Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория кресінің иегері (1893-1980) подполковник Джон Элиша Гримшоу (20 қаңтар 1893 – 20 шілде 1980) – британдық және Достастық әскерлеріне батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді наградасы – Виктория кресінің иегері болған ағылшын офицері.
English Victoria Cross recipient (1893 1980)
Lieutenant Colonel John Elisha Grimshaw VC (20 January 1893 – 20 July 1980) was an English recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Джон Элиша Гримшоу Ланкаширдің Абрам қаласындағы Гримшоулардың бір тармағынан шыққан. Ол 1893 жылы туған және 1912 жылдың тамызында Британ армиясының Ланкашир фюзилерлеріне қатарына қосылғанға дейін Уиган көмір кенішінде Кросс және Тетли кеніштерінде ағаш шебер ретінде жұмыс істеген. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында ол өз батальонымен Үндістанда қызмет өткерді.
John Elisha Grimshaw was descended from one of the lines of Grimshaws at Abram, Lancashire, He was born in 1893 and was employed as a carpenter at Cross & Tetley's Collieries in the Wigan coalfield before enlisting in the Lancashire Fusiliers, British Army, in August 1912. He served with his battalion in India before the outbreak of the First World War.
Әскери қызмет
Гримшоу 22 жаста болғанда, 1915 жылғы 25 сәуірде Галлиполи шайқасының бастауында, Түркиядағы Геллес мүйісінің батысындағы W Beach жағасына қонды, ол 1-ші батальонның C ротасындағы сигнал беруші лейтенант болған. Оның міндеті – жағаға қонған бөлімдер мен HMS Euryalus кемесіндегі штаб арасында байланыс орнату еді. Қону кезінде 1-ші батальонның үш ротасы мен штабы, Ланкашир фюзилерлері жағаны қорғаған Осман империясы әскерлерінен қатты және тиімді атысқа ұшырады. Бұл 950 адамның 533-інің қаза болуына әкеп соқты. Бірақ аман қалғандар қарсылас атысына қарамастан, сым торынан өтіп, биіктіктерді бағындырып, позицияларын ұстап қалды. Гримшоудың өзінің айтуынша, ол қону кезінде көрсеткен ерлігі үшін Ерекше қызмет көрсеткендерге арналған медальмен марапатталды. Гримшоу, Кэтберт Бромли, Уильям Кенели, Альфред Джозеф Ричардс, Фрэнк Эдвард Стаббс және Ричард Раймонд Уиллис бастапқыда батальон командирі майор Бишоптың ұсынысымен Виктория кресіне ие болуға үміткер болған, ол сол кезде қасында болған офицерлермен кеңескен. Бұл ұсынысты Хантер Вестон мен Гамильтон қолдаған, бірақ Соғыс министрлігі оны қарастырмады. Тамыз айында Хантер Вестон үш адам үшін екінші ұсыныс жасады. 1856 жылғы жарлыққа сәйкес, қатысқан бөлімдердің арасындағы дауыс беру нәтижесінде 4 Виктория кресін беруге болады. Нәтижесінде, Кенели, Ричардс және Уиллис аман қалған қатардағы сарбаздардың, сержанттардың және офицерлердің таңдауымен марапатталды. Алайда, Хантер Вестонның бас штабының мүшесі және Ланкашир фюзилерінің өкілі, түстен кейін жағаға қонған бригадир Оуэн Вулли Дод, тағы марапаттаулар жасауды талап етті. Соңында Гримшоуды қоса алған қалған үш адам да медальмен марапатталды. Марапаттау туралы хабарлама 1917 жылғы 13 наурызда Лондон газетінде жарияланды, алғашқы үш адамға берілген марапаттан айырмасы болмады. Гримшоудың Ерекше қызмет көрсеткендерге арналған медалі алынып, Виктория кресімен ауыстырылды. Осы қону кезінде көрсеткен ерлігі үшін марапатталған алты адамның батырлығы баспасөзде "таңғы асқа дейін 6 Виктория кресі" деп аталып өтті. Осы арада Гримшоу қырынудан зардап шегіп, Галлиполиден эвакуацияланды, ал 1916 жылы Халл қаласына мылтық нұсқаушысы болып жіберілді. Халлда ол Маргарет Стоутқа үйленді, олардың екі баласы болды. Кейін ол батальонымен бірге Францияға жіберілді, онда сержант ретінде 1917 жылы офицерлік шенге ие болды. 1918 жылы ол Үндістандағы 75-ші Карнатик жұмыскерлер батальонының бірінші бөліміне жіберілді және лейтенант шеніне көтерілді, 1920 жылы Ланкашир фюзилерлеріне қайта оралып, 1921 жылы зейнеткерлікке шықты. 1934 жылы ол Нортумбрия аймағындағы армияның бас рекрутингтік офицері болып тағайындалды және подполковник шеніне көтерілді, кейін Шығыс Англияда да сол лауазымды атқарды. 1980 жылғы 20 шілдеде ол Лондонның Излворт қаласында қайтыс болды және Миддлсекстің Ханвелл қаласындағы Оңтүстік-Батыс Лондон крематорийінде кремацияланды.
Grimshaw was 22 years old, and a lance corporal signaller in C Company of the 1st Battalion, when he took part in the landing on W Beach on 25 April 1915 west of Cape Helles, Gallipoli, Turkey, at the opening of the Battle of Gallipoli. His job was to maintain communications between the units which had landed and the headquarters for the landing on HMS Euryalus. During the landing, the three companies and the Headquarters of the 1st Battalion, Lancashire Fusiliers, were met by a very heavy and effective fire from the company of Ottoman Empire troops defending the beach. This caused 533 casualties out of the 950 men who attempted to land. The survivors, however, rushed up and cut the wire entanglements notwithstanding the terrific fire from the enemy and after overcoming supreme difficulties, the cliffs were gained and the position maintained. Grimshaw's own account said that Grimshaw was awarded a Distinguished Conduct Medal for his actions during the landing. Grimshaw, along with Cuthbert Bromley, William Kenealy, Alfred Joseph Richards, Frank Edward Stubbs and Richard Raymond Willis, had originally been nominated for a Victoria Cross by Major Bishop, the battalion's commanding officer, after consulting "the officers who happened to be with him at the time and who did not include either of the officers awarded the Cross". The recommendation endorsed by Hunter Weston and Hamilton but was not proceeded with by the War Office. In August, Hunter Weston made a second recommendation for three of the men; under the original 1856 warrant establishing the award up to 4 VCs could be awarded as a result of balloting the units involved; and Keneally, Richards and Willis, were awarded the medal having been selected by the surviving privates, NCOs and officers respectively. However, Brigadier Owen Wolley Dod, who was a member of Hunter Weston's general staff and a Lancashire Fusilier himself, and who had landed on the beach shortly after noon continued pressing for more awards to be made. Eventually the other three men, including Grimshaw, were finally awarded the medal. The awards were published in the London Gazette on 13 March 1917, with an identical citation to the original three men. Grimshaw had his DCM cancelled and replaced with a Victoria Cross. The courage of the six men awarded the medal as a result of the landing was hailed in the Press as "6 VCs before breakfast". Meanwhile, Grimshaw had been evacuated from Gallipoli suffering from frostbite and, in 1916, posted to Hull as a rifle instructor. Whilst at Hull, he married Margaret Stout, with whom he later had two children. He was subsequently sent with his battalion to France where, as a sergeant, he was commissioned in 1917. In 1918 he was posted to the First Battalion of the 75th Carnatic Infantry in India, and promoted to lieutenant, before rejoining the Lancashire Fusiliers in 1920 and retiring in 1921. In 1934 he was appointed the Army's Chief Recruiting Officer in the Northumbrian Area and promoted to lieutenant colonel; he later held the same appointment in East Anglia. He died on 20 July 1980 at Isleworth, London, and was cremated at the South West London Crematorium in Hanwell, Middlesex.