Джон Фаулер: XIX ғасырдың теміржол құрылысшысы

Кіріспе

1817-1898 жылдардағы ағылшын инженер-құрылысшысы, сэр Джон Фаулер, 1-ші баронет, KCMG, LLD, FRSE (15 шілде 1817 – 20 қараша 1898) – темір жолдар мен темір жол инфрақұрылымын салуға маманданған ағылшын инженер-құрылысшысы. 1850-ші және 1860-шы жылдары ол әлемдегі алғашқы метрополитен – Лондон метрополитенінің инженері болды, ол қала көшелерінің астында "қазу және жабу" әдісімен салынды. 1880-ші жылдары ол 1890 жылы ашылған Форт көпірінің бас инженері болды. Фаулердің мансабы ұзақ және көрнекті болды, ол 19 ғасырдың темір жол саласының кеңейуінің көп бөлігін қамтыды, сонымен қатар ол көптеген британдық және шетелдік темір жол компаниялары мен үкіметтеріне инженер, кеңесші немесе консультант қызметін көрсетті. Ол 1865 және 1867 жылдар аралығында Құрылыс инженерлері институтының ең жас президенті болды. Оның маңызды жұмыстары викториялық инженерлік саласының мәңгілік мұрасын көрсетеді.

Ерте өмір

Фаулер Англияның Йоркшир графтығындағы Шеффилд қаласында жер өлшеуші Джон Фаулер мен оның әйелі Элизабеттің (қыз есімі Сванн) отбасында дүниеге келген. Ол Эклсфилдке жақын орналасқан Уитли-Холлде жеке білім алған. Шеффилд су жүйесінің инженері Джон Тоулертон Ледердің және Ледердің інісі Джордж Ледердің басшылығымен Эйр және Кальдер каналында, сондай-ақ теміржол жобаларында тәлім алған. 1837 жылдан бастап Джон Урпет Растрик үшін Лондон мен Брайтон теміржолы және құрылысы аяқталмаған Батыс Камберленд және Фурнес теміржолы сияқты жобаларда жұмыс істеген. Кейін Джордж Ледер үшін Стоктон мен Хартлпул теміржолының резиденциялық инженері болып қайта жұмыс істеді және 1841 жылы теміржол ашылғанда инженер болып тағайындалды. Фаулер бастапқыда Йоркшир және Линкольншир аймағында жеке инженерлік практика ашты, бірақ жұмыс көлемінің артуына байланысты 1844 жылы Лондонға көшті. 1847 жылы, институт құрылған жылы Механикалық инженерлер институтының, ал 1849 жылы Азаматтық инженерлер институтының мүшесі болды. 1850 жылдың 2 шілдесінде Манчестердегі Дж. Бродбенттің қызы Элизабет Бродбентке үйленді (1901 жылдың 19 қарашасында қайтыс болды). Олардың төрт ұлы болды. Фаулер кеңес берген басқа теміржолдар: Лондон, Тилбери және Саутхенд теміржолы, Ұлы Солтүстік теміржолы, Хайленд теміржолы және Чешир желілері теміржолы. 1859 жылы Исамбард Кингдом Брунельдің қайтысынан кейін Фаулер Ұлы Батыс теміржолымен келісімшарт жасады. Оның түрлі лауазымдары Лондондағы Виктория станциясы, Шеффилд Виктория станциясы, Глазгодағы Сент-Энох станциясы, Ливерпуль орталық станциясы және Манчестер орталық станциясын жобалауға қатысты. Фаулердің консалтингтік жұмысы Ұлыбританиядан тысқары елдерде де, Алжир, Австралия, Бельгия, Египет, Франция, Германия, Португалия және АҚШ-тағы теміржол және инженерлік жобаларды қамтыды. 1869 жылы ол алғаш рет Египетке сапар шекті және Кхедив үшін көптеген, көбінесе іске аспаған жобалар бойынша жұмыс істеді. 1870 жылы ол теміржол тетіктері туралы Үндістан үкіметінің сауалнамасына кеңес берді, онда жеңіл теміржолдар үшін 3 фут (1 метр) тарам өлшемін ұсынды. Мансабының кейінгі кезеңінде ол өзінің серігі Бенджамин Бейкермен және Джеймс Генри Грейтхедпен бірге Лондонның алғашқы екі метрополитен желісінде, Сити және Оңтүстік Лондон метрополитені мен Орталық Лондон метрополитенінде кеңесші болды. Ол 1859-1861 жылдар аралығында салынған Уорчестерширдегі Верхний Арлидегі Виктория көпірінің және 1863-1864 жылдар аралығында Шропширдегі Коалбрукдейлдегі Альберт Эдуард көпірінің дизайнымен танымал. Екеуі де бүгінгі күні Северн өзені арқылы теміржол желілерін алып жүреді. 1879 жылы сэр Томас Буштың Тей көпірі құлағаннан кейін Фаулер, Уильям Генри Барлоу және Томас Эллиот Харрисон 1881 жылы Форт көпірі үшін Буштың жобасын қарау үшін комиссияға тағайындалды. Ашылған кезде Метрополитен теміржолының пойыздарын Ұлы Батыс теміржолы қамтамасыз еткен, бірақ олар 1863 жылдың тамызында алынып тасталды. Ұлы Солтүстік теміржолынан пойыздарды жалдағаннан кейін Метрополитен теміржолы 1864 жылы Фаулер жобалаған 4-4-0 танк локомотивтерін енгізді. А класы және шағын жаңартулармен B класы деп аталған конденсациялық бу локомотивтерінің дизайны соншалықты сәтті болды, Metropolitan and District Railways ақырында 120 локомотивті пайдаланды және олар 1900 жылдары желілерді электрлендіруге дейін пайдалануда болды. Ол үлкен Бреймор үйін (кейін бұзылған) салды, онда ол саясат пен қоғамның жоғары деңгейінде тойлар өткізді. Ол жасанды Home Loch-тан су алатын гидроэлектрлік схеманы жасады, тік аңғар беткейлеріне кең аумақты орманды алқаптарды отырғызды және олар арқылы 12 км демалыс жолдарын жасады, соның ішінде Corrieshalloch және Strone шатқалы арқылы аспалы жаяу көпірлер (бұрынғысы қазір NTS меншігі). Ол сондай-ақ аңшылар жолдарын да дамытты. Ол Бейбітшілік судьясы және округтің лейтенант орынбасары болып тағайындалды. "Кімнің кімі" кітабында ол яхтинг және елен салдауды хоббилері ретінде көрсеткен, сондай-ақ Карлтон клубының, Сент-Стефан клубының, Консервативтік клубының және Корольдік яхта эскадрильясының мүшесі болды. Ол Мысыр зерттеу қорының президенті де болды. 1887 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның ұсынушылары Сэр Джеймс Фальшоу, Джеймс Лесли, Джордж Миллер Каннингэм және Александр Крум Браун болды. Бенджамин Бейкермен бірге 1890 жылы Эдинбург университетінен көпірді инженерлік жобалауы үшін құрметті заң докторы дәрежесін алды. 1892 жылы Понселет сыйлығы екі есеге арттырылып, Бейкер мен Фаулерге бірлесіп табысталды. Фаулер 81 жасында Дорсеттегі Борнмут қаласында қайтыс болды және Лондондағы Бромптон зиратына жерленді. Оның баронеттік атағын ұлы Джон Артур Фаулер, 2-ші баронет мұрагерлік етті (1899 жылдың 25 наурызында қайтыс болды). Баронеттік атақ 1933 жылы 4-ші баронет, алғашқы баронеттің үшінші ұлы Реверант Монтагю Фаулердің қайтысымен тоқтатылды.

Fowler was born in Wadsley, Sheffield, Yorkshire, England, to land surveyor John Fowler and his wife Elizabeth (née Swann). He was educated privately at Whitley Hall near Ecclesfield. He trained under John Towlerton Leather, engineer of the Sheffield waterworks, and with Leather's uncle, George Leather, on the Aire and Calder Navigation and on railway surveys. From 1837 he worked for John Urpeth Rastrick on railway projects including the London and Brighton Railway and the unbuilt West Cumberland and Furness Railway. He then worked again for George Leather as resident engineer on the Stockton and Hartlepool Railway and was appointed engineer to the railway when it opened in 1841. Fowler initially established a practice as a consulting engineer in the Yorkshire and Lincolnshire area, but, a heavy workload led him to move to London in 1844. He became a member of the Institution of Mechanical Engineers in 1847, the year the Institution was founded, and a member of the Institution of Civil Engineers in 1849. On 2 July 1850 he married Elizabeth Broadbent (died 19 November 1901), daughter of J. Broadbent of Manchester. The couple had four sons. Other railways that Fowler consulted for were the London Tilbury and Southend Railway, the Great Northern Railway, the Highland Railway and the Cheshire Lines Railway. Following the death of Isambard Kingdom Brunel in 1859, Fowler was retained by the Great Western Railway. His various appointments involved him in the design of Victoria station in London, Sheffield Victoria station, St Enoch station in Glasgow, Liverpool Central station and Manchester Central station. Fowler's consulting work extended beyond Britain including railway and engineering projects in Algeria, Australia, Belgium, Egypt, France, Germany, Portugal and the United States. He travelled to Egypt for the first time in 1869 and worked on a number of, mostly unrealised, schemes for the Khedive, In 1870 he provided advice to an Indian Government inquiry on railway gauges where he recommended a narrow gauge of 3 feet (1 m) for light railways. Later in his career, he was also a consultant with his partner Benjamin Baker and with James Henry Greathead on two of London's first tube railways, the City and South London Railway and the Central London Railway. He is credited with the design of the Victoria Bridge at Upper Arley, Worcestershire, constructed between 1859 and 1861, and the near identical Albert Edward Bridge at Coalbrookdale, Shropshire built from 1863 to 1864. Both remain in use today carrying railway lines across the River Severn. Following the collapse of Sir Thomas Bouch's Tay Bridge in 1879, Fowler, William Henry Barlow and Thomas Elliot Harrison were appointed in 1881 to a commission to review Bouch's design for the Forth Bridge. On opening, the Metropolitan Railway's trains were provided by the Great Western Railway, but these were withdrawn in August 1863. After a period hiring trains from the Great Northern Railway, the Metropolitan Railway introduced its own, Fowler designed, 4 4 0 tank engines in 1864. The design of condensing steam locomotives, known as the A class and, with minor updates, the B class, was so successful that the Metropolitan and District Railways eventually had 120 of the engines in use and they remained in operation until electrification of the lines in the 1900s. He built the substantial Braemore House (since demolished), where he entertained at the highest levels of politics and society. He developed a hydro electric scheme, fed from the artificial Home Loch, planted extensive woodlands on the steep valley sides, and created 12 km of recreational walks through them, including suspension footbridges over the Corrieshalloch and Strone Gorges (the former now an NTS property). He also developed a network of stalkerpaths. He was appointed a Justice of the Peace and a Deputy Lieutenant of the county. He listed his recreations in Who's Who as yachting and deerstalking and was a member of the Carlton Club, St Stephen's Club, the Conservative Club and the Royal Yacht Squadron. He was also President of the Egyptian Exploration Fund. In 1887 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh.#tag:ref|His proposers were Sir James Falshaw, James Leslie, George Miller Cunningham and Alexander Crum Brown. Along with Benjamin Baker, he received an honorary degree of Doctor of Laws from the University of Edinburgh in 1890 for his engineering of the bridge. In 1892, the Poncelet Prize was doubled and awarded jointly to Baker and Fowler. Fowler died in Bournemouth, Dorset, at the age of 81 and is buried in Brompton Cemetery, London. He was succeeded in the baronetcy by his son John Arthur Fowler, 2nd Baronet (died 25 March 1899). The baronetcy became extinct in 1933 on the death of Reverend Montague Fowler, 4th Baronet, the first baronet's third son.