Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері
Recipient of the Victoria Cross
Альберт Дэвид "Алби" Лоуэрсон, ВК (2 тамыз 1896 – 15 желтоқсан 1945) – британдық және Достастық әскерлеріне берілетін батылдығы үшін ең жоғары награда саналатын Виктория Кресінің австралиялық иегері болған.
Albert David "Alby" Lowerson, VC (2 August 1896 – 15 December 1945) was an Australian recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Альберт Лоуэрсон, Альби деп лақап аталған, 1896 жылдың 2 тамызында Виктория штатындағы Мертлфорд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі теміржолда локомотив жүргізушісі болып жұмыс істеген, бірақ кейіннен шаруашылыққа көшкен. Лоуэрсон мектепті бітірген соң алтын кеншісі болып жұмыс істеді.
Albert Lowerson, nicknamed Alby, was born in Myrtleford, a town in the state of Victoria, on 2 August 1896. His father worked for the railways as an engine driver but later turned his hand to farming. Lowerson worked as a gold miner after leaving school.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1915 жылдың шілдесінде Лоуэрсон Австралия императорлық күштеріне қосылды. Алғашқы дайындықтан кейін 1915 жылдың қыркүйегінде 21-ші батальонға күш қосымшасы ретінде Таяу Шығысқа аттанды. Ол Галлиполи жорығына қатысуға кеш келді және 1916 жылдың наурыз айында батальонымен бірге Батыс майданға бағытталды. Ол Сомма, Позиер және Муке фермасындағы шайқастарда күш көрсетті, соңғысы оны жарақаттады. Ол сондай-ақ Позиердегі қызметі үшін Әскери медальға ұсынылды, бірақ ол марапатталған жоқ. Бір ай бойы жарақатынан емделген соң, ол батальонына қайта қосылды және көп ұзамай капрал шеніне көтерілді. 1917 жылдың сәуір айында сержант шеніне көтеріліп, ол тағы жараланды, бұл жолы Булькур шайқасында. Лоуэрсонның сержант шеніне көтерілуі ол Бюллекуртта алған жарақатынан әлі айығып жатқанда бекітілді. 1917 жылдың қарашасында батальонына қайта оралды. 1918 жылдың 1 қыркүйегінде Мон-Сен-Квентин шайқасы кезінде 21-ші батальон Мон-Сен-Квентин ауылына шабуыл жасаған 23-ші және 24-ші батальондарға көмектесті. Лоуэрсонның ротасы ауылдың шетіндегі шабуылында тоқтап қалды және жеті адамнан тұратын топпен шабуылдап, күшті бекініске қол жеткізді, ондағы ауыр пулемет атысы австралиялықтарға бағытталды. Шабуыл жалғасты. Лоуэрсон жараланып, тылға жіберілді, бірақ ол ауруханаға екі күннен кейін ғана жөнелтілді. Сент-Квентинде жараланғаннан кейін Лоуэрсон 1918 жылдың қыркүйегінде бөлімшесіне оралды, бірақ келесі айда төртінші жарақатын алды және енді соғысқа қатыспады. Сент-Квентиндегі іс-қимылдары үшін оның Виктория кресіне (VC) лайықты екені 1918 жылдың 14 желтоқсанында жарияланды және ол 1919 жылдың 1 наурызында король Георг V-тен марапат алды. Оның VC-ға берілген марапатында былай делінген:
In July 1915, Lowerson joined the Australian Imperial Force. After initial training, he embarked for the Middle East in September 1915 as a reinforcement for 21st Battalion. He arrived too late to participate in the Gallipoli Campaign and in March 1916 proceeded with his battalion to the Western Front. He fought in the Battles of the Somme, Pozières and Mouquet Farm, the latter of which saw him wounded. He was also recommended for the Military Medal for his work at Pozières but this was not awarded. After a month recovering from his wounds he rejoined his battalion and shortly afterwards was promoted to corporal. Promoted in April 1917 to acting sergeant, he was again wounded, this time during the Second Battle of Bullecourt. Lowerson's promotion to sergeant was made permanent while he was still recovering from his wounding at Bullecourt. He rejoined his battalion in November 1917. On 1 September 1918, during the Battle of Mont St Quentin, 21st Battalion supported 23rd and 24th Battalions in an attack towards the village of Mont St Quentin. Lowerson's company was held up in its advance on the flank of the village and, with a party of seven men, attacked and captured a strong point from which heavy machinegun fire was directed towards the advancing Australians. The advance was able to continue. Lowerson, wounded, was sent to the rear but it was a further two days before he was dispatched to a hospital. After his wounding at St Quentin, Lowerson returned to his unit in September 1918 but received his fourth wound the following month and took no further part in the war. The award of his VC for his actions at St Quentin was gazetted on 14 December 1918 and he was presented with it by King George V on 1 March 1919. The citation for his VC read:
1918 жылдың 1 қыркүйегінде Пероннның солтүстігіндегі Маунт-Сен-Квентинге шабуыл кезінде көрсеткен ерекше батырлығы мен тактикалық шеберлігі үшін. Шабуылдың басында күшті қарсылық кездесіп, жау жердің әрбір сантиметрін табандылықпен қорғады. Жаудың ауыр пулемет атысына қарамастан, сержант Лоуэрсон өз адамын батыл басқарды, оларды одан да күшпен шабуылдауға шақырды және ақырында мақсатқа жеткізді. Мақсатқа жеткен соң, сол жақтан шабуылдаған топтың 12 пулеметпен жабдықталған жау бекінісімен тоқтатылғанын көрді. Ең ауыр снайперлік және пулемет атысы кезінде сержант Лоуэрсон жеті адамын шабуыл тобы ретінде біріктіріп, оларды бекіністің қанаттарына шабуылдауға бағыттап, мықты бекініске шабуыл жасады және тиімді гранаталармен бірге он екі пулемет пен отыз тұтқынды басып алды. Оң жамбасында ауыр жарақат алғанмен, ол тұтқындар жойылғанша және бекініс толығымен ұйымдастырылып, нығайтылғанша майданнан кетуден бас тартты. Бір апталық операциялар барысында оның басшылығы мен үлгісі оның астындағы адамдарға үнемі әсер етті, ал оның маңызды сәттегі жедел және тиімді әрекеттері шабуылдың сәтті аяқталуын қамтамасыз етті. | The London Gazette, 13 желтоқсан 1918
For most conspicuous bravery and tactical skill on the 1st September, 1918, during the attack on Mt. St. Quentin, north of Peronne, when very strong opposition was met with early in the attack, and every foot of ground was stubbornly contested by the enemy. Regardless of heavy enemy machine gun fire, Sergeant Lowerson moved about fearlessly directing his men, encouraging them to still greater effort, and finally led them on to the objective. On reaching the objective he saw that the left attacking party was held up by an enemy strong post heavily manned with twelve machine guns. Under the heaviest sniping and machine gun fire, Sergeant Lowerson rallied seven men as a storming party, and directing them to attack the flanks of the post, rushed the strong point, and, by effective bombing, captured it, together with twelve machine guns and thirty prisoners. Though severely wounded in the right thigh, he refused to leave the front line until the prisoners had been disposed of, and the organization and consolidation of the post had been thoroughly completed. Throughout a week of operations, his leadership and example had a continual influence on the men serving under him, whilst his prompt and effective action at a critical juncture allowed the forward movement to be carried on without delay, thus ensuring the success of the attack.|The London Gazette, 13 December 1918
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Лоуэрсон 1919 жылы сәуір айында Австралияға кетіп, үш айдан кейін АИФ-тен босатылды. Әкесі сияқты, Лоуэрсон да фермер болды және Майртлфордтың жанындағы жер учаскесін өңдеді, оған Сент-Квентин деп ат қойды және оны темекі және сүт шаруашылығына айналдырды. 1930 жылы үйленді және қызы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол Австралия армиясына қайта қосылды, бірақ бұрынғы соғыс жаралары салдарынан оны үй майданында сержант қызметіне, бірнеше оқу батальондарында қызмет етуге шектеді. Ол 2/8 оқу батальонында қызмет етті. Сонымен қатар, ол 1914–15 жылдарға арналған жұлдызға, Британ соғыс медаліне және Жеңіс медаліне құқылы болды.
Lowerson left for Australia in April 1919 and was discharged from the AIF three months later. Like his father, Lowerson became a farmer and worked a block of land, which he named St. Quentin, near Myrtleford and which he converted to tobacco and dairy. He married in 1930 and had a daughter. After the outbreak of the Second World War, he rejoined the Australian Army but his old war wounds confined him to service on the home front as a sergeant with a number of training battalions. He was serving with 2/8 Training Battalion He was also entitled for the 1914–15 Star, the British War Medal and the Victory Medal.