Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстың британдық ұшқыш-асы Джеймс Томас Байфорд Маккадден (28 наурыз 1895 – 9 шілде 1918) – Бірінші дүниежүзілік соғыстың британдық ұшқыш-асы және британдық әскери тарихындағы ең жоғары наградаланған әуешілердің бірі. 1895 жылы әскери дәстүрі бар орта таптық отбасында дүниеге келген Маккадден 1910 жылы Корольдік инженерлерге қосылды. Механикаға деген қызығушылығы оны 1913 жылы Корольдік ұшу корпусына (RFC) ауыстыруға итерді, сол кезде ол алғаш рет ұшақтармен үнемі байланысқа түсті. 1914 жылы соғыс басталғанда ол бақылаушы ретінде ұшты, ал 1916 жылы истребитель ұшқышы болып оқуға түсті. Маккадден өзінің алғашқы жеңісін 1916 жылдың қыркүйегінде Airco DH.2 ұшағымен одіс етті. 1917 жылдың 15 ақпанында ол бесінші жеңісін одіс етіп, ұшқыш-ас атағын алды. Келесі алты ай бойы ол нұсқаушы болып қызмет етті және Лондонның үстінен қорғанысқа қатысты патрульдерді ұшырды. 1917 жылдың жазында ол S.E.5a ұшағымен майданға оралды. Сол жылы ол 11 рет бір күні ішінде бірнеше жеңіске жетіп, жаудың тағы 31 ұшағын жойды. Алты британдық және бір француздық медальмен марапатталған Маккадден Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен британдық әуешілердің ішінде батырлығы үшін ең көп награда алған адам болды. Ол сонымен қатар ең ұзақ қызмет еткендердің бірі еді. 1918 жылы, Daily Mail газетінің науқанының нәтижесінде, Маккадден Британ аралдарындағы ең танымал әуешілердің біріне айналды. Ол қаза болған кезде 57 әуе жеңісіне қол жеткізген, осылайша соғыстың ең табысты ұшқыштарының тізімінде жетінші орынды иеленді. Оның құрбандарының шамамен екі үшін бір бөлігін аты-жөнімен анықтауға болады. Бұл мүмкін болды, өйткені басқа одақтас ұшқыштардан айырмашылығы, Маккадденнің көптеген жеңістері одақтас әскерлері бақылап отырған аумақта тіркелді. Оның жетістіктерінің көп бөлігі 56-шы эскадрильямен байланысты, және бес жеңістің қызметтен шығуынан басқа барлығы Маккадден S.E.5a ұшағымен ұшқан кезде орындалды. 1918 жылдың 9 шілдесінде Маккадден ұшағының қозғалтқышының істен шығуына байланысты ұшып кеткен кезде апатқа ұшырап қаза тапты. Ол қайтыс болған кезде майор шеніне ие болды, бұл RFC-де әуе механикі ретінде мансабын бастаған адам үшін маңызды жетістік еді. Маккадден Бовуар-Уаванс британдық әскери зираттарында жерленген.
James Thomas Byford McCudden, (28 March 1895 – 9 July 1918) was a British flying ace of the First World War and among the most highly decorated airmen in British military history. Born in 1895 to a middle class family with military traditions, McCudden joined the Royal Engineers in 1910. Having an interest in mechanics he transferred to the Royal Flying Corps (RFC) in 1913 at which time he first came into regular contact with aircraft. At the outbreak of war in 1914 he flew as an observer before training as a fighter pilot in 1916. McCudden claimed his first victory in September 1916 flying the Airco DH.2. He claimed his fifth victory—making him an ace—on 15 February 1917. For the next six months he served as an instructor and flew defensive patrols over London. He returned to the frontline in summer 1917 flying the S. E.5a. That same year he dispatched a further 31 enemy aircraft while claiming multiple victories in one day on 11 occasions. With his six British medals and one French, McCudden received more awards for gallantry than any other airman of British nationality serving in the First World War. He was also one of the longest serving. By 1918, in part due to a campaign by the Daily Mail newspaper, McCudden became one of the most famous airmen in the British Isles. At the time of his death, he had achieved 57 aerial victories, placing him seventh on the list of the war's most successful aces. Just under two thirds of his victims can be identified by name. This is possible since, unlike other Allied aces, a substantial proportion of McCudden's claims were made over Allied held territory. The majority of his successes were achieved with 56 Squadron RFC and all but five were shot down while McCudden was flying the S. E.5a. On 9 July 1918, McCudden was killed in a flying accident when his aircraft crashed on takeoff due to engine failure. His rank at the time of his death was major, a significant achievement for a man who had begun his career in the RFC as an air mechanic. McCudden is buried at the British war cemetery at Beauvoir Wavans.
Жас шағы мен отбасы
Джеймс Маккадден Кент қаласындағы Гиллингхемде, сержант-майоры Уильям Х. Маккадден мен Амелия Байфорд отбасында дүниеге келді. Оның әкесі өмірінің көп бөлігін әскери қызметте өткізді. Ол жасөспірім кезінде Корольдік инженерлерге қосылып, №24 ротада қызмет етті. Уильям Маккадден 1882 жылы Тель-эль-Кебир шайқасында ағылшын-египет соғысында шайқасты. Ол жауынгерлердің атынан жарақат алған бір сарбазды құтқарып, марапатқа ұсынылды. Алайда, ол бұйрыққа қарсы әрекет еткені белгілі болған соң, марапаттан бас тартылды. Дегенмен, Уильям инженерлерде ұзақ қызмет етіп, әскери инженерлік мектебінде офицер емес шенді ұстаз болды. Оның анасының отбасы да әскери тарихқа ие; оның әкесі Корольдік теңіз жаяу әскері кемесінде қарулы күштердің бастысы болған. 1890 жылы Уильям Х. Маккадден мен Амелия Байфорд (1869–1955) үйленді. Олардың алты баласы болды: Уильям Томас Джеймс (3 сәуір 1891 – 1 мамыр 1915), Мэри Амелия (23 қаңтар 1893), Джеймс Томас Байфорд (28 наурыз 1895 – 9 шілде 1918), Кэтлин Энни (1 желтоқсан 1899), Джон Энтони (14 маусым 1897 – 18 наурыз 1918) және Морис Винсент (31 қазан 1901 – 13 желтоқсан 1934). Джон мен Уильям Маккаддендер истребитель ұшқыштары болды, бірақ екеуі де ұшу кезінде қаза тапты, Джон соғыс кезінде қаза болды. Оның әкесі Уильям Х. Маккадден Ұлы соғыстан кейін әуе министрлігінде уоррант-офицер шенімен қызметке орналасты, бірақ 1920 жылдың 7 шілдесінде Клэпхэм Джанкшн теміржол станциясында қайғылы жағдайда қаза тапты. Ол әйелге орын беру үшін тұрғанда, вагоның есігі ашылып, оны қарсы келе жатқан пойыздың бағытына құлатты. Морис Винсент ұшқыш болды және 1933 жылы ауруына байланысты зейнеткерлікке шыққанға дейін Корольдік әуе күштерінде (RAF) қызмет етті. Ол келесі жылы колиттен қайтыс болып, жесір және кішкентай қызын қалдырды. Маккаддендер 1909 жылы Ширнесске көшіп келді, ал Джеймс гарнизондық мектепке ауыстырылды. Ол мылтықтан атуды, бокспен айналысуды үйренді және орташа епті оқушы болды. Әкесінің зейнетке шығуы отбасының қаржылық жағдайына үлкен ауырлық тудырды, сондықтан Маккадден 15 жасқа толғанда әскери қызметке түсуге дейін жұмыс табуға мәжбүр болды. Ол 14 жасынан бастап әскери қызметке шақырылғанға дейін почта бөлімінде хабаршы болып жұмыс істеді. Осы кезде Маккадденнің ұшуға деген қызығушылығы оянды. Жақын жердегі Лейсдаунда, Шеппи аралында, алғашқы авиациялық орталықтардың бірі салынды. Осы жерде Джон Мур Брабазон алғашқы ағылшын ұшқышы болды. Маккадден және оның бауырлары пионер ұшқыштардың жиналуын көруге жиі баратын. Маккадден осы алғашқы ұшатын машиналарын сағаттап бақылағаннан кейін ұшқыш болуға ниеттенгенін білдірді.
In 1890 William H. McCudden and Amelia Byford (1869–1955) married. They had six children; William Thomas James (3 April 1891 – 1 May 1915), Mary Amelia (23 January 1893), James Thomas Byford (28 March 1895 – 9 July 1918), Kathleen Annie (1 December 1899), John Anthony (14 June 1897 – 18 March 1918) and Maurice Vincent (31 October 1901 – 13 December 1934). John and William McCudden became fighter pilots but both were killed whilst flying—John would be killed in action during the war. His father William H. McCudden took a post at the Air Ministry at the rank of warrant officer after the Great War, but would die tragically at Clapham Junction railway station on 7 July 1920. When he stood up to offer a woman his seat the compartment door flew open, knocking him into the path of an oncoming train. Maurice Vincent became a pilot and served in the Royal Air Force (RAF) until he retired through illness in 1933. He died of colitis the following year, leaving a widow and small daughter. The McCuddens moved to Sheerness in 1909 and James transferred to the garrison school. He learned to shoot at the rifle range, box and was a reasonably intelligent student. His father's retirement soon placed a heavy strain on the family finances and as a consequence McCudden felt obliged to find a job before he could enlist once he turned 15. He filled the time from the age of 14 to the age of enlistment by working as a Post Office messenger boy. It was at this time McCudden's interest in flying began. In nearby Leysdown, on the Isle of Sheppey, one of the first aviation centres was built. It was here John Moore Brabazon became the first Englishman to fly. McCudden and his brothers often went to see the pioneer aviators gather. McCudden expressed a desire to become a pilot after spending hours watching these early flying machines.
Корольдік инженерлер және RFC
Өкінішке орай, оның ұшқыш болу арманы кейінге шегерілді. Әкесі зейнетке шыққаннан кейін отбасы қосымша табысқа мұқтаж болды. Сол мүмкіндіктің тууын күте алмай, ол 1910 жылғы 26 сәуірде №20083 болып Корольдік инженерлерге қосылды. 1911 жылғы 24 ақпанда Испанияның оңтүстік ұшындағы Гибралтарға сапарға шықты. Маккадден 1912 жылғы қыркүйекте Англияға оралғанға дейін Гибралтарда он сегіз ай өткізді. Гибралтарда ол ұшу теориясын, ұшақ құрылысын және авиациялық қозғалтқыштарды түсіндіретін "Flight manual" журналын үнемі оқыды. Ол қызметінде өте жақсы нәтижелер көрсетті және 1913 жылғы 26 сәуірде білікті сапер атанды. Сонымен қатар, ол №892-ге ие болған 2-сыныпты әуе механігі дәрежесін де алды, ол оған 1913 жылғы 28 сәуірде берілді. Ұзақ уақыт өтпей ол Корольдік ұшу корпусының (RFC) мүшесі болды. 9 мамырда ол Фарнборо депосына механик ретінде жіберілді. Маккадденнің әуе алаңындағы қызметі жаман күйде басталды. Сол күні ол Корольдік ұшақ фабрикасының B.E.2 ұшағында бақылаушы ретінде сапарға шығуға рұқсат алды, бірақ апат оның мансабын аяқтауы мүмкін еді. Оған әуе алаңындағы ұшақтарды зерделеу тапсырылды, ол Caudron Type A ұшағын тексерді және қозғалтқышты іске қосуға кірісті. Ұшақ жұмысқа жарамсыз деп тізілген еді және Маккадден газды толық ашудың қауіпті емес екенін көрді. Кенеттен қозғалтқыш іске қосылып, ангардан шығып, Farman MF.11 ұшағына соқтығысты. Маккадден винт қанатты қиратып, жақын жерде тұрған командирінің машинасына зақым келтіргенін көрді. Ол ұшқыш кабинасына жетіп, тұтандыруды өшіре алды, бірақ бұрын көп зақым келген еді. Осы бұзушылығы үшін ол RFC әскери бөлімінің командирі полковник Фредерик Сайкс алдына әкелінді. Сайкс оның жалпы жетістіктеріне риза болды, бұл оны құтқарып қалды, бірақ Маккадденді жеті күнге қамауға алды және оқиға үшін 14 күндік жалақысын алып қойды. Бес жылдан кейін Сайкс тағы да Маккадденмен кездесті – ол кезде оның атағы шарықтаған шақта – және осы эпизодта оны әжуалады, тіпті әзілдеп машина үшін оған есеп жіберуге қауіптендірді. 1913 жылғы 15 маусымда ол №3 эскадрильяға жіберілді. Ол сол жерде жүргенде Blériot ұшағында ұшуға мүмкіндік алды және бірте-бірте бірінші сыныпты механик ретінде танылды. Рождествоға дейін ұшақта ұшуға жиі сұраныстары соншалықты сәтті болды, Маккадден шамамен 30 сағатқа жуық уақыт ұшты, көбінесе Blériot монопландарымен. 1914 жылғы 1 сәуірде ол Әуе механігінің бірінші сыныбына көтерілді.
Бақылаушы ұшқыш
1914 жылдың тамызында ол Германияның Бельгияға басып кіргенінен кейін соғыс жарияланғаннан кейін 3-эскадрильяның механикі ретінде Францияға барды. Бөлім барлау тобы ретінде жұмыс істеді, ал МакКадден бақылаушы ретінде ұша бастады. Бірнеше күн Амиенде тоқтағаннан кейін, бөлімше жаудың орналасқан жерін барлауға кірісті. 3-эскадрилья Бельгиядағы Монс шайқасында британдық армияға қолдау көрсетті. Сол айда МакКадден 22 тамызда алғашқы неміс ұшағын көрді. 25 тамызда британдықтар Париж бағытында оңтүстік-батысқа қарай шегінуді бастады. 3-эскадрилья тоғыз түрлі қону алаңына көшіп, көбінесе жаудың бір-екі шақырым артында ғана кешігіп ұшып кетті. Соңында олар Париждің оңтүстігіндегі Мелунға орналасты. Күзде МакКадден одақтас әскерлері Марна және Эна шайқастарында жауды кері қайтарып жіберген кезде неміс артиллериясының орналасқан жерін анықтауға қатысты. МакКадден осы миссияларды мылтықпен орындады, өйткені ұшақтарда тұрақты қару-жарақ болмады. МакКадден жақсы қызмет етті және 1914 жылдың 20 қарашасында капрал дәрежесіне көтерілгеннен кейін, әкімшілік жауапкершілікті арттырды. Осы кезеңде Бірінші Ипр шайқасы жүріп жатты және эскадрилья жақсырақ Morane Saulnier L ұшақтарымен қайта жабдықталды. Бірнеше айдан кейін, 1915 жылдың 1 сәуірінде ол сержант болып жоғарылатылды және өзінің эскадрильясындағы барлық қозғалтқыштарға жауапты болды. МакКадденнің жоғарылауына қуанғаны ағасы Уильямның ескі Blériot ұшағымен апатқа ұшырап қаза болғаны туралы хабармен күрт тоқтатылды. Бір аптадан кейін оның үлкен әпкесі Мэри күйеуін 1915 жылдың 27 мамырында HMS Princess Irene мина тасушы кемесін жойған жарылыстан жоғалтты. МакКадден ұшқыш болуға ресми өтініш бірақ, оны жоғалту қаупіне байланысты тым құнды деп санап қабылдамады. Оның механик ретіндегі беделі кеңінен тарады, өйткені бөлімдегі оның басшылығы қозғалтқыштардың рекордтық деңгейде бұзылуына әкелді. Ол бас тарту туралы хаттың ұсынысына қарамастан бақылаушы ретінде ұшуды жалғастырды. 8 маусымда ол өзінің алғашқы ресми бақылаушы біліктілік сынағын сәтті тапсырды. Осы уақытта неміс Luftstreitkräfte (Әуе күштері) синхрондау құрылғысымен жабдықталған Fokker Eindecker истребителін енгізді. Пропеллер арқылы ату мүмкіндігі болғандықтан, немістердің ұшағы МакКадденнің бөліміне қауіпті қарсыласқа айналды. Осы кезде жау әуеде басымдыққа ие болды. МакКадден 20 қарашада 1915 жылы команданы өз қолына алған Эдгар Людлоу Хьюиттпен бақылаушы ретінде әлі де жиі ұшып жүрді. 27 қарашада ол 2 сағат 40 минуттық ұшуды тіркеді, оның ішінде Albatros C. I барлау ұшағын ұстауға жасалған сәтсіз әрекет те болды. 1915 жылдың 16 желтоқсанында ол әуедегі мергенші болып, неміс эйсі Макс Иммельманның эскадрильясына жасаған шабуылын тойтарды. Fokker-ге атып тұрғанда МакКадден неміс ұшағынан қағаз немесе матаның бөлігі түскенін көрді. Жерді мұқият іздегенімен, оның ізі табылған жоқ. 1916 жылдың 19 қаңтарында МакКадден нәтижесіз атысқа түсіп, басқа бір неміс бақылаушысымен қақтығысты. Осы уақытта МакКадденнің эскадрильясы сымсыз байланыс технологиясымен тәжірибе жасады. Бас штабтың ұшағын басқарған капитан Д. С. Льюис артиллерия отын бағыттауға көмектесетін сымсыз құрылғыны өз B.E.2a ұшағына орнатты. 1915 жылдың сәуірінде ол 3-эскадрильяға басшылық етіп, МакКадденнің тікелей командирі болды. Бір жылдан кейін ол жерден атылған оқтан құлап қайтыс болды. МакКадденнің осы жаңашылдық әрекеттерге қатысқан-жоқпадығы белгісіз. 1916 жылдың 21 қаңтарында МакКадден батырлығы үшін Croix de guerre орденімен марапатталды. Ол Франция армиясының бас қолбасшысы генерал Жозеф Жоффреден марапатын алу үшін Лиллерге сапар шекті. 23 қаңтарда ол ұшу сержанты болып тағайындалды және 24 сағаттан кейін ұшқыш оқуын бастау үшін Англияға оралуға бұйрық берілді.
Ұшқыштарға арналған оқу
Маккадден Фарнборода жаттығуын бастады және 1916 жылдың 22 ақпанында бірінші сабағын алды. Ол Генри Фарманның итераторымен 20 минуттық ұшумен бастады. Маккадден 1915 жылдың қарашасынан бері 25 түрлі ұшқышпен 100 сағат ұшқан, оның ішінде 46 сағаты тұрақты бақылаушы ретінде өткен, және айналасын жақсы білген. Оның механика және теорияны түсінуі оның ұстазына үлкен әсер етті. Ол алты қону жаттығуын жасады және соңғы Фарман басқа студент тарапынан жарамсыз деп жарияланғаннан кейін, күштірек Avro 504 ұшағына көшті. 9 сәуірде ол Госпортқа, No. 41 эскадрильясына (RFC) жіберілді және 16 сәуірде Farman MF.7 ұшағымен өзінің алғашқы жеке рейсін жасады. Сол күні ол төрт сегіз доңғалақты айналымды, 1200 футтан серуендеуді және таңдалған белгіден қырық ярда қашықтықта қонуды сәтті аяқтағаннан кейін Корольдік Аэро Клуб сертификатын алды. Госпортта ол 22 рет ұшты, ең ұзақ рейсі 7000 фут биіктікте 50 минутқа созылды. 29 сәуірде ол жоғары деңгейдегі оқу үшін Солсбери жазығының жанындағы Упавондағы Орталық Ұшу мектебіне (CFS) жіберілді, 1 мамырда келді. 7 мамырда ол CFS сертификатын алған 107-ші офицер болды, ол екінші сыныпты ұшқыш ретінде танылды. Ол өзінің алғашқы шәкіртіне тек 9 сағат жеке ұшқаннан кейін ғана баулуға кірісті. Оның екі шәкірті болашақ эйсті ұшқыш және 56 эскадрильясының әріптесі Джеффри Хилтон Боуман және Мик Маннок болды. Біраз уақыттан кейін, Airco DH.1 ұшағымен студентке сабақ беріп жатқанда, ұшақ қауіпті айналымға түсті. Маккадден жерге құлаудан мүжілді, аяқтары жерден бірнеше фут биіктікте тұрды. Егер соқтығысқан болса, екеуі де қаза табар еді.
Алдыңғы қатарда
МакКадден 1916 жылдың 8 шілдесінде 20-шы эскадрильяға қосылды. Бөлім Royal Aircraft Factory F. E.2 ұшақтарымен жабдықталған және Сент-Омер қаласына жақын орналасқан Клермарай әуежайынан ұшып шықты. Ол екі күннен кейін алғашқы жауынгерлік рейсін жасады және Сомма шайқасы кезінде де осылай жалғастырды. Эскадрильяға неміс барлау ұшақтарын ұстап, түсіру бұйрығы берілді. Ол Ипр және Розеларе (Роулер) аймақтарын күзетті. Жаудың барлау машиналарын көре алмады, бірақ Лилль маңында бір Фокермен кездесті. Бірлесіп ұшып, британдықтар жалғыз неміс истребительдерімен күресуге қолайлы жағдайда болды, себебі олар өздерінің пулеметшілерін күшті қорғаныс қабатын құру үшін пайдалана алды. Бұл неміс британдықтардың үстіне көтеріліп, соңғы ұшаққа шабуыл жасап, шешуші соққы бермесе, тез қайта шегінетін тактиканы қолданды. Екі күннен кейін МакКадденнің Лилль ауданында отыны таусылды. Қалың тұманға байланысты бағдары шашырап, одақтастар территориясына мәжбүрлі қонды, құлап, француз фермасының бақшасында тоқтады. Ұшаққа көп зиян келтірілген жоқ. 2 тамызда ол Брюссельдегі цеппелин ангарларын бомбалау операциясына қатысты. Рейс кедергісіз өтті, бірақ таныс жалғыз Фокер пайда болып, шабуыл жасамай кері шегінді. Сол күні кешке МакКадденге жинауға бұйрық берілді, себебі ол Airco DH.2 барлаушыларын ұшыратын 29-шы эскадрильяға ауыстырылатын болды. МакКадден барлаушы ұшақтарына отыруға қуанды, оны "F.E. ұшағынан кейін жеңіл" деп тапты. Бірақ МакКадден ұшқыштардан бұл ұшақтың аса танымал еместігін және оны абайлап қана басқару керектігін білді. Ол Гелве-Меннин жолында апатқа ұшыраған еді. Келесі күні МакКадден осылайша ұпай табуға жақын болды. Ол Фокер монопланымен қақтығысты, бірақ оның қаруы істемеді. Қозғалтқышын сөндіріп, бұзылған жерін жөнге келтірді, бірақ Фокер ұшқышы оны қууға мүмкіндік алды. Неміс жақындағанда, қозғалтқышын қайта іске қосқан МакКадден оны озып өтіп, арт жағынан оқ атуға мүмкіндік алды, бірақ тағы да қаруы істемеді және жылдам Фокер суға түсіп кеткенде шайқас нәтижесіз аяқталды. Бір ұшқыш оған жақындап, оқ атып өлтірді. МакКадден тік құлауға мәжбүр болды, бірақ жау ұшқышы оның артында қалды. 800 фут биіктікте МакКадден айналып құлауға кірісті, сосын немiс, ендi артта қалғанда, кенеттен бұрылып кетті. Жау ұшағына британдық жер күштері атып, МакКадден, енді Левис пулеметін жөндеген, оны қууға бет бұрды. Жау ұшқышы бұл туралы білмейтін сияқты, ол тым жоғары көтерілді, ал МакКадден оның өз тобына қосылып, аумақтан кеткенін көрді. МакКадден базаға оралды; оның ұшағы, аз ғана қауіптен құтылғанына қарамастан, зақымдалмаған. Оның эскадрильялық әріптестері оны көргенде таң қалды; олар оның құлауын көрген, айналудың соңғысы екенін ойлаған және оны жоғалып кеткен деп есептеген. Жау ұшқышы "Қызыл барон" Манфред фон Рихтхофен болған болуы мүмкін, егер осылай болса, МакКадден өсіп келе жатқан жұлдыздың 15-ші құрбаны болудан тым тар мұңға келді. Рихтхофен сол күні "екі орындық Викерс бипланы" үшін мақтау алды, ол әдетте капитан Квестед пен лейтенант Диксидің F. E.2b ұшағы деп саналады, бірақ соңғы зерттеулер МакКадденмен болған оқиға осы уақытқа сәйкес келуі мүмкін екенін көрсетеді. Соның салдарынан ол сол күні бірінші және жалғыз рет жерге мәжбүрлі қонды. Ол "Альбатрос D. III" ұшағына шабуыл жасап, оның қозғалтқышын зақымдады, ол тоқтады. Алайда, тағы біреуі шабуыл жасады және оның бір винтінің жартысы атып түсірілгенде, ол сөзсіз жеңіске жеткізе алмады. Тағы бір DH.2 араласып, МакКадден Аррасқа жақын жерге қонды, жаңа винт тапсырды және базаға қайтып келді. "Альбатрос" ұшағының тағдырына куә болғандар болмағандықтан, ешқандай талап қойылған жоқ.
Англияға оралу
23 ақпанда Англияға оралып, қайтадан нұсқаушы болып тағайындалды. Ұшқыш ретінде өзінің дағдысын жетілдіріп келе жатқанын сезінгенде, аздап көңілі қалды. Сондай-ақ, оның эскадрильясы француздық жобамен жасалған Nieuport ұшақтарын алатынын үміттенеді, олар ескірген DH.2 емес, Albatros және Halberstadt "D" класты истребительдеріне лайықты қарсылас болар еді. Оның тағайындалуы оған күтпеген нәрсе болмады. 1917 жылдың басында RFC кеңейді, жаңа студенттерді оқыту үшін тәжірибелі нұсқаушылар қажет болды. Маккадден 15 сәуірде Доверге ауысқанға дейін Мейдстоундағы 6-шы оқу қанатына жіберілді, онда ол Bristol Scout ұшағын ұшыруды үйренді. Оның бір ұшағына "Тедди" деген ат жазылған, әріптестері оның қызғалдақ шашты биші, Тедди О'Нил деген сүйіктісінің есімі болуы мүмкін деп күдіктенді. Маккадден өмірінің осы тұсы туралы сырлы болды, бірақ ол оны Scout ұшағымен рұқсатсыз ұшуларға алып кеткен деген күдік болды, себебі оның күнделігінде сәуір айында осындай оқиғалар тіркелген. Ол 29 сәуір мен 2 маусымда осы ұшақта болған екі апаттан аман қалғанына қарамастан, Scout ұшағының қасиеттерін жоғары бағалады. Довердегі қызметі кезінде оның інісі Джон да ұшқыш оқушысы ретінде сол жерге оқуға түсті. Ол інісінен қашықтап, оның ниеттерін білетін жоғары шенді офицерлерін қызықтырды. Мамыр мен маусымның соңында ол жаңа Sopwith Pup ұшақтарын жинап, сынақтан өткізді, олар қаңтарда британдық бөлімдерге жеткізіле бастады. Ұшақтың маневрлігіне таңданып, оны жиі ұшырды. Осы кезеңде ол әйгілі аса Альберт Баллмен танысты, ол оған барлау және бомбалаушы ұшақтарына қарсы шабуыл тактикасын ұсынды. Балл Маккадденге нысананың астынан, бақылаушының көрімейтін жерінен ұшып, қаруын тікелей жоғары бағыттап, атуды кеңес берді. Маккадден бұл кеңеске қызығушылық танытып, жау ұшағын түсіруге жақсы мүмкіндік береді деп ойлады. Маккадден Баллдың кеңесін шайқаста қаншалықты жиі қолданғаны және оның қанша жеңісі осылай тіркелгені белгісіз. Маккадденнің негізгі тактикасы күтпеген шабуыл мен қауіпсіздікке баса мән берді. Ол қарсыластың астына жақындап, қанатты пушканы түсіріп, неміс ұшағына жоғарыдан оқ атуда шебер болды. Шабуылды бірінші болып сезгендер ұшақтың корпусының астынан шыққан оқтарды байқайтын, көбінесе өлімге немесе жарақатқа, жанар май бактеріяларын бұзуға және қозғалтқыштарды істен шығаруға себеп болатын. Пушканы оқ-дәрі барабанымен зарядтап, төмен түсірілген күйде қайта зарядтауға болады, ұшқыш кабинасында екі немесе одан да көп қосалқы барабанды сақтайтын. Бұл әңгіме неміс бомбалаушыларының Лондонға шабуыл жасауымен бірге болды. Ол жоғары ұшатын машиналарды ұстап алуға тырысты және 13 маусымда бір машинаға жетті. Оқ атқанда, машина бұрылып, бағытын жалғастырды. Ол 34 шақырым (21 миль) теңізге дейін қуды, бірақ 160 метрге (500 фут) жақындауға болмады. 7 шілдеде ол лейтенант Эрвин Коллберг пен Уолтер Ашоффты (Bomber Unit Bogohl 3) экипажы бар Gotha ұшағын атып түсірді. Ол екіншісіне зақым келтіріп, қашып келе жатқанда соқтығысудан қиындықпен құтылды. Бір шабуыл кезінде Gotha ұшағының пушкасы оның алдыңғы әйнегіне тиді. Шабуылдар жалғасты, британдық әуе қорғанысы Gotha ұшақтарына қарсы аз ғана жетістікке қол жеткізді. Францияға оралғанға дейін Маккадден Фрэнк Барнвелл мен Гарольд Барнвеллмен кездесті, олар Vickers Limited компаниясының ағайынды бас инженерлері болды, олармен ұшақтардың дизайны мен операциялары туралы ақпарат алмасты. Ағайындылар ұшқыштың көзқарасын жақсырақ түсінді. Оның F. B. 9 ұшағын ұшқанын көргеннен кейін, ағайындылар оның шеберлігіне сенімді болды, сондықтан Маккадденді бірнеше өнімдерін ұшыруға шақырды. Осы машиналардың арасында Vickers F. B.16 болды. Маккадден ұшақта сағатына 219 шақырым (136 миль) жылдамдыққа жеткенін айтып, оны "жақсы автобус" деп сипаттады. Басқа ұшқыштар оның француздық SPAD және S. E.5 ұшақтарынан жылдам екенін атап өтті. Осы бағалаудың негізінде Vickers соғыс кеңсесіне майдан шебінде қолдану үшін өтініш білдірді. Ол өндіріске алынбады. Маккадден қозғалтқыштың қолжетімсіздігі оның бас тартуының басты себебі деп ойлады. Бөлім Royal Aircraft Factory S. E.5 (S. E.5a) истребительдерімен жабдықталды, олар соғыстың ең тиімді ұшақтарының бірі болды және даусыз ең жақсы жобаланған британдық истребитель болды. Ол өз заманы үшін өте күшті және өте жылдам қаруланған. Бұл бәсекелестік топ Маккадденді өз ұпайларын көтеруге ынталандырды. 56-шы бөлімнің командирі, майор Ричард Блумфилд Маккадденнің көшбасшылық қасиеттерін байқап, бөлімді тиімді күреске қабілетті командаға айналдыруға көмектеседі деп үміттенеді. Қазіргі уақытта ұшқыштар талантты болғанымен, жеке-жеке орындады.
On 18 August 1917 McCudden scored his first victory as an official member of 56 Squadron over an Albatros D. V. Another the following day and two on 20 August raised his tally from 7 to 11 victories. He was pleased with his success but berated the armourers for the frequent gun stoppages. Over the next four weeks his machine suffered engine difficulties and gun jams. He could only claim damaged enemy aircraft and once suffered a galling experience when the DFW C. V reconnaissance he was attacking holed his engine while his guns jammed. It had to be sent for major repairs. He received a new fighter, B4863, which then became his regular mount. McCudden was determined his machine would remain in first class fighting order. He spent three days working with his fitters and armourers, stripping down the Vickers gun's synchronising gear, firing at the butts and making eight test flights shooting at ground targets. His armourers joked that his guns would never work in the air if he wore them out on the ground. He continued to experience jams and his unclaimed victim of 14 September 1917—Ernst Wiegand—was able to escape and crash land wounded in German territory thanks to another stoppage. Since his crash was not witnessed his claim went uncredited. As long as I live I shall never forget my admiration for that German pilot, who single handed fought seven of us for ten minutes and also put some bullets through all our machines. His flying was wonderful, his courage magnificent, and in my opinion he was the bravest German airman whom it has been my privilege to see fight. Over the course of September and October McCudden added five victories including a LVG C. V on 26 September, raising his tally from 13 to 18. On 6 October he was awarded the Bar to his Military Cross. Another five in November brought his tally to 23. His method of diving behind and under the enemy machines before firing was working particularly well. [[File:JamesMcCuddens18thvictory. png|right|thumb|McCudden's 18th victory, 21 October 1917: Unteroffizier Richard Hiltweis and Leutnant Hans Laitko did not survive. McCudden had hardened to the realities of aerial combat by this time and revelled in his own success. He appeared to have limited empathy for his opponents, most of whom did not survive his attacks. On 24 January, after claiming his 43rd air victory, he remarked:
McCudden was now closing in on the tally of Albert Ball who was credited with 44 enemy aircraft. A further nine in January 1918 elevated his tally from 37 to 46. In February, 11 aircraft brought his tally to 57—four fell on the 16th. After achieving his 57th he probably downed a 58th—a Hannover CL. III—but it went down over enemy lines under control as McCudden's guns seized having already fired 300 rounds at his first victim. By this stage McCudden was suffering from combat fatigue. It manifested itself in his decisions, of late, to seek a victory at any price, which was alien to his normal, calculated approach to combat. Knowing he was to soon be sent home, he was obsessed with catching up to von Richthofen's score. His contribution to 56 Squadron at this time was impressive; the unit had claimed 175 enemy aircraft while reporting 14 pilots killed and missing and seven captured. As Flight Commander, B Flight, McCudden's pilots had shot down 77–52 of which were his—while losing four pilots. To celebrate his success he dined with Brigadier General John Higgins and the following evening was invited to the headquarters of General Julian Byng, General Officer Commanding the British Third Army, to be personally congratulated. McCudden was soon rotated home on 5 March. More than 50 officers gathered for a formal farewell dinner and they presented him with a silver model of his S. E.5A on 4 March. McCudden would not see action again. In the remaining eight months of the war, only British pilots Billy Bishop (72) and Mick Mannock (61) and Raymond Collishaw (60) would surpass his total while serving with the RFC (and later the Royal Air Force—RAF). Ernst Udet (62) René Fonck (75) and Manfred von Richthofen (80) were the only foreign pilots to beat McCudden's total.
Өзгертілген С.Е.5а
М. Е. (5 (8491 G), 1918 жыл. Төрт пернелі бұрауышқа ол 1917 жылдың 30 қарашасында атып түсірген неміс ұшағынан алынған бұрауыш қосылған. Маккадденнің механикаға деген ұзақ мерзімді қызығушылығы оны ұшақтың жауынгерлік қасиеттерін арттыру үшін өз ұшағын өзгертуге итермеледі. Ол ұшақтарына бірнеше өзгерістер енгізді, бұл олардың басқа S. E.5 ұшақтарымен салыстырғанда, сол кездегі кез келген неміс ұшағынан артық өнімділік көрсетуіне мүмкіндік берді. Жалпылама термин – өнімділік, барлық мүмкіндіктерді жақсартуды талап етеді. Маккадденнің өзгерістері бір басты мақсатпен жасалды: жоғары биіктіктегі қасиеттер. Ол осы жеке тәжірибелерсіз де сәттілікке қол жеткізді. Мысалы, 1917 жылдың 23 желтоқсанында ол 18 000 фут биіктікте жау ұшағын ұстап алып, оны 8000 футқа дейін түсірді, содан кейін 30-шы жеңісі үшін атып түсірді. Анық айтқанда, ол қаз-қалпында қаза тапқанға айналуы мүмкін еді, себебі оның бір қанаты құрбанының қасынан сынып, өз ұшағына соқтығысып қалған. Маккадденге жоғары ұшқан неміс барлаушы ұшақтарын ұстап алу әрқашан қиын болған. Қызметке енгізілген соңғы Rumpler C. VII әсіресе қиын болды. 240 ат күші бар қозғалтқышымен ол 24 000 фут биіктікке жете алатын, сондықтан кез келген қарсыластың қолынан келмейтін. Сол кездегі орташа S.E.5 тек 17 000 футқа жетеді. Көптеген ұшқыштар бұл тактикалық-технологиялық жағдайды қабылдауға дайын болса да, Маккадден бұлай болған жоқ. Министрлік пен Daily Mail газетінің редакторы ретінде ол мүмкіндіктің қалып қойғанын сезінді, сондықтан ол өзінің басылымдарында көрнекті жауынгерлердің есімдерін атау науқанын жүргізді. 1918 жылдың 3 қаңтарында ол Daily Mail газетінде "Біздің белгісіз әуе батырлары" деген тақырыппен мақала жариялады, ол негізінен Маккадденге арналған. Алдыңғы бетте былай деп жазылған: «Мен білгім келетіні – түскі астан кейін демалыс шайы ішудің арасында аспандағы немістерді жұп-жұбымен атып түсіруді хобби еткен, қазірдің өзінде 30 жау ұшағын түсірген ағылшынның неліктен қаза тауып, оның есімін білуге асыққан ел оны мақтауға үлкермейтініне таң қаламын. Англиядағы адамдар неміс әуе күштерінің қаһарман соғыс машинасының ең танымал және құрметті бөлімі екенін біледі ме, өйткені неміс билігі оның жеке жағын пайдалану үшін жеткілікті қиялға ие? Осы аралдарда қанша адам ағылшын ұшқыштарының атын біледі, тіпті бір қолдың саусақтары жетпейді?» Мақаламен бірге Маккадденнің және басқа ұшқыштардың үлкен суреті қоса берілген. Ол No.1 әуе шайқасу мектебіне тағайындалғанына риза болды, Шотландиядағы Айрда ол өте жақсы қасиеттері бар Sopwith Snipe ұшағын ұшырды. Шотландияда ол ағасының 19 наурызда неміс эйсі Ханс Вольфтың атып түсіргенін білді. Ол ағасының қолбасшысы Шолто Дугласқа хат жазып, жаңалық сұрады, бірақ майордың назары енді неміс көктемгі шабуылына аударылғанын түсінді. Оның өлімі Маккадденді қатты күйзеліске ұшыратты. Сол айда ол еліне оралып, батырлық үшін ең жоғары награда – Виктория кресімен марапатталды. Тренчардтың 1918 жылдың 30 наурызында жазған хатында патшаның оған осы құрметті сыйлағандығы расталды. Марапаттау туралы 1918 жылдың 29 наурызында ресми түрде жарияланды, ал егжей-тегжейлі мәліметтер 1918 жылдың 2 сәуірінде жарияланды. Бұл жарнамадан қашықтап, Маккадден тіпті отбасына 6 сәуірде Букингем сарайында Виктория кресін және майор дәрежесін алғанын айтпады. Лондонға демалысқа шыққан кезінде ол достасы Мик Маннокпен көп араласты. Бірнеше аптадан кейін ол The Aeroplane газетінің иесі C. G. Grey-мен кездесті, ол Маккадденге сол жылы жарияланатын Flying Fury өмірбаянының қолжазбасын аяқтауға көмектесуді ұсынды. Маккадден келісті. Қазір танымал болғандықтан, оның портреті белгілі суретші Уильям Орпенге салынды.
Ескерткіш пен ескерткіш
9 шілде күні таңертең МакКадден әпкесіне таңғы ас кезінде конверт берді, ішінде оның барлық медальдары болған. Бүгінде МакКадденнің барлық медальдары, оның ішінде Виктория кресі, Кенттегі Гиллингемдегі Корольдік инженерлер мұражайында, оның екі бауыры мен әкесінің медальдарымен бірге қойылған. Сонымен қатар, қолданылған түпнұсқа мыстан ойылған қабір тақташасы және ағаштан жасалған винт де көрсетіліп тұр. МакКадденнің құлаған S. E.5a ұшағының сынық алдыңғы әйнегі Императорлық соғыс мұражайының қорында сақтаулы. Мұражай коллекцияларына МакКадденнің "аналық жакеті" деп аталатын формасы және Уильям Орпеннің салған МакКадденнің жартылай бой портреті де кіреді. 2009 жылдың наурызында МакКадден және оның замандасы Эдвард Маннок BBC Timewatch бағдарламасының "WWI Aces Falling" атты эпизодының тақырыбы болды.