Кіріспе
Рет теориясында, математиканың бір саласы, жартылай реттелген жиынтықтан (қысқаша "посеттен") функцияның ең кіші тұрақты нүктесі (lfp немесе LFP, кейде ең кішкентай тұрақты нүкте) – бұл жиынтықтың тәртібі бойынша басқа барлық тұрақты нүктелерден кіші болатын тұрақты нүкте. Функцияның міндетті түрде ең кіші тұрақты нүктесі болуы керек емес, бірақ егер болса, онда ол бірегей болады.
Мысалдар
Реал сандардың стандартты ретімен, нақты функция f(x) = x² үшін ең кіші тұрақты нүкте x = 0 болады (өйткені басқа тұрақты нүкте 1 ғана, және 0 < 1). Керісінше, f(x) = x + 1 ешқандай тұрақты нүктеге ие емес, сондықтан ең кішісі де жоқ, ал f(x) = x шексіз көп тұрақты нүктеге ие, бірақ ең кішісі жоқ. бағытталған граф болсын, ал – оның төбесі болсын. төбесінен қолжетімді төбелер жиыны функцияның ең кіші тұрақты нүктесі ретінде анықталады. төбесінен кері қолжетімді төбелер жиыны да осыған ұқсас ең кіші тұрақты нүкте арқылы анықталады. төбесінің күшті байланысты компоненті – осы екі ең кіші тұрақты нүктенің қиылысы. контекстсіз грамматика болсын. Бос тізбек шығаратын символдар жиыны функцияның ең кіші тұрақты нүктесі ретінде алынады, ол арқылы анықталады, мұнда – жиынының қуаты.
The set of vertices which are co accessible from is defined by a similar least fix point. The strongly connected component of is the intersection of those two least fixed points. Let be a context free grammar. The set of symbols which produces the empty string can be obtained as the least fixed point of the function , defined as , where denotes the power set of .
Қолданбалар
Көптеген тұрақты нүкте теоремалары ең кіші тұрақты нүктені табуға арналған алгоритмдерді тудырады. Ең кіші тұрақты нүктелердің көбінесе кез келген тұрақты нүктелерде болмайтын қажетті қасиеттері болады.
Ең үлкен тұрақты нүктелері
Функцияның ең үлкен тұрақты нүктесі, ең кішкентай тұрақты нүкте сияқты, позиттің тәртібіне сәйкес, басқа тұрақты нүктелерден үлкен тұрақты нүкте ретінде анықталуы мүмкін. Компьютер ғылымында ең үлкен тұрақты нүктелер ең кішкентай тұрақты нүктелерге қарағанда әлдеқайда сирек қолданылады. Атап айтқанда, домен теориясындағы позиттерде көбінесе ең үлкен элемент болмайды, сондықтан берілген функция үшін бірнеше, бір-бірімен салыстырылмастан үлкен тұрақты нүктелер болуы мүмкін, және осы функцияның ең үлкен тұрақты нүктесі мүлдем болмауы мүмкін. Бұл мәселені шешу үшін, барлық басқа тұрақты нүктелермен үйлесімді, ең анықталған тұрақты нүкте оңтайлы тұрақты нүкте деп анықталды. Оңтайлы тұрақты нүкте әрқашан болады, және егер ең үлкен тұрақты нүкте болса, ол ең үлкен тұрақты нүкте болып табылады. Оңтайлы тұрақты нүкте ең кішкентай тұрақты нүктемен жақындаспайтын рекурсивті және корекурсивті функцияларды формалды түрде зерттеуге мүмкіндік береді. Алайда, Клиннің рекурсия теоремасы ең кішкентай тұрақты нүктенің тиімді есептелетінін көрсетсе, есептелетін функцияның оңтайлы тұрақты нүктесі есептелмейтін функция болуы мүмкін.