Уильям Лоундес Янси: Оңтүстік саясаткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық саясаткер (1814–1863)

Уильям Лоундес Янси (10 тамыз 1814 – 27 шілде 1863) – Солтүстік-Оңтүстік соғысынан бұрынғы Оңтүстіктің саяси қайраткері. Ол құлдықты қорғап, Солтүстіктің құлдыққа қарсы үгітіне жауап ретінде оңтүстік штаттарын Одақтан бөлінуге шақырған ықпалды "Отты сөздер" (Fire Eater) өкілі болды. 1832–1833 жылдарғы Жою дағдарысы кезінде Джон К. Калхунның сынаушысы болғанымен, 1830-шы жылдардың соңында Янси Калхунмен көзқарастары жақындасып, 1849 жылға қарай Калхунның "Оңтүстікке жолдауының" (Southern Address) адал жақтаушысы және 1850 жылғы келісімнің қатал қарсыласы болды. 1850-ші жылдар бойы Янси үлкен аудиторияны бірнеше сағат бойы өз сөзімен баурап алатын қабілетін көрсетті және кейде "Бөліністің шешені" (Orator of Secession) деп аталды. 1860 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда ол Стивен А. Дугласқа және халық егемендігі идеясына қарсы күресте партияны Солтүстік және Оңтүстік топтарына бөлуде маңызды рөл атқарды. Конвенцияда сөйлеген сөзінде халық егемендігін сипаттау үшін "жер басып алу егемендігі" (squatter sovereignty) деген тіркес қолданды. Азамат соғысы кезінде Янси Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис тарапынан Оңтүстік тәуелсіздігін ресми мойындау мақсатымен Еуропаға дипломатиялық делегация басқаруға тағайындалды. Бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1862 жылы Америкаға оралғаннан кейін Янси Конфедерация штаттарының Сенатына сайланды, онда ол Дэвис әкімшілігін жиі сынады. Өмірінің көп бөлігінде денсаулығы нашар болған Янси 1863 жылғы шілдеде 48 жасында Азамат соғысы кезінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Янсидің анасы Каролина Бёрд отбасылық плантациясында («Авиарий» деп аталған) өмір сүрді. Бұл плантация Джорджия штатындағы Уоррен округінде, Оджииш өзенінің сарсуағының жанында орналасқан еді. 1808 жылдың 8 желтоқсанында ол Франциямен болған Квази соғысында USS Constellation кемесінде қызмет еткен Оңтүстік Каролина штатының адвокаты Бенджамин Кудворт Янсиге тұрмысқа шықты. Уильям Лоундес Янси 1814 жылдың 10 тамызында «Авиарийде» дүниеге келді. Үш жыл өткен соң, 1817 жылдың 26 қазанында әкесі сары аурудан қайтыс болды. Янсидің жесір анасы 1821 жылдың 23 сәуірінде пастор Натан Сидней Смит Беманға тұрмысқа шықты. Беман уақытша Оңтүстік Каролинаға Mt. Zion академиясын басқару үшін көшіп келді, онда Уильям студент болып оқыды. 1823 жылдың көктемінде Беман пасторлық қызметке тағайындалғандықтан, бүкіл отбасы Трой (Нью-Йорк) қаласындағы Бірінші Пресвитериан шіркеуіне көшті. Беман құрметті Чарльз Г. Финнимен бірге еркін мектептер қозғалысында жұмыс істеді және 1830 жылдары Теодор Дуайт Уорд пен Лайман Бичермен байланыс арқылы күлдірушілік қозғалысына қатысты. Беманның некесі отбасылық жанжалдар мен әйел зорлығымен қиындыққа тап болды, бұл ажырасу туралы ойларға және, ақырында, 1835 жылы толыққанды ажырасуға әкелді. Бұл жағдай балаларға әсер етіп, Уильямның өгей әкесінің көптеген ұстанымдарын қабылдамауына себеп болды. Янсидің өмірбаянын жазған тарихшы Эрик Х. Уолтер, Янсидің кейінгі мансабының сипатының себебі өзін-өзі бағалаудың төмендігі және бала кезінде Беман пастормен болған тәжірибелеріне байланысты жұртшылықтың құрметі мен мақұлдауын іздеу болды деп болжайды. 1830 жылдың күзінде Янси Массачусетс штатының солтүстік-батысындағы Уильямс колледжіне қабылданды. 16 жасар Янси қажетті емтиханды тапсырғаннан кейін екінші курсқа студент ретінде қабылданды. Уильямста ол пікірсайыс клубына қатысты және қысқа мерзімге студенттік газеттің редакторы болды. 1832 жылдың күзінде Янси саясаткерлік жолын бастап, Уиг партиясының өкілі Эбенезер Эммонстың сайлау кампаниясында жұмыс істеді. Жалпы алғанда, Янси Уильямста академиялық жағынан жақсы оқыды, бірақ жиі тәртіптік бұзушылықтарға ұшырады. Сыныбының аға тілшісі болып сайланғанына қарамастан, Янси 1833 жылдың көктемінде, бітіруге алты апта қалғанда колледжді тастап кетті.

Yancey's mother, Caroline Bird, lived on her family's plantation (nicknamed "the Aviary") located near the falls of the Ogeechee River in Warren County, Georgia. On December 8, 1808, she married Benjamin Cudworth Yancey, a lawyer in South Carolina who had served on the USS Constellation during the Quasi War with France. William Lowndes Yancey was born at the Aviary on August 10, 1814. Three years later, on October 26, 1817, his father died of yellow fever. Yancey's widowed mother married the Reverend Nathan Sydney Smith Beman on April 23, 1821. Beman had temporarily relocated to South Carolina to operate Mt. Zion Academy, where William was a student. In the spring of 1823, the entire family moved when Reverend Beman took a position at the First Presbyterian Church in Troy, New York. Beman worked with Reverend Charles G. Finney in the free school movement, and became involved with abolitionism in the 1830s through contacts with Theodore Dwight Ward and Lyman Beecher. Beman's marriage was marred by domestic unrest and spousal abuse that led to serious considerations of divorce and, finally, a permanent separation in 1835. This atmosphere affected the children and caused William to reject many of his step father's teachings. Yancey's biographer, historian Eric H. Walther, speculates the character of Yancey's later career was a result of low self esteem and a search for public adulation and approval that went back to his childhood experiences with Reverend Beman. In the fall of 1830, Yancey was enrolled at Williams College in northwestern Massachusetts. The 16 year old Yancey was admitted as a sophomore based on the required entrance examinations. At Williams, he participated in the debating society and for a short time was the editor of a student newspaper. In the autumn of 1832, Yancey took his first steps as a politician by working on the campaign for Whig Ebenezer Emmons. Overall, Yancey had a successful stay at Williams academically that was marred only by frequent disciplinary problems. Despite being selected as the Senior Orator by his class, Yancey left the school in the spring of 1833, six weeks before graduation.

Ерте мансап

Янси Оңтүстікке оралып, Оңтүстік Каролина штатының Гринвилл қаласына көшіп барды. Алғашқыда ол әкесінің ағасының плантациясында тұрып, есепші болып жұмыс істеді. Оның ағасы Роберт Каннингэм, Янсидің отбасының көп бөлігі сияқты, тіпті оның туған әкесі де, бекем одақтас болды. 1834 жылғы 4 шілдеде, Төртінші шілде мерекесінде, Янси штаттың радикалдарына қарсы айқын шабуыл жасаған ұлттық сөз сөйледі, олар әлі де жою дағдарысының салдарынан бөліну туралы әңгімелеп жүрді:

«Енді, отандастарым, әлі күнге дейін шептің үніне құлақ қоймаңыздар (өйткені ол әлі шептен биік емес), көптеген махаббат байланыстарымен біріктірілген американдықтар енді бостандық құрбанын ұстап тұра алмайды, енді бір Республиканың азаматтары ретінде бірге өмір сүре алмайды.»

Янсидің саяси қызметінің нәтижесінде ол 1834 жылдың қараша айында «Гринвилл Таушығы» газетінің редакторы болып тағайындалды. Редактор ретінде ол жоюды және жоюдың басты идеологы Джон К. Калхунды сынады. Янси Калхунды Аарон Беррмен салыстырып, оларды «екі құлаған бас періште – еліміздің қабырғаларын және қорғауларын бұзуға тырысқан, билік үшін жындылар» деп атады. Янси 1835 жылдың 14 мамырында газеттен кетті. 13 тамызда Сара Кэролайн Эрлге үйленді. Қалыңдық ретінде Янсиге 35 құл және плантаторлар қатарына кіруге мүмкіндік берілді. 1836-1837 жылдардың қысында Янси қайтадан Алабама штатындағы оның плантациясына, Кахабаға (Даллас округі) жақын жерге көшіп келді. Бұл орын ауыстыруға қолайсыз уақыт болды. 1837 жылғы экономикалық дағдарыстың салдарынан Янсидің қаржылық жағдайы нашарлады, себебі 1835 жылы пахтаның бір фунтының бағасы он бес цент болса, 1837 жылы бес центке дейін түсті. 1838 жылдың басында Янси «Cahaba Southern Democrat» газетін басқарды, ал оның алғашқы редакторы құлдықты қорғауға бағытталған мақала болды. Өзінің қазіргі экономикалық көзқарасынан Янси құлдыққа қарсы қозғалысты ұлттық банк құру, инфрақұрылымды жақсарту және федералды билікті кеңейту сияқты мәселелермен байланыстырды. Бұрынғы ұлтшыл мемлекеттік құқықтар жақтасына айналған Янси Калхунға деген көзқарасын да өзгертті, мысалы, Калхунның Гаг ережесі туралы пікірталасқа қатысқан рөлін мақтады. Янси сондай-ақ Генри Клэйді Америка отарлау қоғамын қолдағаны үшін сынады, оны Янси Оңтүстік құлдығына жасалған шабуылға теңеді. Янси, плантаторлардың көпшілігі сияқты, жеке құрмет кодексіне берілді. 1838 жылдың қыркүйегінде Янси Гринвиллге қысқа сапармен оралды. Янсидің жеке әңгімеде айтқан саяси сөзін жарақат алған тараптың жасөспірім туысы естіді. Янсиді басқа туысы (және оның әйелінің ағасы), доктор Робинсон Эрл қарсы алды. Әңгіме зорлық-зомбылыққа ұласты, және әрқашан қарулы Янси көшедегі төбелесте дәрігерді өлтірді. Янсиге адам өлтіруде кінәлі деп танылып, бір жылға бас бостандығынан айырылды. Өкініш білдірмеген Янси бірнеше айдан кейін кешірілді, бірақ түрмеде отырғанда газеті үшін «Көкірегімде ер адамның рухымен өсіп, ар-намысымды, мінезімді және жеке басымды сақтап қалуға үйретілдім, мен осы рухтың нұсқауымен әрекет еттім» деп жазды. Янси 1839 жылдың наурыз айында газетіне оралды, бірақ бірнеше айдан кейін Алабама штатының Эльмор округіне қарай Уэтумпкаға көшіп келгенде оны сатты. Ол плантатор ретінде өмірін жалғастыруды жоспарлағанмен, Янсидің бақылаушысы мен көрші бақылаушы арасындағы жанжалдың салдарынан құлдары уланғанда үлкен қаржылық қиындыққа тап болды. Екі құл қаза тапты, ал қалғандарының көпшілігі бірнеше ай бойы жұмыс істей алмады. Жаңа құлдарды алуға қаржасы жетпеген және газетінен де қарызы болған Янси құлдардың көпшілігін жазылғаннан кейін сатуға мәжбүр болды. Янси Уэтумпкада «Argus» және «Commercial Advertiser» газеттерін ашты.

As a result of Yancey's political activities, he was appointed editor of the Greenville Mountaineer in November 1834. As editor, he attacked both nullification and the chief architect of nullification, John C. Calhoun. Yancey compared Calhoun to Aaron Burr and referred to them as "two fallen arch angels—who have made efforts to tear down the battlements and safeguards of our country, that they might rule, the Demons of the Storm." Yancey resigned from the newspaper on May 14, 1835. On August 13, married Sarah Caroline Earl. As his dowry, Yancey received 35 slaves and a quick entry into the planter class. In the winter of 1836–1837, Yancey again moved to her plantation in Alabama, near Cahaba (Dallas County). It was an inopportune time to relocate. As a result of the Panic of 1837, Yancey's financial position was seriously damaged by cotton prices that fell from fifteen cents a pound in 1835 to as low as five cents a pound in 1837. In early 1838, Yancey took over the Cahaba Southern Democrat, and his first editorial was a strong defense of slavery. From his current economic perspective, Yancey began to identify the anti slavery movement negatively with issues such as the establishment of a national bank, internal improvements, and the expansion of federal power. As the former nationalist moved to a states' rights position, Yancey also changed his attitude toward Calhoun — for example, by applauding Calhoun's role in the Gag rule Debates. Yancey also began to attack Henry Clay for his support of the American Colonization Society, which Yancey equated with attacks on Southern slavery. Yancey, like most members of the planter class, was a strong believer in a personal code of honor. In September 1838, Yancey returned for a brief return visit to Greenville. A political slur by Yancey in a private conversation was overheard by a teenage relative of the aggrieved party. Yancey was confronted by another relative (and his wife's uncle), Dr. Robinson Earle. Conversation turned to violence, and the always armed Yancey ended up killing the doctor in a street brawl. Yancey was tried and sentenced to a year in jail for manslaughter. An unrepentant Yancey was pardoned after only a few months, but, while incarcerated he wrote for his newspaper, "Reared with the spirit of a man in my bosom—and taught to preserve inviolate my honor—my character, and my person, I have acted as such a spirit dictated." Yancey returned to his paper in March 1839, but sold it a couple of months later when he moved to Wetumpka in Elmore County, Alabama. While his intent was to resume his life as a planter, Yancey suffered a huge financial reversal when his slaves were poisoned as a result of a feud between Yancey's overseer and a neighboring overseer. Two of the slaves were killed, and most of the others were incapacitated for months. Unable to afford replacements, and burdened with other debts from his newspaper, Yancey was forced to sell most of the enslaved people as they recovered. Yancey did open in Wetumpka the Argus and Commercial Advertiser.

Мемлекеттік қызмет

Янси саясатқа көбірек қызығушылық танытты, өйткені оның жеке пікірлері Оңтүстік Демократиялық партиясының ең радикалды қанатына қарай жылжыды. Диксон Холл Льюис әсерімен Янси саяси және әлеуметтік айналымға түсті, онда Томас Мейс, Дж. Л. М. Карри, Джон А. Кэмпбелл және Джон Гилл Шортер сияқты штаттың саяси лидерлері болды. 1840 жылдың сәуір айында Янси апталық үгіт насибатын жариялады, ол 1840 жылғы президенттік сайлауда демократ Мартин Ван Бюренге, виг Уильям Генри Харрисонға қарсы қолдау көрсетті, сонымен бірге құлдық енді Оңтүстік үшін ең маңызды саяси және экономикалық мәселе болуы керек екенін баса көрсетті. Янси әлі де сепаратист болмаса да, ол бұрынғыдай бейшарт одақтас емес еді. 1841 жылы ол Алабама штатының Өкілдер палатасына сайланды және бір жыл қызмет етті. Қарыздары көбейгендіктен, Янси 1842 жылдың наурыз айында газетін сатуға мәжбүр болды. Редакторлық қызметінің барысында ол көптеген әріптестері сияқты жазылымдарды алу және жинау қиындықтарымен кездесті, сондықтан заң кеңесін ашуды жөн көрді. 1843 жылы ол Алабама Сенатына үміткер болып, 1115 дауысқа қарсы 1025 дауыспен сайланды. Бұл сайлауда оның ерекше назары вигтердің штат заң шығарушы органындағы өкілдікті анықтау үшін жасаған күш-жігеріне болды, онда әрбір құл адамның үштен бірі ретінде есептеледі. Ол кезде штат тек ақ адамдарды ғана есептеген, ал бұл өзгеріс көбінесе ең ірі құл иелері болған вигтерге пайдалы болар еді. Мұндай қақтығыстар ірі құл иелері мен қарапайым алабамалықтар арасында 1861 жылы Алабамадағы сецессиялық конвентке дейін жалғасты. 1844 жылы Янси АҚШ Өкілдер палатасына бос орынды толтыру үшін сайланды (2197 дауысқа қарсы 2137 дауыспен жеңіске жетті) және 1845 жылы қайта сайланды (вигтер тіпті кандидатты ұсынбағандықтан 4000-нан астам дауыс жинады). Конгресте оның саяси қабілеті мен ерекше шешендігі бірден көзге түсті. Янси өзінің алғашқы сөзін 1845 жылдың 6 қаңтарында жасады, ол демократтардың Техастың аннексиясына қарсы шыққан Солтүстік Каролинадан шыққан виг Томас Клингманның сөзіне жауап беру үшін таңдалды. Клингман Янсидің сөйлеуінің мәнеріне ренжіді, ал кейін Янси оның ар-намысын жоққа шығаруға ниеттенбегенін түсіндіруден бас тартты. Клингман Янсиді дуэльге шақырды, ол келісті. Атыс жақын маңдағы Бельтсвиллде болды, ешкім жарақат алмады. Конгресте Янси ішкі жақсартулар мен тарифтерге қарсы күресіп, штаттардың құқықтарын және Мексика-Америка соғысының басталуын қолдады. Ол Солтүстіктің ниеттеріне қатысты қастандық теорияларын қолдап, құл иелерінің қастандығына сене бастаған солтүстіктерге оқ-дәрі берді. Алайда 1846 жылы ол қаржылық себептермен және Солтүстік демократтарына деген жеккөрінісінен, оларды экономикалық мүдделер үшін өз принциптерін құрбан етуде айыптап, мандатын тастады.

Yancey was increasingly interested in politics, as his personal politics moved towards the most radical wing of the Southern Democratic Party. Influenced most by Dixon Hall Lewis, Yancey fell into a social and political circle that included political leaders of the state such as Thomas Mays, J. L. M. Curry, John A. Campbell, and John Gill Shorter. In April 1840, Yancey started a weekly campaign newsletter that supported Democrat Martin Van Buren over Whig William Henry Harrison in the 1840 presidential election while emphasizing that slavery should now be the most important political and economic concern of the South. While still not a secessionist, Yancey was also no longer an unconditional unionist. He was elected in 1841 to the Alabama House of Representatives, in which he served for one year. Because of increasing debt, Yancey sold his newspaper in March 1842. Throughout his career as an editor, he had faced the problem of many fellow editors in obtaining and collecting on subscriptions and decided to open a law practice instead. In 1843, he ran for the Alabama Senate and was elected by a vote of 1,115 to 1,025. His special concern in this election was the effort being made by Whigs to determine apportionment in the state legislature based on the "federal ratio" of each slave counting as three fifths of a person. At the time, only whites were counted by the state, and the change would have benefited the Whigs, who generally were the largest slaveholders. This type of conflict between large slaveholders and yeomen Alabamians would continue through the Alabama secession convention in 1861. In 1844, Yancey was elected to the United States House of Representatives to fill a vacancy (winning with a 2,197 to 2,137 vote) and re elected in 1845 (receiving over 4,000 votes as the Whigs did not even field a candidate). In Congress, his political ability and unusual oratorical gifts at once gained recognition. Yancey delivered his first speech on January 6, 1845, when he was selected by the Democrats to respond to a speech by Thomas Clingman, a Whig from North Carolina who had opposed Texas annexation. Clingman was offended by the tone of Yancey's speech and, afterwards, Yancey refused to clarify that he had not intended to impugn Clingman's honor. Clingman challenged Yancey to a duel, and he accepted. The exchange of pistol fire occurred in nearby Beltsville, Maryland; neither combatant was injured. In Congress, Yancey was an effective spokesman in opposing internal improvements and tariffs and supporting states' rights and the start of the Mexican–American War. More and more, he subscribed to conspiracy theories regarding Northern intentions, while helping to provide ammunition for those Northerners who were starting to believe in a slaveholders' conspiracy. In 1846, however, he resigned his seat, partly for financial reasons, and partly because of his disgust with the Northern Democrats, whom he accused of sacrificing their principles for economic interests.

Бөлек болу

1860 жылдың 24 ақпанында Алабама штатының заң шығарушы органы, егер республикашыл президент болып сайланса, штаттық конвенцияға делегаттар сайлауын шақыруды талап ететін бірлескен қаулы қабылдады. Губернатор Эндрю Мур алдымен ресми сайлау дауыстары саналуын күткен соң, делегаттарды сайлауды 24 желтоқсанда өткізуге, ал конвенцияны 1861 жылдың 7 қаңтарында өткізуге бұйрық берді. Конвенция басталғанда Янси жетекші тұлға болды. Делегаттар бірден: дереу бөлінуді жақтаушылар мен басқа оңтүстік штаттарымен бірлесіп бөлінуді жақтаушылар деп екі топқа бөлінді. Ашуланған Янси сол ынтымақтастық жақтаушыларына қарсы сөйледі: Егер мұндайда адасқан, алданып қалған, зұлым адамдар болса, олар [бөлінуге] қарсы шығу арқылы Федералдық үкіметтің жоюшы күштерімен бірге болады, және қауіпсіздігімізді қамтамасыз ету үшін, оларға қоғамдық жаулар ретінде қаралып, олармен солай жұмыс істеу керек. Соңында, ынтымақтастық жақтаушыларының қарсылығына қарамастан, сепаратистік жарлық 61–39 дауыспен қабылданды. Жаңа құрылған Америка Конфедерациялық Штаттары сол айдың соңында Монтгомериде ресми одақ құру үшін жиналғанда, Янси делегат болған жоқ, бірақ ол Монтгомериге келген уақытша президент болып таңдалған Джефферсон Дэвиске құттықтау сөз сөйледі. Көптеген «от жегіштер» Дэвис сияқты орташа жағдайға ие тұлғаны таңдауға қарсы болғанмен, Янси оны жақсы таңдау деп қабылдады. Сөз сөйлегенде Янси Дэвистің таңдалуында «адам мен уақыт қатар келді. Енді оның басшылығымен өркендеу, құрмет және жеңіс күтетінімізге үміттенеміз» деді. Көптеген тарихшылар Эмори Томаспен келіседі, ол былай деп жазды: «Янси мен Дэвис Монтгомериде кездескенде революцияның тізгіні басқа қолға көшті. Янси мен радикалдар суды қозғады, ал Дэвис пен орталықшылар кемені жүргізетін болды».

Дипломат

Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис пен Янси 1861 жылғы 18 ақпанда кездесті, өйткені Дэвис үкіметтің атқарушы билігін құруға кіріскен еді. Янси министрлік лауазымнан бас тартты, бірақ дипломатиялық қызметке қызығушылық танытқанын білдірді. Дон Дойл Дэвис Янсиді тағайындауда "әуенді сезбейтіндігін" көрсеткенін айтады, өйткені Янси "дүниені білмейтін" және өзі "тәжірибесі мен мінезіне байланысты дипломатияға мүлдем жарамсыз" екенін түсінген. Алайда, Дэвис Янсидің саяси қарсыласы болуынан қорқып, оны елден шығаруды қалады. 16 наурызда Янси Англия мен Францияға дипломатиялық миссия басшысы болып ресми түрде тағайындалды. Амброз Дадли Манн мен Пьер Адольф Рост та миссия құрамына кірді; тек Манн ғана дипломатиялық тәжірибесі бар еді. Делегация сәуір айының соңында Лондонда жиналды. Конфедерация Сыртқы істер министрі Тумбстың Янсиге берген ресми нұсқаулары Еуропаны Оңтүстіктің сецессиясының дұрыстығы мен заңдылығына, әскери тұрғыдан берік Конфедерацияның өміршеңдігіне, мақтаның құндылығына және баж салығынан дерлік бос саудаға, сондай-ақ Оңтүстіктің Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы барлық келісімдерді сақтауға дайын екендігіне көндіру болды. Ең бастысы, Янси дипломатиялық мойындауға қол жеткізуге тырысуы керек еді. Хаббард президент Дэвис "үш ең білікті емес Оңтүстік көшбасшысын" таңдағанын айтады. Уолтердің Янсидің мінез-құлқын жағымды сипаттауына қарамастан, Хаббард Янсидің Англиядағы мінез-құлқы "тұрақты түрде импульсивті, мақтаншыл, [және] негірсіз талапкер" болғанын мәлімдеді. Форт-Самтерге шабуыл туралы жаңалықтар таралуына бірнеше күн қалғанда, Янси мен оның делегациясы 3 және 9 мамырда Ұлыбритания Сыртқы істер министрі лорд Джон Расселмен бейресми кездесті. Янси өзінің нұсқауларынан алынған негізгі мәселелерді атап өтті және Расселдің сұрағына жауап ретінде құл саудасын қайта ашуға ниеті жоқ екенін жоққа шығарды. Рассел келісімге келмеді, ал 12 мамырда королева Виктория Ұлыбританияның бейтараптығын жариялады, сонымен қатар соғыс жағдайының бар екенін мойындады. Конфедерацияның Булл-Ран шайқасындағы жеңісі туралы жаңалық келгеннен кейін Янси Расселмен тағы бір кездесуді ұйымдастыруға тырысты, бірақ ол өзінің аргументтерін жазбаша түрде ұсынуға мәжбүр болды. Дойл Янсидің құлдықтың артықшылықтарын бүкіл әлемге, әсіресе Ұлыбританияға мақтап айту арқылы үлкен қателік жасағанын айтады. 24 тамызда "деп аталатын Конфедерациялық Штаттардың" өкілдеріне жолдаған жауабында Рассел бейтараптықты сақтау туралы бұрынғы шешімін қайталады. Сынаушылар Янси миссиясы АҚШ Сыртқы істер министрі Уильям Сьюардтың Ұлыбританияға деген қарсылығын немесе соғыстың Ұлыбританияға тигізер әсері туралы британдық алаңдаушылықты тиісті түрде пайдаланбағанын айтады. Тамыз айының соңында, басқа істеуге шамасы келмеген Янси отставкаға кетті, бірақ Трент оқиғасының салдарынан Янси оның орнын басатын Джеймс М. Мейсон мен Джон Слайделл (Дэвис президенті шілдеде Янсидің ниетін білмей таңдаған) 1862 жылғы қаңтарда келгенше кетпеді. Янси Трент оқиғасынан кейін Расселмен тағы бір кездесуге тырысты, бірақ Рассел делегацияға "біз олармен кез келген ресми байланысқа түсуден бас тартамыз" деп жауап берді. Янси бастапқыда миссиясына үмітпен қараса да, әңгімелердегі және британдық баспасөз беттеріндегі байқаулары оны құлдық мәселесінің ресми дипломатиялық мойындауға ең басты кедергі екеніне көндірді. Ол бауырына: "Құлдыққа қарсы көзқарас барлық жерде кең таралған. "Том ағаның қабірісі" оқылды және оған сенеді. Мен мұнда келмеуім керек еді. Мұндай нәрсе маған жарамайды. Мен осы адамдарды және олардың жолдарын жеткілікті түрде түсінбеймін".

Confederate President Jefferson Davis and Yancey met on February 18, 1861, as Davis was starting to put together the executive branch of the government. Yancey turned down a cabinet position, but indicated he would be interested in a diplomatic post. Don Doyle argues that Davis displayed "tone deafness" in appointing Yancey, who was "ignorant of the world" and himself realized that he was "wholly unsuited by experience and personality for diplomacy." However, Davis feared that Yancey would be a political opponent, and wanted him out of the country. On March 16, Yancey was formally appointed as the head of the diplomatic mission to England and France. Ambrose Dudley Mann and Pierre Adolphe Rost were also part of the mission; only Mann had any diplomatic experience. The delegation assembled in London at the end of April. Confederate Secretary of State Toombs's official instructions to Yancey were to convince Europe of the righteousness and legality of Southern secession, the viability of the militarily strong Confederacy, the value of cotton and virtually duty free trade, and the South's willingness to observe all treaty agreements in effect between Britain and the United States except for the portion of the Webster Ashburton Treaty requiring aid in combating the African slave trade. Above all, Yancey was to strive for diplomatic recognition. Hubbard argues that President Davis could not have selected "three less qualified Southern leaders". In contrast to Walther's favorable characterizations of Yancey's conduct, Hubbard stated that Yancey's conduct in England was "consistently impulsive, arrogant, [and] unreasonably demanding". Arriving in Britain just a few days ahead of the news about the attack on Fort Sumter, Yancey and his delegation met informally with British foreign secretary Lord John Russell on May 3 and 9. Yancey emphasized the points from his instructions and denied, upon being questioned by Russell, that there was any intent to reopen the slave trade. Russell was non committal, and on May 12, Queen Victoria announced British neutrality combined with recognition that a state of belligerency existed. After news arrived of the Confederate victory at Bull Run, Yancey attempted to arrange another meeting with Russell, but he was forced to present his arguments in writing. Doyle argues that Yancey blundered badly by extolling the benefits of slavery to the world in general and Britain in particular. In an August 24 response directed to the representatives "of the so styled Confederate States of America", Russell merely reiterated the previous determination to remain neutral. Critics maintain that the Yancey mission failed to adequately exploit openings presented by U. S. Secretary of State William Seward's antagonist attitude towards Great Britain or to address British concerns concerning the effect of the war on Great Britain. In late August, with little else to do, Yancey submitted his resignation but, due to the events of the Trent Affair, Yancey did not leave until his replacements, James M. Mason and John Slidell (selected by President Davis in July before he was aware of Yancey's intent), arrived in January 1862. Yancey did make one further attempt to meet with Russell in the wake of the Trent affair, but Russell replied to the delegation that "we must decline to enter into any official communication with them." While Yancey was originally optimistic about his mission, his observations in conversations and in the British papers forced him to conclude that the slavery issue was the primary obstacle to formal diplomatic recognition. He told his brother, "Anti slavery sentiment is universal. Uncle Tom's Cabin has been read and believed I ought never to have come here. This kind of thing does not suit me. I do not understand these people or their ways well enough."

Конфедерация Сенаты

Англияда болғанда Янси Конфедерация Сенатына сайланды. Одақ блокадасының салдарынан үйіне оралғанда, ол Техас және Луизиана шекарасының жанындағы Сабина асуына қонды. Ричмондқа жол тартқанда ол Нью-Орлеанда тоқтады, онда ол Еуропаның құлдық мәселесі бойынша Конфедерацияға немқұрайлы қарағанын айтып, қайғырып: «Біз шетелден ешқандай көмек күте алмаймыз. Біз тек өзімізге ғана сенуіміз керек», – деді. 1862 жылдың 28 наурызынан 1863 жылдың 1 мамырына дейін Янси Конфедерация Конгресінің үш сессиясында қызмет етті. Ол онда 1862 жылдың 16 сәуіріндегі Конфедерацияның әскери шақыру заңын ойсырап қолдады, бірақ көптеген штаттардың шақырудан босатылуына, сондай-ақ әрбір жиырма құлға бір бақылаушы босатылуына мүмкіндік берді, бұл шамамен 30 000 адамды қамтыды. Ол Конгрестің құпия, жазылмаған сессияларын шамадан тыс пайдалануға қарсы болды және жалпы ұлттық соғыс билігін жүзеге асыру және федералдық Конфедерация үкіметінің жабдықтауларды және құлдарды тартып алуына қатысты штаттардың құқықтарын қорғады. Әскери мәселелерде Янси Конгреске генерал Брэкстон Брэггтің Конфедерация сарбаздарын сотсыз өлім жазасына кесуі туралы есептерді ұсынды, Вирджинияда 29 бригадир генерал болғанын, ал Алабамада тек төртеуін сұрады, армиядағы маскүнемдікті айыптаған резолюция ұсынды және Дэвистің Транс-Миссисипи аймағының әскери басқаруына қатысты шағымдарды есепке алуын талап етті. Янси бірте-бірте президент Дэвистің саясатына қанағаттанбады, бірақ ол Дэвистің ең радикальды сыншыларының бірі емес еді. Олардың арадағы келіспеушіліктер 1863 жылдың мамырынан кейін алмасылған хаттар сериясында күшейді, бірақ ешқандай нақты шешімге қол жеткізілмеді. Конгресте Янси және 1856 жылы бұрын қақтығысқан Джорджиялық Бенджамин Хилл Конфедерация Жоғарғы сотын құруға бағытталған заң жобасы бойынша келіспеушіліктері физикалық төбелесге ұласты. Хилл Янсидің басына шыныдан жасалған сия қабын соғып, оны үстелден құлатып, Сенат еденіне түсірді. Конфедерация Конгресінде Хиллдің Янсиге жасаған физикалық шабуылы бірнеше ай бойы құпия сақталды, ал кейіннен жүргізілген тергеуде Хилл емес, Янси кінәлі деп танылды. Янси 1863 жылдың мамырында Конгресс аяқталғаннан кейін Алабамаға оралды. Маусымның соңында Янси Конфедерация Конгресінде Хиллдің шабуылынан алған жарақатынан қатты ауырып, бірақ президент Дэвис және басқалармен хат алмасуын жалғастырды. Соңында 1863 жылдың 27 шілдесінде 48 жасында Янси бүйрек ауруынан қайтыс болды. 1863 жылдың 29 шілдесінде Янсидің қосылуы Монтгомери қаласын тоқтатты, ол түпнұсқа Конфедерация Капитолінің жанындағы Goat Hill-дегі Oakwood зиратына жерленді.

While still in England, Yancey was elected to the Confederate Senate. His return home, because of the Union blockade, found him landing at the Sabine Pass near the Texas and Louisiana border. On his way to Richmond, he stopped in New Orleans, where he made a public speech lamenting the fact that Europe looked down on the Confederacy over the issue of slavery, stating, "We cannot look for any sympathy or help from abroad. We must rely on ourselves alone." From March 28, 1862, until May 1, 1863, Yancey served in three sessions of the Confederate Congress. While there, he reluctantly supported the Confederate Conscription Act of April 16, 1862, but was instrumental in allowing many state exemptions to the draft as well as the unpopular exemption for one overseer for every twenty slaves, an exemption that applied to about 30,000 men. He unsuccessfully argued against the excessive use of secret, unrecorded sessions of Congress and generally pursued a states' rights position in regard to the exercise of national war powers in general and impressment of supplies and slaves by the federal Confederate government in particular. On military matters, Yancey wanted details provided to Congress on reports of execution without trials of Confederate soldiers by General Braxton Bragg, questioned the reasons Virginia had 29 brigadier generals while Alabama only had four, authored a resolution condemning drunkenness within the army, and joined in demands that Davis account for complaints on the military administration of the Trans Mississippi District. Yancey gradually ran afoul of President Davis on matters of policy, although he was not one of Davis's most extreme critics. Their differences accelerated in a series of letters exchanged after May 1863, and no final resolution was reached. In Congress, Yancey and Benjamin Hill of Georgia, who had previously clashed in 1856, had their differences over a bill intended to create the Confederate Supreme Court erupt into physical violence. Hill hit Yancey in the head with a glass inkstand, knocking Yancey over a desk and onto the floor of the Senate. The physical attack on Yancey by Hill within the Confederate Congress was kept secret for months, and in the ensuing investigation it was Yancey, not Hill, who was censured. Yancey returned to Alabama in May 1863, before Congress had adjourned. By the end of June, Yancey was extremely ill from his injures received during the attack by Hill in the Confederate Congress, but he still continued his correspondence with President Davis and others. Finally, on July 27, 1863, at age 48, Yancey died of kidney disease. Yancey's funeral on July 29, 1863, brought the city of Montgomery to a standstill, and he was buried at Oakwood Cemetery on Goat Hill near the original Confederate Capitol.