Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қазіргі заманғы кітаптың тарихи ата-бабасы – көне және ортағасырлық кітаптар.
Historical ancestor of the modern book
ancient and medieval books
Кодекс (кодекстер /'//k//oʊ//d//ɪ//s//iː//z/) – қазіргі заманғы кітаптың тарихи ата-бабасы. Ол қағаздан емес, пергамент, папирус немесе басқа материалдардан жасалған. Кодекс термині көбінесе қолжазба кітаптарды, яғни қолмен жазылған мазмұнды кітаптарды білдіреді. Кодекс, қазіргі кітап сияқты, бірнеше ғасыр бойы беттерін тізіп, шеттерін әртүрлі тәсілдермен бекіту арқылы жасалған, бұл қазіргі кітапты тіркеу әдісіне ұқсас. Қазіргі кітаптар жұмсақ мұқабалы (немесе қағаздық) және қатты мұқабалы болып екі түрге бөлінеді. Көркемделген тарихи мұқабаларды қазыналық мұқабалар деп атайды. Батыс әлемінде, ұзақ құжаттар үшін кодекс форматына балама ретінде үздіксіз парқол қолданылған, ол ежелгі әлемдегі құжаттардың басым түрі болды. Кейбір кодекстер аккордеон сияқты бүктеліп жасалған, әсіресе майя және ацтек кодекстері, олар қағаз немесе жануар терісінен жасалған ұзын парақтарды бүктеу арқылы құрастырылған. Жапонияда Хэйан дәуірінде (794–1185 жж.) қағаздан жасалған орихон деп аталатын аккордеон стиліндегі кодекстер дамыды. Ежелгі римдіктер бұл форманы балауыз тақташаларынан шығарды. Парқолдың кодекспен біртіндеп алмасуы – баспа машинасы ойда келгенге дейінгі кітап жасаудың ең маңызды жетістігі саналады. Кодекс кітаптың өзін өзгертіп, содан бері сақталып келе жатқан форманы ұсынды. Кодекс таралуының христиан дінінің пайда болуымен байланысы бар, өйткені ол алғашқы кезде Киелі кітап үшін осы форматты қабылдады. Бірінші рет біздің заманымыздың I ғасырында Рим ақыны Марциал оның қолдануға ыңғайлылығын мақтағанда сипатталған кодекс, шамамен 300 жылына қарай парқолмен теңесіп, VI ғасырға қарай христиандыққа айналған грек-рим әлемінде оны толыққанды алмастырды.
The codex (: codices /'//k//oʊ//d//ɪ//s//iː//z/) was the historical ancestor of the modern book. Instead of being composed of sheets of paper, it used sheets of vellum, papyrus, or other materials. The term codex is often used for ancient manuscript books, with handwritten contents. A codex, much like the modern book, is bound by stacking the pages and securing one set of edges by a variety of methods over the centuries, yet in a form analogous to modern bookbinding. Modern books are divided into paperback (or softback) and those bound with stiff boards, called hardbacks. Elaborate historical bindings are called treasure bindings. At least in the Western world, the main alternative to the paged codex format for a long document was the continuous scroll, which was the dominant form of document in the ancient world. Some codices are continuously folded like a concertina, in particular the Maya codices and Aztec codices, which are actually long sheets of paper or animal skin folded into pages. In Japan, concertina style codices called orihon developed during the Heian period (794–1185) were made of paper. The Ancient Romans developed the form from wax tablets. The gradual replacement of the scroll by the codex has been called the most important advance in book making before the invention of the printing press. The codex transformed the shape of the book itself, and offered a form that has lasted ever since. The spread of the codex is often associated with the rise of Christianity, which early on adopted the format for the Bible. First described in the 1st century of the Common Era, when the Roman poet Martial praised its convenient use, the codex achieved numerical parity with the scroll around 300 CE, and had completely replaced it throughout what was by then a Christianized Greco Roman world by the 6th century.
Этимологиясы мен шығу тегі
Кодекс сөзі латын тіліндегі caudex сөзінен шыққан, яғни "ағаш діңі", "ағаш блок" немесе "кітап" деген мағынаны білдіреді. Кодекс ойлап тапқаннан кейін дерлік бірден түрмелерді ығыстыра бастады, бірақ жаңа археологиялық жағдайлар оның тарихына үш ғасыр қосады (төменде қараңыз). Мысырда бесінші ғасырда сақталған кодекстердің саны түрмелерден он есе көп болды. Алтыншы ғасырға қарай түрмелер әдебиет үшін қолданылатын құрал ретінде дерлік жойылды. Түрмелерден кодекстерге көшу, папирустан пергаментке қалаулы жазу материалына өтумен шамамен бірдей кезеңге сәйкес келеді, бірақ бұл екі құбылыс байланыссыз. Шын мәнінде, кодекс пен түрмелердің папирус пен пергаментпен кез келген комбинациясы техникалық тұрғыдан мүмкін және тарихи жазбаларда жиі кездеседі. Техникалық тұрғыдан алғанда, тіпті қазіргі дәптерлер мен кітапшалар да кодекс болып табылады, бірақ баспагерлер мен ғалымдар бұл терминді соңғы антик кезеңнен орта ғасырға дейін қолмен жазылған кітаптар үшін ғана қолданады. Осы қолжазбаларды ғылыми тұрғыдан зерттеуді кейде кодикология деп атайды. Ежелгі құжаттарды зерттеуді палеография деп атайды. Кодекс басқа кітап форматтарына қарағанда маңызды артықшылықтар ұсынды, ең алдымен оның ықшамдылығы, беріктігі, екі бетін де (ректо және версо) пайдалану арқылы материалдарды үнемді пайдалануы және сілтеме жасаудың қарапайымдығы (кодекске ретсіз қол жеткізуге болады, түрмелерге қарағанда, олар тізбектей қол жеткізуді пайдаланады).
The word codex comes from the Latin word caudex, meaning "trunk of a tree", "block of wood" or "book". The codex began to replace the scroll almost as soon as it was invented, although new finds add three centuries to its history (see below). In Egypt, by the fifth century, the codex outnumbered the scroll by ten to one based on surviving examples. By the sixth century, the scroll had almost vanished as a medium for literature. The change from rolls to codices roughly coincides with the transition from papyrus to parchment as the preferred writing material, but the two developments are unconnected. In fact, any combination of codices and scrolls with papyrus and parchment is technically feasible and common in the historical record. Technically, even modern notebooks and paperbacks are codices, but publishers and scholars reserve the term for manuscript (hand written) books produced from Late antiquity until the Middle Ages. The scholarly study of these manuscripts is sometimes called codicology. The study of ancient documents in general is called paleography. The codex provided considerable advantages over other book formats, primarily its compactness, sturdiness, economic use of materials by using both sides (recto and verso), and ease of reference (a codex accommodates random access, as opposed to a scroll, which uses sequential access).
Тарих
Римдіктер жазба жасау және басқа да бейресми жазбалар үшін қайта қолданылатын балауыз жағылған ағаш тақтайшаларды пайдаланған. Геркуланумда қазылған екі ежелгі полиптих – бес және сегіз бөліктен тұратын жазба кітабы – кейінірек шнурлар немесе арқандармен тігілетінін болжайтын ерекше байланыстыру жүйесін қолданған. Папирустың кодекс түрінде қолданылғанының алғашқы дәлелі Мысырдағы Птолемей кезеңінен бастау алады. Юлий Цезарь, мүмкін, кітаптарды, тіпті папирус кодексін бет-жөнекей етіп жинап, кітапша түрінде жасаған алғашқы римдік болған. Біздің заманымыздың I ғасырының басында латын тілінде pugillares membranei деп аталатын бүктелген пергамент кітапшасы Рим империясында кеңінен қолданыла бастады. Теодор Кресси Скит бұл кітапшаның Римде ойлап табылып, кейін Таяу Шығысқа жылдам тарағанын болжады. Кодекстер классикалық латын ақыны Марциалдың кейбір шығармаларында сипатталған. Ол римдіктер Сатурналия мерекесінде бір-біріне сыйлаған әдебиеттерге қоса берілетін бес шумақтан тұратын өлеңдер жинағын жазды. Марциал бұл кітаптардың үшеуі кодекс түрінде екенін нақты айтады; ақын осы форманың (шиыршықтан айырмашылығы) ықшамдылығын, сондай-ақ саяхат кезінде оқуға ыңғайлылығын мақтайды. Марциалдың тағы бір өлеңінде ақын өзінің шығармаларының жаңа басылымын жарнамалайды, оның кодекс түрінде жасалғанын, шиыршықтан аз орын алып, бір қолмен ұстауға ыңғайлы екенін көрсетеді. Теодор Кресси Скиттің пікірінше, бұл әдеби шығарманың толық басылымының (бір дана емес) кодекс түрінде жарияланғанының алғашқы тіркелген жағдайы болуы мүмкін, бірақ бұл оқшауланған жағдай болған және көп уақыт өткенге дейін кеңінен қолданылмаған. Эрик Тернер Египеттегі Оксиринхтан сақталған ең көне пергамент кодекстерінің бірі туралы пікір білдіргенде Скиттің тұжырымын күмәнмен қабылдайды: «Оның бар болуы осы кітап формасының тарихы бар екенін көрсетеді» және «осы кітап формасымен алғашқы тәжірибелер Мысырдан тыс жерлерде орын алған болуы мүмкін». Алғашқы пергамент немесе папирус кодекстері жеке жазба кітаптары ретінде кеңінен қолданылған, мысалы, жіберілген хаттардың көшірмелерін жазу үшін (Cicero Fam. 9.26.1). Алғашқы кодекстер әрқашан да біркелкі болмаған. Олар көбінесе бірнеше тілде, әртүрлі тақырыптарда және тіпті бірнеше авторлардың еңбектерін қамтыған. «Мұндай кодекстер өздерінің кітапханаларын құрады». Пергамент кітапша беттері «көбірек сақталады және бүктеліп, басқа парақтарға тігілгенде де берік болады». Жазуы қажет болмай қалған пергаменттерді қайта пайдалану үшін жуып немесе сызып, палимпсест жасалған; өшірілген мәтін, оны көбінесе қалпына келтіруге болады, жаңа мәтіннен көне және көбінесе қызықтырақ болып келеді. Сондықтан кодекстегі жазбалар көбінесе ресми емес және уақытша деп есептелген. Пергамент (жануар терісі) қымбат болғандықтан, оны негізінен байлар мен билік иелері ғана қолданған, олар мәтіндік дизайн мен түс үшін де төлей алатын. «Орта ғасырдың соңында [ресми құжаттар мен сәнді қолжазбалар] патшалық билік пен байлықты көрсететін қымбат қызыл бояумен боялған немесе боялған пергаментке алтын мен күміс сиямен жазылған». Екінші ғасырдың басында христиандар арасында папирустан жасалған кодекстердің басым формат болғанына дәлелдер бар. Геркуланумдағы Папирустар вилласының кітапханасында (б.з. 79 жылы жерленген) барлық мәтіндер (грек әдебиеті) – шиыршықтар (Геркуланум папирустарын қараңыз). Алайда, 390 жылы жасырылған Наг-Хаммади кітапханасында барлық мәтіндер (гностикалық) кодекстер болып табылады. Осы салыстыруға қарамастан, Мысырдағы Оксиринхтан табылған Демосфеннің «De Falsa Legatione» кітабының христиан емес пергамент кодексінің фрагменті ертедегі кодекстердің дамуында христиандардың маңызды немесе орталық рөл атқарғанын немесе олар тек өздерін яһудилерден ажырату үшін осы форматты қабылдағанын қорытындылауға жеткіліксіз екенін көрсетеді. Кодекстердің ең көне сақталған фрагменттері Мысырдан келеді және әртүрлі уақытқа (әрқашан күмәнмен) бірінші ғасырдың соңына немесе екінші ғасырдың бірінші жартысына жатады. Бұл топқа Райленд кітапханасының папирусы P52 кіреді, онда Иоанн Евангелиясының бір бөлігі бар, ол 125 және 160 жылдар аралығында жасалған болуы мүмкін. Батыс мәдениетінде кодекс бірте-бірте шиыршықтарды ығыстырды. IV ғасырдан бастап, кодекс кеңінен қабылданып, VIII ғасырғы Каролингтер қайта өркендеу кезеңінде шиыршықтан кодекске аударлмаған көптеген еңбектер жоғалып кетті. Кодекс шиыршыққа қарағанда бірнеше артықшылықтарға ие болды. Оны оқуды жеңілдету үшін кез келген бетті жайпақ ашуға болады, беттердің екі жағына да (бет және арт жағы) жазуға болады, ал берік мұқабалардың қорғауы оны ықшамдап, тасымалдауды жеңілдетеді. Ежелгі адамдар кодекстерді тік емес, ішкі жағымен қаратып сақтаған, тік сақтаған. Тіреуін кітаптың басындағы сөздер үшін пайдаланған, орта ғасырларда нақты атау түсінігі пайда болғанша. Алғашқы кодекстердің көпшілігі папирустан жасалған болса да, папирус нәзік болды және тек папирус өсетін Мысырдан ғана жеткізілді. Көбірек сақталатын пергамент пен веллум басымдық алды, құнына қарамастан. Колумбияға дейінгі Мезоамериканың (Мексика және Орталық Америка) кодекстері жабық күйде еуропалық кодекске ұқсас болды, бірақ олардың құрамында инжір қабығынан (аматл) немесе өсімдік талшықтарынан жасалған ұзын бүктелген жолақтар болды, оларға жазу алдында ақ бояу жағылған. Жаңа әлемнің кодекстері 16-ғасырға дейін жазылған (Майя кодекстері мен Ацтек кодекстерін қараңыз). Испан жаулауларына дейін жазылғандарының барлығы бір ұзын парақтан концерттің стилінде бүктелген, кейде аматл қағазының екі жағына да жазылған. Колониялық дәуірде жасалған маңызды кодекстер бар, оларда испан немесе нахуатль сияқты жергілікті тілде суреттер мен әріптік мәтіндер бар. Шығыс Азияда шиыршық, Жерорта теңізінен әлдеқайда ұзақ уақытқа дейін стандарт болып қала берді. Арқасында біріктірілген және арт жағында жазылған шиыршықтар сияқты аралық кезеңдер болды. Бұл бамбук және ағаш тілімдері сияқты дәстүрлі қытай жазу орталарын, сондай-ақ жібек және қағаз шиыршықтарын ығыстырды. Қытайда кодексдің эволюциясы 9-ғасырдағы кейінгі Тан әулеті (618–907) кезеңінде бүктелген парақшалардан басталып, 1279–960 жылдардағы Сун әулетінің «көбелек» байланыстарымен, 1271–1368 жылдардағы Юань әулетінің оралған арқа байланысымен, 1368–1644 жылдардағы Мин және 1644–1912 жылдардағы Цин әулеттерінің тігілген байланысымен және, ақырында, 20-ғасырда батыс стиліндегі кітап мұқабасын қабылдаумен жалғасты. Эволюцияның алғашқы кезеңі, аккордеон сияқты бүктелген пальма жапырағы стиліндегі кітап, ең алдымен Үндістандан келген және буддалық миссионерлер мен жазбалар арқылы Қытайға әкелінген. Иудаизм әлі де Тора шиыршығын сақтап келеді, кемінде рәсімдік мақсаттар үшін.
The Romans used precursors made of reusable wax covered tablets of wood for taking notes and other informal writings. Two ancient polyptychs, a pentaptych and octoptych excavated at Herculaneum, used a unique connecting system that presages later sewing on of thongs or cords. A first evidence of the use of papyrus in codex form comes from the Ptolemaic period in Egypt, as a find at the University of Graz shows. Julius Caesar may have been the first Roman to reduce scrolls to bound pages in the form of a note book, possibly even as a papyrus codex. At the turn of the 1st century AD, a kind of folded parchment notebook called pugillares membranei in Latin became commonly used for writing in the Roman Empire. Theodore Cressy Skeat theorized that this form of notebook was invented in Rome and then spread rapidly to the Near East. Codices are described in certain works by the Classical Latin poet, Martial. He wrote a series of five couplets meant to accompany gifts of literature that Romans exchanged during the festival of Saturnalia. Three of these books are specifically described by Martial as being in the form of a codex; the poet praises the compendiousness of the form (as opposed to the scroll), as well as the convenience with which such a book can be read on a journey. In another poem by Martial, the poet advertises a new edition of his works, specifically noting that it is produced as a codex, taking less space than a scroll and being more comfortable to hold in one hand. According to Theodore Cressy Skeat, this might be the first recorded known case of an entire edition of a literary work (not just a single copy) being published in codex form, though it was likely an isolated case and was not a common practice until a much later time. In his discussion of one of the earliest parchment codices to survive from Oxyrhynchus in Egypt, Eric Turner seems to challenge Skeat's notion when stating, "its mere existence is evidence that this book form had a prehistory", and that "early experiments with this book form may well have taken place outside of Egypt." Early codices of parchment or papyrus appear to have been widely used as personal notebooks, for instance in recording copies of letters sent (Cicero Fam. 9.26.1). Early codices were not always cohesive. They often contained multiple languages, various topics and even multiple authors. "Such codices formed libraries in their own right." The parchment notebook pages were "more durable, and could withstand being folded and stitched to other sheets". Parchments whose writing was no longer needed were commonly washed or scraped for re use, creating a palimpsest; the erased text, which can often be recovered, is older and usually more interesting than the newer text which replaced it. Consequently, writings in a codex were often considered informal and impermanent. Parchment (animal skin) was expensive, and therefore it was used primarily by the wealthy and powerful, who were also able to pay for textual design and color. "Official documents and deluxe manuscripts [in the late Middle Ages] were written in gold and silver ink on parchment dyed or painted with costly purple pigments as an expression of imperial power and wealth." As early as the early 2nd century, there is evidence that a codex—usually of papyrus—was the preferred format among Christians. In the library of the Villa of the Papyri, Herculaneum (buried in AD 79), all the texts (of Greek literature) are scrolls (see Herculaneum papyri). However, in the Nag Hammadi library, hidden about AD 390, all texts (Gnostic) are codices. Despite this comparison, a fragment of a non Christian parchment codex of Demosthenes' De Falsa Legatione from Oxyrhynchus in Egypt demonstrates that the surviving evidence is insufficient to conclude whether Christians played a major or central role in the development of early codices—or if they simply adopted the format to distinguish themselves from Jews. The earliest surviving fragments from codices come from Egypt, and are variously dated (always tentatively) towards the end of the 1st century or in the first half of the 2nd. This group includes the Rylands Library Papyrus P52, containing part of St John's Gospel, and perhaps dating from between 125 and 160. In Western culture, the codex gradually replaced the scroll. Between the 4th century, when the codex gained wide acceptance, and the Carolingian Renaissance in the 8th century, many works that were not converted from scroll to codex were lost. The codex improved on the scroll in several ways. It could be opened flat at any page for easier reading, pages could be written on both front and back (recto and verso), and the protection of durable covers made it more compact and easier to transport. The ancients stored codices with spines facing inward, and not always vertically. The spine could be used for the incipit, before the concept of a proper title developed in medieval times. Though most early codices were made of papyrus, papyrus was fragile and supplied from Egypt, the only place where papyrus grew. The more durable parchment and vellum gained favor, despite the cost. The codices of pre Columbian Mesoamerica (Mexico and Central America) had a similar appearance when closed to the European codex, but were instead made with long folded strips of either fig bark (amatl) or plant fibers, often with a layer of whitewash applied before writing. New World codices were written as late as the 16th century (see Maya codices and Aztec codices). Those written before the Spanish conquests seem all to have been single long sheets folded concertina style, sometimes written on both sides of the amatl paper. There are significant codices produced in the colonial era, with pictorial and alphabetic texts in Spanish or an indigenous language such as Nahuatl. In East Asia, the scroll remained standard for far longer than in the Mediterranean world. There were intermediate stages, such as scrolls folded concertina style and pasted together at the back and books that were printed only on one side of the paper. This replaced traditional Chinese writing mediums such as bamboo and wooden slips, as well as silk and paper scrolls. The evolution of the codex in China began with folded leaf pamphlets in the 9th century, during the late Tang dynasty (618–907), improved by the 'butterfly' bindings of the Song dynasty (960–1279), the wrapped back binding of the Yuan dynasty (1271–1368), the stitched binding of the Ming (1368–1644) and Qing dynasties (1644–1912), and finally the adoption of Western style bookbinding in the 20th century. The initial phase of this evolution, the accordion folded palm leaf style book, most likely came from India and was introduced to China via Buddhist missionaries and scriptures. Judaism still retains the Torah scroll, at least for ceremonial use.
Түрме жазбаларынан кодекстерге дейін
Алдыңғы ғасырлардағы тәжірибелерде кейде шиыршықтар бағандар тізбегі ретінде көлденең жазылатын. (Өлі теңіз шиыршықтары осы форматтың танымал мысалы.) Бұл шиыршықты аккордеон сияқты бүктеуге мүмкіндік берді. Келесі эволюциялық қадам – папирус немесе пергаментті қазіргі кітаптардағыдай екі жағын да пайдалануға ыңғайлы ету үшін жапырақтарды кесіп, ортасынан тігіп, желімдеу болды. Дәстүрлі кітап мұқаба жасаушылар мұндай жиналған, кесілген және тігілген жапырақтардың біреуін (яғни, кітаптың алдыңғы беттері мен мазмұнын қамтитын кітаптың "беттерін") мұқабадан немесе сыртқы қаптамадан ерекшелендіре отырып, кодекс деп атады. Бұл қазіргі кезде қатаң мұқабалы кітап деп аталатын форматты құрады. Қатаң мұқабалы кітапты мұқабалау процесінде кодекс тігу процедурасы, мұқаба жасау және бекітуден мүлдем өзгеше болады.
Among the experiments of earlier centuries, scrolls were sometimes unrolled horizontally, as a succession of columns. (The Dead Sea Scrolls are a famous example of this format.) This made it possible to fold the scroll as an accordion. The next evolutionary step was to cut the folios and sew and glue them at their centers, making it easier to use the papyrus or vellum recto verso as with a modern book. Traditional bookbinders would call one of these assembled, trimmed and bound folios (that is, the "pages" of the book as a whole, comprising the front matter and contents) a codex in contradistinction to the cover or case, producing the format of book now colloquially known as a hardcover. In the hardcover bookbinding process, the procedure of binding the codex is very different to that of producing and attaching the case.
Жазу үшін беттерді дайындау
Біріншіден, мембрана дайындалуы керек. Бірінші қадам – құйрықтарды жинақтау. Құйрық – бірнеше парақтың біріктірілген жиынтығы. Реймонд Клеменс пен Тимоти Грэм "Қолжазбалар туралы ғылымға кіріспе" еңбегінде: «Орта ғасырлар бойына жазушының негізгі жазу бірлігі – құйрық болды» деп көрсетеді. Кодекстің мәртебесі қолданылған материалдың сапасымен, мөлшерімен және таңдауымен анықталады. Папирус тек соңғы антикалық дәуірде және орта ғасырдың басында ғана кездеседі. Көрмеге арналған кодекстер парқтан берік материалдармен тілінетін. Парқ жануарлар түріне және өңделуіне байланысты әртүрлі болды, ал оны жасау үшін қолданылған жануарларды анықтау 21 ғасырда ғана зерттеле бастады. Өндіріс процесінің соңғы өнімге, техникаға және стильге қалай әсер еткені жақсы түсініксіз. Дегенмен, стильдегі өзгерістер көбінесе техникадағы өзгерістермен байланысты. 14-15 ғасырларға дейін қағаз қымбат болған, сондықтан оның қолданылуы жоғары сапалы көшірме екенін көрсететін. ), тігіс, кітапты байлау және қайта байлау. Құйрық кем дегенде үш, көбінесе төрт бифолиодан тұратын бірнеше бүктелген парақтардан құралады. Аяқталған құйрықтар немесе құйрықтар жинағы дербес кітаптар – кітапшалар түрінде болуы мүмкін, оларды қағазханаға қайтаруға болады немесе антологиялар мен әртүрлі жинақтар жасау үшін басқа мәтіндермен біріктіруге болады. Үлгілер кейде бір уақытта көшіру үшін құйрықтарға бөлініп, студенттерге оқу үшін берілетін. Мұны жеңілдету үшін, бет соңында келесі беттің бірінші сөзін көрсететін «көрсеткіш сөздер» қолданылатын.
Firstly, the membrane must be prepared. The first step is to set up the quires. The quire is a group of several sheets put together. Raymond Clemens and Timothy Graham point out, in "Introduction to Manuscript Studies", that "the quire was the scribe's basic writing unit throughout the Middle Ages": The quality, size, and choice of support determine the status of a codex. Papyrus is found only in late antiquity and the early Middle Ages. Codices intended for display were bound with more durable materials than vellum. Parchment varied widely due to animal species and finish, and identification of animals used to make it has only begun to be studied in the 21st century. How manufacturing influenced the final products, technique, and style, is little understood. However, changes in style are underpinned more by variation in technique. Before the 14th and 15th century, paper was expensive, and its use may mark off the deluxe copy. ), sewing, bookbinding and rebinding. A quire consisted of a number of folded sheets inserting into one another at least three, but most commonly four bifolia, Ownership markings, decorations and illumination are also a part of it. Completed quires or books of quires might constitute independent book units booklets, which could be returned to the stationer, or combined with other texts to make anthologies or miscellanies. Exemplars were sometimes divided into quires for simultaneous copying and loaned out to students for study. To facilitate this, catchwords were used a word at the end of a page providing the next page's first word.