Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суретті көркем әдебиет – суреттер мен мәтін бірлесіп әңгіме айтатын аралас повествованиелік орта. Ол түрлі формада кездеседі, оның ішінде ересектерге немесе балаларға арналған көркем шығармалар, журналдардағы көркем әңгімелер, комикстер және суреттермен толық кітаптар бар.
Illustrated fiction is a hybrid narrative medium in which images and text work together to tell a story. It can take various forms, including fiction written for adults or children, magazine fiction, comic strips, and picture books.
18 ғасырдағы суретті көркем әдебиеттер
Кейде портрет немесе картадан басқа, 18 ғасырдағы көркем әдебиет көбінесе суреттелмеген, себебі баспагерлер жаңа романдар үшін иллюстрацияларға тапсырыс бермеген. "Том Джонстың тарихы" романында Генри Филдинг кейіпкерлерінің кейбіреулерінің сырт келбетін түсіндіру үшін Уильям Хогарттың суреттерін пайдаланады. Суреттерге тапсырыс тек қана сәтті болған кітаптарға берілетін. Мұндай суреттелген басылымдар әдетте шектеулі тиражбен шығарылып, алдын ала жазылу арқылы сатылатын. Генри Фузели Тобиас Смоллетттің "Перегрин Пиклдің оқиғалары" романының төртінші басылымы үшін бір беттік сурет жасады. Томас Стотард 1766 жылы алғаш рет жарық көргеннен кейін 30 жыл өткен соң шыққан "Уэйкфилд викарийі" романының бірнеше суретін салды. Бұл өзгеріс 1870 жылға дейін жалғасты, осы уақытқа дейін басқа авторлар мен баспагерлер Диккенстің табысына еліктеуге тырысты. Осы кезеңде иллюстрациялар кеңінен таралды. Баспагерлер үшін сериялық түрінде жарық көретін жаңа көркем әдебиеттер, дәстүрлі үш томдық суретсіз жинақтарға қарағанда аз коммерциялық тәуекелге ие болды. Суреттер оқырмандарды қызықтырып, жарнамалық кірісті арттырды. Суреттер кітап дүкендерінің терезелерінде жарнама ретінде қолданылды, оның ішінде Джордж Крюкшенк пен Роберт Сеймурдың суреттері де болды. Уильям Эйнсворттың, Чарльз Ливердің, Уильям Такерейдің және Энтони Троллоптың көптеген маңызды туындылары бастапқыда ай сайынғы суреттелген бөлімдерде жарияланды. Кейіннен романда жазушылар өз шығармаларын суреттелген журналдарда жариялауды ұнатты. Томас Харди осылай жиі істеді. Джордж Мередит екі рет, ал Джордж Элиот бір рет осы тәсілді қолданды. 19 ғасыр автор-суретшілеріне Уильям Макеписс Такерей және Джордж дю Мориер кірді. Көбінесе проза суреттен кейін екінші орынға түсірілді.
Apart from an occasional portrait or map, 18th century fiction was not usually illustrated, as publishers did not commission illustrations for new novels. In the novel The History of Tom Jones, a Foundling, the author Henry Fielding refers to paintings by William Hogarth in order to explain what some of his characters look like. Illustrations were commissioned for already successful books. These illustrated versions were usually published as limited editions and sold through prior subscription. Henry Fuseli created a single frontispiece for the fourth edition of Tobias Smollett's The Adventures of Peregrine Pickle. Thomas Stothard provided several illustrations for an edition of The Vicar of Wakefield published 30 years after its first publication in 1766. This revolution lasted until 1870, as other authors and published attempted to emulate Dickens's success. Illustrations became common in the period. For publishers, new fiction with illustrations published serially was less of a commercial risk than the traditional unillustrated three volume sets. Illustrations attracted readers and increased advertising revenue. Illustrations were used as advertisement's in booksellers windows. including George Cruikshank and Robert Seymour. Most of William Ainsworth's, Charles Lever's, William Thackeray's, and Anthony Trollope's major works were initially published in illustrated monthly parts. Later, novelists preferred to publish their writing in illustrated magazines. Thomas Hardy often did this. George Meredith did this twice, and George Eliot once. 19th century author artists included William Makepeace Thackeray and George du Maurier. Prose frequently took second place to illustration.
XX ғасырдағы суреттелген көркем әдебиет
Суреттелген көркем әдебиеттің жариялану көлемі 20 ғасырдың басынан 1930 жылдарға дейін азайды. 1930 жылдары ересектерге арналған романдарда суреттер сирек қолданылды. Суреттелген тұжырымды көркем әдебиет ғасырдың қалған бөлігінде танымал болған жоқ. Сериалдардың жариялануының төмендеуі, еңбек құнының өсуі және кино, теледидар мен фотожурналистиканың бәсекелестігі оның төмендеуіне себеп болды. Оқырман сұранысы да азайды. 1915 жылғы «Вэнити Фэйр» фильмінің тұжырымдамасы туралы пікірде «киноленталар әдеттегі әдемі басылымдардағы суреттерден де жақсырақ иллюстрация береді» делінген. Қазіргі заманғы көркем әдебиет көбінесе иллюстрацияға қолайлы болмады, мысалы, Э.М. Форстер мен Вирджиния Вульфтың терең ойлы романдары. Суреттер кітап мұқабасында сатып алушыларды қызықтыру үшін қолданылды, бірақ романның ішінде пайдаланбады. 1836 жылға дейінгі кезеңдегідей, суреттер жаңа кітаптарға тапсырылмады, бірақ көбінесе сәнді басылымдарға арналған белгілі классикалық туындыларға тапсырылды. Тұжырымды романдар суреттелмеді, ал суреттелген көркем әдебиет әдетте танымал, бірақ интеллектуалды құрметке ие емес журналдарда жарияланған сериалдар немесе қысқаша әңгімелермен байланысты болды. Балалар мен комикстерді оқитын оқырмандар ғана көркем әдебиеттері суреттелген жалғыз оқырмандар болып қалды.
The amount of illustrated fiction that was published declined from the beginning of the 20th century to the 1930s. By the 1930s, illustrations were rarely used in adult's novels. Illustrated serious fiction was not popular over the rest of the century. The decline in the publication of serials, rise in labour costs, and competition from film, television, and photojournalism contributed to its decline. There was also less demand from readers. A review of the 1915 film adaptation of Vanity Fair said that "the reels make a set of illustrations superior to the conventional pen pictures of a deluxe edition." Modern literary fiction was often not well suited to illustration, for example the introspective novels of E. M. Forster and Virginia Woolf. Illustrations were used on book covers to attract buyers, but not used within the novel. Similar to the period before 1836, illustrations were not commissioned for new books, but were commissioned for established classics, usually for a limited luxury edition. Serious novels are not illustrated, and illustrated fiction is generally associated with serialized or short fiction that is published in popular but not intellectually prestigious magazines. Children and comics readers became the only fiction readers whose fiction was generally illustrated.