Кіріспе

Ричард Генри Попкин (1923 жылғы 27 желтоқсан – 2005 жылғы 14 сәуір) – ағартушылық философиясы тарихы және ерте заманауи догматизмге қарсылықты зерттеген американдық ғалым-философ. Оның 1960 жылғы «Эразмнан Декартқа дейінгі күмәнділік тарихы» атты еңбегі XVII ғасырдағы Батыс ой-санасына бұрын белгісіз болған ықпалды, яғни Секст Эмпириктың пиррондық күмәнділігін таныстырды. Сонымен қатар, Попкин христиандық мыңжылдық және еврей мессиандығы саласындағы халықаралық деңгейде танымал ғалым болды.

Өмір

Ричард Попкин Манхэттенде жазушы Зелда Попкин мен оның күйеуі Луис Попкиннің отбасында дүниеге келді. Олар шағын жарнамалық фирманы бірге басқарды. 1950 жылы ол Колумбия университетінде бакалавр және докторлық дәрежесін алды. Ол АҚШ университеттерінде, оның ішінде Коннектикут университеті, Айова университеті, Харви Мадд колледжі, Сан-Диегодағы Калифорния университеті, Сент-Луистегі Вашингтон университеті және Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде оқытты. Ол Калифорния Беркли университетінде, Брандейс университетінде, Дьюк университетінде, Эмори университетінде, Тель-Авив университетінде қонақ профессор, ал Нью-Йорк қалалық университетінде ерекше профессор болды. Попкин Идеялар тарихының халықаралық мұрағатының негізін қалаушы және директоры болды. Оның наградаларының арасында Колумбия университетінің Николас Мюррей Батлер медалі және Америка өнер және ғылым академиясының мүшелігі бар. Ол «Философия тарихы журналының» президенті және құрылтайшы редакторы болды. Ричард Попкин өмірінің соңғы жылдарын Калифорния штатының Пасифик-Палисадес қаласында өткізді. 2005 жылдың сәуір айында Лос-Анджелесте өкпе эмфиземасынан қайтыс болды. Оның құжаттары UCLA Уильям Эндрюс Кларк мемориалдық кітапханасында сақтаулы.

Отбасы

Попкиннің 1944 жылы үйленген Джульетта (туған Гринстоун, 1924–2015) және олардың үш баласының екеуі – тарихшы Джереми Попкин (1948 жылы туған) мен кіші қызы Сьюзан Попкин (1961 жылы туған) одан қалды. Маргарет Попкин (1950–2005) – белгілі азаматтық құқық қорғаушы заңгер және белсенді, әсіресе 1980 жылдардағы азаматтық соғыс кезінде Сальвадордағы жұмысымен танымал болды.

Шығармалары

Попкин философия бойынша көптеген оқулықтар жариялады, олардың кейбіреулерін Аврум Строллмен бірге жазды. Ол Пьер Бэйльдің «Тарихи және сын тұрғысынан қарастырылған сөздігі» (1965) жинағының редакторы және аудармашысы болды. Оның соңғы кітабы – «Христиандыққа қарсы пікірлер» (2007), оны оның ұлы Джереми оның қазасынан кейін аяқтады. Попкин екі автобиографиялық еңбек жариялады: «Интеллектуалды автобиография: Бар кемшіліктерімен» – «Қазіргі философиядағы скептикалық тәсіл» атты жинақта, Ричард Х. Попкиннің құрметіне арналған мақалалар, 1988, 103–149 беттер, және оның жалғасы: «Кіріспе: Бар кемшіліктерімен» 2-бөлім, «Барлығы байланысты: Ричард Х. Попкинмен конференцияда». Оған құрметпен жазылған мақалалар, 1999, XI–LXXVI беттер. Философиялық еңбектерінен өзге, ол Джон Ф. Кеннединің қазасын зерттеп, Уоррен комиссиясының бір ғана атқыш болды деген тұжырымын күмәнден шығарған «Екінші Освальд» (1966) атты кітап жазды. Попкиннің теориясы бойынша, Ли Харви Освальдқа ұқсайтын адам Кеннедиді өлтірген нақты қылмыскер болды.

Жазушылық еңбектері

Савонароладан Бейлге дейінгі скептицизм тарихы. Үшінші кеңейтілген басылым, Оксфорд университетінің баспасы, 2003. (Алдыңғы басылымдар: Эразмнан Декартқа дейінгі скептицизм тарихы, Ассен: Ван Горкум, 1960 ж. және Эразмнан Спинозаға дейінгі скептицизм тарихы, Калифорния университетінің баспасы, 1979 ж.). Ричард А. Уотсон мен Джеймс Э. Форс редакциялаған «Пирондыққа дейінгі жол», Остин Хилл Пресс, 1980 (қайта басылым: Индианаполис: Хакетт, 1993). Ішінде: Хьюмнің расизмін қайта қарастыру, 64–75 беттер. Исаак Ла Пейрер (1596–1676): Өмірі, еңбегі және ықпалы, Лейден: Брилл, 1987. XVII ғасыр ой-санасындағы үшінші күш, Лейден: Брилл, 1992. Мақалалар жинағы. Спиноза (Бір дүниелік философтар), 2004. Христиандыққа қарсы пікір талас. Рабби Исаак бен Абрахам Трокийдің классикалық аргументтері бойынша 400 жылдық дебат, Амхерст, Н.Й.: Гуманити Букс, 2007. Дэвид С. Кацпен: Мессиандық революция. Екінші мыңжылдықтың соңына дейінгі радикалды діни саясат, Хилл және Ван, 2000. Аврум Строллмен: Философияны жеңілдету, Даблдей (Жеңіл кітаптар), Нью-Йорк, 1956. Аврум Строллмен: Философияға кіріспе, Нью-Йорк: Холт, Ринехарт және Уинстон, 1961, (екінші басылым 1972, үшінші түзетілген басылым 1979). Аврум Строллмен бірге: Философия және адам рухы. Ғылыми кіріспе, Нью-Йорк: Холт, Ринехарт және Уинстон, 1973. Аврум Строллмен бірге: Баршаға арналған скептикалық философия, Амхерст, Н.Й.: Прометей кітаптары, 2002.

Өңдеу жұмыстары

"16 және 17 ғасырлар философиясы", Нью-Йорк: "Free Press", 1966. Философия тарихындағы скептицизм. Панамерикалық диалог, Дордрехт: Клювер, 1996. Батыс философиясының Колумбия тарихы, Колумбия университетінің баспасы, 1999. Сильвия Берти және Франсуаза Чарльз Даубертпен, Хетеродоксия, Спинозизм және 18 ғасырдың басындағы Еуропадағы еркін ой. "Үш алдамшы туралы трактат" зерттеулері, Дордрехт: Клювер, 1996. Эллисон П. Кудерт және Гордон М. Вайнермен, Лейбниц, мистицизм және дін, Дордрехт: Клювер, 1998. Джеймс Э. Форспен, Исаак Ньютонның теологиясының контексі, табиғаты және ықпалы туралы мақалалар, Дордрехт: Клювер, 1990. Джеймс Э. Форспен, Табиғат және Киелі кітаптар. Табиғи философия, теология және Киелі кітаптарды сынау туралы соңғы мақалалар Спинозаның Голландиясы және Ньютонның Британ аралдарындағы дәуірінде, Дордрехт: Клювер, 1994. Джеймс Э. Форспен, Ньютон және дін. Контекст, табиғат және ықпал, Дордрехт: Клювер, 1999. Йосеф Каплан және Генри Мешуланмен, Менасе Бен Израиль және оның әлемі, Лейден: Брилл, 1989. Дональд Р. Келлимен, Ренессанстан Ағартушылыққа дейінгі білімнің формалары, Дордрехт: Клювер, 1991. Хосе Р. Майя Нетомен, Ренессанс және пост-ренессанс ойдағы скептицизм. Жаңа түсіндірулер, Амхерст, Нью-Йорк: Гуманитарлық кітаптар, 2004. Жозе Р. Майя Нетомен, Скептицизм: Антология, Прометей кітаптары, 2007. Мартин Мулсоумен, Ертедегі қазіргі Еуропадағы яһуди дініне жасырын кірулер, Лейден: Брилл, 2004. Езекиел де Оласомен, Георгио Тонеллимен, Ағартушылықтағы скептицизм, Дордрехт: Клювер, 1997. Джереми Д. Попкинмен, Грегуар аббат және оның әлемі, Дордрехт: Клювер, 2000. Чарльз Б. Шмиттпен, Ренессанстан Ағартушылыққа дейінгі скептицизм, Висбаден: О. Харрассович, 1987. Майкл Зигнермен, Спинозаның ең алғашқы жариялануы? Маргарет Феллдің "Жүдектер арасында Ыбырайым ұрпағына сүйіспеншілікпен сәлемдесу", "Жер бетінде қай жерде болса да, олар шашырап жатыр", Ассен: Ван Горкум, 1987. Оқулық, Нью-Йорк: Холт, Ринехарт және Уинстон, 1984. Аржо Вандерягтпен, 17 және 18 ғасырлардағы скептицизм және дінсіздік, Лейден: Брилл, 1993. Гордон М. Вайнермен, еврей христиандары және христиан яһудилері. Ренессанстан Ағартушылыққа дейін, Дордрехт: Клювер, 1994. Йохан ван дер Зандемен, 1800 жыл шамасындағы скептикалық дәстүр. Философиядағы скептицизм, ғылым және қоғам, Дордрехт: Клювер, 1998. Мыңжылдық және Мессиандық ертедегі заманауи мәдениетте (4 томдық), Дордрехт: Клювер. 1-том: Мэтт Голдиш және Р. Х. Попкин (ред.). Ертедегі әлемдегі еврей мессиандығы, 2001. 2-том: Карл Коттман (ред.). Католик мыңжылдықтары: Савонароладан Грегуар аббатқа дейін, 2001. 3-том: Джеймс Э. Форс және Р. Х. Попкин (ред.). Мыңжылдықтар кезеңі: 17 және 18 ғасырлардағы ғылым, саясат және күнделікті ағылшын-американдық өмірдің мыңжылдықтар контексі, 2001. 4-том: Джон Кристиан Лорсен және Р. Х. Попкин (ред.). Континенттік мыңжылдықтар: протестанттар, католиктер, еретиктер, 2001.

Академиялық емес шығармалар

Екінші Освальд. "Авон Букс" (1966). (электрондық кітап).

Р. Х. Попкиннің құрметіне арналған очерктер

Ричард А. Уотсон мен Джеймс Э. Форс (ред.), Қазіргі философиядағы скептикалық тәсіл. Ричард Х. Попкиннің құрметіне арналған мақалалар, Дордрехт: Мартинус Нихофф, 1988. Джереми Д. Попкин (ред.), Ричард Попкиннің мұрасы, Дордрехт: Спрингер, 2008. Джеймс Э. Форс пен Дэвид С. Кац (ред.), «Барлығы байланысты». Ричард Х. Попкинмен конференция: Оның құрметіне арналған мақалалар, Лейден: Брилл, 1999. Жозе Раймундо Майя Нето, Джанни Паганини, Джон Кристиан Лорсен (ред.), Қазіргі замандағы скептицизм. Ричард Попкиннің еңбегіне сүйене отырып, Лейден: Брилл, 2009.