Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Stutz Bearcat – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығындағы американдық спорттық автомобиль. Негізінде, Bearcat стандартты Stutz жолаушылар көлігінің шассиінің қысқартылған (доңғалақ базасы бойынша) және жеңілдетілген нұсқасы болды. Ол бастапқыда Висконсин мотор өндіру компаниясы шығарған 60 ат күшіне ие төрт цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталған. Ол кездегі жарыс және спорттық автомобильдерге тән, оның құрылымында минималды кузов болды: «ит үйі» пішіндес капот, ашық сиденіштер, жүргізуші алдындағы кішкентай «монокл» жел әйнегі және қысқа артқы бөлігіндегі цилиндрлі отын бакі. Конвейерде шығарылған Bearcat автомобильдері зауыттық «Ақ эскадрилья» жарыс машиналарын қанаттары, фаралары және багажымен ерекшеленді. 1913 жылғы зауыттық материалдарда Bearcat туралы былай делінген: «Біздің стандартты торпедалы роудстерге қарағанда жоғарырақ беріліс қатынасына ие, жарыс машинасы сияқты құрылған көлікті қалаған клиенттердің қажеттіліктерін қанағаттандыру мақсатында жасалған бұл автомобиль автокөлік иелерінен зор қолдауға ие болды және осы кластағы автомобильге деген сұранысты толыққанды қанағаттандырады».
The Stutz Bearcat was an American sports car of the pre– and post–World War I period. Essentially, the Bearcat was a shorter ( wheelbase vs ), lighter version of the standard Stutz passenger car's chassis. It was originally powered by a , 60 horsepower straight four engine produced by the Wisconsin Motor Manufacturing Company. Common with racing and sports cars of the period, it featured minimal bodywork consisting of a "dog house" hood, open bucket seats, a tiny "monocle" windscreen in front of the driver, and a cylindrical fuel tank on a short rear deck. Production Bearcats differed from the factory "White Squadron" racers by having fenders, lights and a trunk. According to factory literature from 1913 the Bearcat "was designed to meet the needs of the customer desiring a car built along the lines of a racing car with a slightly higher gear ratio than our normal torpedo roadster, has met with great favor with motor car owners and meets the demand for a car of this class."
Үлгі тарихы
Bearcat-тің алғашқы өндірісі 1912 жылы А сериясында басталды. Автомобиль туралы алғашқы жазба 1912 жылғы Индианаполис 500 мильдік жарыс бағдарламасындағы жарнамада кездеседі. Осы жарнамада алғаш рет "Бір күнде танымал болған машина" деген атақты Stutz слоганы қолданылды, ол 1911 жылғы Индианаполис 500 жарысында Stutz жарыс машинасының 11-орын алғандығына сілтеме жасады. 1913 жылғы E сериясы электр шамдарын және стартерді енгізді. Алты цилиндрлі қозғалтқыш опциясы қосымша 250 долларға (қазіргі ақшамен шамамен $) қол жетімді болды. Есіксіз кузов стилі 1916 жылға дейін сақталды. Сату каталогында E сериясы үшін қол жетімді түстер: вермильон, монитор сұры және Мерседес қызылы деп тізілген. Сым доңғалақтар 125 долларлық опция ретінде (қазіргі ақшамен шамамен $) ұсынылды. 1917 жылғы S сериялы Bearcat модельге маңызды өзгеріс енгізілді. Ол доңғалақ базасын сақтап қалғанмен, кузовында екі жағынан баспалдақтары бар жабық кабинаға ие болды. Басқару оң жақта орналасқан, ал сыртқы беріліс және тежегіштер салынған. Басты өзгеріс – жаңа Stutz жасаған 16 клапанды төрт цилиндрлі қозғалтқыш болды. Ол бір блоктан құйылып, жылумен өңделген никельді коленвал мен камералық біліктерге ие болды. 1919 жылғы G сериясы ұқсас болды, бірақ 1919 жылдың ортасындағы H сериясының кузовтары кабинаға кіруді жеңілдету үшін кесілген. H сериясы жаңа түстерді де ұсынды, олардың ішінде сары, патша қызылы және піл сұрысы болды. 1919 жылдың соңына қарай Bearcat бағасы 3250 долларға дейін өсті (роудстер бағасымен бірдей, ал туристік купеден сәл төмен). 1920 жылғы K сериясы да ұқсас болды, бірақ соғыстан кейінгі автомобиль сатудың өркендеуінен кейін бағалар 3900 долларға дейін көтерілді. 1921 жылғы K сериясы жаңа "DH" қозғалтқышымен, алынып тасталатын басымен таныстырылды, бірақ келесі KLDH (L – сол жақ) сол жаққа ауысуы Bearcat-тің соңы болды, себебі оның тар алдыңғы орындығы мен кабинасы орталық жерде орналасқан беріліс және тежегіштерге орын қалдырмады. 1922 жылға қарай танымал Bearcat атауы модельдер тізімінен және сату материалдарынан жоғалып кетті. 1923 жылы роудстер Bearcat деп аталды, бірақ 1924 жылы бұл атау қайтадан жойылды. Bearcat атауы 1931 жылы қайтадан қолданылды. Депрессия Stutz үшін жақсы болған жоқ, сондықтан атау сатуды ынталандыру үшін пайдаланылды. Жаңа Bearcat DV 32 (32 клапанды) сегіз цилиндрлі қозғалтқышқа ие болды және әр машинаның сынақтан өткенін растайтын құжатпен бірге келді. Бұл екі жақты қосалқы доңғалақтары бар және қазіргі (және болашақ) спорттық автомобильдерге ұқсас есіктерінде еңкейім бар шағын купе болды. Автомобиль 1933 жылға дейін өндірілді. Сол жылы модельдер қатарын DV 32 қуатымен жабдықталған "Super Bearcat" толықтырды, ол толық қорғаныс пен жоғары өнімділікті ұсынды. Ол доңғалақ базасында орналасқан, Weymann жасаған жеңіл мата кузовына ие болды. 1934 жылы Stutz өндірісі тоқтатылды.
The original production Bearcat was introduced in the Series A of 1912. The first public mention of the car (then spelled "Bear Cat" ) is in an advertisement in the 1912 program for the Indianapolis 500 mile race. This ad also was the first to use the soon to be famous Stutz slogan "The Car that made good in a day" referring to the Stutz racer's 11th place finish in the 1911 Indianapolis 500. The Series E of 1913 brought electric lights and starter. A six cylinder option was available for an extra $250.00 (equivalent to $ in ). The doorless body style lasted through 1916. A sales catalog lists the available colors for the Series E as vermillion, monitor gray, and Mercedes red. Wire wheels were listed as a $125 option (equivalent to $ in ). The Series S Bearcat of 1917 brought the first large change to the model. While it retained the wheelbase, its body now featured an enclosed cockpit with step over sides. It continued to be right hand drive with external gearshift and brake levers. The main change was a new Stutz designed 16 valve four cylinder engine. It was cast in a single block had a heat treated nickel crank and camshafts. For 1919, the Series G was similar, but the mid 1919 Series H bodies featured cut down sides to make cockpit entrance easier. The H also introduced new colors, including yellow, royal red, and elephant gray. By the end of 1919, price for a Bearcat had risen to $3,250 (equivalent to $ in , the same as the roadster and slightly less than the touring coupe). The 1920 Series K was again similar, but prices rose to $3,900 (equivalent to $ in ) in the wake of a postwar auto sales boom. The 1921 series K featuring a new "DH" engine with a detachable head was introduced, but a switch to left hand drive in the following KLDH (L for left) meant the end of the Bearcat, since its narrow front seat and cockpit did not leave room for centrally located gear and brake levers. By 1922, the famed Bearcat name was missing from model lists and sales literature. For 1923, the roadster was renamed the Bearcat, but the name would again disappear in 1924. The Bearcat name was reintroduced in 1931. The depression had not been kind to Stutz, so the name was used as a way to boost sales. The new Bearcat had the DV 32 (32 valve) eight cylinder engine and each car came with an affidavit saying the car had been tested at It was a small coupe featuring dual side mount spare tires and a rakish dip in the doors, similar to contemporary (and future) sports cars. The car lasted through 1933. The same year, the model range was enhanced by the DV 32 powered "Super Bearcat", which offered full weather protection and higher performance. Sitting on a wheelbase, it featured a lightweight fabric body built by Weymann. Stutz production ended in 1934.
Жарыс тарихы
Төмен салмағы, тепе-теңдігі және қуаты оны тамаша жарыс машинасына айналдырды. 1912 жылы Stutz Bearcats қатысқан 30 автожарыстың 25-інде жеңіс одіс. 1915 жылы Эрвин "Кенон Болл" Бейкер Калифорниядан Нью-Йоркке Bearcat көлігімен он бір күн, жеті сағат және он бес минут ішінде жетіп, бұрынғы рекордты жаңартты және кейінірек Cannonball Run жарысы мен фильмдерге түрткіс берді. Stutz-дың "Ақ эскадрилья" зауыттық жарыс командасы 1913 және 1915 жылғы чемпионаттарда жеңіске жетті.
Its low weight, balance, and power made it an excellent racer. In 1912, Stutz Bearcats won 25 of the 30 auto races in which they were entered. In 1915 a stock Bearcat was driven by Erwin "Cannon Ball" Baker from California to New York in eleven days, seven hours, and fifteen minutes, shattering the previous record and inspiring the later Cannonball Run race and film spin offs. The Stutz "White Squadron" factory racing team won the 1913 and 1915 championships.
Престиж
Stutz Bearcat сол дәуірдің байлары үшін мәртебе таңбасына айналды. 1914 жылы оның бағасы 2000 доллар болды, бұл американдықтардың қарапайым Model T үлгісінен шамамен төрт есеге қымбат еді.
Owning a Stutz Bearcat became a status symbol for the wealthy of the era. In 1914 it was priced at $2,000 (equivalent to $ in ), almost four times that of the basic American made Model T.
Бұл автомобильдің жарқын тарихы мен тартымды бейнесі оны кейінгі американ ұрпақтары үшін танымал көне автомобильдердің біріне айналдырды. Ол көбінесе "Қызыл 20-шы жылдар" және сол кезеңдегі студенттермен байланысты болды. Ол жиі ракун тон және заңсыз "ванна джині" сияқты сол дәуірдің стереотиптік атрибуттарымен бірге еске алынды. The Velvet Underground тобының 1970 жылғы "Sweet Jane" әнінде әнге сипатталған өткен шақтарды бейнелеу үшін Stutz Bearcat туралы айтылады. Бұл даңқ 20-ғасырдың соңына дейін сақталды және автомобильдің аты Nash, Triumph және Mercury сияқты қазіргі заманғы автомобильдермен салыстыру үшін жиі қолданылды. Triumph компаниясының бір жарнамасында "TR 3 – 60-шы жылдардың Stutz Bearcat-ы ма?" деген сұрақ қойылды және жарнамада ракун тоны бар Triumph жүргізушісі 1920-жылдардың басындағы Bearcat машинасының қасында кампус аясында бейнеленген. Nash компаниясының 1950-жылдардың басындағы жарнамасында "Stutz Bearcat-ты қалаған балаға" деген сөздер келтірілген.
The colorful history and rakish image of the Stutz Bearcat made it one of the better known antique cars to later generations of Americans. It was often associated with the "Roaring 20s" and college students of that period. It was frequently mentioned with stereotypical accoutrements of the period such as raccoon coats and illicit "bathtub gin". The Velvet Underground's 1970 song "Sweet Jane" mentions a Stutz Bearcat to illustrate the bygone times described in the song. That fame persisted well into the late 20th century and the car's name was often used by way of comparison by modern makes of cars including Nash, Triumph and Mercury. A Triumph ad asked the question "Is the TR 3 the Stutz Bearcat of the 60s?" and showed a Triumph driver, complete with raccoon coat, next to an early 1920s Bearcat, in a campus setting. Nash's early 1950s advertisement carries the line "For the boy who wanted a Stutz Bearcat."
Көшірмелері
Оклахома қаласының кәсіпкері Говард Д. Уильямс модельдің танымал болуын өз пайдасына қолдануға тырысты. 1960 жылдардың аясында ол International Harvester Scout жеңіл көлігінің шассиіне негізделген, көліктің шыны талшықтан жасалған көшірмесін жасап сатты. Ол сыртқы пішіні жағынан ұқсас болды (сауыт тәрізді орындықтар, ашық отын бакі), бірақ сол жақтан басқаруы және көптеген сыртқы айырмашылықтары бар еді. Ол сәндік автомобильдерді іздейтін сатып алушыларға ерекше көлік ретінде ұсынылды, бірақ жоғары бағасы сату көлемін шектеді. Шамамен ондай көлік жасалған деп есептеледі. Ол сондай-ақ, өзінің Bearcats көліктерін жүргізе отырып, елден-елге жарыс ұйымдастыруды жоспарлады. Автомобильдерді өзгертумен айналысатын Джордж Баррис 1971 жылғы Bearcats! телесериалы үшін екі дәл көшірме жасады. Сериалда бірінші буын (1912–1916 жылдар) көліктерінің толық өлшемді металл корпусынан жасалған екі көшірмесі пайдаланылды. Сырттан түпнұсқа көліктерге өте ұқсас болғанымен, олар Ford жүргізу құрылғыларымен жабдықталған, сондай-ақ қауіпсіздік үшін төрт дөңгелекті тежегіш жүйесімен жабдылған, арнайы шассиде жасалған еді.
Oklahoma City businessman Howard D. Williams attempted to capitalize on the model's fame. In the late 1960s, he built and marketed a fiber glass replica of the car, based on the chassis of an International Harvester Scout utility vehicle. It was broadly similar in outline (bucket seats, exposed fuel tank) but differed from the original in having left hand drive and many visual differences. It was aimed at luxury car buyers as a unique runabout, but its high price limited sales. It is thought about a dozen were completed. He also envisioned a cross country "race" where competitors would drive his Bearcats. Car customizer George Barris made two much more accurate replicas for the 1971 television series Bearcats!. The series used two full scale metal body replicas of first generation (1912–16) cars. While externally very close to the original cars, they were in fact built on custom chassis powered by Ford drivetrains and had modern four wheel brake systems for safety.
1970-1980 жылдар Bearcat
Bearcat атауы 1967 жылы Virgil Exner-дің Duesenberg "Revival Car" концепциясына негізделген Stutz Motor Car of America дизайны үшін қайта жандандырылды. Осы кабриолеттің дизайнында қиындықтар туындағандықтан, Stutz алдымен 1970 жылғы Blackhawk купесін шығаруға шешім қабылдады. 1976 жылы Беверли-Хиллс қонақүйінде стандартты Blackhawk негізінде D'Italia деп аталған кабриолет таныстырылды. Бұл түрлендіруді Калифорниядағы Stutz компаниясында жұмыс істейтін Дэн Стеклер жасады. Барлығы бір ғана D'Italia жасалды, бірақ басқалар да Blackhawk түрлендірулерін жасады (мысалы, John D'Agostino). Evel Knievel және Wayne Newton осы машинаның иелері болды. Elvis Presley-дің де қара түсті, ішкі бөлігі қызыл былғарыдан жасалған және алтын жалатылған дөңгелектері бар Stutz машинасы болды. Бұл оның қайтыс болған күні алдында жүргізген соңғы көлігі еді. Қазір ол басқа көліктерімен бірге Graceland-та сақталады. Жаңа (ұсынылып отырған) АҚШ қауіпсіздік ережелері кабриолеттерге қорғаушы доға орнатуды талап еткендіктен, ашық Bearcat 1979 жылға дейін өндірілмеді. Жаңа Bearcat GM A платформасын пайдаланды, ол Blackhawk-пен ортақ болды, және негізінен Targa топ купесі болды. Stutz оны 100 000 долларға ұсынды. 1980 жылы Bearcat, Blackhawk-пен бірге GM B платформасына көшті, сыртқы түрі Blackhawk-тың багаж бөлігінде орналасқан қосалқы дөңгелегі мен жеке тұрған фараларымен сақталды. 1987 жылы толығымен жаңа Bearcat кабриолеті, Bearcat II деп аталды, таныстырылды. Негізгі платформа 1987 жылғы GM F платформасы болды, қосалқы дөңгелектің артқы жиегі машинаның артқы бамперінің бөлігін құрады. Bearcat II Pontiac Firebird шассиіне негізделген, V8 көп порты бар жанармай инжекторлы Corvette қозғалтқышымен жабдықталған және Stutz Diamond Fiber Comp. деп атаған көміртек талшығынан жасалған, жеңіл, бүгілмейтін және коррозияға төзімді корпусқа ие болды. Оның бағасы 125 000 доллар болды, бұл қыста пайдалануға арналған көміртек талшықты қатты шатырды және сәйкес келетін жүк жиынтығын қамтыды. Неміс дилері Auto Becker Дюссельдорфта 210 а.к., V8 көп порты бар жанармай инжекторлы қозғалтқышы және 380 000 DM гальвандалған шассимен автокөлікті ұсынды. Corvette қозғалтқышы да опция ретінде қол жетімді болды. 1987 мен 1995 жылдар аралығында барлығы 12 немесе 13 Bearcat II машинасы өндірілді. Атақты иегерлерінің қатарында Бруней сұлтаны бар, ол екі данаға ие болды.
The Bearcat name was resurrected for the 1967 Stutz Motor Car of America design based on Virgil Exner's Duesenberg "Revival Car" concept. Because of design difficulties with this convertible, Stutz decided to produce the 1970 Blackhawk coupe first. In 1976, a convertible called D'Italia based on a standard Blackhawk was presented at the Beverly Hills Hotel. The conversion was done by Dan Steckler, working for Stutz in California. Only one D'Italia was ever made, although others have done Blackhawk conversions as well (i. e. customizer John D'Agostino). Evel Knievel and Wayne Newton owned the car respectively. Elvis Presley also had a black Stutz with a red leather interior and a gold plated gear stick. It was the last vehicle he drove, the night before he died. It is now housed along with a number of his other vehicles, at Graceland. Because new (proposed) US safety regulations were to require convertibles to have a rollbar, an open air Bearcat was not manufactured until 1979. The new Bearcat used the GM A platform shared with the Blackhawk, and was essentially a Targa top coupe. Stutz offered it for $100,000 (equivalent to $ in ). The Bearcat switched with the Blackhawk to the GM B platform in 1980, with the exterior continuing the Blackhawk's exposed trunk mounted spare tire and freestanding headlamps. In 1987, a completely new Bearcat convertible, called the Bearcat II, was introduced. The base platform was the GM F platform for 1987, with the trailing edge of the spare forming part of the car's rear bumper. The Bearcat II was based on the Pontiac Firebird chassis with V8 multi port fuel injected Corvette engine and had a lightweight, dent and corrosion proof body made of what Stutz called Diamond Fiber Comp., a kind of carbon fiber composite. It retailed for $125,000 (equivalent to $ in ), including a carbon fiber hard top for use in winter and a matching luggage set. The German dealer Auto Becker in Düsseldorf offered the car with a 210 bhp, , multi port fuel injected V8 and a galvanized chassis for 380,000 DM. The Corvette engine was an option. Just 12 or 13 Bearcat IIs were produced between 1987 and 1995. Notable owners included the Sultan of Brunei, who owned two.
Мәдени сілтемелер
Симпсондардың 9-маусымының 20-шы эпизодында Бернс мырза мен Смитерс жүргізіп бара жатқан "Штуц Bearcat" көлігі көрсетіледі.
In episode 20 of season 9 of The Simpsons, there is a Stutz Bearcat featured that is driven by Mr. Burns and Smithers.