Бірінші дүниежүзілік соғысының қанадалық асы William Avery Bishop

Кіріспе

Канадалық ұшқыш және жазушы (1894–1956)

Әуе маршалы Уильям Эвери Бишоп (8 ақпан 1894 – 11 қыркүйек 1956) – Бірінші дүниежүзілік соғыстың канадалық ұшқыш-ұстасы. Оған ресми түрде 72 жеңіс тіркелді, бұл оны соғыстағы ең үздік канадалық және Британ империясының ұшқыш-ұстасы етіп, сонымен қатар Виктория кресімен марапаттады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бишоп Британ Достастығының әуе оқу жоспарын құруға және дамытуға зор үлес қосты.

Ерте өмір

Уильям Эйвери Бишоп (әдетте оны әкесінен ажырату үшін Билли Бишоп деп атайды) 1894 жылдың 8 ақпанында Онтарио штатының Оуэн Саунд қаласында дүниеге келді, сары шашты, көк көзді және салмағы 11 фунт болған. Ол Уильям Эйвери Бишоп аға мен Маргарет Луиза (Грин) Бишоптың төрт баласының үшіншісі еді. Уильям Эйвери Бишоп аға заңгер және Онтарио штатының Торонто қаласындағы Осгуд Холл заң мектебінің түлегі болған. Ол Грей округінің тіркеушісі қызметін атқарды; ол 1896 жылғы жалпыұлттық сайлауда жеңіске жеткен Либералдық партияның үміткерін қолдағаннан кейін осы лауазымға тағайындалды. Ол британдық мәртебелі тұлғаларға арналған кешкі асқа шақыруға лайық болды, оны премьер-министр сэр Уилфрид Лориер ұйымдастырды. Билли дүниеге келгенде ағасы Уорт он жаста болды. Оның тағы бір інісі Килборн 1886 жылы туған, бірақ Билли дүниеге келмес бұрын 1893 жылы қайтыс болды. Биллиге өте жақын болған қарындасы Луиза 1895 жылы, одан бір жыл кейін дүниеге келді.

Мектеп күндері

Жас Билли Бишоп Джорджиан шығанағындағы Оуэн-Саундтың ішкі порты қаласында өсті, ол "келесі Ливерпуль" деп еске алынды. Ол басқа балалардан бірнеше жағынан ерекшеленді. Ол сәл шыбылдап сөйлейтін. Сонымен қатар, ол қаладағы жергілікті қыздармен бірге Мисс Перлдің би мектебіне қатысқан жалғыз ұл еді. Оның үстіне, анасы оны костюм және галстук киіп мектепке жіберді; сыныптастары оның ресми киімін сыйпады және киімін бүлдірді. Сонымен қатар, ол лакросс, футбол және хоккей сияқты командалық спорт түрлерін ұнатпады, атпен жүру, жүзу немесе YMCA немесе жергілікті бильярд залдарында бильярд ойнау сияқты жеке спорт түрлерін артық көреді. Ең бастысы, ол мерген атанды. Әкесі оған Рождествоға .22 калибрлі мылтық сыйлады, сондай-ақ, ол атып өлтірген әрбір үйіркен үшін 25 центтен төлейтінін уәде берді. Үйіркендердің зиянды обасынан зардап шеккен отбасылық бақша, жас снайпер бір оқпен құтылды. Кейбір дереккөздер жас аңшы осы кезде қозғалатын нысананы алдын ала бағыттау өнерін, яғни бұрылуды үйренгенін айтады. Бишоп үйіне жақын орналасқан Бич-стрит мектебінде (1910 жылы Дафферин мемлекеттік мектебі, қазір жабылып, М'Викведонг үнді достық орталығына айналған) оқыды, кейін Оуэн-Саунд колледжінде (3-ші Авенюдің шығыс жағында, содан кейін жабық Strathcona аға мемлекеттік мектебінде) білім алды. Өзін қорғап, мектеп ауласында өзін және басқаларын зорлық-зомбылықтан оңай қорғайтын жекпе-жек шебері ретінде танылды. Бірде ол жеті жігітпен күресіп жеңіске жетті. Егер ол еркектердің наразылығына тап болса, әйелдердің назарын аударуда қиындық көрмеді. Ол жұқа денелі және орташа бойлы, бірақ күмәнсіз сұлу, мықты жақ сүйегі, толық еріндері және тік мұрыны, қалам мұртымен көзге түсетін. Бірақ сабақта жағдай басқаша болды. Бишоп оқуда үлкен жетістікке жете алмады; оңай меңгермеген пәндерді тастап кететін және сабақтан жиі қалып қоятын. Дүкен империясының иесі Тимоти Итонның немересі Маргарет Берден Оуэн-Саундқа жазғы демалысқа келгенде Луиза Бишоппен дос болды. Біллімен танысқаннан кейін олар бір-біріне ғашық болды, бұл оның ата-анасын қатты ашуландырды.

Young Billy Bishop grew up in the inland port city of Owen Sound on Georgian Bay, touted to be "the next Liverpool". He was distinguished from the other children on several counts. He spoke with a slight lisp. Also, he was the only boy in town who attended classes at Miss Pearl's Dancing School with the local girls. Add to that, his mother sent him to school in suit and tie; his schoolboy classmates scorned his formal dress and damaged his garb. Then too, he did not care for team sports like lacrosse, football, and hockey, preferring solitary sports, such as riding, swimming, or billiards at the YMCA or local pool halls. Most especially, he became a marksman. His father gave him a .22 caliber rifle for Christmas, along with a promise of 25 cents for every squirrel the youth shot. The family orchard, which had been overrun by a destructive plague of squirrels, was soon free of the beasts as the young sniper mastered the one shot kill. Some sources insist that the young hunter learned the art of deflection shooting, the knack of leading a moving target, at this time. Bishop attended Beech Street School (Dufferin Public School in 1910, now closed and home to M'Wikwedong Indigenous Friendship Centre) near his home and later at Owen Sound Collegiate Institute (at the 3rd Avenue East site and later at the now closed Strathcona Senior Public School). Defending himself against teasing, Bishop earned the reputation of a fighter on the schoolyard, defending himself and others easily against bullies. Once, he fought seven boys, and won. And if he drew male antagonism, he had no problem attracting female company. He was slender and of average height, but undeniably handsome, with a firm jaw, full lips, and straight nose over a pencil moustache. In the classroom, it was a different tale. Bishop was less successful at his studies; he would abandon any subject he could not easily master, and was often absent from class. The granddaughter of Timothy Eaton, the department store magnate, Margaret Burden became friends with Louise Bishop during summer vacations to Owen Sound. Once she met Billy, they were smitten with one another, which greatly annoyed her parents.

Колледж

17 жасқа толған күні, 1911 жылғы 8 ақпанда Билли Бишоп Кингстондағы Канада Корольдік әскери колледжіне (RMC) өтініш берді, онда оның ағасы Уорт 1903 жылы бітірген еді. Бишоп үш жылдық мектепке қабылданған 43 үміткердің арасында 42-ші орынды иеленді. 1911 және 1912 жылдары ол бірінші курста оқуда қиындыққа тап болды. Сонымен қатар, ол үлкен курстың студенттерінен қатты ұрыс көрді; RMC ережелері оған кек алу үшін жекпе-жекке түсуге тыйым салды. Кейін ол жыл соңындағы емтиханды көшіріп алғаны үшін ұсталды және мектептен шығарылудан мүжілді. Жазда үйіне қайтуға ұялып, ол Кингстонда қалып, Уорт үшін жұмыс істеді. Бишоп 1912–1913 оқу жылында екінші курс студенті ретінде RMC-ге қайта қабылданды, бірақ бітіру үшін оқу мерзіміне қосымша бір жыл қосылды. Сол жылы ол 42 студенттің арасында 23-орынға көтерілді. 1913–1914 оқу жылында Бишоптың сыныптық көрсеткіші 34 студенттің арасында 33-орынға төмендеді. 1914 жылғы 28 тамызда ол RMC-ге аға студент ретінде оралды. Бишоптың 15 сыныптасы мектепті тастап, өсіп келе жатқан соғыста офицерлер болып қызмет етуге кеткеннен кейін, Бишоп 1914 жылғы 30 қыркүйекте сол мақсатпен RMC-ден шықты. Сол күні ол Миссиссауга атты әскер бөліміне офицер болып қабылданып, қызметке бару алдында Маргарет Берденге шешімін хабарлау үшін Торонтоға сапар шекті.

Саз және тыңайтқыш

Миссиссауга атты соғысқа аттанғанда, екінші лейтенант Бишоп олармен бірге болған жоқ; ол пневмония және аллергиядан ауруханада жатты. Сауыққаннан кейін, ол 7-ші Канадалық атты мылтықтар полкіне, атты жаяу әскер бөліміне ауыстырылды, содан кейін 1915 жылдың қаңтарында Онтарио штатының Лондон қаласында орналасты. Бишоп полк автоматтарына жауапкершілік алды. Салдастар арасында танымал болған Бишопты «Биш» және «Билли» деп лақап қойды. Ол атыс даласында ерекше көзге түсті. Оның бір әріптесі еске алады: «Биш қалғанымыздың көзі жетпейтін нысананы да тесіп тастайтын. Оқытушылар нысананы артқа жылжыта берді, ол кішкентай қара нүкеге дейін кішірейді, ал ол оны жарып жіберді – әр оқ соққан жеріне дәл тиді. Ол ешқашан қателеспеді». Бақытсыздық Бишопты қуалай берді. 1915 жылдың 6 сәуірінде ол мінген жылқы көтеріліп, оның үстіне құлап түсті; ол бір аптадан кейін қайтадан атқа отырды. Айдың соңында, ол атып жатқан мылтығының құлпы кері соғылып, жақ сүйегіне тиді. Содан кейін, егуден қатты ауырып, атынан құлап кетті. Осы уақытта Бишоп Онтариоға қашып, Маргарет Берденге үйлену ұсынысын жасады. Ол келісіп, олар жағдас жасасты. Ол оған RMC сақинасын адалдығының белгісі ретінде сыйлады. Бишоптың бөлімі 6 маусымда Канададан Англияға, конвойдың бір бөлігі ретінде, реквизицияланған мал тасымалдау кемесі «Каледония» арқылы аттанды. Ауа райы нашар болғандықтан, сапар азық-түлікпен қиын болды. Кемедегі 240 адам мен 600 жылқының көп бөлігі теңіз ауруына шалдықты. Кеме экипажы уақыт-уақыт өлі жылқыларды теңізге лақтырып тастады. 21 маусымда, Ирландия жанында, U-дене қайықтары конвойға шабуыл жасады. Үш кеме батып, 300 канадалық қаза тапты, бірақ Бишоптың кемесі зардап көрмеді және 23 маусымда Плимут портына жетті. 7-ші Канадалық атты мылтықтар полкі Шорнклиф атты әскер лагерінде жаттығудан өтуге жіберілді. Жатығу ескірген атты әскер тактикасы бойынша жүргізілді. Канадалықтар шатырларда тұрып, ауа райы құрғақ болғанда құмды дауылдардан зардап шекті; бірақ көбінесе олар лай мен жылқы тыңайтқышына толы жаңбырлы батпақта өмір сүрді. Бишоп шілде айының соңында тағы бір рет ауруханаға түсті. Кейін, бір өте лайлы күні Бишоп жақын маңдағы далаға ұшақ қонғанын көрді. Ол серігіне: «Сен онда лай мен жылқы майына мазаланбайсың. Егер өлсең, ол таза өлім болар еді», – деді. Бишоп басқа бөлімге ауысуға өтініш беруге шешім қабылдады.

When The Mississauga Horse shipped out for the war, Second Lieutenant Bishop was not with them; he was in hospital with pneumonia and allergies. After recovering, he was transferred to the 7th Canadian Mounted Rifles, a mounted infantry unit, then stationed in London, Ontario, in January 1915. Bishop was placed in charge of the regimental machine guns. Popular with the enlisted men, Bishop was nicknamed "Bish" and "Billy". He excelled on the firing range. As one of his subordinates remembered:

"Bish would just riddle a target that the rest of us could barely see. The instructors would keep putting it further back, until it was just a tiny black dot, and he'd shoot it to ribbons he put every damn' bullet on target. He never missed." Mishap continued to dog Bishop. On 6 April 1915, a horse he was riding reared and fell on him; he was back riding a week later. At the end of the month, the bolt of a rifle he was firing blew back and whacked him on the cheekbone. Then he became so ill from an inoculation that he fell off his horse. It was during this time that Bishop slipped away to Ontario, and proposed marriage to Margaret Burden. She accepted, and they were engaged. He gave her his RMC ring as a symbol of his troth. Bishop's unit left Canada for England on 6 June 1915 on board the requisitioned cattle ship Caledonia as part of a convoy. The voyage through rough seas was poor on food. Most of the 240 men and 600 horses on board were seasick. From time to time, the ship's crew chucked dead horses overboard. On 21 June, near Ireland, U boats attacked the convoy. Three ships were sunk and 300 Canadians killed, but Bishop's ship was unharmed, arriving in Plymouth harbour on 23 June. The 7th Canadian Mounted Rifles were assigned to train at Shorncliffe Cavalry Camp. Training was in outmoded cavalry tactics. Living in tents, the Canadians suffered through sandstorms when the weather dried; usually, though, they existed in a rainy swamp of mud and horse manure. Bishop spent another spell in hospital in late July. Afterwards, during one especially mucky day, Bishop watched an aeroplane land in a nearby field. He remarked to his companion, "You don't get any mud or horseshit on you up there. If you died, it would be a clean death." Bishop decided to apply for a transfer.

Ауаға

Лондонға саяхаттаған Бишоп кейіннен Корольдік әуе күштерінің жұмылдыру офицері лорд Хью Сесилмен кездесуге қол жеткізді. Бишопқа ұшқыш болуға бір жыл керек екенін айтқанда, ол әуедегі бақылаушы болу мүмкіндігін қабылдады. 1 қыркүйекте ол Нетеравондағы 21 (оқу) эскадрильясына бастауыш әуе оқуына келді. Ол алғаш рет Avro 504 ұшағында оқыды. Алдын ала дайындыққа бір ай кеткен соң, 1915 жылдың 2 қазанында Бишоп Довердегі қару-жарақ оқуына ауысты. Қазан айының соңында Бишоп Англия жоғарына өтіп, ұрыс аймағындағы алғашқы миссияларын орындады, артиллериялық отты бағыттап. 24 қарашада Бишоптың ұшқышы Англияға қонғанда ұшақты құлатты. Бишоптің аяғына соққы тиді, ұшқыш та соққы алды. Үш күннен кейін Бишоп жаңа ұшақта сынақ сапары жасады. Маргаретқа осы сапар туралы хат жазып, ол ұшақпен 400 шақырымға (640 км) сүңгіп, оның жартысынан да асып түскенін мақтанды. Мұндай мақтандыру оның оған жазған хаттарында жиі кездесетін. 21 эскадрилья жаңа Royal Aircraft Factory RE.7 ұшақтарымен қайта жарақтандырылды. 1916 жылдың 15 қаңтарында 21 эскадрилья Францияға көшуді бастады. 23 қаңтарда эскадрилья Бойсдингемде орналасқан кезде Бишоп үш күндік ауруға шалдықты. Ауруханадан шыққаннан кейін ол эскадрильясына қосылып, әуе соғысының жаңа ғылымының қиындықтарына бейімделуге көмектесті. Осы уақытқа дейін екі тараптың ұшқыштары ұшақтарға қару орнатудың жолын табуға тырысып жатқан. Бишоп ауруханадан шыққанда, неміс Fokker Eindecker монопландарының винт арқасы арқылы пулеметпен оқ атуға қабілетті екені туралы хабарлар тарады. Ұшақты бағытта, мылтықты бағытта. Арттағы майданда фокерлер көбейген сайын, Корольдік әуе күштері оларды "Фокер қырғыны" деп қорқынышпен қарастыра бастады. Жауап ретінде RFC жеке ұшақтарды қарауылдан алып тастап, әрбір барлау ұшағына екі сүйемелдеуші ұшақ тағайындады. Дегенмен, жарақаттар сирек кездесетін және оларға мән берілмейтін. Бишоптың келініне жазған хатында неміс ұшқыштарының әдепті екені айтылды; екі тарап кездейсоқ жарақат алғанда хабар алмасты. Бишоп былай деп жазды: "Дұшпандарыңмен осылай жақсы қарым-қатынаста болу өте жақсы, және мұндағылардың барлығы неміс ұшқыштарын жоғары бағалайды. Олардың барлығы жақсы адамдар сияқты." Сонымен қатар, 21 эскадрилья RFC өздерінің жеткіліксіз қуатты RE.7 ұшақтары бомбамен ұшуға қабілетсіз екенін және бомбалаушы ретінде сәтсіздікке ұшырағанын анықтады. Ұшқыштардың қолайсыз орналасуы оның күресу қабілетін де шектеді, бақылаушы алдында синхронды емес Льюис пулеметімен, тіректер мен сымдармен қоршалған. Ұшқыш оның артында, жоғары қанаттың астында отырды. Бишоптың бақылаушы ретінде өткізген қалған уақыты апаттар тізбегінен тұрды. Ауа райы мұздай суық болды. 1916 жылдың 9 ақпанында үш жарым сағаттық ұшу кезінде оның беті қатты тоңғандықтан жарылып, ол қайтадан медициналық көмекке жатты. Наурыз айында ол көлік апатында жарақат алды. Содан кейін ұшақ кабелімен басына соғылды; ол екі күн есінен таныды. Мұнан кейін тісі ісіп кетті. Ол қызметке оралғаннан кейін, ұшқышы қатты қону жасағанда ұшақтың қаңқасына тізесін соғып алды. Содан кейін Бишопқа үш апталық демалысқа Англияға рұқсат берілді. Ол 1916 жылдың 2 мамырында Folkestone қақпасынан түскенде, аяғы сырғып, ауырған тізесіне құлап түсті. Оның артында тұрған үш сарбаз оның үстінен құлап, жарақаттарын ауырлатты. Демалысын өткізуге бел буған Бишоп демалысын ақсап өткізді. Францияға оралар алдында ол Брайанстон-сквердегі ауруханада тізесін емдету үшін өздігінен келді. Ауруханаға түскеннен кейін 26 мамырда оған медициналық комиссия оның қызметке жарамдылығын анықтау үшін келуі туралы хабарланды. Бишоп ұйқыдан оянғанда, төсегінің қасында әдемі киінген қарт әйелді көрді. Леди Сент-Хелиер оның әкесін Канададағы қабылдаудан білетінін және сол себепті отбасы досы болғанын айтты. Леди Сент-Хелиер кең танымал және ықпалды достарының шеңберімен және қайырымдылыққа бейімділігімен танымал болды. Соңғысы оны ауруханаға алып келді. Ол өзінің ықпалын пайдаланып, Бишопты ауруханадан шығарып, төрт қабатты сарайына қонақ ретінде орналастырды, онда ол оның ықпалды әлеуметтік ортасымен араласып, оларды өз сөзімен баурады. Бишоп медициналық комиссиядан өткеннен кейін, ол үйге демалыспен оңалу үшін Канадаға қайтарылды. Төрт айлық әуе шайқасында ол жауға бірде-бір оқ атқан жоқ. Дегенмен, ол Оуэн Саундта қызметі үшін жергілікті мақтауға ие болды. Сонымен қатар, Бардендер Бишоптың ұсынысына қарсылықтарын жеңіп, қызының ресми никесіне келісті. Оған нағыз нике сақинасы сыйланды.

On a jaunt to London, Bishop subsequently wrangled an appointment with the Royal Flying Corps recruitment officer, Lord Hugh Cecil. When Bishop was told it would be a year before he could train as a pilot, he accepted the immediate chance to become an aerial observer. On 1 September, he reported to 21 (Training) Squadron at Netheravon for elementary air instruction. The first aircraft he trained in was the Avro 504. Having taken a month for preliminary training, on 2 October 1915 Bishop transferred to gunnery training at Dover. By the end of October, Bishop was crossing the English Channel and flying his first missions in a combat zone, directing artillery fire. On 24 November, Bishop's pilot crashed their airplane upon landing back in England. Bishop suffered a bruised foot; the pilot was also only bruised. Three days later, Bishop took a check ride in a new aircraft. When he wrote home to Margaret describing this flight, he boasted of a 300 mph (400 km) dive in an aircraft that could not have exceeded half that. Such braggadocio characterized his correspondence with her. No. 21 Squadron was re equipped with new Royal Aircraft Factory RE.7s. On 15 January 1916, No. 21 Squadron began its transfer to France. By 23 January, as the squadron established itself at Boisdinghem, Bishop began a three day illness. He emerged from hospital to join his squadron in adjusting to the realities of the infant military science of aerial warfare. Until this time, fliers on both sides of the conflict had been fumbling their way towards mounting firearms on aircraft. When Bishop emerged from hospital, there were already reports of German Fokker Eindecker monoplanes that could fire a machine gun through their propeller arc without striking a blade. Aim the aircraft; aim the gun. As the deadly little Fokkers slowly multiplied on the front, they became feared by the Royal Flying Corps as the Fokker Scourge. In response, the RFC quit single plane patrols, mandating two escorts for every reconnaissance aircraft. However, casualties were rare, and dismissed airily. One of Bishop's letters to his fiancée mentioned that the German fliers were chivalrous; the two sides exchanged dropped messages on the occasional casualty. Bishop wrote: "It is awfully nice to be on such good terms with one's enemies, and everyone here speaks very highly of all the German flyers. They seem to all be of a fine crowd." Meanwhile, No. 21 Squadron RFC was discovering that their underpowered RE.7s could not take flight with a bomb load, and so failed as a bomber. The awkward crew positioning also hindered its fighting ability, with the observer in front with a non synchronized Lewis gun hemmed in by struts and bracing wires. The pilot was seated behind him, back under the upper wing. The rest of Bishop's time as an observer was a string of mishaps. Weather aloft was arctic bitter. A three and a half hour flight on 9 February 1916 frostbit his cheek so severely it burst open and put him back under medical care. In March, he was injured in a vehicle collision. Then he was hit in the head by an aircraft cable; he spent two days unconscious. This was followed by an abscessed tooth. Once returned to duty, he whacked a knee against an aircraft's frame when his pilot pulled a hard landing. Bishop was then granted a three week leave to England. As he strode down the gangplank at Folkestone on 2 May 1916, he stumbled and fell onto his sore knee. Three other soldiers behind him toppled over him to compound his injury. Resolved not to miss his holiday, Bishop limped through his leave. Just before he returned to France, he turned himself in to have his knee treated at the hospital at Bryanston Square. Once hospitalized, he was informed on 26 May that he would face a medical board to determine his further fitness for service. After Bishop awakened from a nap, he found a well dressed elderly woman at his bedside. Lady St. Helier insisted she knew his father from a reception in Canada, and thus was a family friend. Lady St. Helier was widely known for both her wide circle of influential friends, and for her charitable tendencies. The latter attribute had brought her to the hospital. Now she used her influence to remove Bishop from hospital and install him as one of her guests in her four story mansion, where he mingled with, and charmed, her influential social circle. After Bishop faced a medical board, he was sent back to Canada to recuperate on home leave. In four months of aerial combat, he had not fired his machine gun at the enemy. However, he received local acclaim in Owen Sound for his service. Then too, the Burdens overcame their objections to Bishop's suit, and agreed to their daughter's official engagement. She was presented with an actual engagement ring.

Әуе шабуылы

Бишоп 1916 жылдың қыркүйегінде Англияға оралды және Сент-Хелиердің ықпалымен Солсбери жазығындағы Упавондағы Орталық ұшу мектебінде ұшқыш ретінде оқытуға қабылданды. Оның алғашқы жеке ұшуы Морис Фарманның "Шорторн" ұшағында болды. 1916 жылы қарашада қанаттарын алғаннан кейін, Бишоп No. 37-эскадрильяның RFC, Эссекс, Стоу Мариес, БЕ.2c ұшағын ұшады. 1916 жылы 8 желтоқсанда ол ресми түрде ұшу офицері қызметіне тағайындалды. Бишоп түнде Лондон үстінен ұшып, неміс дирижабльдерін іздеуді ұнатпады, сондықтан ол көп ұзамай Францияға ауыстыруды өтінді. 1917 жылы 17 наурызда Бишоп Аррас маңындағы Филекамп фермасындағы 60-шы эскадрильяға келді, онда ол Nieuport 17 истребителін ұшырды. Сол кезде бұл секторда жаңа ұшқыштардың орташа өмір сүру ұзақтығы 11 күн болатын, ал неміс асалары британдық ұшақтарды 5:1 есебімен атып түсірді. Бишоптың 22 наурыздағы алғашқы патрулі сәтті болмады. Ол ұшағын басқаруда қиындық көріп, ұшаққа қарсы оттан шағылысып, тобынан қалып қойды. 24 наурызда, жаттығу ұшуы кезінде генерал Джон Хиггинс алдында ұшағын апатқа ұшырағаннан кейін, Бишопқа Упавондағы ұшу мектебіне оралуға бұйрық берілді. 60-шы эскадрильяның жаңа командирі майор Алан Скотт Хиггинсті алмастырушы келгенше қалуға көндірді. Келесі күні Бишоп өзінің алғашқы жеңісін иеленді, ол Сент-Лежер маңында үш Альбатрос D.III скауттарын ұрған төрт Nieuportтың бірі болды. Бишоп лейтенант Тейлерді атып түсіріп, өлтірді, бірақ оның қозғалтқышы істен шықты. Бишоп ешкімнің жеріне, неміс майдан шебінен ұшып келді. Біріккен әскерлердің окоптарына қашып барғаннан кейін, Бишоп түнді жаңбырлы дауылда жерде өткізді. Сол жерден Бишоп үйіне хат жазып, "Мен мұны біздің майдан шебінен 300 метр қашықтықтағы дугадан жазып отырмын, менің өмірімдегі ең қызықты оқиғадан кейін" деп бастады. 1917 жылы 30 наурызда Бишоп ұшақ командирі болып тағайындалды және бірнеше күннен кейін уақытша капитан болып тағайындалды. 31 наурызда ол екінші жеңісін бағындырды. Бишоп, эскадрильялық жолдастарымен бірге әдеттегі патрульдерден басқа, майор Скотттың батасымен жау аумағына терең "жеке қасқыр" миссиясын көп ұзамай ұшырды. Нәтижесінде оның түсірілген жау ұшақтарының саны тез өсті. 8 сәуірде ол бесінші жеңісін жинап, аса иегері атанды. Мерекеге орай, Бишоптың механиктері ұшақтың мұрнын көк түске бояды, бұл асаның белгісі. Бұрынғы 60-шы эскадрильяның мүшесі, сол кездегі империяның ең жоғары ұпай жинаған туы капитан Альберт Боллға қызыл спинер орнатылған. Бишоптың ұшатын стилі әрқашан "топтың алдыңғы жағында" болды, ол ұшқыштарын жау аумағы бойынша шайқасқа бастап барды. Бишоп бұл оның ұшақты атып түсіруі мүмкін екенін тез түсінді; бір патрульден кейін механик оның ұшағында 210 оқ тесігін санады. Оның күтпеген шабуыл жасау әдісі табысты болды; ол сәуір айында ғана 12 ұшақты ұрып, Вими қырқасының шайқасына қатысқаны үшін әскери крестпен марапатталды. Бишоптың және оның көк мұрынды ұшағының табыстарын немістер байқады, олар оны "Адамның құлқыны" деп атай бастады. Эрнст Удет оны "ең үлкен ағылшын скауты" деп атады және бір Jasta оның басына сыйлық белгіледі. 30 сәуірде Бишоп Jasta 11 және Қызыл барон Манфред фон Рихтхофенмен кездесті. Мамыр айында Бишоп екі ұшақты атып түсіргені үшін, ал тағы төрт ұшақтың шабуыл жасағаны үшін "Құрметті қызмет көрсету орденімен" марапатталды. 1917 жылы 2 маусымда Бишоп жаудың артына жеке ұшуға ұшып, немістердің әуеайлағына шабуыл жасады. Ол оған шабуыл жасауға ұшып бара жатқан үш ұшақты атып түсірді және тағы бірнешеуін жерге құртты. Бұл ерлігі үшін ол Виктория Крестімен марапатталды, бірақ оның табысын әшекейлеуі мүмкін деген пікірлер айтылды, әсіресе тарихшы Бреретон Гринхаус өзінің 2002 жылғы "Билли Бишоптың жасалуы" кітабында. Оның ВК (1917 жылдың 30 тамызында берілген) куәгерлерді талап ететін ордерді бұза отырып берілген екі адамның бірі болды (екіншісі - Беймәлім сарбаз), ал неміс жазбалары жоғалғандықтан және ВК-ге қатысты мұрағатталған қағаздар жоғалғандықтан, куәгерлер бар-жоғын растаудың жолы жоқ. Бұл кезде Бишопқа басқа куәгерлерден растау немесе тексеруді талап етпей, жеңістерді алуға мүмкіндік беру әдеттегі тәжірибе болған сияқты. Шілде айында 60-шы эскадрильяға жаңа Royal Aircraft Factory S.E.5 ұшақтары берілді. 1917 жылдың тамызында Бишоп жеңіспен марқұм Альберт Боллдан өтіп, RFC-дегі ең жоғары ұпай жинаған турға және соғыстың үшінші үздік туына айналды, тек Қызыл барон мен Рене Фонктан кейін. 1917 жылдың тамызының соңында Бишоп Аэроатылық оқ жауынгерлік мектебінің бас оқытушысы болып тағайындалды және уақытша майор шені берілді.

Bishop returned to England in September 1916, and, with the influence of St Helier, was accepted for training as a pilot at the Central Flying School at Upavon on Salisbury Plain. His first solo flight was in a Maurice Farman "Shorthorn". In November 1916 after receiving his wings, Bishop was attached to No. 37 Squadron RFC at Stow Maries, Essex, flying the BE.2c. He was officially appointed to flying officer duties on 8 December 1916. Bishop disliked flying at night over London, searching for German airships, and he soon requested a transfer to France. On 17 March 1917, Bishop arrived at 60 Squadron at Filescamp Farm near Arras, where he flew the Nieuport 17 fighter. At that time, the average life expectancy of a new pilot in that sector was 11 days, and German aces were shooting down British aircraft 5 to 1. Bishop's first patrol on 22 March was less than successful. He had trouble controlling his run down aircraft, was nearly shot down by anti aircraft fire, and became separated from his group. On 24 March, after crash landing his aircraft during a practice flight in front of General John Higgins, Bishop was ordered to return to flight school at Upavon. Major Alan Scott, the new commander of 60 Squadron, convinced Higgins to let him stay until a replacement arrived. The next day, Bishop claimed his first victory when his was one of four Nieuports that engaged three Albatros D. III Scouts near St Leger. Bishop shot down and mortally wounded a Lieutenant Theiller, but his engine failed in the process. Bishop landed in no man's land, from the German front line. After running to the Allied trenches, Bishop spent the night on the ground in a rainstorm. There Bishop wrote a letter home, starting, "I am writing this from a dugout 300 yards from our front line, after the most exciting adventure of my life." On 30 March 1917, Bishop was named a flight commander with a temporary promotion to captain a few days later. On 31 March, he scored his second victory. Bishop, in addition to the usual patrols with his squadron comrades, soon flew many unofficial "lone wolf" missions deep into enemy territory, with the blessing of Major Scott. As a result, his total of enemy aircraft shot down increased rapidly. On 8 April, he scored his fifth victory and became an ace. To celebrate, Bishop's mechanic painted the aircraft's nose blue, the mark of an ace. Former 60 Squadron member Captain Albert Ball, at that time the Empire's highest scoring ace, had had a red spinner fitted. Bishop's no holds barred style of flying always had him "at the front of the pack," leading his pilots into battle over hostile territory. Bishop soon realized that this could eventually see him shot down; after one patrol, a mechanic counted 210 bullet holes in his aircraft. His new method of using the surprise attack proved successful; he claimed 12 aircraft in April alone, winning the Military Cross for his participation in the Battle of Vimy Ridge. The successes of Bishop and his blue nosed aircraft were noticed by the Germans, and they began referring to him as "Hell's Handmaiden". Ernst Udet called him "the greatest English scouting ace" and one Jasta had a bounty on his head. On 30 April, Bishop survived an encounter with Jasta 11 and Manfred von Richthofen, the Red Baron. In May, Bishop received the Distinguished Service Order for shooting down two aircraft while being attacked by four others. On 2 June 1917, Bishop flew a solo mission behind enemy lines to attack a German held aerodrome, where he claimed that he shot down three aircraft that were taking off to attack him and destroyed several more on the ground. For this feat, he was awarded the Victoria Cross (VC), although it has been suggested that he may have embellished his success, most notably by historian, Brereton Greenhous, in his 2002 book The Making of Billy Bishop. His VC (awarded 30 August 1917) was one of two awarded in violation of the warrant requiring witnesses (the other being the Unknown Soldier), and since the German records have been lost and the archived papers relating to the VC were lost as well, there is no way of confirming whether there were any witnesses. It seems to have been common practice at this time to allow Bishop to claim victories without requiring confirmation or verification from other witnesses. In July, 60 Squadron received new Royal Aircraft Factory S. E.5s, a faster and more powerful aircraft with better pilot visibility. In August 1917, Bishop passed the late Albert Ball in victories to become (temporarily) the highest scoring ace in the RFC and the third top ace of the war, behind only the Red Baron and René Fonck. At the end of August 1917, Bishop was appointed as the Chief Instructor at the School of Aerial Gunnery and given the temporary rank of major.

Канадаға кету

Бишоп 1917 жылдың күзінде Канадаға демалысқа оралды, онда ол халық қаһарманы деп жарияланды және соғысқа көңілі тоңған канадалықтардың рухын көтеруге көмектесті. 1917 жылдың 17 қазанында Бишоп көптен бері сүйіп келген құдайы Маргарет Итон Берденге үйленді.

Еуропаға оралу

1918 жылы сәуірде Англияға оралғаннан кейін Бишоп майор болып жоғарылатылды және No. 85-ші эскадрилья, "Ұшқан түлкілер" эскадрильясына қолбасшылық етті. Бұл жаңадан құрылған эскадрилья болды, және Бишопқа көптеген ұшқыштарды өзі таңдауға еркіндік берілді. Эскадрилья S.E.5a барлаушы ұшақтарымен жабдықталды және 1918 жылдың 22 мамырында Франциядағы Пети Синтеге аттанды. 27 мамырда аймақ пен қарсыластармен танысқаннан кейін Бишоп Фронтқа жеке ұшуға шықты. 1917 жылдың тамызынан бергі алғашқы ұрысында ол неміс бақылау ұшағын түсірді, ал ертесіне тағы екеуін құлатты. 30 мамырдан 1 маусымға дейін Бишоп тағы алты ұшақты, соның ішінде неміс эйсі Пол Билликті жоқ қылды, осылай ол 59 ұпайға жетіп, ең көп ұпай жинаған эйс атағын Джеймс Маккадденнен қайтарып алды, ол Бишоп Канадада болғанда осы атаққа ие болған еді. Бишоптың қаза болуы моральға кері әсер ететініне алаңдаған Канада үкіметі, 18 маусымда оған жаңа Канадалық Ұшу корпусын ұйымдастыруға көмектесу үшін Англияға оралуға бұйрық берді. Бишоп Францияға оралғаннан кейін осылай шапшаң бұйрық беруіне риза болмады. Ол әйеліне: "Бұл өте жағымсыз" деп жазды. Бұйрықта оның 19 маусымға дейін Франциядан кетуі тиіс екені көрсетілген. Сол күні таңертең Бишоп соңғы рет жеке ұшуға шешім қабылдады. 15 минуттық ұрыста ол тағы бес жеңіске қол жеткізді. Ол екі Pfalz D. IIIa барлаушы ұшағын түсіргенін, тағы екеуін бір-бірімен соқтырысқандарын және бір неміс барлау ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді. 5 тамызда Бишоп подполковник болып жоғарылатылды және "Канаданың Шетелдегі әскери күштерінің Бас штабының Канада Әуе күштері бөлімінің Бас офицері" лауазымына тағайындалды. Хью Галлидей және Бреретон Гринхаус (екеуі де Корольдік Канада Әуе күштерінің ресми тарихшылары) нақты саны одан да төмен болуы мүмкін екенін айтты. Бреретон Гринхаус жаудың құлатылған ұшақтарының нақты саны 27 ғана деп есептеді.

Соғыстан кейінгі мансап

Соғыстан кейін Бишоп АҚШ-тың бас қалаларын аралап, әуе соғысы туралы лекциялар оқыды. Ол Interallied Aircraft Corporation импорттық фирмасын және Уильям Баркермен бірге қысқа ғана мерзімге жолаушылар тасымалын жүзеге асыратын әуе қызметін құрды, бірақ құқықтық және қаржылық қиындықтардан соң, сондай-ақ бір ауыр апаттан кейін серіктестік пен фирма таратылды. Бишоп Канада бойынша ұшқыштарды даярлау жүйесін жасады және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 167 000-нан астам әуешілді даярлаған Британ Достастығының Әуе Оқу Жоспарын құруға және ілгерілетуге зор үлес қосты. 1942 жылы ол RCAF-қа арналған Голливудтың құрмет көрсетуі болған "Аспан капитандары" фильмінде өз ролінде ойнады. 1944 жылға қарай соғыстың салдары Бишоптың денсаулығына ауыр соққы берді, ол 1952 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Монреальдегі жеке кәсіпкерлікпен айналысу үшін RCAF-тағы лауазымынан кетті. Корея соғысы басталғанда Бишоп тағы да рекрут ретінде қызмет етуге ұсыныс жасады, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты RCAF оның ұсынысын қабылдамады. Ол 1956 жылдың 11 қыркүйегінде, 62 жасында Флорида штатының Палм-Бич қаласында қыстағанда ұйықтаған күйінде қайтыс болды.

Ресми цитаталар

Епископтың марапаттарына Виктория кресі, Еңбек ордені және табан, Әскери крест, Еңбек ордені, «Құрмет легионы» және пальмасы бар «Круа-де-Герр» кіреді. Ол 1944 жылдың 1 маусымындағы Корольдің туған күніне арналған құрмет тізімінде Бат орденінің серігі аталды.

Мұра және кейінгі дау

Бишоптың өмірі 1978 жылы канадалық «Билли Бишоп соғысқа аттанады» пьесасында бейнеленген. Ол сондай-ақ 1983 жылы Канаданың Ұлттық кино кеңесі түсірген «The Kid Who Couldn't Miss» атты CBC Television деректі фильміне тікелей себеп болды. Шоу – бұл «докудрама», ол белгілі тарихты сенімділік үшін Бишопты және басқаларын сомдайтын актерлермен ойдан шығарылған «макеттік сұхбаттармен» үйлестіреді. Онда Бишоптың неміс әуежайына жасаған шабуылы сахналаған деп көрсетілді. Бір эпизодта оның механігі ұшақтағы зақымның маңызды емес бөлікке шектелгенін айтады, бұл Бишоптың ұшағын алаңнан тыс жерге қондырып, оқ атып, содан кейін жауынгерлік зақымды мәлімдеп үйге ұшқан деген ойды тудырады. Шындығында, оның механігі оның ең жақтас қолдаушысы болған, ал бұл көрініс толығымен ойдан шығарылған. Механик Бишоптың зақымды өйстеп таппағанын мәлімдеді. Канадалық авторлар Дэн Маккаффри мен Дэвид Башоу да Бишоптың шабуылды жасағандығына күмәнділігін білдіретін айғақтар ұсынды. Бишоптың көрсеткен нәтижелеріне қатысты көп жылдық даулардың нәтижесінде, оның көптеген жеңістерінің куәгерлері болмағандықтан немесе аман қалған неміс деректерімен расталмағандықтан, 1985 жылы Канада үкіметі тергеу жүргізді. Сенаттың әлеуметтік мәселелер, ғылым және технология жөніндегі тұрақты комитеті деректі фильмді Бишопты әділетсіз және дұрыс емес бейнелегендігі үшін сынады. Бишоп пен Мик Манноктың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Британ Империясының ең табысты ұшқыштары екендігі туралы пікірталас бар. «Канада энциклопедиясы» былай деп мәлімдейді: «Сенат комитеті осы «документальдық фильмде» бірнеше ұсақ қателерді анықтады және драмалық эффект үшін мәлімдемелердің қате берілгенін және оқиғалардың уақыты өзгертілгенін растады. Алайда, сенаторлар Бишоптың мәлімдемелерін растай алмады және фильмді «докудрама» деп белгілеуді ұсынды». Бишоптың басқа да кейбір мәлімдемелері де күмәнділік тудырды. Екі тараптың да жауынгерлік есептерінде қасақана жасалған қателер мен жаңсақ мәлімдемелер жиі кездеседі, бірақ Бишоптың өмірінің екі кезеңі бар, онда неміс деректері қолдау көрсете алмайды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Виктория кресімен марапатталған ұшқыштар туралы кітабында автор Алекс Ревелл авиация тарихшысы Филип Маркхэмнің 1917 жылғы 2 маусымдағы оқиғалар туралы неміс деректеріне қатысты пікірін келтіреді (Бишоптың VC сыйлығын алған күні): «Бишоптың мәлімдемелерін растайтын ешқандай дәлел жоқ». Бишоптың 1918 жылдың басындағы мәлімдемелеріне сілтеме жасай отырып, Ревелл басқа авиация тарихшысы Эд Ферконың 1987 жылы неміс деректерін жан-жақты зерттегенін айтады. Ревеллдің сөзіне сүйенсек, Ферко Бишоптың күні, уақыты немесе орны бойынша неміс тарапынан белгілі бір жоғалтуға сәйкес келетін бірде-бір жеңіс туралы мәлімдеме таба алмады. Алайда, Бірінші дүниежүзілік соғыстың көрнекті авиация тарихшысы Питер Кильдуфф өзінің өмірбаянында («Билли Бишоп ВК: Жалғыз қасқыр аңшысы») Бишоптың неміс деректерінде 21 матч болуы мүмкін екенін айтады. Кильдуфф сонымен қатар неміс деректерінің сенімді еместігін дәлелдейді. Ол шегінетін неміс әскерлерінің көптеген деректерді жойғанын және неміс әуе министрлігінің жоғалтуларды жоққа шығарып, «жасыруға» тырысқан жағдайларды мысалға келтіреді.

Bishop's life was depicted in the 1978 Canadian play Billy Bishop Goes to War. It also led indirectly to a 1983 CBC Television documentary called The Kid Who Couldn't Miss, produced by the National Film Board of Canada. The show, a "docudrama" combining known history for credibility with fictitious "mock interviews" with actors portraying Bishop and others, suggested that Bishop faked his famous attack on the German aerodrome. In one particularly contentious scene, his mechanic claims that the damage to his fighter was confined to a small circle in a non critical area, implying that Bishop had landed his aircraft off field, shot holes in it, and flown home with claims of combat damage. In reality, his mechanic was his biggest supporter, and the scene was entirely fictitious. The mechanic insisted that Bishop had not fabricated the damage. Canadian authors Dan McCaffery and David Bashow also presented circumstantial evidence that Bishop did not fake the attack. After years of controversy over Bishop's record, mainly because very few of his claimed victories were witnessed by anyone else or could be confirmed from the few surviving German records, the show led to an inquiry by the Canadian government in 1985. The Standing Senate Committee on Social Affairs, Science and Technology discredited the documentary, saying it was an unfair and inaccurate portrayal of Bishop. There is some dispute about whether Bishop or Mick Mannock had the highest score of any British Empire First World War fighter ace. The Canadian Encyclopedia states: "Investigation by a Senate sub committee exposed a number of minor errors in this apparent 'documentary' and confirmed that statements had been wrongly attributed and incidents shifted in time for dramatic effect. However, the senators were unable to demonstrate that Bishop's claims were valid, and consequently recommended only that the film be labelled as docu drama". Some of Bishop's other claims have also been challenged. While combat reports and claims of both sides are littered with well intentioned errors and accidental duplicate claims, there are two phases of Bishop's life in which German records can provide no supporting evidence. In his book on Victoria Cross airmen of the First World War, author Alex Revell quotes aviation historian Philip Markham's view about German records of the events of 2 June 1917 (the day of Bishop's VC award): "Not a shred of evidence to support Bishop's claims." Referring to Bishop's claims in early to mid 1918, Revell says another aviation historian, Ed Ferko, carried out extensive research on Germans records in 1987. Revell says that Ferko failed "to match a single victory claim made by Bishop against a known German loss for the day, time or place in question." However, distinguished First World War aviation historian Peter Kilduff says in his biography (Billy Bishop VC: Lone Wolf Hunter) that Bishop may have had as many as 21 matches in piecemeal German records. Kilduff also makes a case for the unreliability of German records. He cites examples in which masses of data were destroyed by retreating German forces and instances of the German former air ministry having been guilty of "obfuscation" in denying losses when casualties had been incurred.