Пудумайпитан (1906-1948) – тамил жазушысы, әлеуметтік сатира, прогрессивті ойлар және конвенцияларды сынаған туындыларымен танымал. Туындылары ұлттық мүлік ретінде танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
С. Вируттахалам (1906 жылдың 25 сәуірі – 1948 жылдың 30 маусымы) – оның шығармалары әлеуметтік сатира, прогрессивті ойлау және қалыптасқан дәстүрлерге ашық сын айтумен сипатталады. Замандас жазушылар мен сыншылар оның көзқарастарын қабылдауға қиындық тапты, ал оның еңбектеріне қатысты өте күшті қарсылық болды. Ол, жеке тұлға ретінде де, оның шығармалары да, қаза болғаннан бері алпыс жылдан астам уақыт бойы жан-жақты қаралып, талқыланды. Оның ықпалы бүгінгі тамил көркем әдебиетінің жазушылары мен сыншылары тарапынан мойындалып, бағаланады. 2002 жылы Тамил Наду үкіметі Пудумайпитанның шығармаларын ұлттықтандырды.
C. Viruthachalam (25 April 1906 – 30 June 1948), His works were characterized by social satire, progressive thinking and outspoken criticism of accepted conventions. Contemporary writers and critics found it difficult to accept his views and his works were received with extreme hostility. He as an individual and his works have been extensively reviewed and debated for over sixty years since his death. His influence has been accepted and appreciated by the present day writers and critics of Tamil fiction. In 2002, the Government of Tamil Nadu nationalised the works of Pudumaippithan.
Өмір және мансап
Пудхумайпитан Тхруппадирипулиюрде (Куддалор ауданы) дүниеге келген. Алғашқы білімін Гинги, Каллакуричи және Тиндиванам сияқты жерлерде алған. 1940 жылы оның "Пудхумайпитан Кадхаигал" ("Пудхумайпитаннің әңгімелері") кітабы – әңгімелер жинағы жарық көрді. Ол бірте-бірте тамил киносының дүниесіне еніп, "Аввайяр" және "Камавалли" фильмдеріне сценарийші ретінде жұмыс істеді. "Раджа Мукти" фильмі түсірілімі кезінде Пунада туберкулезбен ауырады. 1948 жылдың 5 мамырында Тхеруваннатпурамда қайтыс болды. Ол өзінің туындыларына замандас жазушылар мен сыншылардың теріс пікірлеріне бейжай қарады. Сыншыларын ескермей, ол былай деп жазды:
Pudhumaipithan was born in Thiruppadirippuliyur (Cuddalore district). His early education was obtained in places like Gingee, Kallakurichi and Tindivanam. In 1940, his book "Pudhumaipithan Kadhaigal"(The stories of Pudhumaipithan), an anthology of his short stories was published. He slowly ventured into the world of Tamil cinema and worked as a scriptwriter in the films Avvaiyaar and KaamaValli. While working for the movie "Raja Mukthi", in Pune he contracted tuberculosis. He died on 5 May 1948 in Thiruvananthapuram. He was unfazed by the hostile reception that his works received from contemporary writers and critics alike. Dismissing his critics, he wrote :
Өз ойын жеткізу үшін ол кең ауқымды кейіпкерлерді пайдаланды: жалпы адамдар – күйеулер, әйелдер, студенттер, балалар, рикшашылар, ауыл тұрғындары, сұраныштар, әйелзат, қысымға ұшырағандар, қасиеттілер, революционерлер; сондай-ақ сирек кездесетін – Құдай, әруақтар, монстрлар, аурухана төсектері. Оның сүйікті тақырыптары: сезім мен ақылдың арасындағы қақтығыстар, индуизм – оның ережелері, рәсімдері мен заңдары, касталық жүйе, күрес, тіршілік үшін күрес және үнді қоғамындағы әйелдердің қанаушылығы.
To voice his views he used a wide range of characters, both common – husbands wives, students, children, rickshaw pullers, villagers, beggars, whores, oppressed people, saints, revolutionaries; and uncommon – God, ghosts, monsters, hospital beds. Some of his favourite themes were – conflicts between emotion and reason, Hindu religion – its rules, rituals and laws, caste system, struggles for survival and oppression of women in the Indian society.
Қысқа әңгімелері
Пудумайпитан негізінен қысқа әңгімелерімен танымал. Пудумайпитанның шығармалары деп саналатын 108 әңгіменің бар болғаны 48-і ғана оның өмірлік кезеңінде кітап түрінде жарық көрген. Оның көптеген шығармалары «Маникоди», «Каламигаль», «Джоти», «Судантира Чанку», «Оозиян», «Тамиж Мани», «Дина Мани», «Дина Сари» және «Нандан» сияқты журналдарда жарияланды. Ал қалғандары оның өлімінен кейін әртүрлі антологияларда басылды, соңғысы 2000 жылы жарық көрді. Сондай-ақ, ол кітаптарына сын жазғанда ұятсыз өлеңдер жазған.
Pudumaipithan is primarily known for his short stories. Of the 108 stories that have been identified as works of Pudumaipithan, only 48 had been published in book form during his lifetime. Most of his works were published in magazines like Manikodi, Kalaimagal, Jothi, Sudantira Chanku, Oozhiyan, Thamizh Mani, Dina mani, Dina Sari and Nandan. The rest have been published posthumously in various anthologies, the latest one being in 2000. and wrote insulting limericks in his book reviews.
Плагиат және басқа да сын-пікірлер
Пудумайпиттанды кейбір замандастары мен кейінірек сыншылар Маупассанның шығармаларынан көшірме жасады деп айыптады. Айыптаушылардың ішінде ең бастылары – оның замандастары Пе. Ко. Сундарражан (Чити) және Со. Сивапатхасундарам, сондай-ақ әдеби сыншы Карай Кришнамурти. Пудумайпиттан өзі "Тамил падита пондаати" ("Тамил тілін білетін әйел") атты әңгімесін Маупассанның шығармаларының негізінде жазылғанын алғы сөзбен мәлімдеді.
Pudumaippithan has been accused by some of his contemporaries and later critics of having plagiarized from the works of Maupassant. Chief among the accusers were his contemporaries Pe. Ko. Sundararajan (Chitty) and So. Sivapathasundaram and literary critic Kaarai Krishnamoorthy. Pudumaipitthan himself published the short story "Tamil Paditha Pondaati" (The wife who knew Tamil) with the foreword that it was based on Maupassant's work.
Жалған есімдер
Пудхумайпитан әр түрлі псевдонимдермен жазған, бірақ "Пудхумайпитан" есімі танымал болды. Ол өзі бұл есімді ұнатып, оның очерктерінің тартымдылығына осы есімнің де әсер еткенін сезінген. Оның басқа псевдонимдері: Со. Ви, Расаматтам, Матру, Котхан, Нандан, Оозиян, Кабали, Сукраачари және Иравал визиримаддиппу. Өлеңдерін жариялау үшін "Велур Ве. Кандасамы Пиллай" псевдомимін қолданған. Плагиат айыбына байланысты оның псевдонимдері жан-жақты зерттелді. Т. М. Чидамбара Рагунатан "Пудхумайпитан катаигал: сила вимарсанангалум вишамангалум" атты Пудхумайпитанның өмірбаянында "Нандан" атымен жарияланған барлық туындылар түпнұсқа емес, бейімделген еңбектер деген пікірді айтты.
Pudhumaipithan wrote under different pseudonyms, but the name "Pudhumaipithan" was the one that became famous. He himself preferred the name as he felt that this name was partially responsible for the appeal of his stories. Some of his other pseudonyms were So. Vi, Rasamattam, Mathru, Koothan, Nandhan, Oozhiyan, Kabhali, Sukraachari and Iraval visirimadippu. For publishing poems he used the pseudonym Velur Ve. Kandasamy Pillai. Due to the accusation of plagiarism his pseudonyms have been extensively researched. T. M. Chidambara Ragunathan in his pudhumaipithan biography Pudumaippithan kathaigal: sila vimarsanangalum vishamangalum, has advanced the theory that all the works published under the name of "Nandhan" are adaptive works rather than original ones.