Кіріспе

Жапондық автор (1947–2016)

Сатоко Цусима (30 наурыз 1947 – 18 ақпан 2016), қаламымен Юко Цусима (津島 佑子 Tsushima Yūko) деп танылған, жапондық көркем әдебиетші, эссеші және сыншы. Цусима мансабында Жапонияның ең беделді әдеби сыйлықтарының көптегенін жеңіп алды, оның ішінде Идзуми Кёка әдебиет сыйлығы, Нома әдебиеттік жаңа есім сыйлығы, Нома әдебиет сыйлығы, Йомиури сыйлығы және Танизаки сыйлығы бар. "Нью-Йорк Таймс" Цусиманы "өзінің буынының ең маңызды жазушыларының бірі" деп атады. Оның туындылары оннан астам тілге аударылған.

Ерте өмір

Цусима Токионың Митака қаласында, әйгілі жазушы Осаму Дазай мен қыздар мектебінің мұғалімі Мичико Ишихараның үшінші баласы (екі қыздың кішісі) ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Цусима бір жаста болғанда өзіне-өзі қол жұмсады; ол кейіннен осы оқиғаның салдарынан "Сулы әлем" атты әңгімесін жазды.

Мансап

Ширайури әйелдер университетінде оқып жүргенде ол өзінің алғашқы көркем туындысын жариялады. 24 жасында ол өзінің алғашқы әңгімелер жинағын "Карнавал" (Шанику сай) деп атады. Көп шығарма жазатын автор, ол бірнеше әдеби сыйлықтың иегері атанды. 1972 жылы оның "Түлкімен жүкті" (Kitsune wo haramu) әңгімесі Акутагава сыйлығына ие болды, бірақ екінші орынды алды. 1977 жылы "Куса но Фусидо" (Шөптің жатын бөлмесі) үшін Идзуми Кёка әдебиет сыйлығымен, ал 1979 жылы "Хикари но риобун" (Жарық жері) үшін бірінші Noma әдеби жаңа есім сыйлығымен марапатталды. 1983 жылы "Данмари ичи" ("Сайқын саудагерлер") атты әңгімесі үшін Кавабата Ясунари әдебиет сыйлығын, ал 1986 жылы "Йору но хикари ни оварете" ("Түннің жарығымен керулі") романы үшін "Йомиури" сыйлығын жеңіп алды. 1998 жылы "Hi no yama – yamazaruki" (От тауы: жабайы маймыл туралы естеліктер) романы үшін 34-ші Танизаки сыйлығымен және 51-ші Нома әдеби сыйлығымен марапатталды.

Жазу стилі

Цусиманың шығармашылығы көбінесе феминистік деп сипатталады, бірақ ол өзінің туындыларына осы атауды қолданған жоқ. Оның жазулары көбінесе әйелдер сияқты, қоғамдық және отбасылық қысымға қарсы өз өмірінің бағын өздеріне қайтаруға күресіп жатқан шеттетілген адамдардың өмірін зерттейді. Ол Теннеси Уильямсты әдеби үлгі ретінде атады. Замандастарының көпшілігі әйелдер туралы жазғанда ядролық отбасыға ден қойғаннан өзгеше, Цусима отбасы мүшелері тастап кеткен әйелдер туралы жазды. Оның көптеген әңгімелері, соның ішінде жалғыз ана ретінде өзінің жеке тәжірибесінен алынғандары, тастап кетудің қалғандарға тигізетін психологиялық әсеріне назар аударады.