Қайтыс болғандардың рухы үшін дұға және қызметтер

Кіріспе

Құдайға табыну орны немесе діни қызмет түрі

Кантри – бұл екі байланысты мағынасы бар шіркеу термині: оның орта ғасырлық түбірі кантария "мисса айтуға лицензия" дегенді білдіреді. Бұл еске алу мекемесіне француз тілінде chapellenie (шапалшылық) деп аталады.

Өлгендер үшін құлшылық ету

Біріншіден, шантры – христиан шіркеуінде өлгендердің жаны үшін жасалған дұғалар мен литургияны білдіруі мүмкін, олардың өмірінде жасаған күнәларын өтеу мақсатында. Оған месса да кіруі мүмкін, сондай-ақ дұғалар мен литургияны одан әрі жалғастыру үшін арналған мүлік те кіруі мүмкін. Бұл Англиядағы реформацияға дейінгі ортағасырлық дәуірде белгілі бір қайтыс болған адамның жаны үшін белгілі бір сандағы қызметтерді орындау үшін бір немесе бірнеше дін қызметкерін жұмысқа алу мақсатында құрылған "сенім қорының" бір түрі деп атауға болады, әдетте, шантрыны өз өсиетімен құрған адам. Оның өлімінен кейін бірден белгілі бір мерзім болуы мүмкін. Мұндай дұғалар күнәларды өтеуге көмектеседі және жанға Құдайдың алдында мәңгілік тыныштық беруге мүмкіндік береді деп сенді.

Өлгендер үшін құлшылық ету

Христиан дінінде қайтыс болған адамның жанының тыныштығы үшін дұға ету және мисса өткізу практикасы 3 және 4 ғасырларда тіркелген. Өлгендер үшін көптеген миссалар ұсыну салты алғаш рет 7-ғасырдың басында рухани еңбексіздік пен дін қызметкерлерінің сыйлықтарымен байланысты жазылған. 700 жылға қарай Батыс Еуропаның дін қызметкерлері бір уақытта бірнеше мисса оқып, қосымша алтарьлардың көбеюіне ықпал етті. Ең көп таралған түрі – жылдық мерейтой миссасы (anniversarium немесе missa annualis), ол адамның қайтыс болған күнінің жылдығында оқылатын мисса. 765 жылы Атиньи соборында шамамен 40 абат пен епископ қайтыс болған әріптестерінің жаны үшін дұға ету және псалмдар оқуға келісті. 9-ғасыр Франциясы мен Англиясында монастырлар мен шіркеулер арасындағы осындай көптеген келісімдер тіркелген, олар бір-бірінің қауымдастығының қайтыс болған мүшелерінің жандары үшін дұға ететін. 1000 жылға дейін Италия, Франция және Англиядағы шіркеулер мұндай мүмкіндіктерді қарапайым халыққа да ұсынды. Патшалар мен ірі феодалдар өздері құрған монастырларда жандары үшін дұға етуді сұрады.

Патшалық қорлар

Англия королі Генрих II (1154–1189) отбасы діни меценаттыққа зор үлес қосты. Генрих II Гвенттегі Лингоэд иелігін Херефордширдегі Дор аббаттығына сыйға беріп, өзінің жаны үшін кем дегенде бір күнделікті миссаны қамтамасыз етті; ол төрт монах-пастордың қызметін мәңгілікке сақтап қалды. 1183 жылы король аға ұлы Генрихті, Жас корольді жоққа шығарды. 1185 жылы оның үшінші ұлы, Бретань герцогы Джеффри Париж маңындағы турнирде қайтыс болды. Генрих II ұлдарының құрметіне классикалық институционалдық шантрияға ұқсас нәрсе құрды: ол Руан соборындағы жас Генрихтің жаны үшін алтарьлар мен дін қызметкерлерін мәңгілікке иелендірді. Франция королі Филипп II Париждегі Нотр-Дам соборында герцог Джеффридің жаны үшін дін қызметкерлерін тағайындады. Генрих II-нің кіші ұлы Мортен графы Джон да шантрия сияқты негіздер құрды: 1192 жылы ол Дербиширдегі Бейкуэллдің колледж шіркеуін Личфилд соборында пребенд құру үшін сыйлады; иеленуші Джонның жаны үшін мәңгілік мисса өткізуге міндетті болды. Осылайша, институционалдық шантрия тұжырымы 1180-ші жылдары ағылшын және француз патшалық айналасында дамыды, олар оларды қаржыландыруға жеткілікті бай болды. Патшалық емес қоғамда алғашқы мәңгілік миссаны Лондон қаласының шерифі Ричард Фицрайнер Гертфордширдегі Брод Колнидегі жеке капелласында өткізді. Ол 1191 жылы өсиетінің шарттарымен оны құрды, ал шантрия 1212 жылы жұмыс істеді. Анжу корольдік сарайының жақын серігі Фицрайнер оның діни тәжірибасын қабылдаған болуы мүмкін.

Ортағасырлық Англиядағы қамсыздандыру

Кейінгі ортағасырлық өсиеттерді талдау, ән үйінің көптеген түрде пайда болғанын көрсетті. Мәңгілік ән үйі бір немесе бірнеше дін қызметкерінен, жеке тұрған шағын ғибадатханада, әдетте жергілікті епископтың рұқсатымен (мысалы, Лестерширдегі Нослидегі сақталған нұсқасы) немесе үлкен шіркеудің дәлізінде орналасқан. Егер ән үйлері діни қауымдастықтарда болса, оларды кейде күзетші немесе бас дін қызметкері басқарған. Мұндай ән үйлерінде дін қызметкерлерін тағайындау және олардың жұмысын бақылау шарттарын анықтайтын конституциялар болған. Мәңгілік ән үйі – бай қала тұрғындары мен ақсүйектер үшін ең беделді және қымбат нұсқа болатын. Одан арзан нұсқа – бір немесе екі дін қызметкерінің шіркеу алдында ән салған құрбандықтарын қаржыландыру үшін белгілі бір мерзімге ән үйін беру еді. Бір жылдан он жылға дейінгі мерзімдер мәңгілік ән үйлерінен гөрі жиі кездесетін.

1545 және 1547 ж. Шантрилерді жою туралы заңдар

Англиядағы реформациядан кейін король Генрих VIII бастаған Парламент 1545 жылы заң қабылдады, ол chantries-ті дұрыс пайдаланбаған қаражат пен тартып алынған жерлер деп анықтады. Заң бойынша, барлық chantries мен олардың мүлігі патшаның өмірі бойына оған тиесілі болады. Монастырларды таратумен бірге, акт Франциямен соғысты қаржыландыруға көмектесті. Генрих акт қабылданғаннан кейін екі жыл ғана өмір сүргендіктен, азау шіркеулердің саны аз болды және олар оған берілген жоқ. Оның жас ұлы және мұрагері король Эдуард VI 1547 жылы жаңа заңға қол қойды, ол 2374 chantries мен гильдиялық шіркеулерді жойды және олардың активтерін тартып алды; сонымен қатар олардың барлық иеліктерін анықтау үшін тергеу жүргізді. Заң ақшаны "қайырымдылыққа" және "қоғамдық игілікке" жұмсауды талап етсе де, оның көп бөлігі сарайдың достарына кеткен сияқты. Патша көптеген chantries-ті жеке азаматтарға сатты; мысалы, 1548 жылы Глостерлік Томас Белл өз қаласында кем дегенде бесін сатып алды. Заң бойынша, король актіні іске асыру нәтижесінде орын ауыстырылған барлық chantries діни қызметкерлеріне зейнетақы беруге міндетті болды. Жоюға ұшыраған chantries-тің тағдырына мысал ретінде Девон штатындағы Барнстаплдегі Сент-Анн шіркеуін келтіруге болады: оның активтерін 1585 жылы Барнстапл қаласының мэрі және басқалар сатып алды, бұл монастырлар таратылғаннан кейін біраз уақыт өткен соң болды. 1585 жылдың 1 қарашасында Свонсидегі Джордж Грант Фрэнсис жинағында сақталатын, қысқаша былай деп жазылған келісімшарт бар: (i) Роберт Эппли ересек, Роберт Кейд, Хью Брэсьер және Барнстаплдың Ричард Уэтеридж: (ii) Уильям Пламер, Барнстапл мэрі, Ричард Доддеридж, Роджер Кейд, Саймон Моннгей, Роберт Эппли кіші, Роберт Пронзе (Проузе?), Роджер Бипл, Джордж Пайн, джентльмен, Джейкоб Уэскомб, Гилберт Харейс, Роберт Марлен, Томас Матью, Джеймс Бипл, Джордж Бейкер, Джеймс Даун, Уильям Бейли, Джон Коллибиер, Роберт Коллибиер және Джон Кнайл Барнстаплдан; 1 Канцелярия және Барнстаплда жақында таратылған Сент-Анн шіркеуі, сондай-ақ бұрынғы Канцелярия мен Чапелге тиесілі 1 үй және жер; сондай-ақ Барнстаплдағы 1 үй мен жер, оны Джон Литтлстоун Барнстаплдан, саудагер, және Джон Баддл, қыш өндіруші, (i) берген. Chantries-тің ең маңызды әсерлерінің бірі және оларды жоюдан туындаған ең маңызды зиян білім беру саласында болды, өйткені chantries діни қызметкерлері білім берумен айналысты. 1384 жылы Леди Беркли алғашқы chantries мектебін құрды. Chantries діни қызметкерлері қауымға басқа да жолдармен қызмет ете алды, өйткені олар жалпыға ортақ діни қызмет атқармады. Король Эдуард VI chantries-ті жапқанда, бұрын қаладағы кедейлер мен ауыл тұрғындарына оқытқан діни қызметкерлер орын ауыстырылды; содан кейін жергілікті тұрғындар өз балаларының білім алу мүмкіндігіне елеулі нұқсан келді. Кейбір chantries король Эдуардтың атымен аталатын грамматикалық мектептерге айналдырылды. Патшалық ерекшеліктері Парламент актілерінің ешқайсысына жатпағандықтан, олар жойылған жоқ. Көптеген патшалық ерекшеліктер сақталып қалды, соның ішінде Вестминстер аббаттығы және Виндзордағы Сент-Джордж шіркеуі. Тарихшы А. Г. Диккенс былай деп қорытындылады: Католиктер үшін осы заңға сәйкес тәркіленген қаражаттың үлкен бөлігі шіркеу қызметкерлерінің арасынан жоғалып, көптеген ғасырлар бойы өрескел провинциялық адамдарды үлкен сенім әлемімен байланыстырған көзге көрінетін және рухани байланыстар үзілді. Осы оқиғаларға негізінен діни көзқараспен қарағандықтан, осы ағылшындар қазіргі жазушыға толыққанды негіз бар сияқты. Эдвардтық тарату дін саласында терең әсер етті. Көп жағдайда ол құлқылыққа ұшырады, өйткені ол католик дінінің қайта жаңғыруына кедергі келтірді, бірақ протестантизмнің беделін зардап шектіретін элементтерді де қамтиды.

Following the Reformation in England initiated by King Henry VIII, Parliament passed an Act in 1545 which defined chantries as representing misapplied funds and misappropriated lands. The Act provided that all chantries and their properties would thenceforth belong to the King for as long as he should live. In conjunction with the Dissolution of the Monasteries, the Act helped to finance the war with France. Because Henry lived for only two years after the Act was passed, few chantries were closed or transferred to him. His young son and successor, King Edward VI, signed a new Act in 1547, which ended 2,374 chantries and guild chapels and seized their assets; it also instituted inquiries to determine all of their possessions. Although the Act required the money to go to "charitable" ends and the "public good", most of it appears to have gone to friends of the Court. The Crown sold many chantries to private citizens; for example, in 1548 Thomas Bell of Gloucester purchased at least five in his city. The Act provided that the Crown had to guarantee a pension to all chantry priests displaced by its implementation. An example of the fate of an abolished chantry is St Anne's Chapel in Barnstaple, Devon: its assets were acquired by the Mayor of Barnstaple and others in 1585, some time after the Dissolution of the Monasteries. The deed of feoffment dated 1 November 1585 exists in the George Grant Francis collection in Swansea, summarised as follows:
(i) Robert Appley the elder, Robert Cade, Hugh Brasyer and Richard Wetheridge of Barnestaple to: (ii) William Plamer, mayor of Barnestaple, Richard Dodderidge, Roger Cade, Symon Monngey, Robert Appley the younger, Robert Pronze (Prouse? ), Roger Beaple, George Pyne, gent., Jacob Wescombe, Gilbert Hareys, Robert Marlen, Thomas Mathewe, James Beaple, George Baker, James Downe, William Bayly, John Collybeare, Robert Collybeare, and John Knyll of Barnestaple; 1 Chancery and Chapel of St Anne lately dissolved in Barnestaple with 1 house with land belonging to the late Chancery and Chapel; also 1 house and land in Barnestaple which John Littlestone of Barnestaple, merchant, and John Buddle, potter, granted to (i). One of the most significant effects of the chantries, and the most significant loss resulting from their suppression, was educational, as chantry priests had provided education. Katherine, Lady Berkeley had founded the first chantry school in 1384. Since chantry priests were not ordinaries, nor did they offer public masses, they could serve their communities in other ways. When King Edward VI closed the chantries, priests were displaced who had previously taught the urban poor and rural residents; afterwards, local residents suffered greatly diminished access to education for their children. Some of the chantries were converted into grammar schools named after King Edward. Royal peculiars were not covered by any of the above Acts of Parliament, so were not abolished. Most declined over time, until the jurisdiction of almost all was abolished in the 19th century. Some royal peculiars survive, including Westminster Abbey and St George's Chapel, Windsor. Historian A. G. Dickens has concluded:
To Catholic opinion, the problem set by these legal confiscations [was] the disappearance of a large clerical society from their midst, the silencing of masses, the rupture of both visible and spiritual ties, which over so many centuries have linked rude provincial men with the great world of the Faith. In taking an essentially religious view of these events, these Englishmen seem to the present writer to have had every justification. The Edwardian dissolution exerted its profounder effects in the field of religion. In large part it proved destructive, for while it helped to debar a revival of Catholic devotion it clearly contains elements which injured the reputation of Protestantism.