Арман Алдындағы Кездер

Кіріспе

Арманның Табалдырығы – 1969 жылғы сәуір айында Deram лейблінде жарық көрген Moody Blues тобының төртінші альбомы. Альбом альбомдық тізімдердің жоғарғы сатысына көтерілді, бұл топтың Ұлыбританиядағы бірінші №1 альбомы болды. Гитарист Джастин Хейвардтың айтуынша, "Threshold – Moody Blues тобы үшін шешуші альбом деп ойлаймын. Ал 60-жылдары адамдардың үйлерінде осы альбомды кездестіруге болар еді".

Өмірбаян

Альбом 1969 жылдың қаңтар айында топтың Солтүстік Америкадағы алғашқы гастрольдік сапарынан кейін жазылды. 1969 жылдың сәуір айында, алдыңғы альбомы "Жоғалған аккордты іздеу" шыққаннан кейін тоғыз ай өткен соң және "Біздің балаларымыздың балаларының балаларына" альбомынан жеті ай бұрын жарық көрген бұл альбом, топтың өнімді шығармашылық кезеңін көрсетеді. Гитарист Джастин Хейвард: "60-шы жылдары біз өте қарқынды жұмыс істедік, бұл материалды жасаумен айналыстық, көп уақытты жолда өткізбедік. Тек студияға оралып, алға жылжумен болдық" деп еске алады.

Жазу

Алдыңғылары сияқты, On the Threshold of a Dream де концептуалды альбом, бірақ Days of Future Passed және In Search of the Lost Chord-қа қарағанда ашық тақырыпты қамтиды. Альбомның атауы гүлді күштер эпохасы мен Вудсток еркін махаббат дәуірінің үміттерін, сондай-ақ қоғамның жаңа сана дәуірінің, жаңа ағартушылықтың алдында тұрғанына деген үмітті бейнелейді. Атауды Майк Пиндер досы, BBC жүргізушісі Дэвид Саймондспен әңгімелескен кезде ойлап тапты. Пиндер еске алады: «Альбомды жасаудың ортасында, біз бірнеше атауларды қарастырып жатқанда, біздің қалай болғанымызды есіме түсіремін – біз 1967 жылды кафтандармен қарсы алдық; барлығы көшеде болды, бұл қызықты уақыт еді, гүлді күш және осы сияқты нәрселер. Сондықтан біз «Біз жаңа сананың, жаңа көзқарас тұсында тұрмыз» деп ойладық. Осы туралы сөйлесіп жатқанда, біз «адамзат арманының шегіндеміз» деген ойға келдік, сонда Дэйв «шешім» деген сөзді айтты, ал мен «арманының» деген сөзді қостым, бұл керемет болды». Гитарист Джастин Хейвард жалғастырады: «Біз, мүмкін, өзімізді тым қатық қабылдадық. Бірақ бұл дұрыс еді. Біз не істеп жатырмыз, соған сенуіміз керек еді. Бұл жүректен туған. Бірақ сол кезде біз сондай репутацияға ие болдық. Мен 60-жылдардың соңында көптеген адамдар үшін сөйлеп отырғанымды сезіндім. Мен біздің ағартушылық іздеу туралы жазуымды қаладым, осылай қарапайым. Мен әлі де солай істеп келемін». Бас-гитарист Джон Лодж топтың шығармашылық процесін еске алады, әр мүшесі альбом тақырыбына байланысты идеяларын топқа қалай әкелетінін, содан кейін альбомды жасай отырып, әндермен бірге жұмыс істейтінін еске алады: «Біздің барлығымыздың бірдей тақырыбымыз болды. Бірақ әрқайсымыз әртүрлі болғандықтан, әртүрлі аспаптарда ойнап, әртүрлі дыбыс шығардық, сондықтан әр ән тақырыбы бірдей болғанымен, әрқайсысы әртүрлі болды». Ол жалғастырды: «Студияға кіргенде, бізде кофе үстелі болды; біз сол жерде отырып, ән туралы сөйлесетінбіз. Егер мен альбомға қосылғысы келетін ән жазсам, оны сол үстелдің айналасында отырған жігіттерге ойнататынмын, ал үстелдің айналасындағылар өздерінің пікірлерін сол әнге енгізетін. Әнді басқаларға орындағаннан кейін, ол Moody Blues әніне айналды. Сізге қалған жігіттерге толық сенім білдірдім, олар сол әнді барынша шығармашылықпен орындауға тырысты». Альбом Рене Декарттың философиялық аргументінен шабыттанған сөздік кіріспемен басталады: «Мен ойлаймын, демек, мен бармын», онда баяндаушы өзінің бар екендігін сұрап, содан кейін растайды, содан кейін оның бар екендігінің мағынасына күмән келтіреді. Барабаншы Грейм Эдж жазған, клавишашы Майк Пиндер кіріспе шығармасының топ мүшелерінің бірлескен еңбегі екенін еске алады. «In the Beginning» әнінде альбомның қақпақ мұқабасында көрсетілген баспа сөзінде «Бірінші адам», «Жүйе» және «Ішкі адам» деп аталған үш кейіпкер бар. Хейвард өзінің бар екенін растайтын сәл таңғалған жалғыз адамның рөлін ойнайды. Эдж, мазақтаушы тұлға, бірінші адамның бар екенін растайды, бірақ оның мақсаты корпоративтік машинаның тізбегі болу деп санайды. Бірінші адам өзінің өмір сүруін одан да көп нәрсе деп санайтынын жасырын түрде айтады, ол өзінің «Ішкі адамынан» жігер табады, оны Пиндер айтады, ол оған «салқын бол» және «еркін ойла» дейді. Альбомды «Lovely to See You» әні ашады. Өзінің жылы сөздерімен ән кейіннен топтың мансабының соңғы кезеңінде концерт ашылушысы болды. «Dear Diary» әнінің сөздері айналаңызда болып жатқан әлеммен байланыса алмай жүргеніңізді білдіреді. Әннің соңында күнделікті жазбада хаттар мен терезелер арқылы сауда жасау туралы айтылады, содан кейін әннің соңында «Бір адам бүгін H бомбасын жарылды, бірақ мен білмейтін адам емес» деп айтылады. Инженер Дерек Варналс Томастың соңғы баяндаманы жазған кездегі сөздерін еске алады. Альбомды араластырған кезде Варналс максималды әсер үшін тректі дұрыс сәтте өшіруге мұқият болды: «Иә, біз оны сақтағымыз келді, өйткені ол ақылға қонымды және өте қызықты болды. Бізге тек уақыт белгісін дұрыс орнату керек болды. Біз оның тым қатты болғанын қаламадық, ол өшірудің бір бөлігі болуы керек еді, және менің ойымша, біз оны дұрыс жасадық». «Send Me No Wine» және «To Share Our Love» әндерін бас-гитарист Джон Лодж жазған. «Send Me No Wine» әнінің сөздері кантри стилін көрсетеді. Варналс былай дейді: «Шарап» - бұл шын мәнінде ел және батыс әндері. Ойнағанда, баяу ойнаңыз, қайталауды алып тастаңыз. Әнді тыңдасаңыз, мелотронның бөлшектері де педальді сталь гитараға ұқсас екенін байқаңыз». Майк Пиндердің «So Deep Within You» әнін кейінірек Four Tops музыканттары жазды, оған Moody Blues тобының мүшелері де қатысты. Альбомның екінші жағы Хейвардтың «Never Comes the Day» әнімен басталады, бұл өтелмеген махаббатқа арналған гимн. Ол әнге оның өмірінде мағына табуға тырысқан кездегі күйзелісінің әсер еткенін еске алады: «Бұл мен үшін өте қиын кезең болды. Мен үшін, мендей жас адам үшін бұл өте ауыртпалы жағдай еді. Мен өзімнің өмірім туралы, не істеп жатырмын, не дұрыс, не бұрыс және мен қайда тұрып жатырмын, мені қоршап тұрған адамдар туралы, соның ішінде топтағы адамдар туралы нақты сенімсіздікке толы болдым. Мен барлық нәрсені сұрап, сонымен бірге сол кездегі философияны іске асыруға тырыстым. Бұл адамдар жазған күшті философиялық жолдар мен бағыттардың уақыты болды. Бұл ағарту және ағарту іздеу дәуірі еді». Әннің қайғылы көңілі тыңдаушылардың бір-бірімен сезімдерін бөлісуге шақыратын кульминацияға жетеді. Ол былай түсіндіреді: «Мен оның жақсырақ және көңіл көтеріңкі нәрсеге қарай дамуын қаладым. Бұл мен үшін табиғи болды. Мен әндерде динамиканы жақсы көремін: жарық және көлеңке. Мен тыныш бастап, дауысты жасаймын». Ән ашық G құралында ойнатылады, Хейвард Ричи Хавенспен гастрольде жүргенде үйренгенін еске алады: «Мен осы жылдарда көп нәрсе үйрендім, аккордтар, ашық құралдар туралы. «Сұрақ», бұл үлкен ашық C құралы, ал «Never Comes a Day» ашық G. Біз Ричи Хавенспен бірнеше рет ойнадық, ол маған оның гитарасындағы көптеген құралдарды көрсетті». Рэй Томас «Lazy Day» және Хейвардтың «Are You Sitting Comfortably» әндері ұйқылы көңіл-күйді ұсынады, тыңдаушыны Майк Пиндердің «Have You Heard» сюитасына дайындайды. «Lazy Day» әнінде шамалы сатира бар, күнін мазмұнмен өткізетіндерді қызықтырады. «Бүгін қой еті болуы керек, өйткені өткен аптада сиыр еті болды» деген жолмен қайта басылымның сыртқы жағындағы жазбаларда сөздер «британдық жұмысшы адамы үшін орташа жексұрындық туралы ашық пікір» деп сипатталған. Куплеттердің мазмұны эфирлік, бірақ цинизмге толы қосымша вокалдармен қарама-қарсы қойылады: «Бұл қаншалықты өкінішті / аптадан аптаға бірдей / өмірің осылай өтеді / өлгенге дейін».

Like its predecessors, On the Theshold of a Dream is a concept album, but carries a looser theme than Days of Future Passed and In Search of the Lost Chord. The album's title reflects the hopes of the flower power zeitgeist and Woodstock free love era, and the hope that society was on the cusp of a new era of consciousness, a new enlightenment. The title was coined by Mike Pinder in conversation with his friend and BBC presenter David Symonds. Pinder remembers, "About halfway through making the album, when we were kicking some titles around, I remember talking about how here we are, we'd just come through '67 in kaftans; everybody was out in the street and it was a fun time, and flower power and all that kind of thing. So, we were thinking, 'Hey, we're on the brink of a new consciousness, a new way of looking at things.' And so we were talking about that, and it was like we were 'on the verge of a human dream, a dream of humanity', and Dave said 'threshold', and I came up with 'of a dream', and it was like perfect." Guitarist Justin Hayward continues, "We probably were [taking ourselves too seriously]. But quite rightly. To do what we were doing we had to believe in it. It was from the heart. But at the time we got the reputation for that. I felt I was speaking for a lot of other people in the late '60s. I wanted to write about our search for enlightenment, as simple as that. I'm still kind of doing it." Bassist John Lodge remembers the band's creative process, how each member would bring ideas to the group related to the album's theme, and then work on the songs together as they produced the album: "Collectively we all had the same subject. But because we were all different people and we all played different things and would sound differently, every song was different even though the subject was the same." He continues, "When we came into the studio, we had a coffee table; we used to sit around there and talk about a song. If I had written a song I wanted on the album, I played it to the rest of the guys when we sat around that table, and everyone around that table would put their interpretation into that song. As soon as you played the song to the rest of the guys, it really became a Moody Blues song. You had total faith in the rest of the guys that they were going to be as creative as they can be in making that song work to its highest degree." The album begins with a spoken word introduction inspired by Rene Descartes' philosophical argument Cogito, ergo sum, where the narrator questions and then confirms his own existence, and then questions the meaning of his existence. Written by drummer Graeme Edge, keyboardist Mike Pinder remembers the introduction's production being a collaborative effort among the group's members. "In the Beginning" features three characters, listed as "First Man", "Establishment" and "Inner Man" in the printed lyrics provided in the album gate fold sleeve. Hayward takes the role of a slightly bemused lone person who confirms his own existence. Edge, a mocking establishment figure, confirms the first man's existence, but insists his purpose is to be a cog in a corporate machine. The first man sheepishly asserts that he thinks his existence is about more than that, finding encouragement from his "Inner Man, spoken by Pinder, who tells him to "keep cool" and "keep thinking free." The upbeat "Lovely to See You" opens the album. With its welcoming lyrics, the song later served as a concert opener during the later part of the group's career. The lyrics of "Dear Diary" reflect on a feeling of being unable to relate to the world as it rushes by around you. The song presents a bit of cutting social commentary by closing with a mundane diary entry recounting a day of posting letters and window shopping followed by a subdued recounting that "Somebody exploded an H bomb today But it wasn't anybody I knew" as the song fades out. Engineer Derek Varnals remembers Thomas adlibbing the final narration during recording. When mixing the album, Varnals was careful to fade out the track at the right moment for maximum effect: "Yeah, we wanted to keep that in because it was witty and quite amusing. All we had to do was to get the timing right on the fade out. We didn't want it to be too loud it had to be part of the fade, and I think we got it right." The upbeat "Send Me No Wine" and "To Share Our Love" are both written by bassist John Lodge. The lyrics of "Send Me No Wine" reflect a country music style. Varnals suggests, "'Wine' is really a country and western song. When you play it, imagine it slower, with some of the repetition taken out. Listen to the song and note that the Mellotron parts are very much like a pedal steel guitar as well." Mike Pinder's "So Deep Within You" was later recorded by the Four Tops with instrumental backing by members of the Moody Blues. Side two opens with Hayward's "Never Comes the Day", an ode to unrequited love. He remembers the song being influenced by his struggles to find meaning in his life at the time: "It was quite a difficult time in my life. It was a real painful situation for someone who was as young as me then. I wasn't quite sure about my own life and what I was doing and what was weird and where I was living and the people around me, including the people in the group. I was just kind of questioning everything and at the same time trying to live out some of the philosophies of the time. It was a time of strong philosophical roads and routes that people were writing about. It was a kind of age of enlightenment and searching for enlightenment." The song's plaintive mood builds to a crescendo with an exhortation for listeners to share their feelings with each other. He explains, "I felt it needed to build to something that was happier and more optimistic. It just came naturally to me. I like dynamics in songs: light and shade. I liked starting quiet and getting loud." The song employs an open G tuning, which Hayward remembers learning while touring with Richie Havens: "I learned a lot in those early years about chords, open tunings. "Question," which is a big open C tuning, and "Never Comes a Day," an open G. We played a few times with Richie Havens, and he showed me quite a few tunings backstage at gigs on that lovely good old guitar of his." Ray Thomas' "Lazy Day" and Hayward's "Are You Sitting Comfortably" introduce a mood of drowsiness, preparing the listener for the album's centerpiece, Mike Pinder's "Have You Heard" suite. "Lazy Day" incorporates a bit of satire, poking fun at those who while away their days in a sense of contentment. With the line "must be lamb today because beef was last week" the re release liner notes describe the lyrics as "an acerbic comment on the average Sunday for the British working man". The contentment of the verses is contrasted with ethereal yet cynical backing vocals: "It's such a crying shame / Week after week the same / That's how your life goes by / Until the day you die"

Хейвардқа сәйкес, «Are You Sitting Comfortably» «әңгімелеу туралы, бірақ психоделикалық әңгімеге көтерілген». Оның сөздері ортағасырлық әншілердің күндерін еске алады, саусақпен тартылған гитара және «көгілдір теңіздегі алтын галеондар флоты» және Мерлин ұйықтау сиқырын шашатын «Камелоттың дана күндері» сияқты жарқын суреттерге толы. Ән өзінің бірінші жолын «Listen with Mother» танымал балалар бағдарламасынан алған, ол әрқашан бірдей жолмен басталып, фразамен байланысты болған. «Are You Sitting Comfortably» әні сессиялардың соңына қарай жазылған және «The Dream» әнінен басқа, альбом үшін соңғы жазылған трек болды. Хейвард еске алады: «Менде әлдеқашан гитара риффі және аккорд тізбегі болған, сондай-ақ бірінші жол мен атауы болған. Содан кейін біз осыдан бастадық. Рэй көптеген сөздерге үлес қосты. Мен білетінім, ол екінші жолды жазды, «көгілдір теңіздегі алтын галеондар флоты», бұл Рэй Томас фразасы». Майк Пиндер...

According to Hawyard, "Are You Sitting Comfortably" is "about storytelling, but elevated to a bit of a psychedelic story". Its lyrics recall the days of medieval minstrels, featuring finger picked guitar and lyrics full of vibrant imagery including "a fleet of golden galleons on a crystal sea" and the "glorious days of Camelot" while Merlin casts a spell of slumber. The song takes its first line from a popular children's show, Listen with Mother, that always began with the same line and became associated with the phrase. "Are You Sitting Comfortably" was written towards the end of the sessions, and apart from "The Dream", was the last track recorded for the album. Hayward remembers, "I already had the guitar riff and the chord sequence, and I had the first line and the title. And then we just took it from there. Ray contributed a lot of lyrics. I know the first thing he did was that second line, "A fleet of golden galleons, on a crystal sea," which is a very Ray Thomas phrase." Mike Pinder's recitation of Graeme Edge's poem "The Dream" introduces the album's dream sequence. Its words suggest that just as new life springs from death in nature, a spirit of love and selflessness can help society realize its dream and achieve enlightenment. Edge explains, "My job back then was to write a poem that kind of hinted at all of the various themes to make sure that people's heads were pointed in the right direction." "Have You Heard" dates from at least 1966, when an early version appeared in the band's live set. Its lyrics repeat the album's theme of enlightenment. The song bookends "The Voyage", an instrumental piece that builds with Mellotron produced orchestral strings and reaches a crescendo with a repeated melody on piano before cellos lead a transition back to a reprise of "Have You Heard". Varnals remembers the introductory section of "The Voyage" being influenced by Also sprach Zarathustra, having been used in 2001: A Space Odyssey, which was released several months before the album's sessions. The track took three days to record, with Mike Pinder largely working alone on Mellotron, with overdubbed cellos, piano and other instruments played by the group. At the end of the "Have You Heard" reprise, the album concludes with the droning electronic sound that opens the album. Produced by Mellotron, the sound plays continuously into the album's run out groove, causing it to play continuously until the record player's tonearm is lifted.

Жазу

Альбом 1969 жылдың 12-31 қаңтары аралығында Decca-ның Studio One студиясында, олардың West Hampstead студиясында продюсер Тони Кларк пен инженер Дерек Варналс қатысуымен жазылды. Студияның жаңадан орнатылған Sculley 8 тректік жаздыру құралдары қолданылды. Альбомның соңғы микстеу жұмыстары 3 және 4 ақпанда аяқталды. Жазба сессиялары әдетте түстен кейін түн ортасына дейін созылды, шығармашылық команда студия ішінде өзін оқшаулап алды. Продюсер Тони Кларк еске алады: "Біз кілемдер, шамдар мен күлданды әкеліп, қараңғыда жаздық. Ол жайлы да, ыңғайлы да болуы керек еді. Сессиялар күндізден түн ортасына дейін жалғасты". Джастин Хейвард: "Мен үшін бұл кезең әртүрлі діндерді, психоделикалық тәжірибелерді іздеумен өтті. Жас шағымда жаңалықтарды ашудың шынайы уақыты болды. Сондықтан, мен жиі мас күйде болып, музыка мен басқа да нәрселерге терең бойладым. Бұл альбомды музыкалық еркіндікке қол жеткізудің мүмкіндігі ретінде қарадым, өмірімізде ізденіс пен ашуға қатысты ойларды білдірудің жолы болды". Барабаншы Грейм Эдж шығармашылық атмосфераны еске алады: "Бұл альбом біздің жаздыруға назар аударған, концерттерге асықпаған уақытымыз болды. Гастрольдік турнеден кейін біз жасаған музыка студиялық техника туралы білгенімізді, «Жоғалған аккордты іздеу» бағдарламасын жаздыру кезінде алған тәжірибемізді және сахнадағы өнер көрсету арқылы үйренген шеберлігімізді біріктірді. Бұл «Айқын шекарада» көбірек аспаптық бөлімдердің болуын түсіндіруге болады". Әсіресе, «In the Beginning» тобының ашылуы Кларк пен Варналсқа студиялық шығармашылықтарын көрсетуге көп мүмкіндік берді. Альбом «барлығының да, ештеңенің де дыбысы» деп басталып, аяқталады, ол Mellotron-дағы жоғары және төмен жиіліктердің және «қызғылт шудың» үйлесімінен туындады. Варналс түсіндіреді: "Біз тоның таңдап, оған көптеген реверберация қостық, қаласаңыз, оны барлық жерде де, еш жерде де естілсін деп. Бұл жұмыс істеді және өте атмосфералық болды". Грейм Эдждің маниялық компьютерлік дауысын күшейту үшін топтың әр мүшесінің сағаттарын микрофонмен бірге түтікке салып, оны микрофонға орналастырды. Бұл дыбыс Mellotron-ның ішкі механизмін құрайтын айналып тұратын шпинделдің шуысымен біріктірілді. Жалпы эффектінің мақсаты – машиналар мен үстемдікке ұмтылған ақылсыз профессордың сезімін тудыру болды. Джон Лодж топтың шығармашылық процесінің альбомда қалай дамығанын былай деп түсіндіреді: "Менің ойымша, «Айқын шекарада» және «Біздің балаларымыздың балаларының балаларына» арналған альбомдармен біз студиялық топқа айнала бастадық. Біз концертте ойнамай, жаздыру арқылы не істей алатынымызды зерттедік. Сондықтан, әр түрлі дыбыстарды шығару үшін әртүрлі орындарда тәжірибе жасадық, оларды мүлдем басқаша жаздық. Бұл қызықты кезең болды, өйткені біз музыкалық саяхатымыздың эластигін мүмкіндігінше создық деп ойлаймын". Кларк қосты: "Бұл альбом болашақ концептуалды альбомдарды қалай жазуға болатынының стандартын белгіледі. Бұл өте маңызды, көптеген жағынан. Бұл студияда біздің алғашқы шынайы еркіндігіміз болды. Бізді жалғыз қалдырған алғашқы мүмкіндігіміз еді – ақ халат киген адамдар немесе тізімдерді ұстап жүргендер жоқ еді. Әлі де әдемі. Мен оның көп бөлігімен мақтан тұтамын. Жалпы, осы іске қол жеткізгенімізге қуаныштымын".

The album was recorded from 12 to 31 January 1969, once again at Decca's Studio One at their West Hampstead studio with producer Tony Clarke and engineer Derek Varnals, employing the studio's newly installed Sculley 8 track recording equipment. Final mixing on the album was completed on 3 and 4 February. The sessions typically ran from the afternoon until well into the night, with the creative team sequestering themselves inside of the studio. Producer Tony Clarke remembers, "We brought in carpets and lamps and ashtrays and recorded in the dark. It had to be comfortable and cozy. The sessions tended to go from midday until midnight." Justin Hayward remembers, "It was certainly a time for me when I was sort of searching and seeking different religions, psychedelic experiences; it was a real time of discovery for me as a young man. So, I was getting stoned a lot and going deeper into music and things. I certainly saw it as a real chance at musical freedom on this record a way to express the sort of searching, seeking things that we were doing in our lives." Drummer Graeme Edge remembers the creative environment: "The album was our one where we actually concentrated on recording and weren't rushing off to do gigs here and there. As we'd just come off tour the music we created combined the knowledge of studio techniques that we had acquired recording In Search of the Lost Chord together with the craft we had learnt through performing on stage every night. That may explain the presence of On The Threshold Of A Dream of more instrumental parts." The opening "In the Beginning" in particular offered much opportunity for the group plus Clarke and Varnals to express their studio creativity. The album begins and ends with "the sound of everything but also of nothing", created by producing high and low frequencies on the Mellotron combined with "pink noise": Varnals explains, "We chose the pitch and put lots of reverb on it to make it sound everywhere and nowhere, if you like. It worked and seemed quite atmospheric." To back up Graeme Edge's maniacal establishment computer voice during the spoken section, the group placed everyone's ticking wristwatches and placed them inside a funnel with a microphone. The sound was combined with the sound of the clanking rotating spindle that made up the internal mechanics of a Mellotron. The overall effect intended to mimic machinery and the vibes a mad professor bent on domination. John Lodge reflects on how the group's creative process evolved on the album: "I think with On The Threshold Of A Dream and To Our Children's Children's Children, we started to become a studio band. We were exploring what you could do recording wise, and not playing live wise. So, we would experiment in all other places to try to make different sounds which we recorded completely differently. It was an interesting time because we pulled the elastic on our musical travels as far as we could go, I think." Clarke adds, "This album set the standard for how we recorded future concept albums. It's quite important in so many ways. It was the first time we had true freedom in the studio. This was our first chance at being left alone no men in white coats or people with clipboards. It's still quite lovely. I'm proud of a great deal of it. All in all, I'm glad we did it."

Альбомның мұқабасы

Альбомның мұқабасын, бұрынғысы сияқты, Фил Траверс жасаған. Алғаш рет альбомның мұқабасы ашылатын қаптамалы болып жасалған, бұл альбом суреттерін салу үшін кеңірек мүмкіндік берді. Топ бұл тәсілді келесі бірнеше альбомында да қолданды. Флейташы Рей Томас олардың дискілік лейблі Decca-мен қосымша шығын туралы келісімдер жүргізгенін еске алады: "Олар мұқабаның құнын бір альбомға 2 пенске арттыруы мүмкін деп алаңдады. Бастапқыда өндіріс жетекшісі альбом біз айтқандай жақсы болса, оны қара қағаз қапқа салып қоюға болатынын айтты! Бірақ көптеген қарсылықтардан кейін, өз ниетімізге жеттік". Қосымша кеңістік алғаш рет альбомның мәтінін, сондай-ақ композитор Лионель Барттың эссесін қосуға мүмкіндік берді. Мұқабада "әр түрлі тіршілік нысандарын ұстап, ой-пікір еркіндігін, сөз бостандығын және шығармашылықты бейнелейтін металлдан жасалған, робот сияқты бір тұлға" бейнеленгенін Майк Пиндер түсіндіреді, сондай-ақ Мерлиннің сиқыр қолдануы, Камелот және "Сіз ыңғайлы отырсыз ба?" әнінің мәтінінен шабыттанған кристалл теңіздегі алтын галеондар флотының суреттері де бар. Бас-гитарист Джон Лодж еске алады: "Біз әр тректі тыңдау үшін студияға суретші Фил Траверсті шақырып, оған әннің мәтінін де бердік, сонда ол одан да көп идеялар тудыратын. Содан кейін Фил түрлі мұқаба дизайндарын эскиздейтін, ал біз бәріміз кофе үстелінің айналасында отырып, не қалағанымызды талқылайтынбыз. Біз музыканың да, альбом мұқабасының дизайнының да бір арнайы жиынтықтың бөлігі болуы керек екенін және олардың дұрыс болуын қалағанбыз".

Шығару

On the Threshold of a Dream 1969 жылы 25 сәуірде Ұлыбританияда және 1969 жылы 30 мамырда АҚШ-та жарық көрді. On the Threshold of a Dream Moody Blues тобына алғашқы британдық No1 альбомын сыйлады, сонымен қатар олардың алғашқы 20-лық альбомы ретінде американдық табыстарын арттырды. Бұл альбом топтың АҚШ-тағы ең ұзақ сақталған жазбаларының біріне айналды, Billboard LPs тізімінде екі жарым жылдан астам уақыт бойы болды. Албұм, сондай-ақ кейіннен шыққан "Біздің балаларымыздың балаларының балаларына" альбомымен бірге, Аполлон 15 ғарышкері Аль Верденнің Айға алып барған таспалардың ішінде болды. 2006 жылдың наурыз айында альбом SACD форматында толыққанды қайта жаңартылып, тоғыз қосымша трек қосылды. 2008 жылы стандартты аудио CD үшін сол бонус тректермен бірге қайта жаңартылған нұсқасы шығарылды.