Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1813 жылғы шайқас, Алтыншы коалиция соғысы кезінде.
1813 battle during the War of the Sixth Coalition
Ханау шайқасы 1813 жылдың 30-31 қазаны аралығында Карл Филипп фон Вреде бастаған австро-бавария корпусы мен Наполеонның шегініп келе жатқан француз әскері арасында Алтыншы коалиция соғысы барысында болды. Қазан айының басында Лейпциг шайқасында жеңіліске ұшыраған Наполеон Германиядан Францияға, қауіпсіздікке қарай шегіне бастады. Вреде 30 қазанда Ханау қаласында Наполеонның шегіну жолын тоқтатуға тырысты. Наполеон күшін арттырып, Ханауға келді және Вреде әскерін жеңді. 31 қазанда Ханау француздардың бақылауына көшті, бұл Наполеонның шегіну жолын ашты. Ханау шайқасы – Наполеон әскеріне француз жеріне шегініп, қайта құрып, Францияға қарсы шабуылға дайындалуға мүмкіндік берген маңызды тактикалық жеңіс болды.
The Battle of Hanau was fought from 30 to 31 October 1813 between Karl Philipp von Wrede's Austro Bavarian corps and Napoleon's retreating French during the War of the Sixth Coalition. Following Napoleon's defeat at the Battle of Leipzig earlier in October, Napoleon began to retreat from Germany into France and relative safety. Wrede attempted to block Napoleon’s line of retreat at Hanau on 30 October. Napoleon arrived at Hanau with reinforcements and defeated Wrede’s forces. On 31 October Hanau was in French control, opening Napoleon’s line of retreat. The Battle of Hanau was an important tactical victory allowing Napoleon’s army to retreat onto French soil to recover and prepare to face an invasion of France.
Өмірбаян
Лейпциг шайқасы, Наполеон соғыстарының ең ірі және ең қанды шайқасы, 1813 жылғы 16 қазанда басталды, үш күнге созылып, Алтыншы коалицияның шешуші жеңісімен аяқталды. Наполеон Германияның орталық бөлігін коалицияға тастап, батысқа қарай асығысқан түрде шегінді. Оның стратегиясы – барлық қолдағы күштерін Рейн жағалауында қайта жинау болды, онда байланыс жолдары қысқа болып, тылға қауіп аз түсер еді. Императордың алаңдаушылығы – оның бұрыннан зардап шеккен армиясы тағы да басым күштермен шайқасуға мәжбүр болуы мүмкін екендігінде болды, сондықтан ол шегіністі жоғары жылдамдықпен жүргізуге бұйрық берді. Егер коалиция Лейпциг шайқасынан кейін күшпен ілгері жылғанда, қазірдің өзінде де ұйымдаспаған француз армиясы жойылған болар еді, бірақ Лейпцигтегі коалиция әскерлерінің ауыр шығындары оларға тиімді қуып жете алмайтын жағдайға түсірді. Әскери қимылдар екінші деңгейдегі тыл қадамдарымен шектелгендіктен, Наполеон 23 қазанда Эрфуртта штабын орнатып, күштерін қайта ұйымдастыруға кірісті. 26 қазанда ол түрлі корпустарға бұйрықтар жіберіп, оларды Эйзенах және Фулда арқылы Франкфуртқа бағыттап жіберді. Олардың мақсаты – Рейн өзенінің жағасындағы Майнц қаласы болды. Коалицияны Францияның бұрынғы одақтасы Баварияның Лейпциг шайқасынан аз бұрын жасалған Рид шартына сәйкес Алтыншы коалицияға қосылуға келіскені туралы жаңалық көтеріңкі көңіл күйге түсірді. Бұл коалицияға Карл Филипп фон Вреде басқаратын 45 000 – 50 000 австро-бавариялық армияны Наполеонның тылына жеткізіп, Франкониядағы Вюрцбургті басып алып, француз әскерлерінің жалпы әскери орналасуына қауіп төндіруге мүмкіндік берді. Вюрцбургтің шағын француз гарнизоны қарсылық көрсетуге тырыспады, керісінше, жергілікті цитадельге бекініп, жаудың қаланы күреспей басып алуына жол берді. Вюрцбургтен Вреде Наполеонның шегіну жолдарының бірімен стратегиялық маңызды Ханау қаласына қарай жылжыды. Вредедің алғы шебі 28 қазанда Ханауға жетіп, қаланы басып алып, Наполеонның Франкфуртқа жолын кесті. Вреде француз күштерінің басым бөлігі солтүстікке қарай Кобленцке шегініп бара жатыр және ол тек 20 000 адамнан тұратын күшпен кездесуге дайын екенін болжағанмен, ол Наполеонды жеңуде маңызды рөл атқара алады деп үміттенді. Ол сондай-ақ француз армиясы толығымен дезорганизацияланған деп ойлады, бұл рас емес еді, және оған жақын болған "Богемия армиясы" бас коалициялық армия шындығында алыс болатын және Наполеон күштерімен тығыз байланыста болмады.
The Battle of Leipzig, the largest and bloodiest encounter of the Napoleonic Wars, began on 16 October 1813, raged for three days and ended with a decisive victory for the Sixth Coalition. Napoleon was forced to abandon central Germany to the coalition and hastily retreated westwards. His strategy was to regroup all his available forces on the shores of the Rhine, where his lines of communication would be shorter and his rear less likely to be threatened. The Emperor's concern was that his already battered army might be forced to fight against superior forces again, so he ordered that the retreat be carried out at great speed. Had the coalition managed to advance with more vigour in the days following the Battle of Leipzig, the already disorganised French army would probably have been destroyed, but the coalition armies themselves had suffered such high losses at Leipzig that they were in no position to launch an effective pursuit. With military action confined to secondary rearguard actions, Napoleon was able to install his headquarters at Erfurt on 23 October and began to reorganise his forces. On 26 October, he sent orders to the various corps, directing them to Frankfurt via Eisenach and Fulda. Their assigned destination was the city of Mainz, by the Rhine river. The coalition was buoyed by the news that Bavaria, a former French ally, agreed to join the Sixth Coalition according to the Treaty of Ried concluded just before the Battle of Leipzig. This allowed the coalition to threaten the overall military position of the French by moving a 45,000 50,000 Austro Bavarian army, under the command of Karl Philipp von Wrede, into Napoleon's rear, occupying Würzburg in Franconia. The small French garrison of Würzburg did not try to resist and instead barricaded themselves at the local citadel, allowing the enemy to occupy the town without a fight. From Würzburg, Wrede moved towards the strategic city of Hanau, along one of Napoleon's main retreat routes. Wrede’s advance guard reached Hanau on 28 October and took possession of the city, blocking Napoleon’s route to Frankfurt. Although Wrede probably assumed that the main part of the French forces was retreating along a more northerly road to Coblenz and thus expected to face a force of only 20,000 men, he did entertain hopes that he would be able to play a major role in the defeat of Napoleon. He also believed that the French army was completely disorganised, which was not true, and was closely followed by the main coalition army, the "Army of Bohemia", which was in reality much further away and not really in close contact with Napoleon's forces.
Коалициялық әскер
Ханау шайқасындағы австриялық және бавариялық әскерлер екі армия корпусынан – біреуі австриялық, екіншісі бавариялық – құралды және олардың саны 42 000 адамнан кем емес: 33 000 жаяу әскер, 9 000 салт атты және 94 артиллерия құралы. Олар бавариялық генерал Карл Филипп фон Вредеге бағынышты болды. Австрия корпусы, фельдмаршал лейтенант барон Фреснеттің басшылығында, 24 000 адамнан тұрды: 18 000 жаяу әскер (18 батальон), 6 000 салт атты (32 эскадрилья) және 34 артиллерия құралы. Бұл әскерлер үш дивизияға бөлінді: генерал Бахтың 1-ші дивизиясы, генерал Траутенбергтің 2-ші дивизиясы және генерал Спленнің 3-ші дивизиясы (салт атты әскер және резервтік артиллерия). Бавария корпусы, Вреде тікелей басқаруында, 18 000 адамнан тұрды: 15 000 жаяу әскер (17 батальон), 3 000 салт атты (20 эскадрилья) және 60 артиллерия құралы. Бұл әскерлер екі дивизияға, бір салт атты әскер резерві және бір артиллерия резервіне бөлінді: 2-ші дивизия генерал Беккерстің, 3-ші дивизия генерал Ламоттің, үш бригадалық салт атты әскер резерві генералдар Бирегг, Эллбрахт, Дицтің және артиллерия резерві генерал Кёльннің басшылығында болды.
The Austrian and Bavarian army at the battle of Hanau comprised two army corps, one Austrian and one Bavarian, and numbered no less than 42,000 men: 33,000 infantrymen, 9,000 cavalrymen and 94 artillery pieces. They were under the overall command of Bavarian General Karl Philipp von Wrede. The Austrian Corps, under the command of Field Marshal Lieutenant Baron Fresnet, numbered 24,000 men: 18,000 infantrymen (18 battalions), 6,000 cavalrymen (32 squadrons) and 34 artillery pieces. These men were organised in three divisions: the 1st division under General Bach, the 2nd division under General Trautenberg, and the 3rd division under General Spleny (cavalry and reserve artillery). The Bavarian Corps, under Wrede's direct command, numbered 18,000 men: 15,000 infantrymen (17 battalions), 3,000 cavalrymen (20 squadrons), and 60 artillery pieces. These men were organised in two divisions, one cavalry reserve and one artillery reserve: the 2nd division was under General Beckers, the 3rd division under General Lamotte, the three brigade cavalry reserve was under Generals Bieregg, Ellbracht, Dietz, and the artillery reserve was under General Cologne.
Француз әскері
Француздық Grande Armée Лейпциг шайқасында зор шығынға ұшырады, бұл француз корпусын бұрынғы күшінің аз бөлігіне дейін азайтты. Император Наполеон I француз әскерлеріне жеке басшылық етті. Олардың саны 40 000 мен 50 000 аралығында болды, бірақ олардың тек бір бөлігі ғана жақсы дайындықпен келді, Наполеон 30 000-нан астам әскерге сүйене алды: II, V және XI армия корпустары, I және II кавалериялық резервтік корпустары және Император гвардиясы. Гвардиялық бөлімдерді есептемегенде, Ханаудағы француз батальондарының көпшілігі 100 адамнан тұрды, ал кавалериялық эскадрильялары одан да аз болды. Осы әскерлердің ішінде маршал Клод Виктор Перриннің II корпусынан генерал Жан Луи Дубретонның 15 батальоны және маршал Макдональдтың XI корпусынан генерал Анри Франсуа Мари Шарпентьедің 11 батальоны ғана шайқасқа жұмылдырылды, олардың жалпы саны шамамен 7 000 – 8 000 адамды құрады. Кавалериялық қолдау Себастьянның II кавалериялық корпусынан, шамамен 3 000 семсермен, және Нансутидің Император гвардиясы кавалериясынан, шамамен 4 000 семсермен келді. Император гвардиясының барлық жаяу әскері мен артиллериясы, шамамен 6 000 адам және 52 зеңбірек те жұмылдырылды. Осылайша Наполеон Ханау шайқасында барлығы шамамен 20 000 әскерге (40 батальон, 113 эскадрон) басшылық етті.
The French Grande Armée had suffered horrendous casualties at the battle of Leipzig, which left the French Corps at a fraction of its prior strength. Emperor Napoleon I was in personal command of the French forces in the battle. They numbered between 40,000 and 50,000 men, but only a fraction of them were ready for combat, with Napoleon able to count on little more than 30,000 men: the II, V and XI Army Corps, the I and II Cavalry Reserve Corps and the Imperial Guard. Guard units aside, many of the French battalions at Hanau were only 100 man strong, and the cavalry squadrons were much smaller. Of these men, only one division (General Jean Louis Dubreton's, 15 battalions) of Marshal Claude Victor Perrin's II Corps, and another (General Henri François Marie Charpentier's 11 battalions) of Marshal MacDonald XI Corps, were committed to battle with a grand total of some 7,000 8,000 men. Cavalry support came from Sébastiani's II Cavalry Corps, some 3,000 sabres, and Nansouty's Imperial Guard cavalry, some 4,000 sabres. The entirety of the Imperial Guard infantry and artillery, some 6,000 men and 52 cannons, were also committed. Napoleon thus commanded a total of about 20,000 men (40 battalions, 113 squadrons) at the battle of Hanau.
Алдын ала мәліметтер
29 қазанда өзінің күші ұйымсыз жау әскерінің шегінуін тоқтатуға жеткілікті деп дұрыс есептеген Вреде шайқасқа түсуді шешті. Ол дайындықтарын жасауға толық уақыт алды және әскерін салыстырмалы түрде тар және терең орналастырды, бұл оның қорғаныста қалу ниеті болғандықтан, өте орынды болды. Вреде сол жағы Франкфурт пен Майнцке апаратын жолды қамтыды, бұл француздардың басты шегіну бағыты еді. Оның күшінің көп бөлігі Кинциг өзенінің бойында, Ханау қаласының қарсы жағалауында орналасты, ал оң жағында Эльбрахт пен Траутенберг дивизиялары Кинцигтің оңтүстік жағалауында бекінді. Бекерстің бавариялық дивизиясы оң қанатты құрады және Кинцигтің екі жағында орналастырылды. Бір полк – австриялық Сзеклер, құрамында екі батальон, сондай-ақ көптеген шабуылшылар өз бөлімшелерінен бөлініп, Ламбой орманында алдыңғы қатарға шықты. Атқыштардың көп бөлігі екінші қатарда, орталықта орналасты, ал артиллерия соғыс алаңына біркелкі таратылды. Осы уақытта Наполеон 29/30 қазан түнін Гелнхаузенге жақын орналасқан Изенбург сарайында өткізді және австрия-бавариялық дайындықтар туралы толық мәлімет алды, бұл жаудың қарсы тұруға ниеттенгенін растады. Наполеон әскердің жүкті және жабдықтау колоннасын солтүстікке қарай, коалициялық күштерден алыс, Жан Туссент Ариги де Касанованың атты әскер корпусының күзетімен жіберді, ал қалған күштерін Вреде әскеріне қарсы майдандық маневрге бастап шықты. Ол Викторға өз армия корпусымен сол қанатты құрып, Кинциг бойымен жүруді бұйырды, ал Макдональд корпусы мен Гвардия Ламбой орманына енуі керек еді. Генерал Шарль Лефевр Деснуэт басқаратын гвардиялық атқыштардың бір бөлігі әскердің қанатын қорғау үшін солтүстікке қарай жіберілді. Наполеон Вреде позициясын зерттеп, оның басты кемшілігін анықтады, атап айтқанда, оның әскерінің көп бөлігі өзеннің артында орналасқан, бұл шегіну қажет болған жағдайда табиғи кедергі болар еді. Вреде орналасқан жерін көрген Наполеон сарказммен: "Мен Вредені граф етіп тағайындадым, бірақ оны генерал етуге менің күшім жетпеді", - деді. Алайда, Вреде орналасуындағы осы қауіпті әлсіздікті пайдалану үшін Наполеон алдымен оны жеңуі керек еді, және оны жаяу әскерінің азат санымен, аз атқыштармен және оқ-дәрісіз жеңіп, қорғануға дайындық жасауға толық уақыты бар жаумен күресуі керек еді.
On 29 October, having correctly reckoned that his force was strong enough to block the retreat of a disorganised enemy army, Wrede decided to give battle. He had plenty of time to prepare his dispositions and deployed his army in a relatively narrow and deep order, which was quite sensible, given that his intention was to remain on the defensive. Wrede's left covered the road to Frankfurt and Mainz, the main retreat route that the French wanted to take. The bulk of his force was positioned along the Kinzig river, on the opposite bank from the city of Hanau, while on his right the divisions of Elbracht and Trautenberg were positioned on the southern bank of the Kinzig. Beckers's Bavarian division constituted the far right and was deployed on either side of the Kinzig. One regiment, the Austrian Szekler, two battalions strong, as well as a great many skirmishers detached from their parent units were placed in an advanced position in the Lamboy forest. Most of the cavalry was placed in the second line, in the centre, with the artillery quite evenly dispersed throughout the battlefield. Meanwhile, Napoleon spent the night of 29/30 October at Isenburg castle, near Gelnhausen, and received detailed intelligence about the Austro Bavarian preparations, which confirmed that the enemy was intending to make a stand. Napoleon thus directed the army's baggage and supply train northwards, away from the coalition forces, under the protection of Jean Toussaint Arrighi de Casanova's Cavalry Corps, while leading his remaining forces in a frontal manoeuvre against Wrede's force. He ordered Victor to form the left wing with his Army Corps and march along the Kinzig, while MacDonald's Corps and the Guard were to penetrate the Lamboi forest. Part of the Guard cavalry under General Charles Lefebvre Desnouettes was detached further north to cover the flank of the army. Napoleon studied Wrede's position and spotted its main weakness, namely that he had most of his army deployed with the river behind it, which would act as a natural barrier should retreat be necessary. Upon seeing Wrede's dispositions, Napoleon sarcastically noted: "I have made Wrede a Count but it was beyond my power to make him a General." However, in order to exploit this potentially fatal weakness in Wrede's deployment, Napoleon first had to beat him, and do so with an inferior number of infantry, less cavalry and fewer cannons, fighting against an enemy who had all the time it needed to deploy its forces for defense.
Шайқас
Француздарға қарсы сәтті шайқас өткізгеннен кейін Вреде 20 мыңдық негізгі француз әскеріне қарсы күштерін орналастыра бастады. 30 қазанда Вреде орталық бөлімін Кинциг өзенінің артында, ал оң қанатын өзеннің оңтүстігінде, негізгі күшпен жалғыз көпір арқылы байланысқан оқшауланған позицияда орналастырды. Наполеонда маршал Макдональдтың жаяу әскері мен генерал Себастьянидің ат әскерін қоса алғанда 17 мың сарбаз болды, олар оларды тоқтатып тұрған жау әскеріне қарсы тұрды. Вреде позициясының шығысындағы тығыз орманға байланысты француздар одақтастармен көрінбей жақын қатынасқа түсе алды. Наполеон қолдағы барлық әскерімен одақтастардың сол жағына шабуыл жасауға шешім қабылдады. Түске дейін маршал Виктор мен Макдональд одақтастардың орталығы алдындағы орманды тазартты. Содан кейін генерал Друо Кинциг өзеніне қарай Вредедің сол жағына апаратын орман ішінде жол тапты, сол арқылы артиллерияны жеткізуге болатын еді. Үш сағаттан соң Ескі гвардияның гранадерлері одақтас әскерлерін тазартты, ал Друо гвардия мен Себастьянидің ат әскерінің қолдауымен 50 зеңбірек орналастыруға кірісті. Друоның зеңбіректерінен жасалған қысқаша артиллериялық оқ ату Вредедің 28 зеңбірегін үнсіз қалдырды. Француз ат әскері шабуыл жасап, Вредедің сол қанатындағы ат әскерін кері шегіндірді, содан кейін Вреде орталығының қанатына шабуыл жасады. Вреде орталығы Кинциг өзенінің жағалауын айналып, ауыр қатысуларға ұшырап, кері шегіне бастады. Оң қанатта Вреде әскері орталықты нығайту үшін Кинциг өзенінің үстіндегі жалғыз көпірден өтуге тырысты, бірақ көптегені суға батып қайтыс болды. Вреде әскерлерін жинап, Лэмбой көпірінен Ханау қаласына дейін қорғаныс шебін құрды. Түнде одақтастар Ханауды тастап кетті. Француздар 31 қазанда аз қарсылықпен Ханауды басып алды. Наполеон Вредені қуа алмады, Франкфуртқа апаратын басты жол қайта ашылды, француздардың шегінуі жалғасты.
Wrede, following successful skirmishing against the French, began to deploy his forces to face the main French force of 20,000. On 30 October Wrede placed his centre with the River Kinzig behind it, and his right wing to its south in an isolated position with only a single bridge linking it with the main force. Napoleon had only 17,000 troops including Marshal MacDonald’s infantry and General Sébastiani’s cavalry to face the enemy forces blocking them. Due to dense forests on the east of Wrede’s positions the French were able to advance and make close contact with the allies almost unseen. Napoleon decided to attack the allies' left with all available troops. By midday Marshal Victor and MacDonald had cleared the forest in front of the allies' centre. Soon after, General Drouot found a track in the forest towards Wrede’s left on which cannon could be moved. Three hours later Grenadiers of the Old Guard had cleared the area of allied troops and Drouot began to deploy 50 cannons supported by cavalry of the Guard and Sébastiani. A brief artillery bombardment from Drouot’s cannons silenced Wrede’s 28 cannons. French cavalry then attacked and pushed back Wrede’s cavalry on his left flank, then attacked the flank of Wrede’s centre. Wrede’s centre started to fall back, skirting the banks of the Kinzig River and suffering heavy casualties. On the right wing, Wrede’s forces tried to cross the single bridge over the Kinzig River to reinforce the centre, but many drowned in the attempt. Wrede was successful in rallying his troops to form a defensive line running from Lamboy Bridge to the town of Hanau. During the night the allies abandoned Hanau. The French occupied Hanau on 31 October with little resistance. Napoleon made no effort to pursue Wrede, the main road to Frankfurt was now reopened, the French retreat continued.
Салдары
Вреде 9 000 адамдық шығынға ұшырады, Наполеон аз шығынға ұшырады, бірақ 28-31 қазан аралығында шамамен 10 000 француз әскері одақтас әскери тұтқындарға айналды. Француздар 1813 жылғы 2 қарашада Франкфуртқа жетті, бұл оларды Майнцдегі салыстырмалы түрде қауіпсіз тыл базасынан 20 шақырым қашықтықта қалдырды, соның арқасында Наполеон әскері қалпына келіп, 1814 жылы Францияға басып кіруге дайындық жасады. Наполеон Франкфуртқа қарай жорық жасағанда, 1813 жылғы 31 қазан күні түстен кейін келгенге дейін ешқандай кедергіге ұшырамады. Әскери тұрғыдан алғанда, бұл шайқас Наполеон үшін қымбатқа түсті. Вреде Наполеонның жолын тоқтатуға сәттілік таныта алмады, бірақ Ресей, Пруссия және Австрия одақтас әскерлері Наполеонның шегіну жолын кесіп тастады. Дегенмен, Наполеон осы маневрден қашып шықты. Бавария Корольдігі осы шайқас арқылы одақтас тарапқа өтуін әскери тұрғыдан қолдағысы келді. Бавария саясаткерлері мен әскерилері үшін шайқастың жеңіліспен аяқталуы немесе жеңіспен аяқталуы маңызды емес еді – ең бастысы, шайқас болғаны. 1813 жылғы 5 қарашада Александр I әскерлерімен бірге Франкфуртқа келді. Бетховеннің 7-симфониясы 1813 жылғы 8 желтоқсанда Венада алғаш рет орындалды, Бетховеннің өзі Ханау шайқасында жараланған әскерлерге арналған қайырымдылық концертінде дирижерлік етті.
Wrede suffered 9,000 casualties, Napoleon suffered fewer, but some 10,000 French stragglers became allied prisoners of war between 28 and 31 October. The French reached Frankfurt on 2 November 1813 and were only 20 miles from their relatively safe rear base at Mainz allowing Napoleon’s army to recover and face the subsequent invasion of France in 1814. Napoleon was not slowed, blocked or interfered with on his march to Frankfurt, where he arrived in the afternoon of 31 October 1813. Militarily the battle was a costly victory for Napoleon. Wrede failed to block Napoleon's path, although the allied forces of Russians, Prussians and Austrians had cut Napoleon's line of retreat. However Napoleon evaded the maneuver. The Kingdom of Bavaria wanted with this battle to support militarily its shift to the allied side. It did not really matter to the Bavarian politicians and military whether the battle was won or lost—as long as it took place. On 5 November 1813 Alexander I marched with his troops into Frankfurt. Beethoven's Symphony No. 7, was premiered in Vienna on 8 December 1813, with Beethoven himself conducting at a charity concert for soldiers wounded in the Battle of Hanau.
Құрметтер
Соғыстағы ең үздік офицерлер жоғарылау арқылы марапатталып, көптеген медальдар алды. Мысалы, Карл Филипп фон Вреде Австрия империясынан екі медаль алды: Леопольд ордені және Мария Терезия әскери орденінің командирлік кресі, сондай-ақ Ресей империясынан екі медаль: Александр Невский ордені және Санкт-Георгий ордені. Ханау шайқасын еске алу үшін Ханау қаласында ескерткіштер орнатылды, олардың бесеуі сақталған: Ламбойштрассе, Карл Марксштрассе және Роберт Блумштрассе, ал тағы екеуі Кинзиг көпірінде. Бұл шайқас Париждегі Триумф аркасында Наполеон жеңген шайқастар тізіміне енгізілген. 2015 жылы шайқаста қаза тапқан 200-ге жуық француз әскерінің мәйіттері шайқас болған жерден эксгумацияланды.
The best officers in the battle were honored by promotion and received many medals. For example, Carl Philipp von Wrede received two medals from the Austrian Empire: the Order of Leopold and the Commander's Cross of the Military Order of Maria Theresa and two from the Russian Empire: the Order of Alexander Nevsky and the Order of St. George. To commemorate the Battle of Hanau, memorials were erected in the city of Hanau, five of which have been preserved: at Lamboystrasse, Karl Marx Strasse and Robert Blum Strasse, and two more at the Kinzig bridge. The battle is also engraved at the Arc de Triomphe in Paris in the list of battles won by Napoleon. In 2015, around 200 remains of French soldiers fallen in the battle were exhumed at the battle's site.