an interest in architecture and gardening.
Медиада
Харриетті 2009 жылғы "Жас Виктория" фильмінде Рейчел Стирлинг сомдады. Ол 2016 жылғы ITV телесериалы "Викторияда" Маргарет Клуни бейнесінде ойнады, алайда, ол Саксен-Кобург және Готаның принці Эрнестпен (кейін Саксен-Кобург және Готаның герцогы) ықтимал емес махаббатқа баруы дұрыс емес көрсетілген, сондай-ақ ол сол кезде үйленбеген деп бұрмаланған.
Harriet was portrayed by Rachael Stirling in the 2009 film The Young Victoria. She was portrayed by Margaret Clunie in the 2016 ITV series Victoria, though she is inaccurately depicted as carrying on an improbable romance with Prince Ernest of Saxe Coburg and Gotha (later Duke of Saxe Coburg and Gotha), who is also inaccurately depicted as being unmarried at the time.