Генерал Уильям Олфертс және Виктория кресінің иегері
William Olpherts
Генерал Уильям Олфертс – британдық армия офицері, Виктория кресінің иегері. 1822-1902 ж. өмір сүрген, Енді үнді армиясындағы батылдығымен көзге түскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері және Виктория Кресінің иегері генерал сэр Уильям Олфертс (1822 жылдың 8 наурызы – 1902 жылдың 30 сәуірі) – британдық Үнді армиясының офицері және Виктория Кресінің иегері, бұл британдық және Достас күштеріне жаудың қарсы тұрған ерлігі үшін берілетін ең жоғары награда.
British army officer and Victoria Cross recipient
General Sir William Olpherts (8 March 1822 – 30 April 1902) was a British Indian Army officer and an Irish recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте өмір
Олфертс 1822 жылғы 8 наурызда Армағ қаласының жанындағы Блэквотертаундағы Дартриде, Дартри Хаустың иесі Уильям Олфертстің ұлы болып дүниеге келді. Ол Дунаннон Корольдік мектебінде білім алды және 1837 жылы Эддискомбтегі Британдық Ост-Индия компаниясының әскери семинариясына жіберілді. Ол артиллерияда білімін аяқтап, 1839 жылғы желтоқсанда Дум-Думдағы Бенгал артиллериясының штабына қосылды. Бірманың Тенэссерим провинциясындағы аласапырандықтар басталғанда, Олфертс 1841 жылғы қазан айында төрт зеңбірекпен Моулмейнге жіберілді. Тоғыз айдан кейін оралғаннан соң, оған Саугор маңындағы көтерілісті басу үшін тағы да далалық қызметке тапсырылды. 1842 жылғы 12 қарашада Жирна Гауттағы көтерілісшілермен болған шайқастағы ерлігі үшін артиллерия басшысының хатында мақтауға ие болды. Олфертс жергілікті тілдерде аудармашы болып сынақтан өткеннен кейін, 16-шы Бенгал жеңіл өріс батареясының басшылығына тағайындалды және сэр Хью Гоудың Гвалиорға жасаған жорығына қосылды. Олфертстің батареясы генерал Грей басқаратын армияның қанатында орналасты, лейтенант (сэр) Генри Томбс, V.C., оның көмекшісі болды. Ол 1843 жылғы 29 желтоқсанда Пунниарда қатысты шайқаста белсенді түрде күресті және оның есімі хабарламаларда айтылды. Гвалиордағы қызметі үшін Олфертс қола медальмен марапатталды. Генерал-губернатор лорд Элленборо оны Бунделькунд легионы үшін атты артиллерия батареясын құрып, басқаруға арнайы таңдады. Ол жаңадан құрылған батареясымен бірге сэр Чарльз Нейпиердің Синд әскеріне қосылды. Оның Үндістан арқылы 1260 шақырымдық жорылы Нейпиердің жоғары бағасын алды. 1846 жылы Олфертс бірінші сикх соғысы кезінде Кот-Канградағы операцияларға қатысты, оның көрсеткен батырлығы (сэр) Генри Лоуренстің назарын аударды және оған сикх армиясының таратылған сарбаздарынан артиллерия батареясын құру тапсырылды. Содан кейін ол Хайдарабад низамының қызметіндегі артиллерия батареясының басшысы ретінде Деканға жіберілді, бірақ көп ұзамай Гвалиор контингентіндегі ұқсас лауазымға қайта шақырылды. 1851 жылы Олфертс Пешавардағы батареяға ауысуға өтініш берді, онда ол сэр Колин Кэмпбеллдің басшылығында болды және шекаралық тайпаларға қарсы жорыққа қатысты. Осы қызметі үшін ол 1869 жылы шекаралық соғыстар үшін мақұлданған Үндістанның жалпы қызмет медалін алды. Келесі жылы (1852) Олфертс Англияға демалысқа кетіп, Эддискомб әскери колледжінде офицер болып тағайындалды.
Olpherts was born on 8 March 1822 at Dartry, Blackwatertown near Armagh, son of William Olpherts of Dartry House, County Armagh. He was educated at the Royal School Dungannon, and in 1837 received a nomination to the East India Company's Military Seminary at Addiscombe. He passed out in the artillery, and joined the headquarters of the Bengal Artillery at Dum Dum in December 1839. On the outbreak of disturbances in the Tenasserim province of Burma, Olpherts was detached to Moulmein in October 1841 with four guns. Returning at the end of nine months, he was again ordered on field service to quell an insurrection in the neighbourhood of Saugor, and was thanked in the despatch of the officer commanding the artillery for his conduct in action with the insurgents at Jhirna Ghaut on 12 November 1842. Having passed as interpreter in the native languages, Olpherts was given the command of the 16th Bengal Light Field Battery, and joined Sir Hugh Gough's expedition against Gwalior. Olpherts's battery was posted on the wing of the army commanded by General Grey, Lieutenant (Sir) Henry Tombs, V. C., being his subaltern. He was heavily engaged at Punniar on 29 December 1843, and was mentioned in despatches. For his services in the Gwalior campaign Olpherts received the bronze decoration. Being specially selected by the governor general, Lord Ellenborough, to raise and command a battery of horse artillery for the Bundelcund legion, he was at once detached with the newly raised battery to join Sir Charles Napier's army in Sindh. His march across India, a distance of 1260 miles, elicited Napier's highest praise. In 1846 Olpherts took part in the operations at Kot Kangra during the first Sikh war, when his conduct attracted the attention of (Sir) Henry Lawrence, and he was appointed to raise a battery of artillery from among the disbanded men of the Sikh army. He was then hurried off to the Deccan in command of a battery of artillery in the service of the Nizam of Hyderabad, but was soon recalled to a similar post in the Gwalior contingent. In 1851 Olpherts applied to be posted to a battery at Peshawur, where he was under the command of Sir Colin Campbell and took part in the expedition against the frontier tribes. For this service he afterwards received the India General Service Medal sanctioned in 1869 for frontier wars. In the following year (1852) Olpherts took furlough to England, and was appointed an orderly officer at the Military College of Addiscombe.
Қырым соғысы
1854 жылы Қырым соғысы басталғанда Олфертс өз еркімен қызметке түсіп, (Сэр) Уильям Фенвик Уильямспен бірге Карстағы әскерге қосылуға іріктелді. Сол жаққа жолда, ол Қырымды аралады. Қара теңізді кешіп, ол Зигана тауларын қардың арасымен атпен өтті; бірақ Карсқа жеткеннен кейін көп ұзамай, Аракс өзені арқылы Эриваннан Ресейліктердің шабуылына қарсы тұру үшін 7000 сарбаздық түрік әскерін басқаруға жіберілді. Осылайша Олферт Карс қаласының тапсырылуына қатыспады. Қрымға қайта шақырылып, түрік контингентіндегі баши-базук бригадасының командирі болып тағайындалды. 1856 жылы бейбіт келісімге қол жеткен соң ол Үндістанға оралды және Бенарес қаласындағы атты әскер батареясының басшысы болды.
On the outbreak of the Crimean War in 1854, Olpherts volunteered for service and was selected to join (Sir) William Fenwick Williams at Kars. On his way there, he visited the Crimea. Crossing the Black Sea, he rode over the Zigana mountains in the deep snow; but soon after reaching Kars he was detached to command a Turkish force of 7000 men to guard against a possible advance of the Russians from Erivan by the Araxes river. Olpherts thus escaped being involved in the surrender of Kars. Recalled to the Crimea, he was nominated to the command of a brigade of bashi bazouks in the Turkish contingent. On the conclusion of peace in 1856 he returned to India, and received the command of a horse battery at Benares.
Үндістандық көтеріліс
Олферт Үндістан көтерілісін (1857-59) басуға қатысты. Ол 1857 жылғы 4 маусымда Бенарес қаласында көтерілісшілерді жеңген бригада командирі Джеймс Ниллмен бірге болды және Лакхнауды құтқару операциясына Хавелокпен қатысты. Осы операция кезіндегі оның батылдығы ерекше аталып өтті және оған Виктория ордені табысталды. Соның нәтижесінде, ол басқарған батареяға (қазіргі Корольдік артиллерия полкінің құрамындағы) оның есімі берілді, бұл Уильям Олфертті және сол күні бөлімнің көрсеткен ерлігін еске салады. 56 (Олферт) Корольдік артиллерия батареясы бүгінге дейін сақталып келеді.
Olpherts served throughout the suppression of the Indian Mutiny (1857–59). He was with Brigadier James Neill when he defeated the mutineers at Benares on 4 June 1857, and accompanied Havelock during the Relief of Lucknow. His conduct in the course of that operation was highly distinguished and was to earn him the Victoria Cross. As a result, the Battery he commanded (now part of the Royal Regiment of Artillery) was later awarded his name as their title, commemorating both William Olphert and the distinguished actions of the unit that day. The Battery, 56 (Olpherts) Battery Royal Artillery, still exists today.
Кейінгі әрекеттері
Олфертс осы батырлыққа жақын екі күннен кейін тағы да қол жеткізді. Хавелоктың негізгі күштері Резиденцияға енгенде, 90-шы полктің арттық бөлігі, бірнеше қару-жарақ пен оқ-дәрімен бірге толығымен қоршалып қалды. Алайда, Олфертс полковник Роберт (кейін Лорд) Нейпермен бірге шағын топпен шығып, салқынқандылықпен арттық бөлімнің жараланғандарын және қаруларын алып шықты. Сол кезде Лакхнау Резиденциясын басқарған сэр Джеймс Оутрам: «Менің қадірлі, батыр Олфертс, сіздей ерлікке «батылдық» деген сипаттама тіпті жеткіліксіз және әлсіз» деп жазды. Полковник Нейпер де осыған ұқсас мазмұнда хабарлама жолдады. Хавелоктың күштері Лакхнауға кіргеннен бастап, 21 қарашада сэр Колин Кэмпбелл келгенге дейін Олфертс артиллерия бригадасы командирі болып қызмет етті. Сэр Колин Кэмпбелл Резиденцияны эвакуациялағаннан кейін, ол сэр Джеймс Оутрамның басшылығымен Алумбагтағы алдыңғы бекіністі қорғауға қатысты. 1858 жылдың наурыз айында сэр Колин Кэмпбеллдің қаланы қоршауға алып, жаулап алу операциясына қатысты және қайтадан батылдығы үшін мақталып, хабарламаларда есімдері тіркелді. Науқан аяқталғаннан кейін Олфертс майор және подполковник шендерін, Виктория кресін, екі медаль таспасы бар Үндістан көтерілісі медалін және Бат орденінің серігі атағын алды.
Olpherts almost surpassed this piece of bravery by another two days later. When the main body of Havelock's force penetrated to the Residency, the rearguard consisting of the 90th with some guns and ammunition was entirely cut off. However, Olpherts, with Colonel Robert (afterwards Lord) Napier, sallied out with a small party, and by his cool determination brought in the wounded of the rearguard as well as the guns. Sir James Outram, then in command of the Residency at Lucknow, wrote: »My dear heroic Olpherts, bravery is a poor and insufficient epithet to apply to a valour such as yours.« Colonel Napier wrote in his despatch to the same effect. From the entry into Lucknow of Havelock's force until the relief by Sir Colin Campbell on 21 November Olpherts acted as brigadier of artillery, and after the evacuation of the Residency by Sir Colin Campbell he shared in the defence of the advanced position at the Alumbagh under Sir James Outram. He took part in the siege and capture of the city by Sir Colin Campbell in March 1858, being again mentioned in despatches for conspicuous bravery. At the close of the campaign Olpherts received the brevets of major and lieutenant colonel, as well as the Victoria Cross, the Indian Mutiny medal with two clasps, and the companionship of the Bath.
Үндістандағы науқандар
1859–60 жылдары Олфертс бригадалық генерал (Сэр) Невилл Чемберленнің басшылығымен Пенджабтың солтүстік-батыс шекарасындағы вазирилерге қарсы жорықта ерікті болып қызмет етті, осылайша үздіксіз жиырма жылдық әскери қызметін аяқтады. Олфертс өте батыл және тәуекелге баратын болғандықтан, оған «Тұзақ отты Джек» деген лақап ат берілді, бірақ ол өзінің кез келген ісі үшін барлық құрметті өзіне бағынышты әскерлеріне берді. 1861 жылдан 1868 жылға дейін ол Пешавар немесе Равалпинди шекаралық бекеттеріндегі артиллерия бөліміне қолбасшылық етті, және сол жылы Армағ қаласы мен округі оған құрметті қылыш сыйлады. 1872 жылы Үндістанға қайтып келгеннен кейін ол Гвалиор, Амбала және Лакхнау бригадаларына тікелей басшылық етті, бірақ 1875 жылы генерал-майор шеніне жеткен соң елден кетіп қалды. 1877 жылдың 1 қазанында генерал-лейтенант, 1883 жылдың 31 наурызында генерал шеніне көтерілді, ал 1888 жылы Корольдік артиллерияның полковник-командирі болды. Олфертс 1886 жылы К.К.Б., ал 1900 жылы туған күні құрметіне Г.К.Б. ордендерімен марапатталды.
In 1859–60 Olpherts served as a volunteer under Brigadier (Sir) Neville Chamberlain in an expedition against the Waziris on the north west frontier of the Punjab, thus completing twenty years of continuous active service. Olpherts's dash and daring earned for him the sobriquet of "Hell fire Jack", but he modestly gave all the credit for any action of his to the men under him. From 1861 to 1868 he commanded the artillery in the frontier stations of Peshawur or Rawal Pindi, and in that year he returned home on furlough, when he was presented with a sword of honour by the city and county of Armagh. Returning to India in 1872, he commanded successively the Gwalior, Ambala, and Lucknow brigades, but quit the country in 1875 on attaining the rank of major general. He was promoted lieutenant general on 1 October 1877, general on 31 March 1883, and in 1888 became colonel commandant of the Royal Artillery. Olpherts was raised to the dignity of K. C. B. in 1886 and of G. C. B. in the 1900 Birthday Honours.
Зейнеткерлік
Ол 1902 жылдың 30 сәуірінде Үрге Норвудтағы Вуд-хаус тұрғын үйінде қайтыс болды және Суррейдегі (қазір Лондон қаласының құрамында) Ричмонд зиратына жерленді. Олфертс 1861 жылы Бенгалиялық ат әскерінің генерал-майоры Джордж Котлидің қызы Элисқа үйленді, олардан бір ұлы – Корольдік шотланд полкінің бұрынғы майоры Олфертс және үш қызы дүниеге келді. Оның Виктория кресі Челсидегі Ұлттық армия мұражайында көрсетіліп тұр.
He died at his residence, Wood House, Upper Norwood, on 30 April 1902, and was buried at Richmond Cemetery, Surrey (now in London). Olpherts married in 1861 Alice, daughter of Major general George Cautley of the Bengal cavalry, by whom he had one son, Major Olpherts, late of the Royal Scots, and three daughters. His Victoria Cross is displayed at the National Army Museum, Chelsea.