Фрэнк Бухман: Американ дін қызметкері және әлеуметтік қайраткер
Frank Buchman
Фрэнк Бухман (1878-1961) – американдық лютеран ділбасы, «Моральдық қайтару қаруы» қозғалысын құрған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Франция-Германия татуласуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық лютерандық теолог (1878–1961)
American Lutheran theologian (1878–1961)
Франклин Натаниел Дэниел Бухман (4 маусым 1878 – 7 тамыз 1961), көбінесе Франк Бухман деп танылатын, американдық лютеран. Ол 1921 жылы Бірінші ғасыр христиандық бірлестігін құрды, ол 1928 жылы Оксфорд тобы деп аталды, ал 1938 жылы оның басшылығымен Моральдық қаруландыруға трансформацияланды және 2001 жылы Өзгерістер бастамасы болды. Моральдық қаруландырудың басшысы ретінде ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін француз-неміс келісіміне қосқан үлесі үшін француз және неміс үкіметтерімен марапатталды.
Franklin Nathaniel Daniel Buchman (June 4, 1878 – August 7, 1961), best known as Frank Buchman, was an American Lutheran who founded the First Century Christian Fellowship in 1921, renamed as the Oxford Group in 1928, that was transformed under his leadership in 1938 into the Moral Re Armament and became Initiatives of Change in 2001. As a leader of the Moral Re Armament, he was decorated by the French and German governments for his contributions to Franco German reconciliation following the end of World War II.
Ерте өмір және білім
Бьюкман 1878 жылдың 4 маусымында Пенсильвания штатының Пеннсбург қаласында Сара (Гринвольт) мен Франклин Бьюкманның ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі фермер, кейін қонақ үй иесі, мейрамханашы және ақырында ірік-көлік сусындарын сатушы болды. Анасы – берілген лютеран. Он алты жасында, шамамен 1894 жылы, ол ата-анасымен бірге Аллентаунға көшіп, орта мектепке түсті, содан кейін Муленберг колледжіне оқуға түсіп, бітірді. Одан кейін ол Филадельфияға көшіп, Маунт-Эйри лютерандық семинариясына оқуға түсіп, 1902 жылдың маусымында лютеран пасторы болып тағайындалды.
Buchman was born on June 4, 1878, in Pennsburg, Pennsylvania, the son of Sarah (Greenwalt) and Franklin Buchman, a farmer, then hotelier, restaurateur, and eventually wholesale drinks salesman. His mother was a pious Lutheran. At age sixteen, circa 1894, he moved with his parents to Allentown to enter high school and then attended Muhlenberg College, where he graduated. He then moved to Philadelphia to enter Mount Airy Lutheran Seminary and was ordained a Lutheran minister in June 1902.
Мансап
Бьюкман маңызды қалалық шіркеуге шақырылуға үміттенген, бірақ ақырында Филадельфияның дамып келе жатқан Овербрук аймағына шақыруды қабылдады, онда әлі лютеран шіркеуінің ғимараты болмаған. Дінін қабылдаған күні оған жалақы берілген жоқ. Ол ғибадат ету үшін ескі дүкенді жалға алып, жоғарғы қабатқа орналасып, Жақсы Көруші шіркеуін ашты. Бір жыл бойы толыққанды жұмыс істегеннен кейін, ол қатты шаршап, дәрігері ұзақ демалыс алып, Еуропаға сапар шегуді ұсынды. Ол Италия, Швейцария және Германияны аралады. Оралғаннан кейін, Овербрукта мұқтаж жастарға арналған үй құруды шешті, бұл Фридрих фон Бодельшвингтің психикалық ауруларға шалдыққандарға арналған ауруханалық шаруашылықтары мен шеберханаларына, сондай-ақ Канон Барнеттің Тойнби үйіне ұқсас болды. Алайда, жаңа лютерандық жастар хосписінің кеңесімен келіспеушілік туды. Бьюкманның есте сақтауынша, дау кеңестің хосписке жеткілікті қаржы бөлмеуге дайын болмауынан туындаған. Дегенмен, Пенсильвания Министрлігінің қаржы комитеті, бюджетті бақылап отырған, үнемі туындайтын тапшылықты өтеуге қаражаты болмады және хоспистің өзін-өзі қамтамасыз етуін қалады. Бьюкман отставкаға кетті. Шаршап, көңілі түскен Бьюкман дәрігерінің шетелге ұзақ демалысқа бару кеңесін қабылдады. Хоспистен кеткеніне әлі де мазасы қалмай, Бьюкман 1908 жылы Англиядағы Кесвик конвенциясына қатысты, өзіне көмектесе алады деп сенген квакерлік көзқарасты баптист уағызшысы Ф.Б. Мейермен (1847–1929) кездесуді үміттенеді. Мейер болмады, бірақ жартылай толмаған шағын шіркеуде ол Джесси Пенн Льюистің Мәсіхтің айқышқа ілінуі туралы уағызын тыңдады, бұл оны діни тәжірибеге жеткізді. «Филадельфиядағы алты адам маған қиянат жасады деп ойладым. Олар да солай ойлаған шығар, бірақ мен өзімді жамандыққа араластырып, жетінші қиянаткерге айналдым. Мен Құдайдың көзімен өзімді көре бастадым, бұл менің өзім туралы ойымнан өте өзгеше еді. Бұны қалай түсіндіруімді білмеймін, тек сол жерде отырып, менің күнәларымның, мақтанышымның, өзімшілдігімнің және жаман ниетімнің Мәсіх арқылы Құдайдан алыстатқанын түсіндім. Мен өзімнің өмірімнің орталығына айналдым. Сол үлкен «Мен» жойылды. Мен сол адамдарға деген ашуымды жүрегімдегі қабір тастарыдай көріп тұрдым. Мен Құдайдан өзімді өзгертуін сұрадым, ол маған олармен қарым-қатынасты түзетуге көмектесті. Бұл маған керемет сезім сыйлады, өмірдің күшті ағыны кенеттен құйылғандай болды, содан кейін үлкен рухани дірілдің сезімі пайда болды». Бьюкман алты кеңес мүшесіне кешірім сұрап, оларға наразылық білдіргені үшін кешірім тіледі. Бьюкман бұл оқиғаны өмірінің іргетасы деп есептеді және кейінгі жылдары оны ізбасарларымен жиі еске алды.
Buchman had hoped to be called to an important city church, but eventually accepted a call to Overbrook, a growing section of Philadelphia that did not yet have a Lutheran church building. No salary was given him the day he was ordained. He arranged the rental of an old storefront for worship space, settled upstairs, and opened the Church of the Good Shepherd. After a year of spending himself entirely on his work, he was so exhausted that his doctor prescribed a long holiday and he sailed to Europe where he visited Italy, Switzerland, and Germany. On his return, he decided to establish a home for young people in need in Overbrook, along the lines of Friedrich von Bodelschwingh's colony of hospital farms and workshops for the mentally ill in Bielefeld and of Canon Barnett's Toynbee Hall. However, conflict developed with the board of the new Luther hospice for young men. In Buchman's recollection, the dispute was due to the board's unwillingness to fund the hospice adequately. However, the Finance Committee of the Ministerium of Pennsylvania, which oversaw the budget, had no funds with which to make up an ongoing deficit and wanted the hospice to be self supporting. Buchman resigned. Exhausted and depressed, Buchman took his doctor's advice of a long holiday abroad. Still in turmoil over his hospice resignation, Buchman attended the 1908 Keswick Convention in England hoping to meet the renowned Quaker influenced, Baptist evangelist F. B. Meyer (1847–1929), whom he believed might be able to help him. Meyer was not there, but in a small half empty chapel he listened to Jessie Penn Lewis preach on the Cross of Christ, which led to a religious experience. I thought of those six men back in Philadelphia who I felt had wronged me. They probably had, but I'd got so mixed up in the wrong that I was the seventh wrong man. I began to see myself as God saw me, which was a very different picture than the one I had of myself. I don't know how you explain it, I can only tell you I sat there and realized how my sin, my pride, my selfishness and my ill will, had eclipsed me from God in Christ. I was the center of my own life. That big "I" had to be crossed out. I saw my resentments against those men standing out like tombstones in my heart. I asked God to change me and He told me to put things right with them. It produced in me a vibrant feeling, as though a strong current of life had suddenly been poured into me and afterwards a dazed sense of a great spiritual shaking up. Buchman wrote letters of apology to the six board members asking their forgiveness for harboring ill will. Buchman regarded this as a foundation experience and in later years frequently referred to it with his followers.
ЖҚАБ
1909 жылдан 1915 жылға дейін Бухман Пенсильвания штатының университетінде YMCA хатшысы болды. YMCA мүшелігін тез арада екі еседен астам арттырып, студенттердің 75% құраса да, ол өзгерістердің қаншалықты тереңдігін сұрап, қанағаттанбады. Мысалы, университетте алкоголь тұтыну деңгейі өзгерген жоқ. Осы кезеңде ол күнделікті «тыныш уақыт» өткізуді қалыптастырды. Соңында Бухман Фредерик Бротхертон Мейермен кездесті. Мейер университетке келгенде Бухманнан: «Барлық ісіңізде Киелі Рухтың нұсқауымен жүресіз бе?» деп сұрады. Бухман таңертең дұға ететінін және Киелі кітапты оқитынын айтты. «Бірақ, – деп жалғастырды Мейер, – Құдайға сізге не істеу керектігін айту үшін жеткілікті уақыт бересіз бе?» Тағы бір маңызды ықпал еткен тұлға – Йель университетінің теология профессоры Генри Бёрт Райт (1877–1923) және оның 1909 жылғы «Құдайдың еркі және адамның өмірлік еңбегі» атты кітабы болды. Бұл кітаптың өзі Фредерик Бротхертон Мейер мен Генри Драммондтың идеяларымен тығыз байланысты болды. Бухманның «жекелей баяндауға» деген құлшынысы және христиандық үгітті заманауи тілмен жеткізудегі шеберлігі басқа университеттердегі діни қызметкерлерге әсер етті. Принстон университетінің YMCA хатшысы Максвелл Чаплин Бухманның жыл сайынғы «Y[MCA] апталығы» науқанына қатысқаннан кейін: «Пен-Стейт университетінің тұрақты хатшысы бес жыл ішінде бұл бір кезде қатал колледждің атмосферасын толыққанды өзгертіп жіберді» деп жазды. «Көмекен» романының авторы Ллойд Дуглас та осы науқанға қатысты. «Бұл, – деп жазды ол кейін, – мен көрген ең таңғажайып оқиға болды. Бірінен соң бірі, студенттік ағайындықтардың белгілі өкілдері өз достарының алдында бұрынғы өмірінің кедей және төмен деңгейде болғанын мойындады және енді жақсы болуға ниеттенгендерін айтты». 1915 жылы Бухманның YMCA жұмысы оны евангелист Шервуд Эддимен бірге Үндістанға алып барды. Мұнда ол Махатма Гандимен (көптеген кездесулердің алғашқысы) қысқаша кездесіп, Рабиндранат Тагормен және Дохнавур қорының негізін қалаушы Эми Кармайклмен достық қарым-қатынас орнатты. 60 000-ға дейін адамға сөз сөйлегеніне қарамастан, Бухман бұл үлкен масштабты тәсілді сынға алып, оны «жезді оркестрмен қоян аулауға ұқсас» деп сипаттады. 1916 жылдың ақпан айынан тамыз айына дейін Бухман Қытайдағы YMCA миссиясында жұмыс істеді, бірақ әкесінің ауруына байланысты Пенсильванияға оралды.
From 1909 to 1915, Buchman was YMCA secretary at Penn State College. Despite quickly more than doubling the YMCA membership to 75% of the student body, he was dissatisfied, questioning how deep the changes went. Alcohol consumption in the college, for example, was unaffected. During this time he began the practice of a daily "quiet time". Buchman finally got to meet Frederick Brotherton Meyer, who when visiting the college asked Buchman, "Do you let the Holy Spirit guide you in all you are doing?" Buchman replied that he did indeed pray and read the Bible in the morning. "But," persisted Meyer, "do you give God enough uninterrupted time really to tell you what to do?" Another decisive influence appears to have been Yale University theology professor Henry Burt Wright (1877–1923) and his 1909 book The Will of God and a Man's Lifework, which was itself influenced by Frederick Brotherton Meyer and Henry Drummond, among others. Buchman's devotion to "personal evangelism", and his skill at re framing the Christian message in contemporary terms, were admired by other campus ministry leaders. Maxwell Chaplin, YMCA secretary at Princeton University, wrote, after attending one of the Buchman's annual "Y[MCA] Week" campaigns: "In five years the permanent [YMCA] secretary at Penn State has entirely changed the tone of that one time tough college." Lloyd Douglas, author of The Robe took part in the same campaign. "It was," he wrote afterwards, "the most remarkable event of its kind I ever witnessed. One after another, prominent fraternity men stood up before their fellows and confessed that they had been living poor, low grade lives and from henceforth meant to be good." In 1915, Buchman's YMCA work took him to India with evangelist Sherwood Eddy. There he met, briefly, Mahatma Gandhi (the first of many meetings), and became friends with Rabindranath Tagore and Amy Carmichael, founder of the Dohnavur Fellowship. Despite speaking to audiences of up to 60,000, Buchman was critical of the large scale approach, describing it as "like hunting rabbits with a brass band." From February to August 1916 Buchman worked with the YMCA mission in China, returning to Pennsylvania due to the increasing illness of his father.
Хартфорд теологиялық семинариясы және Қытайдағы миссионерлік қызмет
Бұхман кейін Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Хартфорд теологиялық семинариясында жартылай штатпен жұмыс істеді, онда ол Қытайды христиан дініне өткізуге көмектесетін ер адамдар тобын жинауға кірісті. Ол Гулинг пен Бейдайхеде миссионерлік конференцияларды жүргізуді сұрады, бұл көптеген миссионерлер ақ нәсілділердің басымдығын ұстанатын кезде, жергілікті қытай көшбасшыларын даярлау мүмкіндігі ретінде қарастырды. Сюй Цянмен (әділет министрінің орынбасары, кейін премьер-министр міндетін атқарушы) достық қарым-қатынас арқылы ол Сунь Ятсенмен танысты. Дегенмен, оның Қытайдағы басқа миссионерлерді сынауы, оның ішінде гомосексуализм сияқты күнәлар олардың тиімді жұмыс істеуіне кедерілгі келтіріп отыр деген пікір білдіруі, жанжалға әкелді. 1918 жылы шағымдарға көмілген епископ Логан Рутс Бұхманнан Қытайды тастап кетуін өтінді. Хартфордта тұрған кезінде Бұхман көп уақытын Принстон, Йель және Оксфорд университеттерінде христиан студенттерінің топтарын құруға арнады. Принстон университетінің түлегі және бір кезде Филадельфия қоғамының хатшысы болған, Қытайда Бұхманмен танысқан Сэм Шумейкер оның жетекші американдық шәкірттерінің біріне айналды. 1922 жылы Кембридж университетінің студенттерімен ұзақ уақыт жұмыс істегеннен кейін, Бұхман Хартфордтағы лауазымынан кетіп, содан кейін Маргарет (Торн) Тджадер сияқты демеушілерден алған сыйлықтарға сүйенді. Ұзақ өтпей ол Бірінші ғасыр христиандық бірлестігін құрды.
Buchman next took a part time post at Hartford Theological Seminary in Hartford, Connecticut, where he began to gather a group of men to assist in the conversion of China to Christianity. He was asked to lead missionary conferences at Guling and Beidaihe, which he saw as an opportunity to train native Chinese leaders at a time when many missionaries held attitudes of white superiority. Through his friendship with Xu Qian (vice minister of justice and later acting prime minister,) he got to know Sun Yat sen. However, his criticism of other missionaries in China, with an implication that sin, including homosexuality, was keeping some of them from being effective, led to conflict. Bishop Logan Roots, deluged with complaints, asked Buchman to leave China in 1918. While still based at Hartford, Buchman spent much of his time traveling and forming groups of Christian students at Princeton University, Yale University, and the University of Oxford. Sam Shoemaker, a Princeton University graduate and one time secretary of the Philadelphian Society who had met Buchman in China, became one of his leading American disciples. In 1922, after a prolonged spell with students at the University of Cambridge, Buchman resigned his position at Hartford, and thereafter relied on gifts from patrons such as Margaret (née Thorne) Tjader. Shortly after, he founded the First Century Christian Fellowship.
Румынияның патшалық әулетімен қарым-қатынас
1924 жылдың маусым айында, Еуропаға «Париж» кемесімен келгеннен кейін, Бухман Грекия королі Георг II және оның отбасына Италияда кездесуге шақыруды қабылдады. Корольдің анасы, Пруссиялық София, Бухманның Бухарестке Румыния мұрагер принці Карлдың әйелі, болашақ королева Марияның қызы Еленаға баруын сұрады. Карлдың анасы, Румыния королевасы Мария, Бухманды өзіне және күйеуі Фердинанд патшаға Пелеш сарайына шақырды, онда Бухманның жақын серігі Лаудон Гамильтон да болды. Гамильтоннан Мария королевасы мен оның келіні, Елена ханшайымы, Еленаның кішкентай ұлы Михаилдың, болашақ король Михаилдың тәрбиешісі болуын сұрағанда, Гамильтон да, Бухман да оның қабылдауына келіспеді. 1926 жылдың басында Мария мен Фердинандтың үлкен ұлы, мұрагер принц Карлдың жағдайы оларды алаңдатты. Оның жеке өмірі бір жыл бұрын таққа таласу құқығынан бас тартуға мәжбүр етті, және король Фердинанд оның есімін Румыния патшалық үйінен шығарды. 1926 жылдың наурыз айында Түркияда тұратын Мария королевасының американдық достары Бухманға Cotroceni сарайында оның жанында уақыт өткізуді ұсынды, рухани кеңесші және сенімді досы ретінде қызмет етуге дайын екенін білдірді, сондай-ақ «өзінің жылы, біріктіруші атмосферасын бізге сыйлады». Содан кейін, Бухман АҚШ-қа қайтуға дайындалып жатқанда, Мариядан бірге Нью-Йоркке бір кемемен баруды ұсынған телеграмма алды. Олармен бірге Марияның кіші балалары, Николай мен Илеана да болды. Саяхат барысында Мария королевасы Бухманға деген алғысын ашық білдіруге ниеттенгенін айтты, ал Николай осы мақсатта үй кешін ұйымдастыруды ұсынды. Бухманның Нью-Йорктегі резиденциясында қабылдау ұйымдастырылды, және ол «Королева Илеана мен Николаймен 24-і күні шай ішеді» деген телеграмма жіберді. 24 қазанға келген кезде Бухман өзінің жұмысына қатысты қиындықтарға тап болды, олар журналдар мен баспасөз хабарларымен күшейді. Мария королевасы мен оның отбасы да қиындықтарға тап болды, олардың ресми қабылдаушысы Уильям Нельсон Кромвель оларды Бухманға салқын қарайтындыққа мәжбүр етті, оны олардың бағалы досы деп есептеді. Сындарға қарамастан, қабылдау жоспарланғандай өтті, бірақ принц Николай қатысты, ал оның анасы, Мария королевасы қатыспады. «Нью-Йорк Герольд Трибюн» газетінің хабарлауынша, Бухман Мария королевасына телефон соғып, қонақтарымен қонақүйінде қысқа кездесу ұйымдастырды және олардың әрқайсысына «Президент қонақүйінде Мария королевасымен кездесуге» деп жазылған бос карточка берді. Бір айдан кейін Мария королевасы король Фердинандтың денсаулығы нашарлағандықтан Румынияға оралды. Бухманмен хат алмасу қысқа уақытқа созылды, оның оған жазған соңғы хаты 1927 жылдың 15 сәуірінде «Франк аға» деп жолданған. Бухманның жауабының бір бөлігі былай деді: «Патшалыққа немесе басқа біреуге қайта туылмаса қандай үміт бар? Осы «тыныш, кішкентай дауыс» осы дағдарыстық күндерде сіздер сияқты саяси жағдайларды шешуге көмектесе ала ма? Мен ең жоғары сеніммен айтамын, бұл – сізбен байланыс орнатудың жалғыз жолы. Сіздің адал досыңыз».
In June 1924, shortly after arriving in Europe on the SS Paris, Buchman accepted an invitation to meet with King George II of Greece and his family in Italy. The king’s mother, Sophie of Prussia, requested that Buchman visit her daughter Helen, wife of Crown Prince Carol of Romania, the future Carol II of Romania, in Bucharest. Carol’s mother, Queen Marie of Romania, invited Buchman to join her and her husband, King Ferdinand, at Peles Castle, where they were joined by Buchman’s close associate, Loudon Hamilton. When Hamilton was asked by both Queen Marie and her daughter in law, Crown Princess Helen, if he would accept the position of tutor to Helen’s young son Michael, the future King Michael, neither Hamilton or Buchman felt that he should accept. In early 1926, Marie and Ferdinand were distressed by events concerning their eldest son, Crown Prince Carol, whose personal life had obliged him to renounce his succession rights to the throne a year earlier, his name being removed from the royal house of Romania by King Ferdinand. In March 1926, American friends of Queen Marie living in Turkey suggested that Buchman should spend time with her at Cotroceni Palace, offering his services as both spiritual guide and confidant, and “spreading his kind, uniting atmosphere over us all”. Later in the year, as Buchman was preparing to return to the United States, he received a cable from Marie proposing that they travel to New York City together on the same boat, and on October 12, they set sail from France on the Leviathan. Queen Marie was accompanied by her youngest children, Prince Nicholas and Princess Ileana. During their time together on the voyage, Queen Marie expressed her wish to demonstrate publicly the debt she felt to Buchman, with Nicholas suggesting that a house party be arranged for that purpose. A reception was organized to take place at the New York residence provided for Buchman’s stay, and he sent a cable stating, “Queen accepts tea twenty fourth Ileana Nicholas accompany”. By the time October 24 arrived, Buchman found himself facing challenges in regard to his work, fueled by magazine articles and press reports. Queen Marie and her family were also facing challenges, pressured by their official host, William Nelson Cromwell, to cold shoulder Buchman, whom they considered a valued friend. Despite mounting criticism, the reception took place as planned, and although Prince Nicholas attended, his mother, Queen Marie, did not. According to the New York Herald Tribune, Buchman phoned Queen Marie, arranging a brief audience for his guests at her hotel and supplying each of them with a blank card on which he had written, "Ambassador Hotel to meet Queen Marie". A month later, Queen Marie returned to Romania to be with King Ferdinand, who was suffering from a terminal illness. Correspondence with Buchman continued briefly, her last letter to him dated April 15, 1927, and addressed to "Uncle Frank". Part of Buchman’s reply stated, “What hope is there for royalty or anyone else but rebirth? Can this 'still, small voice' be the deciding factor in political situations, such as face you in these days of crisis? Let me say, with the utmost conviction, it is the only thing that will With the rarest sense of fellowship with you Your devoted friend.”
Оксфорд тобы
Бьюкман әртүрлі жерлерде "үй кештері" өткізу стратегиясын жасады, оның барысында ол қатысушылардың арасында өзінің Бірінші ғасыр христиандық бірлестігіне адалуын үміттенеді. Оксфордта (Англия) Бьюкманның тәрбиелеген адамдары Дж. Торнтон Дьюзберидің, сол кездегі Корпус-Кристи колледжінің капелланының кабинетінде тұрақты түрде түскілік кездесулер өткізе бастады. 1928 жылға қарай, кездесулерге келетін адамдардың саны соншалықты өсті, кездесулер Рэндольф қонақ үйінің би залына көшті, ал кейін Оксфорд университеті шіркеуінің кітапханасын пайдалануға шақырылды. Том Дрибергтің Daily Express газетінде жариялаған алғашқы мақаласында бұл "жаңа, таңғажайып сектаның" мүшелері шеңберде қол ұстасып, өздерінің күнәларын ашық мойындауы туралы сын айтылды (онда болғандардың айтуынша, бұл шындыққа жатқан емес), соған жауап ретінде Daily Express университет колледжінің капелланы және психология бойынша университет оқытушысы канон Л. В. Гренстедтің "олардың жалпы ақыл-саулығына ғана емес, сонымен қатар олардың нақты тиімділігіне куәлік ететін" мәлімдемесін жариялады. "Мен танысқан адамдар сенімдерін нығайтып, жаңа бақытқа ие болды, сонымен қатар оқу сапасы мен спорттағы жетістіктері де айтарлықтай жақсарды". 1928 жылдың жазында Оксфордтан алты адам демалысқа Оңтүстік Африкаға сапар шекті, ол жерде олар туған. Бұл жаңа діни қозғалысты қалай сипаттау керектігін білмейтін баспасөз "Оксфорд тобы" деген терминді қолданды. 1931 және 1935 жылдар аралығында Оксфордтың 150-ге жуық студенті Оксфорд тобының кездесулеріне әр түскілікте қатысты. "Ходдер мен Стоутон" баспасының қызметкері Пол Ходер Уильямс топ туралы "Британ апталығы" журналында тұрақты түрде мақалалар жариялауға қол жеткізді. 1932 жылы Ходдер сонымен қатар Sunday Express газетінің бас редакторы А. Дж. Расселдің топ туралы "Күнәлілерге ғана" (For Sinners Only) атты кітабын жариялады, ол екі жылда 17 рет басылып, кеңінен аударылды. Университет демалысы кезінде Оксфорд командалары Шығыс Лондон және басқа да өнеркәсіптік аймақтарда науқандарға қатысты. Осы уақыт аралығында "үй кештеріне" келетін адамдардың саны бірнеше мыңға жетті. 1930 жылдары Бьюкман Еуропаны кеңінен аралады. Нацистердің билікке келуімен ол Германияға назар аударды, үйде кештестер өткізіп, шіркеу басшыларымен кездесті. 1932 және 1933 жылдары ол Адольф Гитлермен кездесуге тырысты, бірақ оны сенімге қайтаруға үміттенеді. 1934 жылы Германиядағы Оксфорд тобының қызметіне тыңдау жүргізіліп, оның көрнекті мүшелері тергеуге алынды, бұл Гитлер режимі кезінде тиімді жұмыс істеуді одан сайын қиындатты. Бұған жауап ретінде Бьюкман өзінің назарын Скандинавияға аударды, өйткені ол христиандық революцияны көрсету Германияға үлкен әсер етеді деп сенді. Карл Хамброның шақыруын қабыл алып, 1934 жылы Норвегияға команданы бастап барды. Ослодағы "Tidens Tegn" газетінің Рождестволық санында: "Біздің тілімізде сөйлейтін, біздің әдет-ғұрыптарымызды түсінбейтін шетелдіктер елімізге келді. Бірнеше күннен кейін бүкіл ел Құдай туралы әңгімелесіп кетті. 30 шетелдік келгеннен екі ай өткен соң, бүкіл елдің ойлау қабілеті анық өзгерді" делінді. 1935 жылы Тромсё епархиясының епискобы Бергграв "қазір Норвегияда болып жатқан оқиғалар Реформациядан кейінгі ең үлкен рухани қозғалыс" деді. Шіркеудегі консервативті және либералды топтар арасындағы ірі даулар шешілді, соғыс кезінде нацистік билікке қарсы тұру үшін шіркеудің тиімділігіне жол ашылды. Бір жылдан кейін Данияда өткізілген науқан да осындай нәтижеге қол жеткізді. 1954 жылы Эванстон қаласында (Иллинойс штаты) өткен Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне арнаған сөзінде Копенгаген епискобы Фугльсанг Дамгаард былай деді: "Фрэнк Бьюкманның 1935 жылы Данияға сапары Дания шіркеуінің тарихындағы тарихи оқиға болды. Бұл оқиға шіркеу мен елдің тарихына алтын әріптермен жазылады". Бьюкман 1935 жылы Нюрнберг митингісіне қатысты. 1936 жылы Гестапоның Орталық қауіпсіздік басқармасы Оксфорд тобының "Ұлттық социализмнің жаңа және қауіпті қарсыласы" екені туралы ескерту жіберді. 1939 жылы 126 беттік баяндамада Оксфорд тобы "Англо-американдық дипломатияның қозғаушы күші" және "топтың барлығы мемлекеттің ұлтшылдығына шабуыл жасайды. Ол ұлт мемлекетіне қарсы төңкеріс жариялайды және әрине, оның христиандық қарсыласына айналды" делінді.
Buchman designed a strategy of holding "house parties" at various locations, during which he hoped for Christian commitment to his First Century Christian Fellowship among those attending. In Oxford, England, men trained by Buchman began holding regular lunchtime meetings in the study of J. Thornton Duesbery, then chaplain of Corpus Christi College, Oxford. By 1928, numbers had grown so large that the meetings moved to the ballroom of the Randolph Hotel, before being invited to use the library of the Oxford University church, St Mary's. In response to criticism by Tom Driberg in his first scoop in the Daily Express that this "strange new sect" involved members holding hands in a circle and publicly confessing their sins (a fabrication according to those who were there), the Daily Express printed a statement by Canon L. W. Grensted, chaplain and fellow of University College and a university lecturer in psychology bearing "testimony not only to [their] general sanity but also to [their] real effectiveness. Men whom I have known have not only found a stronger faith and a new happiness, but have also made definite progress in the quality of their study, and in their athletics too." In the summer of 1928, six of these Oxford men traveled for the vacations to South Africa, where they originated. There, the press, at a loss how to describe this new religious movement, coined the term Oxford Group. Between 1931 and 1935, around 150 Oxford undergraduates were attending Oxford Group meetings every lunchtime. Paul Hodder Williams, of the publishing firm Hodder and Stoughton, arranged for a regular column about the group to appear in the firm's magazine, the British Weekly. In 1932, Hodder also published a book about the group: For Sinners Only by A. J. Russell, managing editor of the Sunday Express, which went through 17 editions in two years and was translated widely. During university vacations, teams from Oxford took part in campaigns in East London and other industrial areas. Meanwhile, the numbers attending "house parties" grew to several thousands. Buchman traveled widely in Europe during the 1930s. With the rise of the Nazis, he focused on Germany, holding house parties and meeting church leaders. In 1932 and again in 1933 he sought, unsuccessfully, to meet with Adolf Hitler, whom he hoped to convert. By 1934, the Oxford Group activities in Germany were being spied on and prominent members interrogated, making effective work under Hitler's regime increasingly difficult. In response, Buchman switched his focus to Scandinavia, believing that demonstrating a Christian revolution there would have a great impact in Germany. Accepting an invitation from Carl Hambro, he led a team to Norway in 1934. The Oslo daily Tidens Tegn commented in its Christmas edition, "A handful of foreigners who neither knew our language, nor understood our ways and customs came to the country. A few days later the whole country was talking about God, and two months after the thirty foreigners arrived, the mental outlook of the whole country was definitely changed." In 1935 Bishop Berggrav of Tromsø said that "what is now happening in Norway is the biggest spiritual movement since the reformation." Major splits between conservative and liberal factions in the church were healed, paving the way for more effective church opposition to Nazi rule during the war. A campaign in Denmark a year later had a similar impact. Speaking to the World Council of Churches in Evanston, Illinois, in 1954, the Bishop of Copenhagen, Fuglsang Damgaard, reported: "The visit of Frank Buchman to Denmark in 1935 was an historic experience in the story of the Danish Church. It will be written in letters of gold in the history of the Church and the nation." Buchman attended the 1935 Nuremberg Rally. In 1936, the Central Security Office of the Gestapo sent out a document warning that the Oxford Group was "a new and dangerous opponent of National Socialism". This was followed by a 126 page report in 1939 claiming that the Oxford Group was "the pacemaker of Anglo American diplomacy" and that "the Group as a whole constitutes an attack upon the nationalism of the state. It preaches revolution against the national state and has quite evidently become its Christian opponent."
Адеп-ахлақты қайта жарақтандыру
1938 жылы елдер екінші дүниежүзілік соғысқа қайта қарулануда болғанда, швед социалисі және Оксфорд тобының мүшесі Гарри Бломберг моральдық тұрғыдан дайындалу қажеттігі туралы жазды. Бьюкманға бұл термин ұнады және ол Шығыс Лондонда Моральдық және рухани қайта қарулану науқанын бастады. Моральдық қайта қарулану (MRA) Оксфорд тобының жаңа атауы ғана емес, сонымен қатар Бухманның елдердің бағытын өзгертуге деген жаңа міндеттемесін көрсетеді. Швецияның Висби аралында мыңдаған адам алдында сөйлеген сөзінде ол: "Біз жаңа рухани жаңғыруды бастауды ғана көздесек, мен мұғажарлық танытпаймын және оны жеткілікті деп санамаймын. Кез келген салмақты мемлекет қайраткері әрбір елдің моральдық және рухани оянуға зәру екенін айтады" деді. Испания азамат соғысына сілтеме жасап, ол былай деді: "Испанияның болуына себеп болған жанғыш материалды осында да көріп тұрмын. Егер біз және басқалар рухани төңкерістің кең көрінісін тани алмасқа, басқа нәрсе де орын алуы мүмкін". Осы сәтте Оксфорд тобымен белсенді жұмыс істегендердің кейбіреуі Бьюкманмен жұмысты тоқтатты, олардың пікірінше, бұл жаңа "саяси" бағыт оларға қолайсыз болды.
In 1938, as nations were rearming for World War II, a Swedish socialist and Oxford Group member named Harry Blomberg, wrote of the need to re arm morally. Buchman liked the term, and launched a campaign for Moral and Spiritual Re Armament in East London. More than just a new name for the Oxford Group, Moral Re Armament (MRA) signaled a new commitment on Buchman's part to try to change the course of nations. In a speech to thousands on the Swedish island of Visby, he said: "I am not interested, nor do I think it adequate, if we are going to begin just to start another revival. Whatever thoughtful statesman you talk to will tell you that every country needs a moral and spiritual awakening." Referring to the Spanish Civil War, he continued: "I find here the same sort of inflammable matter that made Spain possible. Unless we and others see the bigger vision of spiritual revolution, the other may be possible." At this point, some who had been active with the Oxford Group ceased working with Buchman, uncomfortable with what they saw as a new "political" direction.
Соғыс жұмысы
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде МРА-ның күш-жігерін АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт көңіл-күйді көтеруге жасаған үлес ретінде бағалады. Осы кезде МРА өзінің идеяларын тарату үшін театрлық сын-ескертпелер мен пьесаларды кеңінен пайдалана бастады. "Сіз Американы қорғай аласыз" атты пьеса, "берік отбасы – өнеркәсіптегі бірлескен еңбек – біртұтас ел" деген ұстанымды қанағаттандыратын МРА кітапшасының негізінде жазылды. Бұл пьеса 21 штат бойынша гастрольде болып, 250 мыңнан астам көрерменге ойналды. Ұлыбританияда жазушы Дафне дю Мориер "Келген жел, келген ауа райы" атты бестселлер жазып, оны Бухманға арнады. Кітапта МРА-ның ықпалымен өздерінің соғыс жағдайларына бейімделген қарапайым адамдардың оқиғалары баяндалған. Бухман мен оның командасы 1945 жылы Сан-Францискода БҰҰ-ның алғашқы конференциясы өтетін кезде болды. Ұсынылып отырған БҰҰ хартасының "Қамқоршылық тарауына" қатысты туындаған дау МРА-ның ықпалымен генерал Ромулоның ұстанымын өзгерткені арқасында болдырмалды.
During World War II, MRA's efforts were valued by U. S. President Franklin D. Roosevelt as a contribution to morale. At this time MRA started what became an extensive use of theatrical reviews and plays to convey its message. A play, You Can Defend America, based on an MRA booklet of the same name which called for "sound homes – teamwork in industry – a united nation", toured through 21 states and performed before more than a quarter of a million people. In Britain, novelist Daphne du Maurier wrote a best selling book, which she titled Come Wind, Come Weather and dedicated to Buchman, telling stories of how ordinary people affected by MRA were facing up to wartime conditions. Buchman and his team were in San Francisco at the time of the first United Nations conference in 1945. A dispute over the "Trusteeship Chapter" in the proposed UN Charter was averted by the change in General Romulo, attributed to MRA.
Орталықтар
1942 жылдан 1971 жылға дейін MRA Майкинак аралында (Мичиган штаты) базаға ие болды. 1946 жылы швейцариялық жақтастар Женева көлінің үстіндегі Кау ауылындағы құлай бастаған Кау Палас қонақ үйін конференция орталығы ретінде пайдалану үшін сатып алды. 1946 жылдан 1999 жылға дейін Вестминстер театры MRA-ның Лондондық базасы болып қызмет етті, бұл оның идеяларын тарату үшін пьесалар мен қойылымдарды пайдалану дәстүрін жалғастырды.
From 1942 to 1971, MRA had a base on Mackinac Island, Michigan. In 1946, Swiss supporters bought the derelict Caux Palace Hotel in the village of Caux, above Lake Geneva for use as a conference center. From 1946 to 1999, the Westminster Theatre served as the London base for MRA, continuing the tradition of using plays and reviews to promote its message.
Соғыстан кейінгі татуласу
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін MRA Франция мен Германия арасындағы келісімді қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарды, Каодағы конференциялары және екі елдің көмір және болат өнеркәсіптеріндегі жұмысы арқылы. Германия канцлері Конрад Аденауэр Каодағы MRA конференциясына тұрақты қатысушы болды, ал Бухман француз сыртқы істер министрі Роберт Шуман мен Аденауэрдің кездесулерін ұйымдастырды. Осы еңбегі үшін Бухман француз үкіметінен Легион д'Онер орденінің Шевалье кресімен, сондай-ақ Германияның Еңбегі үшін орденінің Үлкен кресімен марапатталды. Бухманның соғысқа дейінгі Германиядағы жұмысының нәтижесінде, нацистік Германияға қарсы күресте аман қалған немістермен байланысы, осы келісімді жеңілдетуде маңызды фактор болды. MRA соғыстан кейін Жапониядан шыққан алғашқы ірі делегациялардың шетелге саяхаттауына көмектесті. 1950 жылы 76 адамнан тұратын делегация, оның ішінде барлық басты партиялардың парламент мүшелері, жеті префектураның губернаторлары, Хиросима мен Нагасаки қалаларының әкімдері, сондай-ақ өнеркәсіп, қаржы және еңбек саласының жетекшілері Каодағы MRA орталығына барды, одан кейін АҚШ-қа аттанды. АҚШ Сенатында олардың аға өкілі Чорижуо Куриджама "Жапонияның үлкен қателігі үшін" кешірім сұрады. 1957 жылы премьер-министр Киши Жапонияның Оңтүстік-Шығыс Азиядағы тоғыз көршісі алдында тарихи кешірім сұрап, қарым-қатынастарды жақсартты. Токиоға оралған соң ол бұқаралық ақпарат құралдарына: "Бөлінген халықтар арасында бірлік құрудағы Моральдық Қайта Қаруланудың тиімділігіне қатты таң қалдым. Өткендегі жараларды жазыу үшін шын жүректен кешірім сұраудың қаншалықты күшті екенін өзім де сезіндім" деді.
After World War II, MRA played a significant role in enabling reconciliation between France and Germany, through its conferences in Caux and its work in the coal and steel industries of both countries. German Chancellor Konrad Adenauer was a regular visitor to the MRA conferences in Caux, and Buchman facilitated meetings between Robert Schuman, French Foreign Minister, and Adenauer. Buchman was awarded the Croix de Chevalier of the Légion d'honneur by the French government, and also the German Grand Cross of the Order of Merit for this work. Buchman's contact with surviving anti Nazi Germans, stemming from his pre war work in Germany, was an important factor in facilitating this reconciliation. MRA facilitated some of the first large delegations of Japanese to travel abroad after the war. In 1950, a delegation of 76, including members of Parliament from all the main parties, seven governors of prefectures, the mayors of Hiroshima and Nagasaki and leaders of industry, finance, and labor traveled to the MRA center in Caux, and from there to the United States, where their senior representative, Chorijuo Kurijama, spoke in the United States Senate, where he apologized "for Japan's big mistake". In 1957, Prime Minister Kishi made historic apologies in nine of Japan's Southeast Asian neighbors, significantly improving relationships. Returning to Tokyo, he told the media, "I have been impressed by the effectiveness of Moral Re Armament in creating unity between peoples who have been divided. I have myself experienced the power of honest apology in healing the hurts of the past."
Колониядан шығу
МРА Марокко мен Тунисті бейбіт түрде отарсыздандыруда маңызды рөл атқарды. 1956 жылы Марокконың патшасы Мұхаммед V Бухманға былай деп жазды: "Осы соңғы қиын жылдарда Марокко, марокколықтар және өзім үшін жасаған барлықтарыңызға алғыс айтамын. Біз, мұсылмандар үшін де, сіздер, христиандар үшін де, және барлық елдер үшін де Моральдық Қайта Қарулану (МҚҚ) үлкен серпін болуы керек". Сол жылдың желтоқсан айында Тунистің президенті Хабиб Бургиба: "Әлемге Моральдық Қайта Қаруланудың (МҚҚ) біздің елімізге қандай үлкен көмек көрсеткенін айту қажет" деді. Бірақ Алжирде осындай делдалдық әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1955 жылы Бухман Кауда бас қосып отырған бірнеше елдің африкалық көшбасшыларына МҚҚ туралы білгендерін пьеса түрінде көрсетуді ұсынды. "Азаттық" атты пьеса 48 сағаттың ішінде жазылып, бір аптадан кейін Вестминстер театрында тұңғыш рет қойылды. Содан кейін ол әлемді аралап, толық метражды түсті фильмге айналды. Кенияда бұл фильм түрмеде отырған Джомо Кениаттаға көрсетілді, ол оны суахили тіліне дубляждауды сұрады. Фильм алғашқы сайлауға дейінгі айларда миллиондаған кениялыққа көрсетілді. 1961 жылдың көктемінде Найробидегі "Репортер" газеті былай деп жазды: "МҚҚ біздің соңғы сайлау кампаниясын тұрақтандыруға үлкен үлес қосты".
MRA played an important role in the peaceful decolonization of Morocco and Tunisia. In 1956, King Mohammed V of Morocco wrote to Buchman, "I thank you for all you have done for Morocco, the Moroccans and myself in the course of these last testing years. Moral Re Armament must become for us Muslims just as much an incentive as it is for you Christians and for all nations." In December of that year, President Habib Bourguiba of Tunisia declared: "The world must be told what Moral Re Armament has done for our country." But attempts to provide similar mediation in Algeria failed. In 1955, Buchman suggested to a group of African leaders from several countries meeting in Caux that they put what they had learned of MRA into a play. The play, Freedom, was written within 48 hours and first performed at the Westminster Theatre a week later, before touring the world and being made into a full length color film. In Kenya, the film was shown to the imprisoned Jomo Kenyatta, who asked that it be dubbed into Swahili. The film was shown to a million Kenyans in the months before the first election. In the spring of 1961, The Reporter of Nairobi wrote: "MRA has done a great deal to stabilize our recent election campaign."
Басқа діндерге деген көзқарас
Бьюкманның басқа діндердегі адамдармен жұмыс істеуге дайындығы, олардан христиан дінін қабылдауды талап етпегені, көбінесе басқа христиандармен шатасу мен қақтығыс тудыратын. 1948 жылы сөйлеген сөзінде ол: «МРА – Құдайдан шабыттанған идеологияның жақсы жолы, оның бойымен барлығы біріге алады. Католиктер, яхудилер және протестанттар, индуистер, мұсылмандар, буддистер және конфуциандықтар – барлығы қажет болған жағдайда өзгеріп, осы жақсы жолмен бірге жүре алады» деді. Ол Мохандас Карамчанд Гандимен бірнеше жыл бойы көптеген кездесулер өткізді, оны өте құрметтеді және: «Оның пайдалы аймағы – қасиеттілік, және ол өте күшті болады» деді. Сондай-ақ ол мұсылман елдерінің «Шығыс пен Батысты байланыстырып, рухани жаңаруға әкелетін саналылық белдеуіне» айналуына үміттенді. Бірақ оның өмірбаяуын жазған Гарт Линнің айтуынша, Бьюкман өз жиналыстарына келгендерге, олардың діни сенімдеріне немесе сенімсіздігіне қарамастан, «өзі білетін ең терең христиандық шындықтарды айтатын, көбінесе Кесвиктегі айқышқа шегеленіп, Мәсіхтің өзінің ең жақын досы болғаны туралы оқиғаға негізделген. Бұл өте маңызды, себебі әркім өз күнәсімен бетпе-бет келіп, өзгеріске және кешірімге ұмтылу керек. Бірақ ол тыңдаушыларына өз дәстүрлерін тастауға немесе осы немесе сол шіркеуге қосылуға тиіс екенін ешқашан айтпады».
Buchman's willingness to work with people of different religions without demand that they convert to Christianity was often a source of confusion and conflict with other Christians. In a speech in 1948, he said: "MRA is the good road of an ideology inspired by God upon which all can unite. Catholic, Jew and Protestant, Hindu, Muslim, Buddhist and Confucianist all find they can change, where needed, and travel along this good road together." He had several meetings over the years with Mohandas Karamchand Gandhi, whom he greatly respected, saying: "The sphere of his usefulness will be sainthood, and a compelling one at that." He also expressed the hope that Muslim countries should become "a belt of sanity to bind East and West and bring moral rebirth." Yet according to his biographer, Garth Lean, Buchman would always give those at his gatherings, whatever their faith or lack of it, "the deepest Christian truths he knew, often centered round the story of how he himself had been washed clean from his hatreds by his experience of the Cross at Keswick and how Christ had become his nearest friend. This was done with the utmost urgency that everyone must face the reality of their own sin, and find change and forgiveness. But he never added that those in his audience must break with their traditions, or join this or that church."
Бухман және коммунизм
Қытайдағы алғашқы тәжірибелерінен кейін Бухман, Қытайдағы батыс миссионерлік күш-жігерінің сәтсіздігі коммунизм сияқты балама сенімдердің қалыптасуына жағдай жасады деп түсінді. Британдық және американдық университеттердегі жұмысында ол коммунизмнің қуатты және тартымды күш екенін анықтады. Коммунистердің батылдығы мен өзгеріске құштарлығына риза болғанымен, Бухман коммунизмнің жеткіліксіздігіне сенді, себебі ол моральдық салыстырмалылық пен Құдайға қарсы тұру қағидаларына негізделгенін көрді. Жиі айтылатын ой – коммунизмнің адалдығы мен стратегиялық идеологиясына, Құдайға адал және стратегиялық күштермен тең келу қажеттігі болды. 1930 жылдардың басында Оңтүстік Американы аралағаннан кейін, ол Оксфорд тобымен жұмыс істейтін жастарға: «Бір елде екі жас коммунист әрбір министрге жабысып, оны партиялық бағытқа көндіруді міндет еткендерін естідім. Сіздердің араларыңызда кім басшыларыңызға христиандық революцияны жеткізуді мұқият жоспарлайды?» деді. Бухман фашизм мен коммунизмнің де түбінде материализм жатқанына сенді, оны «барлық идеологиялардың анасы» деп атады. Сондықтан, материализм демократияның ең үлкен жауы болды: «Адамдар оңшыл немесе солшыл болу мәселесінде шатасады. Бірақ бізге қажет нәрсе – Құдайдың Киелі Рухымен басшылыққа ие болу. Біз осы күшті зерттеуіміз керек. Киелі Рух бізге қалай ойлау және өмір сүру керектігін үйретеді, сондай-ақ ұлттық қызметіміздің берік негізін қалай құру керектігін көрсетеді. Бүгінгі әлемдегі нағыз күрес – таптар арасындағы емес, нәсілдер арасындағы емес, Мәсіх пен оның қарсыластары арасындағы күрес». 1956 жылы Никита Хрущевтің сталинизмді айыптауынан және Батыспен қарым-қатынастың жақсаруынан кейін, MRA «Идеология және Бірге өмір сүру» атты памфлет жариялады, ол Батысты коммунизмнің стратегиялары мен тактикаларынан хабардар етті. Бұл памфлет 24 тілге аударылып, MRA жариялаған ең көп таралған басылымға айналды. Бұл Бухман мен MRA-ның антикоммунистік және, демек, оңшыл көзқарастарды ұстанатыны туралы кең таралған пікірге әкелді. 1950 жылдары ол әріптесіне: «Егер Ұлыбритания мен Америка бүгін коммунизмді жеңсе, әлем бұрынғыдан да нашар болар еді. Себебі екінші жақтың қате болуы мені дұрыс ете қоймайды» деді. Рурынан келгендер MRA-ның «Естен кеткен фактор» атты қойылымын көріп, жұмыс берушілердің пайдаланушылық көзқарастан ынтымақтастыққа өзгеруіне куә болды. Аймақтағы бірнеше жоғары деңгейлі коммунистік басшылар MRA-ны қабылдап, Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы Коммунистік партия штаб-пәтеріне есеп беруге шақырылды. Олар партияға MRA-мен танысып, «мұқтаж адалдық, тазалық, өзімшілдік және сүйіспеншілік қағидаларына қарсы тұрып, оның дамуының келесі қадамын жасауын» ұсынды. Олардың пікірін Маркс пен Энгельстің цитаталарымен қолдады. Бірақ олардың ұсынысы қабылданбады және олар партиядан қуылды. Бухман Германияның көмір басқармасының басшысы доктор Генрих Косттың шақыруын қабылдап, Рурына команда жіберді. Екі жыл бойы Бухман аймақтағы 100-ден астам MRA қызметкерін қолдады. Олардың келуінен бұрын жұмысшылар кеңесінің 72% орындарын коммунистер баурап алған. 1950 жылға қарай бұл көрсеткіш 25% дейін төмендеді. Германияның кеншілер одағының атқару мүшесі Хьюберт Штайнның айтуынша, бұл төмендеу «үлкен дәрежеде Моральдық қайта қарулануға» байланысты болды. 1950 жылы Берлин радиосы және басқа станциялар Бухманның сөзін хабарлады: «Марксистер дағдарыс кезінде жаңа ой табуда. Сыныптық күрес ескірді. Менеджмент пен жұмысшылар таптық соғысқа оң балама ретінде қарауға кірісіп жатыр. Марксистер үлкен идеологияның жолын аша ала ма? Неге жоқ? Олар әрқашан жаңа нәрселерге ашық. Неге олар осы жоғары ой үшін өмір сүрмеуі керек?» Содан бері Мәскеу радиосы Бухман мен Моральдық қайта қарулануды үнемі сынап келді. 1952 жылы Георгий Арбатов MRA-ны «әмбебап идеология» деп сипаттап, ол «қатыспайтын сыныптық соғысты» «жақсылық пен жамандық арасындағы мәңгілік күрес» деп алмастырады деді.
After his early experiences in China, Buchman was acutely aware that the failure of the vast Western missionary effort in China enabled an alternative set of beliefs, communism, to take root. In his subsequent work in British and American universities, he found that communism was a potent and attractive force. Though he did admire the boldness, and the passion for change, of communists, he believed that communism was inadequate because he found it to be built on moral relativism and militantly anti God. A frequent theme became that the commitment and strategic ideology of communism must be matched by equally committed and strategic forces working for God. After visiting South America in the early 1930s, he told some of the young people working with the Oxford Group: "In one country I was told two young Communists had made it their duty to attach themselves to each Cabinet Minister to win him to the Party line. Which of you will plan as thoroughly to bring a Christian revolution to your leaders?" Buchman believed that both fascism and communism had their roots in materialism, which he called "the mother of all ' isms and, as such, materialism was democracy's greatest enemy: "People get confused as to whether it is a question of being Rightist or Leftist. But the one thing we really need is to be guided by God's Holy Spirit. That is the Force we ought to study. The Holy Spirit will teach us how to think and live, and provide a working basis of our national service. The true battle line in the world today is not between class and class, not between race and race. The battle is between Christ and anti Christ." After Nikita Khrushchev's 1956 denunciation of Stalinism and the apparent thawing of relationships with the West, MRA produced a pamphlet, "Ideology and Co Existence", alerting the West to the strategies and tactics of communism. It was translated into 24 languages and became the most widely distributed publication which MRA ever produced, giving rise to a popular perception of Buchman and MRA as being primarily anti communist, and, therefore, right wing. In the 1950s, he told a colleague: "If Britain and America were to defeat Communism today, the world would be in a worse state than it is. Because the other man is wrong doesn't make me right." from the Ruhr who saw the MRA play The Forgotten Factor and heard from employers who had changed their attitudes from exploitation to cooperation. Some senior communist leaders from the area embraced MRA and were summoned to account for themselves at the Communist Party headquarters for North Rhine Westphalia. There, they recommended that the Party should make itself acquainted with MRA and "take the next step of its development by facing up to the moral standards of absolute honesty, purity, unselfishness, and love", supporting their contention with quotations from Marx and Engels. But their approach was rejected, and the men were expelled from the party. Buchman had accepted the invitation of Dr. Heinrich Kost, head of the German Coal Board, to send a team to the Ruhr. For two years, Buchman sustained over 100 MRA workers in the area. Before their arrival, 72% of the workers' council seats were held by communists. By 1950, the percentage had shrunk to 25%. According to Hubert Stein, an executive member of the German Miners Union, this decline was "to a great extent due to Moral Re Armament". In 1950, Radio Berlin and other stations broadcast a speech by Buchman: "Marxists are finding a new thinking in a day of crisis. The class struggle is being superseded. Management and labour are beginning to live the positive alternative to the class war. Can Marxists pave the way for a greater ideology? Why not? They have always been open to new things. Why should they not be the ones to live for this superior thinking?" From then, Radio Moscow periodically attacked both Buchman and Moral Re Armament. In 1952, Georgi Arbatov described MRA as "a universal ideology" which "supplants the inevitable class war" with "the permanent struggle between good and evil".
Жеке өмір
Бьюкман ешқашан үйленбеген. 1942 жылы инсульт болғаннан кейін және денсаулығы нашарлап, соқырлыққа және қимылсыздыққа ұшырағанына қарамастан, ол 1961 жылдың 6 тамызында қайтыс болғанша мүмкіндігі шектеулі болса да белсенділігін сақтап келді. Ол Пенсильвания штатының Аллентаун қаласына жерленді.
Buchman never married. Despite a stroke in 1942 and failing health that eventually led to blindness and immobility, he remained as active as possible until his death on August 6, 1961. He was interred in Allentown, Pennsylvania.
Дау
Бюхман өмірінің көп бөлігінде даулы тұлға болды, ал сыншылар оның қозғалысын 1920-шы жылдардан бастап "Бюхманизм" деп атады. Ұлыбританияда оның сыншыларының қатарында "Әдепті қайта қаруландырудың құпиясы" атты ықпалды сын еңбегін жазған лейбористік парламент депутаты Том Дриберг және "танымал есімдердің адал емес, тіпті ақтауға келмейтіндей пайдаланылуына, жарнамалардың асыра көрсетілуіне, саяхатшы топтардың артықшылық пен ысырапшылдығына, "бөлісудің" жасандылығына, қаржының құпиясына, "Франк" деп аталатын жетекшінің диктаторлық билеуіне" жиренгендігін жазған Дарем епископы Хенсли Хенсон болды. Мен қозғалыстың ең қараңғы тұсын – яғни, оның ілгерілеуінің артында қалған моральдық және интеллектуалдық құлаудың іздерін еске алудан тартынамын. Екінші жағынан, Бюхманды Кантербери архиепискобы Космо Ланг және Габриэль Марсель сияқты тұлғалар қолдады. Малкольм Маггеридж Бюхманның неліктен осындай "керемет жаушылықты" тудырғанын ұзақ уақыт бойы түсіне алмағанын, ал кейіннен "босқындық қоғамда босқындыққа қарсы кез келген шабуыл – астана" деген қорытындыға келгенін айтты.
Buchman was a controversial figure throughout much of his adult life, and critics dubbed his movement "Buchmanism" from the 1920s. In the UK, his critics included the Labour MP Tom Driberg, who wrote an influential critique, The Mystery of Moral Re Armament, and the Bishop of Durham, Hensley Henson, who wrote of disgust at "the unscrupulous and even unwarrantable use made of well known names, at the grotesque exaggeration of the advertisements, at the unseemly luxury and extravagance of the travelling teams, at the artificiality of the 'sharing', at the mystery of the finance, at the oracular despotism of 'Frank'. I refrain from dwelling on the darkest shadow on the movement—I mean the trail of moral and intellectual wrecks which its progress leaves behind." On the other hand, Buchman was supported by figures such as Cosmo Lang, the Archbishop of Canterbury, and Gabriel Marcel. Malcolm Muggeridge professed that for a long time he could not understand why Buchman caused such "extraordinary hostility", and later came to the conclusion that "in a libertine society any attack on libertinism is an anathema."
Принстон
Алғашқы сын 1920 жылдары Бьюкманның Принстон университетінен қуылғаны туралы айыптамаға негізделді. Шындығында, Бьюкман онда ешқашан қызмет етпеген, бірақ Хартфорд семинариясындағы табысынан кейін Бьюкманның шәкірттері Филадельфия қоғамын (университеттегі басты христиандық ұйым) Бьюкманның қағидалары бойынша басқарды. Бірнеше шағымнан соң президент Хиббен тергеу үшін жоғары деңгейлі комиссия құрды және баспасөзге: «Принстонда Бьюкманшылдыққа орын жоқ» деді. Бірнеше айдан кейін есеп жарияланды, онда Қоғам мүшелерінің агрессивті және ұнатпайтын үгіт-насихатпен айналысқандығы, жеке өмірге қол сұғылғандығы, христиандық өмірдің шарты ретінде кінәні мойындау талап етілгендігі, жеке күнәларды өзара мойындауға шақырылған жиналыстар өткізілгендігі және жыныстық тәртіпсіздікті мойындауға баса назар аударылғандығы туралы айыптамалар қарастырылғаны айтылды. Авторлар мынадай қорытынды жасады: «Біз осы айыптамаларды растайтын немесе ақталайтын кез келген дәлелді табуға барлық күшімізді салдық, бірақ біздің алдымызға оларды растайтын немесе ақталайтын ешқандай дәлел ұсынылмады. Осы жағдайда, біз әділеттілік үшін айыптамалар қате түсінік немесе негізсіз сынның нәтижесі деп мәлімдеуіміз керек деп санаймыз». Шындығында, есеп одан да әрі барып, қоғамның «ерекше табысына» жоғары баға берді. Осыған қарамастан, Хиббен Филадельфия қоғамының басшылығынан Бьюкманмен байланысын үзуді немесе лауазымдарынан айырылуды талап етті. Олар оған бағынбай, қызметтен кетті.
An early criticism centered on the accusation that Buchman had been expelled from Princeton University in the 1920s. In fact, Buchman had never held any position there, though following his success at Hartford Seminary a group of Buchman's proteges were running the Philadelphian Society (the main Christian organization at the university) along Buchman's principles. After a number of complaints, President Hibben set up a high level committee to investigate, saying to the press, "There is no place for Buchmanism in Princeton." After some months, the report appeared, saying that it had looked into the charges that members of the Society had practiced an aggressive and offensive form of evangelism; that individual privacy had been invaded; that confessions of guilt had been required as a condition of Christian life; that meetings had been held where mutual confession of intimate sins had been encouraged; and that emphasis had been placed on confessions of sexual immorality. The authors concluded, "We have endeavored in every way to secure any evidence which would tend to substantiate or justify these charges no evidence has been produced before us which substantiates or justifies them Under these circumstances we feel that in justice we should state that in our opinion the charges are the result either of misapprehension or criticism without foundation." In fact, the report went farther, praising the "signal success" of the society's work. Despite this, Hibben demanded that the leadership of the Philadelphia Society sever their connections with Buchman or lose their positions. Rather than complying, they resigned.
Жыныстық
Сыншылар «толық адалдық» Оксфорд тобының үй кештерінде негізінен жыныстық мәселелерге, әсіресе өзімен-өзі жыныстық қатынасқа (мастурбацияға) ден қойылғанын айыптады. Оған жауап ретінде Бьюхман: «Біз жыныстық проблемаларды осы беделді жазбада – Жаңа өсиетте кездесетіндей және айтылатындай пропорцияда әрі сөзсіз талқылаймыз. Жаңа өсиетті оқыған адам оған тап болмайынша өте алмайды, бірақ бұл адалдық және өзімшілдік сияқты одан да ауыр күнәлардың есебінен ешқашан болмайды», – деді. Бұл пікірді сол кездегі Ориел колледжінің деканы, кейін Лондон епископы болған Дж. В. К. Ванд та қолдады. Ол 1930 жылғы тамыз айындағы «Теология» журналында былай деп жазды: «Адамдар өзімшілдік, мақтан, жаман ниет туралы ең көп естиді, ал «Бьюхманшылдық» жыныстық мәселелерге тым көп көңіл бөледі деген айыптаманы жөнсіз әуесқойлық деп есептеген жөн». Швейцариялық теолог Эмиль Брунер, Бьюхманға алғынын жиі білдірген, сонымен қатар, Бьюхманды нацистік басшылықты өзгертуге тырысу арқылы өзінің және өзінің жұмысының беделін қауіпке тікелей салғаны үшін тыйым салуға тырысты. Бьюхман Брунерге былай деп жауап берді: «Сіздің қауіп-қатеріңіз – сіз әлі де кафедрадан дүркіреп тұрған профессорсызда және теологиялық тұрғыдан мінсіздікті қалайсыз. Бірақ Германиядағы шіркеу дағдарысы осылай шешілмейді. Сіздің «Өкінішке орай, бұл үмітсіз Хоссенфельдер тобының беделін түгелдей құртты» деген сөзіңіз маған «салық жинаушылар мен күнәкарлармен» араласу сияқты көрінеді. Просто юмор сезімін сақтап, Жаңа өсиетті оқыңыз. Топтардың осы тұрғыдан беделі жоқ, ал мен үшін жоғалтатын ештеңем жоқ». Ванкувердегі Реджент колледжінің теология және этика профессоры, «Сөйлейтін Құдайға құлақ түр» кітабының авторы Клаус Бокмуэлл былай деп жазды: «Моральдық қайта қаруландырудың гениалдылығы – христиандықтың орталық рухани мәнін (оның шіркеулерден гөрі көбінесе жаңа және күшті түрде көрсетілуін) зайырлы және қолжетімді формада жеткізу. Сондықтан абсолютті моральдық стандарттарға ерекше назар аударылады. Бірақ Киелі Рухтың басшылығы да орталық мәселе. Гениальдылық – осы екі нәрсенің арасалмақтылығында». Кардинал Франц Кёниг Бьюхманды «өз идеялары арқылы қазіргі заман тарихындағы шешуші нүкте болды» деп атады, ал Константинополь патриархы Афинагор Бьюхманды «заманауи апостол Павел» деп атады.
Critics charged that the "total honesty" encouraged at Oxford Group house parties really concentrated morbidly on sexual issues, particularly masturbation. In response to these criticisms, Buchman said, "We do unhesitatingly meet sex problems in the same proportion as they are met and spoken of in that authoritative record, the New Testament No one can read the New Testament without facing it, but never at the expense of what they consider more flagrant sins, such as dishonesty and selfishness." This was supported by J. W. C. Wand, then dean of Oriel College and later Bishop of London who wrote, in the August 1930 issue of Theology: "One hears more of selfishness, pride, ill will than anything else, and the charge that 'Buchmanism' is unduly concerned with sexual matters had better be dismissed as the merest nonsense." The Swiss theologian Emil Brunner, who had frequently acknowledged his debt to Buchman, also tried to dissuade Buchman from his efforts to convert the Nazi leadership on the basis that he was endangering the reputation of himself and his work. Buchman replied to Brunner: "Your danger is that you are still the Professor thundering from the pulpit and want the theologically perfect. But the German Church crisis will never be solved this way. Just think of your sentence, 'Unfortunately this hopeless fellow Hossenfelder has damaged the reputation of the Groups.' It sounds to me like associating with 'publicans and sinners.' Just keep your sense of humor and read the New Testament. The Groups in that sense have no reputation, and for myself, I have nothing to lose." Klaus Bockmuehl, Professor of Theology and Ethics, Regent College, Vancouver and author of Listening to the God Who Speaks, wrote: "The genius of Moral Re Armament is to bring the central spiritual substance of Christianity (which it often demonstrates in a fresher and more powerful way than do the Churches) in a secular and accessible form. Hence the emphasis on absolute moral standards. But the direction of the Holy Spirit is just as essential. The genius is in the balance of the two." Cardinal Franz König said that Buchman was "a turning point in the history of the modern world through his ideas", and Patriarch Athenagoras of Constantinople, called Buchman "a modern St. Paul".
Әдебиеттік сілтемелер
1934 жылы Оксфорд бухманистерінің бір тобы Роза Маколейдің "Шетелге саяхат" атты ертерек романдарының бірінде маңызды рөлде көрінеді, бұл романды Уильям Коллинз, Сонс басып шығарған. 1945 жылы Ньяо Марштың "Жүн ішінде өлді" атты детективтік романында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландияда өтетін оқиғада, медициналық қызметтен босатылған британдық солдат Фабиан Лосс, Жаңа Зеландиядағы отбасымен бірге емделуде, ол бухманизмді өзінің құпиясын айтумен байланыстырады. 1961 жылы Мюриел Спарктың "Жан Бродидің гүлденген шағы" кітабының бірінші бетінде Жан Бродидің шәкірттері "Бухманистер мен Муссолини туралы естігендері" айтылады, бұл директорды қатты алаңдатады.
In 1934, a group of Oxford Buchmanists is prominent in the action of one of Rose Macaulay's earlier novels, Going Abroad, published by William Collins, Sons. In 1945, Ngaio Marsh's mystery novel Died in the Wool, set in New Zealand during World War II, Fabian Losse, a medically discharged British soldier recuperating with family in New Zealand refers to Buchmanism to mean self confession. In 1961, on the first page of The Prime of Miss Jean Brodie, by Muriel Spark, Miss Brodie's girls are described as having "heard of the Buchmanites and Mussolini", much to the consternation of the headmistress.