Эдвард Дэвид Тауссиг: Американдық теңізшісі және Гуам губернаторы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің контр-адмиралы (1847–1921)

Эдвард Дэвид Тауссиг (20 қараша 1847 – 29 қаңтар 1921) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің контр-адмиралы және көптеген наградалармен марапатталған офицер. Ол испан-американ соғысынан кейін Уэйк аралын алғаш болып иеленгенімен, сондай-ақ Испанияның Гуам губернаторының Гуамды Құрама Штаттарға бергенін қабылдауымен есімдері тарихқа енген. Испания шарт бойынша 300 жылға жуық колониялық үкімділіктен кейін Гуамды АҚШ-қа өткізген. Тауссиг қысқа мерзімге Гуам губернаторы қызметін атқарды. Ол АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірген төрт буындық әулеттің алғашқы өкілі болды, оның ішінде ұлы вице-адмирал Джозеф К. Тауссиг (1877–1947), немересі капитан Джозеф К. Тауссиг кіші (1920–1999) және шөбересі капитан Джозеф К. Тауссиг (USMC, 1945 жылдан бері).

Теңіздегі алғашқы қызмет

Тауссиг Миссури штатының Сент-Луис қаласында жүн брокері Чарльз бен оның әйелі Аннаның (Абелес) ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы яһуди дінінде болған, бірақ ол унитариан шіркеуінде тәрбиеленді. Азамат соғысы кезінде ол АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылданды және 1863 жылдың 23 шілдесінде оқуға түсті. Келесі төрт жылда ол «Македония» кемесінде қызмет етті. 1867 жылдың маусымында академияны бітірген соң, 1867 жылдың шілдесінен желтоқсанына дейін «Миннесота» бу фрегатында, ал кейін 1868 жылдың қаңтарынан 1870 жылдың сәуіріне дейін «Ватери», «Поухатан», «Онвард» және «Ресака» кемелерінде қызмет етті. 1868 жылдың 18 желтоқсанында ол теңізші прапорщигі болып тағайындалды. Оның теңіздегі алғашқы қызметі ең ерекшесі – 1868 жылдың 13 тамызында Арикада (кейіннен Перудің бір бөлігі) цунами кемесін құрлық ішіне шалқалатқанда «Ватери» канонерлік қайығында мичман болып қызмет етуі. Ол осы оқиғада көрсеткен ерлігі үшін марапатталды.

1870-1890 жылдардағы қызмет

1870 жылы 21 наурызда мастерге, ал 1872 жылы 1 қаңтарда лейтенантқа көтерілді. 1870 және 1880 жылдары Тауссиг бірнеше жағалау станциялары мен кемелерде қызмет етті: «Наррагансетт», Тынық мұхиты эскадрильясы (1870 жылдың қазаны – 1873 жылдың қыркүйегі); Ньюпорт торпеда станциясы (1874 жылдың маусымы – қазаны); Гидрографиялық кеңсе, Вашингтон, Д.К. (1874 жылдың қазаны – желтоқсаны); Панама зерттеу экспедициясы (1875 жылдың қаңтары – сәуірі); арнайы міндет, Вашингтон, Д.К., Навигация бюросы (1875 жылдың мамыры – қазаны); «Релиф» кемесін қабылдау командашысы, Вашингтон, Д.К. (1875 жылдың қыркүйегі); уақытша міндеттеме, Вашингтон әскери-теңіз кемесі (1875 жылдың қазаны – 1876 жылдың сәуірі); «Джуниата», Балтимор және Норфолк әскери-теңіз кемесі (1876 жылдың сәуірі – қыркүйегі); оқу кемесі «Монгогахела» (1876 жылдың қыркүйегі – 1877 жылдың ақпаны); «Трентон», Еуропалық эскадрильяның флагманы, және «Констеллейшн», Еуропалық станциядағы арнайы қызмет (1877 жылдың ақпаны – 1880 жылдың қаңтары); АҚШ Әскери-теңіз академиясы (1880 жылдың маусымы – 1883 жылдың сәуірі); АҚШ Жағалау және геодезиялық қызметінде міндет, «МакАртур» және «Хасслер» зерттеу кемелерінің командирі (1883 жылдың мамыры – 1886 жылдың тамызы); оқу кемесі «Джеймстаун» (1886 жылдың қыркүйегі – 1887 жылдың желтоқсаны); және Навигация бюросы, Вашингтон, Д.К. (1887 жылдың желтоқсаны – 1890 жылдың желтоқсаны). 1890 жылдың желтоқсаны мен 1894 жылдың сәуірі аралығында Теңіз департаментіндегі арнайы міндеттері кезінде Тауссиг Колумбиялық көрмедегі теңіз флотының көрмесін ұйымдастыруға қатысты, соның ішінде толық көлемдегі «Иллинойс» соғыс кемесінің макетін жасады, онда ол бас офицер болып жұмыс істеді, 1892 жылдың 19 маусымында лейтенант-коммандер болып тағайындалғаннан кейін. Содан кейін ол Атланта, Солтүстік Атлантика эскадрильясының бас офицері (1894 жылдың сәуірі – 1895 жылдың қыркүйегі); Филадельфиядағы «Ричмонд» кемесін қабылдау бас офицері (1895 жылдың қазаны – 1896 жылдың ақпаны); «Монаднок», Тынық мұхиты эскадрильясының бас офицері (1896 жылдың ақпаны – қыркүйегі); Гидрографиялық кеңсе, Вашингтон, Д.К. (1896 жылдың қыркүйегі – желтоқсаны); АҚШ Жағалау және геодезиялық қызметінің гидрографиялық инспекторы, Вашингтон, Д.К. (1896 жылдың желтоқсаны – 1897 жылдың тамызы); «Блейк» жағалау зерттеу кемесі (1897 жылдың тамызы – 1898 жылдың мамыры); және Норфолк әскери-теңіз кемесі (1898 жылдың маусымы – шілдесі).

Promoted to master on 21 March 1870 and to lieutenant on 1 January 1872, during the 1870s and 1880s, Taussig was stationed at a number of shore stations and ships: Narragansett, Pacific Squadron (October 1870 September 1873); Newport Torpedo Station, (June–October 1874); Hydrographic Office, Washington, D. C. (October December 1874); Panama Survey Expedition (January April 1875); special duty, Bureau of Navigation, Washington, D. C. (May–October 1875); commander, receiving ship Relief, Washington, D. C. (September 1875); Temporary duty assignment Washington Navy Yard (October 1875 April 1876); Juniata, Baltimore and Norfolk Navy Yard (April September 1876); training ship Monongahela (September 1876 February 1877); Trenton, flagship of the European Squadron, and Constellation, special service European Station (February 1877 January 1880); U. S. Naval Academy (June 1880 April 1883); United States Coast and Geodetic Survey duty, commanding the survey steamers McArthur and Hassler (May 1883 August 1886); training ship Jamestown (September 1886 December 1887); and Bureau of Navigation, Washington, D. C. (December 1887 December 1890). During special duty, Navy Department, Washington, D. C. (December 1890 April 1894) Taussig was involved in managing the navy's exhibit at the Columbian Exposition, including the full size mock up battleship Illinois, where he was executive officer, following his promotion to lieutenant commander on 19 June 1892. Thereafter, his assignments were executive officer, Atlanta, North Atlantic Squadron (April 1894 September 1895); executive officer, receiving ship Richmond, Philadelphia Navy Yard (October 1895 February 1896); executive officer, Monadnock, Pacific Squadron (February September 1896); Hydrographic Office, Washington, D. C. (September December 1896); hydrographic inspector, United States Coast and Geodetic Survey, Washington, D. C. (December 1896 August 1897); coast survey steamer Blake (August 1897 May 1898); and Norfolk Navy Yard (June July 1898).

Уэйк аралы, Гуам және филиппиндік-американ соғысы

1898 жылдың 10 тамызында командир шеніне көтерілді, оның алғашқы міндеті – 18 қыркүйекте Сан-Францискодан Гавайи, Гуам және Азия эскадрильясымен қызмет ету үшін шыққан «Беннингтон» канонерлік қайығының командирі болу еді. «Беннингтон» 1898 жылдың 27 қыркүйегінде Гавайиге жетті және келесі үш айды жергілікті суларда жұмыс істеп, Перл-Харборды қоса алғанда, зерттеулер жүргізумен өткізді. Сол жылдың желтоқсанында Тауссигке Уэйк аралына барып, оны АҚШ-қа қоса алу жөнінде бұйрық берілді. Он күндік сапардан кейін ол 1899 жылдың 17 қаңтарында аралға ресми түрде иелік ету үшін келді. Сағат 13:00-де флагшток орнатылды, ал екі қатарда ақ киім киген теңізшілермен Тауссиг аралдың басқа елдің иелігінде емес екеніне куәлік ету үшін барлығын шақырды және оны АҚШ-тың иелігі деп жариялады. Тауссиг энсинг Веттенгеллдің американдық туды көтеруін бұйырды, ал тудың мачтасына жеткенде «Беннингтон» 21 зеңбірекпен салют берді. Ол кезде президент Уильям МакКинлидің Уэйк аралын АҚШ-тың иелігі деп жариялауы күмәнді көрінді; алайда, аралды талап ететін басқа ел болған жоқ және жергілікті тұрғындар да болмады. Уэйк аралы негізінен Гавайи мен Филиппин арасындағы кабель станциясы ретінде стратегиялық маңызы үшін алынды. 17 қаңтар 1899 жылдың сағат 17:35-те Уэйк аралынан шығып, «Беннингтон» 23 қаңтар 1899 жылға қарай Гуамға келді. Бұрын аралды 1898 жылдың 21 маусымында «Чарльстонның» капитаны Генри Гласс басып алған, ол аумақты басқаруға америкалық азамат Франсиско Портусак Мартинесті қалдырған. Капитан Гласс Гуамдағы жалғыз америкалық Мартинеске «басқа офицерлер немесе әскери кемелер Гуамға келгенше аралды сақтауға» кеңес берген. Бұл туралы АҚШ Әскери-теңіз күштері растамаса да, көпшілік бұл шындық деп санайды. Мартинес Хосе Систо, аралдағы ең жоғары дәрежелі испандық шенеунік, содан кейін Венансио Роберто басшылығымен американдық емес басшылықтың пайдасына қызметтен алынды, олардың әрқайсысы басқару құқығы үшін бәсекелестік талаптар қойды. Венансио Робертоның талабын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Брутус» кемесінің командирі, лейтенант-коммандер Винсендон Л. Коттман Систоның пайдасына жоққа шығарды, ол 1899 жылдың Жаңа жылында Испан-американ соғысынан АҚШ-қа қайтып келе жатқанда Гуамға келген. Алайда Систоның билігі ұзаққа созылмады. 1 ақпанда Систо Гуамның үкіметтік және әкімшілік істерін Тауссиг пен Коттманға тапсырды. «Беннингтоннан» берілген 21 зеңбірекпен салютпен аяқталған рәсімде американдық ту Губернатор сарайының үстіне көтерілді, бұл Гуамның 300 жылдық испандық отарлық империяның құрамында болуына формальды түрде нүкте қойды. Гуамдағы аз уақытында командир Тауссиг Гуам істерін әскери-теңіз күштерінің бақылауында жүргізу жөніндегі бұйрықпен 1899 жылдың шілдесінде лейтенант Луис А. Кайзер келгенге дейін жалғасқан уақытша үкіметтің жергілікті кеңес жүйесін құрды. Тауссиг сонымен қатар сигнал станцияларын құруды және портты зерттеуді бақылады. 1899 жылдың 15 сәуірінде адмирал Джордж Дьюи Вашингтондағы Әскери-теңіз департаментіне телеграмма жіберді: «Уилинг Гуамнан алты күн бұрын келді. Тыныштық пен тәртіп орнатылған. Америкалықтармен достық қарым-қатынас. Тауссиг құрған жергілікті үкімет жақсы жұмыс істеп жатыр. Жергілікті сарбаздар – жақсы жаттығудан өткен әскерлер. Гуамдағы «Наншан» (АҚШ теңіз көлігі)». Гуамнан 1899 жылдың ақпан айының ортасында шығып, командир Тауссиг пен «Беннингтон» Манилаға қарай жалғасты, онда кеме 1899 жылдың 22 ақпанында Филиппин-Америка соғысы кезінде армияның науқандарына қолдау көрсету миссиясымен келді, негізінен патрульдеу және сүйемелдеу міндеттерін орындады. 1899 жылдың тамызында Тауссиг Азия станциясының командирі контр-адмирал Джон С. Уотсонның бұйрығымен «Беннингтонның» командирлігінен босатылды, себебі Тауссиг Маниладегі штаб-жиналысында науқан жоспарларына қатысты көзқарастарына қарсылық білдірген. Баспасөз хабарларына сәйкес, Уотсон Тауссигтің ауызша қарсылығына наразылық білдірді, содан кейін екеуінің арасында қызу дау туды. «Солас» атты госпитальдық кемемен Сан-Францискоға оралғаннан кейін, командир Тауссиг тергеу сұрады. Ол 1899 жылдың қазанынан 1900 жылдың сәуіріне дейін Орегон штатындағы Портлендте АҚШ маяк басқармасының 13-ші аудан инспекторы қызметін атқарды. Алайда, командир Тауссигтің әділдікке қол жеткізуі ұзаққа соқпады, өйткені 1900 жылдың наурыз айында Уотсонның өзінің командасындағы офицерлермен және Навигация бюросымен Уотсонның Ц.С. Корнуоллды өзінің орынбасары етіп таңдауына қатысты жанжал туралы ақпарат жарияланды, бұл бюро мақұлдамады. Денсаулығына байланысты Уотсон 1900 жылдың наурыз айында контр-адмирал Джордж С. Реми оны алмастыратыны туралы хабарландырудан бірнеше ай бұрын жеке түрде командирліктен алынды. Уотсон 1900 жылдың сәуір айында «Балтимор» жеңіл крейсерінде үйіне қайтты, сол айда командир Тауссигтің маяк инспекторы қызметі аяқталды.

Promoted to the rank of commander on 10 August 1898, his first command was the gunboat Bennington, which departed San Francisco on 18 September bound for Hawaii, Guam and duty with the Asiatic Squadron, in the aftermath of the 12 August 1898 Spanish–American War armistice. Bennington arrived in Hawaii on 27 September 1898 and spent the next three months operating in local waters and conducting surveys, including Pearl Harbor. In December of that year, Taussig was given orders to proceed to Wake Island and claim it for the United States. After ten days passage from Honolulu, he arrived to formally claim the island on 17 January 1899. At one p. m. a flagstaff was placed, and with sailors in dress whites forming two ranks, Taussig called all to witness that the island was not in the possession of any other nation and declared it in possession of the United States. Taussig ordered the American flag raised by Ensign Wettengell and Bennington gave a 21 gun salute when the flag reached the truck. At the time President William McKinley ordering that Wake Island be claimed as a U. S. possession was seen as questionable; however, no other nation had claimed the island and there was no native population. Wake Island was primarily taken for its strategic value as a cable station, midway between Hawaii and the Philippines. Departing from Wake Island at 5:35 p. m. on 17 January 1899, Bennington arrived at Guam on 23 January 1899. The island previously had been captured on 21 June 1898 by Captain Henry Glass of the Charleston who had left Francisco Portusach Martínez, an American civilian, in charge of the territory. Captain Glass is reported to have told Martínez, the only American on Guam, to "take care of the island until some other officers or man of war might reach Guam." Although this has never been confirmed by the U. S. Navy, it was widely believed to be true. Martínez had been deposed in favor of non American leadership under José Sisto, the highest ranking Spanish civil official in the island, and then Venancio Roberto, each laying competing claims to governance. Venancio Roberto's claim was rebuked in favor of Sisto by Lieutenant Commander Vincendon L. Cottman, commander of the U. S. Navy collier Brutus that had arrived at Guam on New Year's Day 1899 en route back to the U. S from the Spanish–American War. However Sisto's authority was short lived. On February 1, Sisto officially relinquished control of the governmental and administrative affairs of Guam to Taussig and Cottman. The American flag was raised over the Governor's Palace in a ceremony that ended with a 21 gun salute from the Bennington, formally ending nearly 300 years of Guam being part of the Spanish colonial empire. In his short time on Guam, Commander Taussig set up a local council system of temporary government which lasted until the arrival of Lieutenant Louis A. Kaiser in July 1899 under orders to conduct navy surveillance of affairs of Guam. Taussig also supervised the establishment of signal stations and a port survey. On April 15, 1899, Admiral George Dewey cabled the Navy Department in Washington, "Wheeling arrived six days from Guam. Quiet and order there. Most friendly to Americans. Native Government established by Taussig working well. Native soldiers fine body of men. Nanshan (United States Naval Transport) in Guam." Departing Guam in mid February 1899, Commander Taussig and Bennington continued on to Manila, where the ship arrived on 22 February 1899 with the mission of supporting the Army's campaigns during the Philippine–American War primarily with patrol and escort duty. In August 1899, Taussig was summarily relieved of command of the Bennington and ordered home by Rear Admiral John C. Watson, commander of the Asiatic Station, following Taussig's dissent from the latter's views concerning campaign plans that were voiced at a staff conference in Manila. According to press reports, Watson resented Taussig's verbal opposition, and a heated argument between the two ensued. Following his return to San Francisco on the hospital ship, Solace, Commander Taussig requested an investigation. He was assigned to duty with the United States Lighthouse Board as 13th District Inspector in Portland, Oregon, from October 1899 to April 1900. However, Commander Taussig did not have to wait long for vindication, when in March 1900, public accounts surfaced of Watson's friction with officers under his command and with the Bureau of Navigation over Watson's choice of Commander C. C. Cornwall as his executive officer, which the bureau disapproved. Due to health reasons, Watson was himself privately relieved of command months before the public announcement in March 1900 that he was to be relieved by Rear Admiral George C. Remey. Watson returned home on his flagship Baltimore in April 1900, the same month that Commander Taussig's duty as lighthouse inspector ended.

Қытайға көмек экспедициясы (Боксерлер көтерілісі)

1900 жылдың көктемінде қытайлық ксенофобия, соның ішінде христиан миссионерлерінің болуына деген немқұрайдылық, ондаған жылдар бойы Батыс экономикалық қанаушылығының нәтижесінде күшейіп, Боксерлік көтеріліске әкелді. Батыста "Боксшылар" деп аталған Әділетті және Ылғи үйлесімді Жұмсақ Иелер Қоғамы Пекин мен Тяньцзиньдегі шетелдік елшіліктерін қоршап алды. Халықаралық көмек күштері жеделдетіліп жиналып, қоршауды бұзу үшін жіберілді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрамында, Беннингтонның серігі "Йорктаун" канонерлік кемесі Филиппиннің солтүстігіндегі патрульдік міндеттерінен алынып, Солтүстік Қытай жағалауындағы операцияларға көмектесуге жіберілді. "Йорктаун" 1900 жылдың 3 сәуірінде Маниладан шығып, құрлыққа жеткен соң, оның десанттық бөлімдері Таку бекіністерінде жағаға түсті. Маусым айында Тауссиг "Йорктаунға" қолбасшылық етіп, Орегонға Таку маңындағы рифтен қашып кетуге көмектесті. Тамыз айында, Қытайдың Чефу қаласының жанында орналасқан "Йорктаун" кемесінен Тауссиг Қытай әскері ешқашан қалпына келмеген Бейканг шайқасының шешуші хабарларын жіберді. Канонерлік кеме 10 қыркүйекте Шанхайдан шығып, 17 қыркүйекте Кавитеге жетті. Филиппинде "Йорктаун" әскери күштермен бұрынғы ынтымақтастығын жалғастырып, келесі екі жыл бойы бейбітшілік орнатуға қатысты. 1901 жылдың маусым айында командир Тауссиг "Йорктауннан" босатылып, бұйрық күту үшін үйге қайтарылды (1901 жылдың маусым-қазан айлары).

Кейінгі жылдар

Содан кейін Тауссигтің қызметтері Вашингтон әскери-теңіз базасында (қараша 1901 – қаңтар 1902); Бостон әскери-теңіз базасындағы қару-жарақ кеңсесі (қаңтар – мамыр 1902); және оқу кемесі «Энтерпрайз» командирі (мамыр – қазан 1902) болды. 1902 жылдың 7 қарашасында капитандыққа өрлеген ол Пенсакола теңіз базасының кемежай капитаны (қаңтар – қазан 1903); Калифорниядағы Маре аралындағы «Индепенденс» қабылдау кемесінің командирі (қазан 1903 – қазан 1904); және Солтүстік Атлантика эскадрильясының «Массачусетс» командирі (қараша 1904 – қаңтар 1906) қызметтерін атқарды. 1905 жылдың 24 шілдесінде контр-адмиралдар Чарльз Д. Зигсби, Джеймс Х. Сэндс, Чарльз Х. Дэвис, капитантар Бенджамин Ф. Тилли, Уильям Х. Ридер және француз әскери крейсері «Жюриен де ла Гравьер» командирі Гервейспен бірге Тауссиг адмирал Джон Пол Джонстың денесі Франциядан «Бруклин» кемесімен АҚШ Әскери-теңіз академиясына жерлену үшін қайтарылғанда, құрметті шатыр көтеруші болу құрметіне ие болды. «Массачусетс» командасынан кейін ол оқу кемесі «Индиана» командирі (қаңтар – желтоқсан 1906); Нью-Йорк әскери-теңіз базасының кемежай капитаны (наурыз – мамыр 1907); Лига аралы әскери-теңіз базасындағы (Пенсильвания) әскери сот жұмысы (мамыр – желтоқсан 1907); Норфолк әскери-теңіз базасының және Бесінші әскери-теңіз округінің командирі (желтоқсан 1907 – қараша 1909) болды. Норфолк қаласында болғанда ол 1908 жылдың 15 мамырында контр-адмирал дәрежесіне көтерілді. Контр-адмирал Тауссиг 1909 жылдың 20 қарашасында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің зейнеткерлік тізіміне енгізілді. 1909 жылы ол АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Колумбия округі бөлімінің мүшесі болды – бұл Америка Азамат соғысы кезінде Одақ қарулы күштерінде қызмет еткен офицерлерден құралған әскери қоғам.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тауссиг Колумбия университетіндегі Әскери-теңіз күштері бөлімінің бастығы ретінде қайтадан әскери қызметке шақырылды (1918 жылдың қыркүйегі - желтоқсаны).

Жеке өмір

Эдвард Д. Тауссиг 1873 жылдың 9 қарашасында Эллен Кнефлерге үйленді. Олардың бес ұлы болды, оның ішінде вице-адмирал Джозеф К. Тауссиг және белгілі Нью-Йорк адвокаты Чарльз. Үшінші ұлы Пол 1894 жылдың шілде айында АҚШ Әскери-теңіз академиясында оқып жүргенде апендициттен көз жұмды. Эдвард Д. Тауссиг 1921 жылдың 29 қаңтарында Ньюпорт, Род-Айленд штатында қайтыс болды және әйелі мен ұлы Полмен бірге АҚШ Әскери-теңіз академиясының зиратына жерленді.

Есімдес

Аллен М. Самнер класының эсминеці Тауссиг (DD 746), 1944 жылдан 1974 жылға дейін қызметте болды және оның құрметіне аталды. Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы Норфолк әскери-теңіз базасындағы адмирал Тауссиг бульвары оның есімімен аталады. https://pilotonline.com/news/local/history/article_bc00d5b4-6eb1-5c94-9a6f-a46155a1d245.html