Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландтық Виктория Кресінің иегері
Scottish recipient of the Victoria Cross
Сэмюэл Эванс VC (шамамен 1821 – 4 қазан 1901) – британдық және Достастық күштеріне берілетін, жауға қарсы көрсетілген батылдық үшін ең жоғары және ең құрметті награда – Виктория Кресінің иегері болған шотландтық.
Samuel Evans VC (c. 1821 – 4 October 1901) was a Scottish recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Ол 1821 жылы Ренфруширдегі Пейсли қаласында Анна мен Джеймс Эвенстің ұлы болып дүниеге келді. Бастапқыда ол әкесінің ізімен Пейсли шальдерін тоқушы болып жұмыс істеді, бірақ 1839 жылдың қыркүйегінде Галоугейт казармасындағы 26-шы жаяу полкіне 1535 нөмірімен Эвенс сарбазы ретінде қабылданып, полкіне қосылды. 1840 жылдың қазанында ол өзінің полкімен бірге Үндістанға келді. Полк Қытайға көшірілді және ол 1842 жылғы Қытай соғысына қатысты. 1843 жылы полк Эдинбург қамалына орналастырылды және 1851 жылға дейін сонда тұрды. 1852 жылы ол Оңтүстік Африкадағы Каффер соғыстарында қызмет ету үшін 19-шы жаяу полкіне ерікті болып келді, жаңа әскери нөмірі 2721 болды, ал өмірінің соңына дейін Эванс атымен танылды. 1854 жылы ол полкімен бірге Қырым соғысына қатысу үшін Варнаға аттанды. Ол медальді 1857 жылдың 26 маусымында ғана алды. Эдинбургтен Лондонға сапар шегіп, Хайд-парктегі салтанатты шарада медальді қабылдады, оны жеке Виктория патшайымы табыс етті. Оның Виктория кресі Англияның Йоркшир графтығындағы Ричмонд қаласындағы Грин Ховардс мұражайында сақталады.
He was born Samuel Evens in Paisley, Renfrewshire in 1821, the son of Anne and James Evens, a weaver. He initially followed in his father's footsteps as a weaver of Paisley shawls, but in September 1839 he enlisted in the 26th Regiment of Foot at Gallowgate Barracks, as 1535 Private Evens. He joined his regiment in India in October 1840. The regiment moved to China and he was part of the China War of 1842. In 1843 the regiment was billeted at Edinburgh Castle and remained there until 1851. In 1852 he volunteered for the 19th Foot Regiment to serve in the Kaffir Wars in South Africa, with a new service no. as 2721 Private Evans, remaining Evans for the rest of his life. In 1854 he sailed to Varna with his regiment to serve in the Crimean War. He did not receive the medal until 26 June 1857. He traveled to London from Edinburgh and was presented the medal in a ceremony in Hyde Park, receiving it personally from Queen Victoria. His Victoria Cross is displayed in the Green Howards Museum, Richmond, Yorkshire, England.
Кейінгі өмірі
1855 жылы 8 қыркүйекте Реданға шабуыл жасағанда ауыр жарақат алды, содан кейін Скутари ауруханасында біраз уақыт емделгеннен кейін Ұлыбританияға қайтарылды. 13 мамырда 1856 жылы әскерден шығарылды, денсаулығы қызмет етуге жарамсыз деп танылды. Ауруханада ол Флоренс Найтингейлдің шақыруымен Скутари ауруханасында медбике болып жұмыс істеген жесір Маргрет МакНиколмен танысты. Эдинбургке оралған соң олар үйленді. Әртүрлі байланыстар арқылы (және, әлдеқандай даңққа ие болуының нәтижесінде) ол Холируд сарайында ложа күзетшісі болып жұмысқа орналасты, Холируд саябасының кіреберісіндегі әдемі лождада тұрды. 1870 жылдары Эдинбургтен кетіп, Дамфристе дүкен сатып алды, бірақ ол іскерлікке аса сәтті болмады. 1888 жылы Эдинбургке қайтып оралып, Корольдік жолдағы 332 Лаунмаркеттегі қарапайым пәтерде тұрды. 1901 жылы қайтыс болды және әйелі Маргаретпен бірге Эдинбургтің шығысындағы Пиршиль зиратында жерленді.
On 8 September 1855 he was severely wounded during the attack on Redan and after some time at Scutari Hospital was returned to Britain. He was discharged from the army, unfit for service, on 13 May 1856. It was while in hospital that he met a widow, Margret McNichol who had been invited to nurse at the Scutari Hospital by Florence Nightingale and upon returning to Edinburgh they were married. Through various connections (and presumably a degree of fame) he acquired a job as lodge keeper at Holyrood Palace, living in a charming lodge at the entry to Holyrood Park. In the 1870s he left Edinburgh and bought a shop in Dumfries but this was not a great success. In 1888 he returned to Edinburgh, living in a humble flat at 332 Lawnmarket on the Royal Mile. He died in 1901 and is buried with his wife Margaret in Piershill Cemetery in eastern Edinburgh.