Виктория кресінің иесі Сэмюэл Паркс өмірі мен ерлігі
Samuel Parkes (VC)
Сэмюэл Паркс VC: Англиялық батыр, «Жарық бригадасының» шайқасында көрсеткен қаһармандығы үшін Виктория кресімен марапатталған. Өмірбаяны, туған жылы мен отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері
Recipient of the Victoria Cross
Сэмюэль Паркс (шамамен 1815 жылы туған – 15 қараша 1864 жылы қайтыс болған) – британдық және Ұлттар Достастығы күштеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді награда – Виктория Кресімен марапатталған ағылшын. Паркс Жеңіл бригаданың шабуылы кезіндегі ерлігі үшін Виктория Кресімен марапатталды.
Samuel Parkes VC (probably late 1815 – 15 November 1864) was an English recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. Parkes was awarded his VC for his actions during the Charge of the Light Brigade.
Егжей-тегжейлер
Виггинтон, Тамворт, Стаффордширде шамамен 1815 жылдың соңында туған ол, 24 желтоқсан 1815 жылы Тамворттағы Сент-Эдита шіркеуінде крещениеден өтті. Ол Томас Паркс/Паркс және Лидия Фэрн/Ферн/Фэрнстің ұлы; нақты туған күні белгілі емес. Отбасында оны "Джордж" деп атаған. Оның екі әпкесі болған: Елизавета (1812 жылы крещениеден өткен) және Мэри (1819 жылы крещениеден өткен); Сент-Эдита шіркеуінің крещениелік тізілімінде басқа бауырлары туралы жазба жоқ. Ол 1864 жылдың 14 қарашасында Лондонның Хайд-парктегі Стэнхоп ложасында қайтыс болды. 19 қараша 1864 жылы, Генуэра алаңындағы Сент-Джордж шіркеуінде жерленгеннен кейін, ол Лондонның Бромптон зиратында белгісіз кедей қабіріне (№ 39265, сілтеме R80'6" x 109' 3") қойылды. 1999 жылдың мамыр айында Питер Элкиннің күш-жігерінің арқасында оның қабіріне ескерткіш тас орнатылды, ал 2004 жылы Балаклава күні Тамворт шіркеуіне мемориалдық тақта ілінді. 2011 жылдың 14 қыркүйегінде Виггинтон тұрғындарының ұйымдастыруымен өткен қайырымдылық акциясынан кейін оның туған ауылында жаңа ескерткіш ашылды. Әскерлік бөлім мәліметінше, ол 1813 жылы туған. Оның әскери қызметке қабылдану кезіндегі өзінің мәлімдемесінде жасы 18 деп көрсетілген, ал босату құжаттарында оның 44 жас 3 ай екендігі нақты көрсетілген (демек, ол 1813 жылдың тамызы немесе қыркүйегінде туған). Алайда, оның өлім куәлігі мен Бромптон зиратындағы жерлеу тізілімінде оның қайтыс болғанда 49 жаста болғаны айтылған, яғни ол 1815 жылы туған. 1830 жылдар шамасында Англияда ауыл шаруашылығының дағдарысы болды, сондықтан көптеген 16 жасар жігіттер, одан бұрынғылар да, кейінгілер де, жасын жалған айтып, тұрақты жұмысқа орналасуға тырысқан. Сонымен қатар, сол кезде туу мен крещение әдетте бір-бірінен кейін тез жүзеге асырылған. Барлық жағдайды ескеретін болсақ, оның 1815 жылы туғаны ықтимал көрінеді.
Born in Wigginton, Tamworth, Staffordshire probably in late 1815, he was baptised at the Church of St Editha, Tamworth on 24 December 1815, the son of Thomas Parks/Parkes and Lydia Fearn/Fern/Fearns; no exact date of birth has been established. Within the family, it is said that he was known as "George". He had two sisters, Elizabeth (baptised 1812) and Mary (baptised 1819); no other siblings are recorded in St Editha's baptismal register. He died on 14 November 1864 at Stanhope Lodge, Hyde Park, London. He was buried in Brompton Cemetery, London in an unmarked pauper's grave (no. 39265, reference R80'6" x 109' 3") on 19 November 1864 after a funeral at St George's, Hanover Square. A memorial stone was placed on his grave in May 1999, thanks to the efforts of Peter Elkin, and a plaque was placed in Tamworth parish church on Balaklava Day 2004. A new memorial was unveiled in the village of his birth on 14 September 2011 following a fund raising campaign by the people of Wigginton. According to the Army, he was born in 1813. His own declaration on enlistment declares his age as 18 years old while his discharge papers state precisely that he was 44 years 3 months (i. e. he was born in August or September 1813). His death certificate and the Brompton Cemetery burial register both say, however, that he was aged 49 at death, in which case he was born in 1815. The years around 1830 were a time of agricultural depression in England so, like many before and since, the 16 year old lad might have lied about his age to enlist in a secure job with reasonable pay. Furthermore, birth and baptism usually followed each other rapidly at that time. On balance, 1815 would seem to be the more likely year of his birth.
Ерте мансап
Еңбекші ретінде сипатталған ол 1831 жылғы 30 шілдеде 4-ші Королеваның жеңіл драгун полкіне қабылданып, 1857 жылғы 1 желтоқсанда Челси ауруханасының зейнеткері ретінде төрт үлгілі қызмет белгісімен босатылды. Ол 11 жыл бойы 4-ші жеңіл драгун полкінде Үндістанда, соның ішінде Бірінші Ауған соғысында (Гунзи медалі) және Қырым соғысында қызмет етті. Бейбіт уақытта 4-ші полк құрамында Паркс Уэльсте, Ирландияда және Англияда болды. Балаклава шайқасында ол полк командирі, полковник Лорд Джордж Пейджеттің жеке санитары болып қызмет етті. Паркстің әскери қызметтен босату құжаттарында оның сан алуан әскери мансабы көрсетілген. Ол төрт үлгілі қызмет белгісіне ие болды, бірақ 1838 және 1850 жылдар аралығында бірінші белгісін бес рет жеңіп, қайта жоғалтты (демек, Үндістандағы және одан кейінгі қызметінің барлық кезеңін қамтиды). Екінші белгіні ол 1852 жылғы қаңтарда ғана алды, содан кейін сол жылы жоғалтып, 1853 жылы қайта иеленді. Одан кейін ол 1855 жылғы қарашада үшінші белгіні алып, төртінші белгіні 1857 жылғы 18 қарашада алды (босату комиссиясынан кейін төрт күн өткен соң). Сонымен қатар, ол 1848 жылы Ирландиядағы әскери сот арқылы 56 күндік түрме жазасына кесілді. Паркс 1848 жылғы 9 қарашада қамауға алынып, 1848 жылғы 21 қарашада сотталып, 1849 жылғы 15 қаңтарда босатылды – демек, 56 күндік жазасынан өзге, сотқа дейін 11 күн түрмеде отырды. Бұл құқыс бұзу фактісі полк тізілімінде көрсетілмеген. Паркстің босату құжаттарында да бұл туралы ештеңе айтылмаған. Бірақ Ұлттық мұрағатта WO 86/6 ретімен тіркелген құжаттар оның «қызмет барысында мас күйінде болғандығы» үшін айыпталып, сол күні осы айыппен оның полкінен үш солдат сотталғанын көрсетеді. Олардың бірі 56 күндік жаза алды, ал екіншісі 70 күнге сотталды. Осы жағымсыз жазба Паркстің неге Армияның ұзақ және үлгілі қызметі үшін медалімен марапатталмағанын түсіндіреді, себебі сол кезде атты әскер үшін 20 жылдық мінсіз өмір сүру қажет болды.
Described as a labourer, he enlisted in the 4th Queens Own Light Dragoons on 30 July 1831 and was discharged on 1 December 1857 with four good conduct badges, as an out pensioner of Chelsea Hospital. He served 11 years with the 4th Light Dragoons in India, including the First Afghan War (Ghunzee medal), and in the Crimean War. Peacetime service with the 4th saw Parkes in Wales and Ireland as well as in England. At Balaklava, he was serving as an orderly to the regimental commanding officer, Colonel Lord George Paget. Parkes' discharge papers show a chequered military career. He earned four good conduct badges, but he won and lost the first badge five times between 1838 and 1850 (i. e. covering his entire service in India and more). He gained the second only in January 1852 and then lost it the same year, regaining it in 1853. He then managed to gain a third in November 1855 and was awarded the fourth only on 18 November 1857 (four days after his discharge Board). In addition, he was sentenced to 56 days imprisonment in Galway Gaol in 1848 by a district court martial in Ireland. Parkes was confined on 9 November 1848, convicted on 21 November 1848 and released on 15 January 1849 – so in addition to his 56 day sentence he was in prison for 11 days before conviction. The offence itself is not specified in the Regimental Muster Roll. Neither is it mentioned in Parkes' discharge papers. But papers catalogued in The National Archives as WO 86/6 show that he was found guilty of being 'drunk on duty' and was one of three privates from his regiment so convicted on the same day – one also received 56 days but the other was sentenced to 70 days. This blemished record explains why Parkes was not awarded the Army Long Service and Good Conduct Medal, which for the cavalry then required 20 years of irreproachable character.
Кейінгі өмірі
26 жыл 58 күндік есептік қызметтен кейін армиядан кеткеннен соң (яғни 1848 жылы түрмеде өткен кезең ескерілмейді), ол Хэмптон-Кортта күзетші болып тағайындалды және Челси ауруханасының сыртқы зейнеткері ретінде 1/1d зейнетақы алды. Кейіннен ол Хайд-парктегі парк констебльдерінің инспекторы болды. Бір кезде ол Марбл Арч ішіндегі констебльдер бекетінде жұмыс істеді. Ол 1858 жылдың 13 ақпанында Лондонның Ганновер скверіндегі Сент-Джордж шіркеуінде Энн Джеффриге үйленді; олардың неке куәлігінде екеуінің де сол кезде Оксфорд көшесінде тұрғаны көрсетілген. Олардың балалары болмады. Ол бұрын үйленбеген. Паркс 1863 жылдың көктемінде Кардиган мен Калторп арасындағы әйгілі қылмыстық істе ант берген Жеңіл бригададан аман қалғандардың бірі болды. Оның куәлігі Калторптың, сотталушының жинаған 15 мәлімдемесінің бірі еді. Оның запасқа шығару қағаздарында оның 183 см бойында, "ақ" терілі, сұр көзді және "көк" шашты екені жазылған. Паркс Қырым соғысында VC-ні алған ең үлкен жастағы адам және ең ертегі науқан медаліне (Гузне 1839) ие болған. Оның өлім куәлігінде оның аневризмнен қайтыс болғаны көрсетілген. Бромптон зиратына жерленген.
On leaving the army after 26 years 58 days reckonable service (i. e. excluding the period in gaol in 1848), he was appointed a warder at Hampton Court, with a pension of 1/1d as an out pensioner of Chelsea Hospital. He subsequently became the Inspector of the Park Constables in Hyde Park. At one time he worked out of the constables' station inside Marble Arch. He married Ann Jeffrey on 13 February 1858 at St George's, Hanover Square, London; their marriage certificate records that both were then living in Oxford Street. They had no children. As far as is known, he had not been married before. Parkes was one of a number of Light Brigade survivors who in the spring of 1863 swore an affidavit in the celebrated libel case of Cardigan v Calthorpe. His evidence was one of 15 affidavits collected by Calthorpe, the defendant. His discharge papers describe him as 6 ft 2 ins tall with a "fair" complexion, grey eyes and "light" hair. Parkes was the oldest man to win the VC in the Crimean War and is the VC with the earliest campaign medal (Ghuznee 1839). His death certificate records that he died of apoplexy. Buried in Brompton Cemetery
Медальдар
Паркстің Виктория Кресі және басқа медальдары бір кезде оның полкінде көрсетілді, бірақ қазір Лорд Эшкрофт коллекциясында сақталады. Оның Виктория Кресімен жасалған ерлігін бейнелейтін шевалье Десангстың картинасы полк мұражайында. Барлығы ол төрт медальмен марапатталды: Виктория Кресі, Гузне медалі, үш лентасы бар британдық Қырым медалі (Алма, Балаклава, Севастополь) және түрік Қырым медалі (британдық үлгісі). Виктория Кресін 4-ші гусарлар полкінің офицерлері аукционда сатып алып, 1954 жылы Балаклава күнінде шайқастың жүз жылдығын атап өту үшін полкке тапсырды. Паркске бір кезде екінші Виктория Кресі де берілген, ол түпнұсқасының «жоғалуынан» (оны сатқанынан ба?) кейін ауыстырылды. 1879 жылдың 21 желтоқсанында Sotheby’s аукционында виконт Диллон 1 фунт 12 шиллингке сатып алды және шамамен 1920 жылы Корольдік Біріккен Қызмет Институтының мұражайына сыйлады. Оның медальдарының кейінгі тарихы да өте күрделі. Паркс немесе оның отбасы медальдарын қашан жоғалтқандары немесе сатқандары белгісіз, бірақ полктегі әңгімеге сүйенсек, бір күні ақшасы қалмаған ол Виктория Кресін бірнеше кружка сыраға айырған екен. 1857 жылы королева Виктория тапсырған түпнұсқа Виктория Кресі 1940 жылы Лондонда сатылымға шықты. 1953 жылы ол Паркстің Гузне медалімен бірге Корольдік Норфолк полкінің анонимді меценатына сатылды. Ол екеуін де мұражайына берді, бірақ Норфолк полкі оларды 4-ші гусарларға ұсыну үшін қайтарды, ал офицерлері аукционда сатып алды. Ал RUSI мұражайының каталогында (1924 жылғы басылым) «Сарапшылармен кеңесілді, бірақ оларды салыстырғанда қайсысы түпнұсқа екенін анықтап шығара алмады» делінген. 1963 жылы мұражай жабылғанда, ол Грин Ховардс мұражайына көшірме ретінде берілді және енді қажеттілік болмаған жағдайда жою туралы нұсқау берілді; олар мұны кейін жасады деген мәлімдемелер нақты емес, себебі көшірме жеке коллекцияда бар екені белгілі. Екі Қырым медалі де (Гузне медалі немесе Виктория Кресісі, түпнұсқасы немесе көшірмесі) 1906 жылдың 21 маусымында Sotheby’s аукционында (110-шы лоттың бөлігі) 3 фунт 18 шиллингке сатылды. Олар 1907 жылдың 12 наурызында Глендингингсте (16-шы лот) 2 фунт 8 шиллингке сатылды және екі рет сатылым залында пайда болды, екі жағдайда да Виктория Кресісінің көшірмесімен: 1914 жылдың 27 наурызында (246-шы лот) 6 фунт 15 шиллингке және 1920 жылдың 23 қаңтарында (304-ші лот) 3 фунт 7 шиллинг 6 пенниге. Бұл екі Қырым медалі 1950-ші жылдардың ортасында Паркстің Гузне медалімен және Виктория Кресісімен қайта біріктіріліп, 4-ші гусарларға сатылды. Бірақ тағы бір британдық Қырым медалі, Паркс атынан үш лентасы бар, бар – ол Sotheby’s-ке көрсетілді және 1972/73 жылдары оның түпнұсқа екені расталды. 4-ші жеңіл драгун полкінің Қырым медаль тізіміндегі [PRO, WO 100/24] Паркстің Альма лентасына құқығы бар екені көрсетілген (f.203 recto), ал Инкерманға қарсы штрих сызығы бар, ол 25 қазанда тұтқынға алынғанын көрсетеді. Балаклава лентасына құқығы 228-ші бетте тіркелген. Бірақ оның есімі Севастополь лентасына құқығы барлардың тізімінде жоқ (216-шы беттен 225-ші бетке дейін), бірақ бұл Инкерман және/немесе Балаклавада болғандарға автоматты түрде берілген награда еді.
Parkes' Victoria Cross and other medals were once displayed by his regiment but are now in the Lord Ashcroft collection. The painting of his VC action by Chevalier Desanges is in the regimental museum. In total he was awarded four medals: the Victoria Cross, the Ghuznee Medal, the British Crimean Medal with three clasps (Alma, Balaklava, Sebastopol) and the Turkish Crimean Medal (British variety). The VC was bought at auction by the officers of the 4th Hussars and presented to the regiment on Balaklava Day 1954 to mark the centenary of the battle. There was once a second VC awarded to Parkes, a replacement following the "loss" (sale by him?) of his original. Bought at Sotheby's on 21 December 1879 (lot 275) for £1 12s 0d by Viscount Dillon, he presented it to the Royal United Service Institute Museum c.1920. The subsequent story of his medals is itself complex. At what date either Parkes, or his family, lost or sold his medals is unknown although in his regiment the story is that one evening, finding himself without money, he used his VC to pay for several pints of beer. The original VC presented by Queen Victoria in 1857 turned up in 1940 when it was sold in London. It was sold again in 1953 to an anonymous benefactor of the Royal Norfolk Regiment, together with Parkes' Ghuznee medal. He gave them both to their Museum but the Norfolks returned them so that they could be offered to the 4th Hussars whose officers bought them at auction. As for the duplicate, the RUSI Museum catalogue (1924 edition), states "Experts have been consulted, but they are unable to say which, on comparing them, is the genuine one." On the closure of that Museum in 1963, it was given to the Museum of the Green Howards as a copy with instructions that when they no longer wanted it, it was to be destroyed; claims that they subsequently did this are not correct, as the replica is known to exist in a private collection. Both Crimean medals (without the Ghuznee medal or a VC, real or copy), were sold at Sotheby's (part of lot 110), for £3 18s 0d on 21 June 1906 in a sale at which the Crimean campaign medals of another four Light Brigade men were also sold. Both were sold again at Glendinings (lot 16), on 12 March 1907, for £2 8s 0d and reappeared in their sale rooms twice more, on both occasions with a copy of a VC: on 27 March 1914 (lot 246), when they made £6 15s 0d and on 23 January 1920 (lot 304) when they went for £3 7s 6d. These are presumably the two Crimean medals that in the mid 1950s were somehow reunited with Parkes' Ghuznee medal and his VC and sold to the 4th Hussars. But a second British Crimean campaign medal with three bars named to Parkes exists it was shown to Sotheby's and verified by them as genuine in 1972/73. The 4th Light Dragoons' regimental returns in the Crimean Medal Roll [PRO, WO 100/24] show Parkes' entitlement to the clasp for Alma (at f.203 recto) while there is a dash against Inkerman, noting he had been taken prisoner on 25 October. His entitlement to the Balaklava bar is recorded on folio 228 recto. But his name does not appear in the list of those entitled to the Sebastopol clasp (folios 216 recto to 225 recto) though this was an automatic award for those who had been at Inkermann and/or Balaklava.
Суреттер
Сэмюэл Паркстің суреті белгісіз, бірақ мүмкін, ол 1853-54 жылдары Брайтон қаласындағы кавалерия казармасында түсірілген фотосуреттегі 4-ші Жеңіл драгун жасағының қатарындағы сарбаздарының бірі болса (Уилкинсон Латам, №27, 35-бетте суреттелген). Шевалье Луи Десанж салған майлы сурет оның шынайы бейнесі болуы мүмкін. 1857 мен 1862 жылдар аралығында Десанж 50 «Виктория крестіне» ие болғандардың суретін салған. Олардың 23-і Қырым соғысындағы жеңімпаздар еді, бірақ сериядағы төрт сурет қана қатардағы сарбаздарды бейнелейді. Осы суреттер сериясындағы батырлыққа ие болуына себеп – басқа сарбаздардың өмірін сақтағандары. Бірақ Сэмюэл Паркс – 50 суреттің ішіндегі жалғыз сурет, онда қатардағы сарбаз басқа қатардағы сарбазды құтқарып отыр, ал басқа суреттерде офицерлер көрсетілген. «Виктория крестіне» ие болғандардың суреттері 1862 жылдан 1880 жылға дейін Кристалл сарайында қойылды. 1900 жылы оларды лорд Уантедж сатып алып, Уантедж қалалық кеңесіне сыйлады. Кейіннен жинақ таратылып, көптеген суреттер полк мұражайларына өткен. Портреттер көптеген пошта карточкалары мен фотосуреттерде жарияланды. Десанж салған портрет М. Барторптың «Қырымның батырлары. Балаклава және Инкерман шайқастары» (Бландфорд, Лондон, 1991), 132-бетте және Элькиннің «Тэмворттың ұмытылған батыры» еңбегінде түсті түрінде келтірілген. Паркс Г.Х. Томас салған «26 маусым 1857 жылы Хайд-паркте патшайым алғашқы «Виктория крестін» табыс етіп жатыр» акварелінде де бейнеленген, ол сурет британдық корольдік коллекциясында сақталуда. Ол суреттің сол жағында шамалы көрінеді, бірақ оның жаңадан енгізілген драгун формасы дұрыс көрсетілген. Бұл сурет Элькиннің «Тэмворттың ұмытылған батыры» еңбегінде қайта жарияланған. «Виктория крестіне» ие болғандар пошта карточкалары мен темекі карточкаларында жиі бейнеленген, бірақ Парксті бейнелейтін ешқайсысы нақты емес. Мысалы, Джон Плейер және ұлдарының 1914 жылғы «Виктория кресті» сериясынан шыққан темекі карточкасы (№5) оның әлі де жылқыда отырып, «Виктория крестін» жеңіп алған сәтін көрсетеді. Рафаэль Тюк компаниясының 1905 жылғы «Виктория крестіне қалай ие болды» сериясынан шыққан түсті олиетт пошта карточкасы (№9247; суретші – H. Монтегю Лав) Парксті гусар формасында, найзашыны құтқарып отырған қиялға толы бейнелейді. Бұл карточка Элькиннің «Тэмворттың ұмытылған батыры» еңбегінде келтірілген. Кемінде Валентиннің «Артотип» сериясы «Патшаның армиясы, 1854» (суретші Р. Стюарт) Балаклавадағы 4-ші жасақты дұрыс драгун формасында, дұрыс полк маталарымен көрсеткен, тіпті оларды 4-ші гусарлар деп атағанмен де.
No photograph of Samuel Parkes is known to exist (unless, by sheer chance, he is one of the privates of the 4th Light Dragoons who appear in a photograph taken at the Cavalry Barracks at Brighton c.1853 54, illustrated in Wilkinson Latham, no.27 p. 35). The oil painting by the Chevalier Louis Desanges may be a fair and genuine likeness. Between 1857 and 1862, Desanges painted 50 VC winners. Of those, some 23 were Crimean VC winners, but only four of those depicted in the series were rankers. Depicting acts of saving the lives of other soldiers is the common thread explaining why these individual VC winners were picked out for commemoration in the series of paintings, but Samuel Parkes is the only one of the entire 50 to illustrate a ranker saving another ranker, as opposed to a ranker saving an officer. The set of VC paintings were displayed at the Crystal Palace from 1862 to c.1880. They were then bought by Lord Wantage VC who presented them to the Wantage town council in 1900. Later, the collection was dispersed, many being bought by regimental museums. The portraits were widely reproduced as postcards and photographs. The Desanges portrait is reproduced in M. Barthorp, "Heroes of the Crimea. The Battles of Balaklava & Inkerman." (Blandford, London, 1991), p. 132 and in colour in Elkin, "Tamworth's Forgotten Hero. ", p. 145. Parkes also appears in the watercolour 'The Queen distributing the first Victoria Crosses in Hyde Park, 26 June 1857' by G H Thomas that is in the British royal collection. Not much of him can be seen at the very far left, but he is shown (correctly) wearing the newly introduced dragoon uniform. This painting is reproduced in Elkin, "Tamworth's Forgotten Hero. ", p. 44. VC winners were a popular subject for postcards and cigarette cards, but none showing Parkes is accurate, e. g. a John Player & Sons cigarette card from their 1914 series 'Victoria Cross' (card no.5) shows him winning his VC still mounted on his horse. The coloured Raphael Tuck oilette postcard (number 9247; artist = H. Montague Love, 1905) in their series 'How he won the Victoria Cross' is an even more fanciful depiction of Parkes, showing him dressed in the uniform of a hussar and saving a lancer. This card is reproduced in Elkin, "Tamworth's Forgotten Hero. ", p. 143. At least Valentine's "Artotype" series 'The King's Army, 1854' (artist R. Stewart) showed the 4th at Balaklava dressed correctly as dragoons with the right regimental facings, even if the caption called them the 4th Hussars.
Негізгі
Қырым медальдар тізілімі, 4-ші жеңіл драгун полкі: Ұлттық мұрағат, каталог нөмірі, ff.203r, 228r. Паркстің қызметтен босатылу құжаттары Ұлттық мұрағатта сақталады, каталог нөмірі, WO 97/1296. С. Калторп, "Кардиганға қарсы Калторп: Жауап беруші ұсынған куәліктер". (Джон Мюррей, Лондон, 1863), 31-бет. Джозеф Григг, "Алты жүздік шабуыл.", Мильтон Смолл басып шығарған "Қатардан айтылған. 1843-1901 жылдардағы Британ армиясының қатардағы сарбаздары мен кіші офицерлерінің естеліктері" кітабында. (Лондон, 1901), 69-бет. Лорд Джордж Пейджет, "Қырымдағы жеңіл кавалерия бригадасы". (Джон Мюррей, Лондон, 1881), 71, 163, 183, 199-беттер.
Crimean Medal Roll, 4th Light Dragoons: The National Archives, catalogue reference , ff.203r, 228r. Parkes' discharge papers are held by The National Archives, catalogue ref, WO 97/1296. S. Calthorpe, "Cardigan v Calthorpe: Affidavits filed by the Respondent." (John Murray, London, 1863), p. 31. Joseph Grigg, "The Charge of the Six Hundred. ", in ed. E Milton Small, "Told From the Ranks. Recollections of Service by Privates and Non Commissioned Officers of the British Army 1843 1901." (London, 1901), p. 69. Lord George Paget, "The Light Cavalry Brigade in the Crimea." (John Murray, London, 1881), pp. 71, 163, 183, 199.
Екіншілік
Питер Элкин, "Тэмворттың ұмытылған батыры. Сэмюэл Паркс ВК" (Wonderworks Studios, Nantwich, 2004). Мартин Д. В. Джонс, "Полиция қызметкерлері және Жеңіл бригаданың шабуылы", Полиция тарихы қоғамының журналы, IV (1989). В. М. Луммис және К. Г. Уинн, "Жеңіл бригаданы құрметте" (Hayward & Sons, Лондон, 1973), 58-бет. [Ескерту: Бұл жердегі барлық мәлімет дұрыс емес]. Джон және Борис Молло, "Жеңіл бригаданың формасы мен жабдықтары" (Historical Research Unit, Лондон, 1968), 19-бет [генерал Вэнсонның 1854 жылғы 29 қазанда салған, 1829 үлгісіндегі қылышпен қаруланған 4-ші LD сарбазының суреті], 54-бет. Джон және Борис Молло, "Өлім сарқып ағып тұрған аңғарға. Балаклавадағы 1854 жылғы британдық атқыштар дивизиясы" (Windrowe & Greene, Лондон, 1994), 106–109-беттер. Роберт Уилкинсон Латем, "Крым соғысының формасы мен қарулары" (Batsford, Лондон, 1977), 35, 92-беттер.
Peter Elkin, "Tamworth's Forgotten Hero. Samuel Parkes VC." (Wonderworks Studios, Nantwich, 2004) Martin D. W. Jones, "Policemen & the Charge of the Light Brigade. ", Journal of the Police History Society, IV (1989). W. M. Lummis & K. G. Wynn, "Honour the Light Brigade." (Hayward & Sons, London, 1973), p. 58. [NB Not every detail here is correct]. John & Boris Mollo, "Uniforms & Equipment of the Light Brigade." (Historical Research Unit, London, 1968), pp. 19 [drawing by General Vanson made 29 October 1854 of a 4th LD private armed with an 1829 pattern sabre], 54. John & Boris Mollo, "Into the Valley of Death. The British Cavalry Division at Balaklava 1854." (Windrowe & Greene, London, 1994), pp. 106–109. Robert Wilkinson Latham, "Uniforms & Weapons of the Crimean War." (Batsford, London, 1977), pp. 35, 92.