Антон Аккерманн: неміс саяхатшысының өмір жолы мен қызметі

Антон Аккерманн (1905-1973) – шығыс германиялық саясаткер. Өмірі, саяси жолы, Компартиядағы қызметі туралы ақпарат. Тарих, биография, саясат.

Кіріспе

Неміс саясаткері (1905–1973)

Антон Акерманн (25 қараша 1905 жылы туған, Евгений Ханиш есімімен, 4 мамыр 1973 жылы қайтыс болған) – Шығыс Германия саясаткері.

Өмір және мансап

Ол тоқымашының отбасында дүниеге келді және бастауыш білімін алып жүрген кезінде, жас кезінен бастап біліктілігі жоқ жұмысшы болып жұмыс істеуге кірісті. Сонымен қатар, ол саяси мансабын Социал-демократиялық партияның Еңбекші Жастар Одағында (FSJ) бастады. 1920-1928 жылдары Германия Коммунистік Жастар Одағының қызметкері болып жұмыс істеді. 1926 жылы Германия Коммунистік партиясына қосылды. Мәскеудегі Ленин мектебінде оқыды. Германияға оралғаннан кейін, 1933 жылы нацистер билікке келген соң Коммунистік партия таратылды. Акерман жасырын Коммунистік партияда жұмысын жалғастырды. 1935-1937 жылдары Прагада тұрды. Испания Азамат соғысы кезінде Акерман Халықаралық бригадалардың Саяси мектебінің басшысы болды. Ұзақ болмағаннан кейін Мәскеуге кетіп, неміс тіліндегі «Еркін Сөз» газетінің редакторы болды. 1943 жылы Мәскеудегі «Еркін Германия үшін Ұлттық комитетінің» (NKFD) белсенді мүшесі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1945 жылдың сәуір айының соңында Акерман тобының басшысы ретінде Саксонияға оралды. Бұл топ – Германиядағы Кеңес әскери әкімшілігінің негізін қалау үшін Мәскеуден Кеңес оккупациялық аймағының әртүрлі бөліктеріне ұшырылған үш топтың бірі, әрқайсысы он адамнан тұрды. 1946 жылы жаңадан құрылған Шығыс Германия Коммунистік партиясына, Біртұтас Социалистік партиясына (СЕД) қосылды. Ол Орталық Комитетке сайланды және 1949 жылы Политбюроның мүшелігіне кандидат болды. 1950-1954 жылдары Халық палатасының депутаты болды. 1949-1953 жылдары Сыртқы істер министрінің орынбасары болды. Министр Георг Дертингер тұтқындалғаннан кейін Акерман қысқа мерзімге Сыртқы істер министрі болды. 1953-1954 жылдары партия басшысы Уолтер Ульбрихтке қарсы оппозициялық қызметі үшін Политбюро мен Орталық Комитеттен шығарылып, министрліктен босатылды. 1956 жылы ақталып, Мемлекеттік жоспарлау бюросында жұмыс істеді. 1970 жылы «Отанға қызмет еткені үшін» орденінің құрмет белгісімен марапатталды. Қатерлі ісікке шалдыққаннан кейін 1973 жылы өз-өзіне қол жұмсады.

He was born into the family of a weaver and started to worked as an unskilled labourer from a young age while pursuing his elementary studies. At the same time, he began his political career in the Free Socialist Youth (FSJ) of the Social Democratic Party. From 1920 to 1928, he worked as functionary of the Communist Youth League of Germany. In 1926 he joined the Communist Party of Germany. He studied at the Lenin School in Moscow. Back in Germany, the Communist Party was expelled after the Nazis gained power in 1933. Ackermann continued working for the illegal Communist Party. From 1935 to 1937 he lived in Prague. During the Spanish Civil War, Ackermann was the leader of the Political School of the International Brigades. After staying a short while, he went to Moscow and became editor of the German language newspaper "The Free Word". In 1943 he became an active member of the Moscow based National Committee for a Free Germany (NKFD). After World War II, at the end of April 1945, he returned to Saxony as head of the Ackermann Group, one of the three teams, each of ten men, flown in by the Communist Party from Moscow to different parts of the Soviet occupation zone to lay the groundwork for the Soviet Military Administration in Germany. He joined the newly reformed East German Communist party, the Socialist Unity Party (SED) in 1946. He was elected into the Central Committee and became a candidate member of the Politburo in 1949. From 1950 to 1954, he was a member of the People's Chamber. From 1949 to 1953, he was the Deputy Minister of Foreign Affairs. After the arrest of the minister, Georg Dertinger, Ackermann succeeded him, briefly, as Minister of Foreign Affairs. In 1953–1954, he was expelled from the Politburo and Central Committee and fired as minister because of his factional opposition to party leader Walter Ulbricht. In 1956 he was rehabilitated and worked for the State Planning Bureau. In 1970 he was rewarded with the Honor Clasp of the Patriotic Order of Merit. Ill with cancer, he committed suicide in 1973.