Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық водевиль әртісі, актер, әнші, ән жазушы және кино продюсері (1898–1981)
American vaudeville performer, actor, singer, songwriter, and film producer (1898–1981)
Джордж Альберт "Джорджи" Джессел (3 сәуір 1898 – 23 мамыр 1981) – американдық актер, әнші, ән жазушы және кино продюсері. Өмірінде ол көп дағдылы комедиялық артист ретінде танымал болды, кинодағы шектеулі рөлдерінен асып түсетін деңгейде танылды. Ол саяси және ойын-сауық шараларында төрағалық етуші ретінде жиі қатысқаны үшін "Америка Құрама Штаттарының тостмастері" деген лақап атымен кеңінен белгілі болды. Джессел "Джаз әншісі" пьесасының сахналық қойылымындағы бас рөлді сомдады. Джозеф пен Шарлотта "Лотти" (қыздығы Шварц). 10 жасында ол драматург болған әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасын күтіп, водевильде және Бродвейде өнер көрсетті.
George Albert "Georgie" Jessel (April 3, 1898 – May 23, 1981) was an American actor, singer, songwriter, and film producer. He was famous in his lifetime as a multitalented comedic entertainer, achieving a level of recognition that transcended his limited roles in movies. He was widely known by his nickname, the "Toastmaster General of the United States," for his frequent role as the master of ceremonies at political and entertainment gatherings. Jessel originated the title role in the stage production of The Jazz Singer. Joseph and Charlotte "Lottie" (née Schwarz) By age 10, he was appearing in vaudeville and on Broadway to support his family after the death of his father, who was a playwright.
Водевиль
Оның ең танымал комедиялық скетчі "Hello Mama" немесе "Анама қоңырау шалу" деп аталды, ол бір жақты телефон әңгімесін көрсететін болды. 1919 жылы ол өзінің жеке шоуын – "Джордж Джесселдің қиындықтары" атты қойылымын ұйымдастырды. Джессел "О, сен үшін қанша жылағанымды есіме келгенде қанша күлемін" деген хит әннің сөзін бірлесіп жазды және ол 1920-ші жылдардың басында бірнеше сәтті комедиялық сахналық қойылымдарда өнер көрсетті. 1921 жылы ол "The Toastmaster" атты хит-сингл жазды. Кейде ол водевиль шоуларында қара бояумен жүзді бояп шығатын.
His most famous comedy skit was called "Hello Mama" or "Phone Call from Mama," which portrayed a one sided telephone conversation. In 1919 he produced his own solo show, George Jessel's Troubles. Jessel co wrote the lyrics for a hit tune, "Oh How I Laugh When I Think How I Cried About You," and he performed in several successful comedy stage shows in the early 1920s. In 1921 he recorded a hit single, "The Toastmaster." He sometimes appeared in blackface in his vaudeville shows.
Кино және телерадио хабарларын тарату
Джессел өзінің алғашқы кинофильмі – «Басқа адамның әйелі» (1919) атты үнсіз фильмде ойнады. 1924 жылы ол DeForest Phonofilm дыбыс технологиясымен түсірілген қысқа фильмдегі қысқа комедиялық этюдге қатысты. 1925 жылы «Джаз әншісі» қойылымында басты рөлді ойнаған арқасында ол Бродвейдегі ең танымал актерлердің біріне айналды. Қойылымның сәттілігі Warner Bros. компаниясын Don Juan (1926) фильміндегі жетістігінен кейін, музыка мен дыбыс эффектілерімен ғана «Джаз әншісін» диалогтары бар алғашқы «сүреті» ретінде бейімдеуге және Джесселді басты рөлге шақыруға итермеледі. Алайда студия оның жалақы талаптарын қабылдамады, сондықтан Джессел рөлден бас тартты, оны кейін Ал Джолсон ойнады. 1980 жылдар шамасындағы сұхбатында Джесселдің айтуынша, Warner Bros. оған бұрынғы рөлдері үшін әлі де ақша беретін болған және осы фильмді басты жұлдызбен шығаруға жеткілікті қаражаты болмаған. Ол фильмнің басты қаржылық демеушісі болды. Джесселдің келесі кино рөлі – рядовой Иззи Мерфи (1926). Жольсонның кинодағы мансабы 1927 жылы «Джаз әншісі» фильмінің шығуынан кейін өркендесе, Джессел кішкентай рөлдерде ойнауын жалғастырды, көбінесе еврей және басқа да «ұлттық» юморды ұнататын көрермендерге арналған фильмдерде. 1940 жылдардың ортасында ол 20th Century Fox үшін мюзиклдер шығара бастады, 1950-1960 жылдарға созылған мансабында барлығы 24 фильм түсірді. Сонымен қатар, ол өзінің танымал достарына арналған әзіл-қалжыңдарымен танымал болды. 1946 жылы ол «Фриарс клубының» Калифорния филиалын құруға қатысты. (Оның «көк» юморының үлгісі жазылған, бірақ ол шын мәнінде Friars-тің қарсыласы Masquers Club-тың кешінде түсірілген.) Ол сондай-ақ USO арқылы әскерлерді көңілдіру үшін шетелге көп сапарлады. Ол есейген сайын Голливудтағы көптеген замандастарына некрологтар жазды. Ол үш томдық естелік кітап жазды: «Солай көмектесіңіз» (1943), «Осы жолмен, мисс» (1955) және «Мен өмір сүрген әлем» (1975). Джессел «Долли бауырлары» (1945), «Қараңғы көше» (1947), «Алтын қыз» (1951) және «Менің қызымды ұнатпаймын» (1953) сияқты Голливуд фильмдерін өндірді. 1950 жылдардың басында ол радиода «Джордж Джессел шоуында» өнер көрсетті, ол 1953 жылдан 1954 жылға дейін сол аттас телесериалға айналды. Содан кейін Джессел NBC телеарнасының «Джимми Дюранте шоуында» қонақ ретінде ойнады. 1968 жылы ол «Here Come the Stars» атты синдикатталған эстрадалық шоуда ойнады. Алайда, оның мансабын жаңарту әрекеті оның комедия стилінің ескіргендігі және Вьетнам соғысына АҚШ-тың қатысуын және консервативті саяси идеяларды ашық қолдауы салдарынан сәтсіз аяқталды. Оның кейінгі фильмдердегі рөлдері: «Күлділер аңғары» (1967) фильміндегі өзінің эпизоды, Сид Цезармен бірге «Бұзық дене» (1967) және Энтони Ньюли режиссерлік еткен және ойнаған «Хейронимус Меркин Мерси Хамппені ешқашан ұмыта ала ма және шынайы бақытты таба ала ма?» (1969) атты даулы мюзиклдегі рөлдері. Ол «Финкс» (1970) және «Тонтонды жеңді, Голливудты құтқарған ит» (1976) сияқты басқа жұлдыздар фильмдерінде де эпизодтық рөлдерде ойнады. Джессел 1981 жылы Уоррен Биттидің «Қызылдар» фильмінде сұхбат берген «куәгерлердің» бірі ретінде көрсетілді. Джек Рид пен Луиза Брайанттың (фильмнің екі басты кейіпкері) өмірін түсіну үшін Битти 1971 жылдан бастап «куәгерлерді» түсіре бастады.
Jessel appeared in his first motion picture, the silent movie The Other Man's Wife (1919). In 1924, he appeared in a brief comedy sketch in a short film made in the DeForest Phonofilm sound on film process. In 1925, he emerged as one of the most popular leading men on Broadway with the starring role in the stage production of The Jazz Singer. The success of the show prompted Warner Bros.—after their success with Don Juan (1926) with music and sound effects only—to adapt The Jazz Singer as the first "talkie" with dialogue and to cast Jessel in the lead role. However, the studio refused his salary demands, so Jessel turned down the movie role, which was eventually played by Al Jolson. According to Jessel during an interview around 1980, Warner Bros. still owed Jessel money for earlier roles and lacked enough funds to produce this movie with a leading star. Jolson, the biographical inspiration for the movie, became the movie's main financial backer. Jessel's next movie role was in Private Izzy Murphy (1926). Whereas Jolson's film career skyrocketed after the 1927 release of The Jazz Singer, Jessel remained in smaller movie roles, often intended for audiences fond of Jewish and other "ethnic" humor. In the middle 1940s, he began producing musicals for 20th Century Fox, producing 24 films in all in a career that lasted through the 1950s and 1960s. At the same time he became known as a host on the banquet circuit, famous for his good natured wit aimed at his fellow celebrities. In 1946, he was one of the founding members of the California branch of the Friars Club. (A recording exists of an example of his "blue" work in front of a stag audience, although it was actually recorded at a roast hosted by the Friars' rival, the Masquers Club.) He also traveled widely overseas with the USO entertaining troops. As he grew older, he wrote eulogies for many of his contemporaries in Hollywood. He wrote three volumes of memoirs, So Help Me (1943), This Way, Miss (1955), and The World I Lived In (1975). Jessel produced a number of Hollywood films, including The Dolly Sisters (1945), Nightmare Alley (1947), Golden Girl (1951) and The I Don't Care Girl (1953). In the early 1950s, he performed on the radio in The George Jessel Show, which became a television series of the same name from 1953 to 1954. Thereafter, Jessel guest starred on NBC's The Jimmy Durante Show. In 1968, he starred in Here Come the Stars, a syndicated variety show. However, his attempt to extend his career was undermined by a perception that his style of comedy was outdated, as well as by his outspoken support of the American entry into the Vietnam War and of conservative political causes. His later film roles included a cameo as himself in Valley of the Dolls (1967), The Busy Body (1967) opposite Sid Caesar, and the controversial musical Can Heironymus Merkin Ever Forget Mercy Humppe and Find True Happiness? (1969) directed by and starring Anthony Newley. He made additional cameos in other all star films such as The Phynx (1970) and Won Ton Ton, the Dog Who Saved Hollywood (1976). Jessel was included as one of the "witnesses" interviewed in the 1981 film Reds by Warren Beatty. To gain perspective on the lives of Jack Reed and Louise Bryant (the two protagonists of the movie), Beatty began filming the "witnesses" as early as 1971.
Жеке өмір
1930 жылдары жеке өмірі оны кинодағыдай көпшілік назарына тартты. 1930 жылы 2 мамырда Джессел Чикагода Флоренс Кортниге үйленді. Ол 1932 жылы 24 қазанда қатыгездікке байланысты ажырасып кетті. 1934 жылы 23 сәуірде Джессел үнсіз кино жұлдызы Норма Талмиджге үйленді, бұл оқиға қызу пікір тудырды, себебі Талмидж олардың қарым-қатынасын бастаған кезде әйелі болған, ал ол он күн бұрын ғана Мексикада ажырасқан. 1939 жылы 11 тамызда ажырасып кеткеннен кейін, ол оның үйіне тапаншамен кіріп, қазіргі сүйіктісіне оқ атып, тағы да бір скандал тудырды. 1940 жылы 42 жасында 16 жасар шоу-қыз Лоис Эндрюске үйленді. 1942 жылы ажырасу алдында олардың Джеррилин есімді қызы дүниеге келді. Джесселге қарсы әкелігін анықтау туралы сот ісі қозғалды, талапкер оның Кристин есімді қызының әкесі екенін мәлімдеді. Кейінірек Джессел Кристиннің әкесі екенін мойындап, соттан тыс келісімге келді. Келісім шарттарының бірі ретінде Джессел Тайлерге балаға айына 500 доллар төлеуге келісті (1962 жылғы 500 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). 1964 жылы Джессел Ширли Темплді жыныстық зорлыққа ұшыратқан деген айып тағылды. Темплдің сөзінше, ол оны жақындағы рөлі туралы әңгімелесу үшін кеңсесіне шақырған. Кездесу кезінде Джессел Темплдің қолына қол сұғып, шалбарын шешкен. Содан кейін ол 35 жастағы Темплдің кеудесін қолмен ұстаған. Ол оның қарсылығын көрсетіп, аяғымен шатқа соққан.
In the 1930s, his personal life kept him in the public eye as much as his movies. On May 2, 1930, Jessel married Florence Courtney in Chicago. She divorced him on October 24, 1932, on the grounds of cruelty. On April 23, 1934, Jessel married silent movie star Norma Talmadge, causing a scandal because Talmadge was married at the time that they started their affair, and she obtained a Mexican divorce only ten days earlier. After their divorce on August 11, 1939, he caused another scandal by breaking into her house with a pistol and firing shots at her current lover. In 1940, he married a 16 year old showgirl, Lois Andrews, when he was 42. They had a daughter, Jerrilyn, before divorcing in 1942. filed a paternity suit against Jessel claiming he was the father of her daughter Christine. Jessel later admitted he was Christine's father and settled the suit out of court. As part of the terms of the settlement, Jessel agreed to pay Tyler $500 a month in child support (500.0 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). In 1964, Jessel reportedly sexually groped Shirley Temple. According to Temple, he invited her to his office under the guise of discussing a recent role. During their meeting, Jessel put an arm around Temple while taking off his pants. He then grabbed the 35 year old Temple's breasts. She fought off his attempts by kicking him in the groin.
Өлім
1981 жылы 23 мамырда Джессел 83 жасында Лос-Анджелес қаласындағы Калифорния университетінің медициналық орталығында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Хиллсайд мемориалдық саябағындағы зиратқа жерленді.
On May 23, 1981, Jessel died of a heart attack at the University of California at Los Angeles Medical Center at the age of 83. He was interred in the Hillside Memorial Park Cemetery in Culver City, California.
Құрмет пен марапаттар
1969 жылы Кино өнері мен ғылымы академиясы оның қайырымдылық қызметі үшін оған Жан Хершольт гуманитарлық сыйлығын, арнайы академиялық сыйлық ретінде табыс етті. Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Джордж Джесселдің жұлдызы Лос-Анджелестегі 1777 Вайн-стриттегі Голливуд Даңқы аллеясында орналасқан.
In 1969, the Academy of Motion Picture Arts and Sciences honored him for his charity work by awarding him the Jean Hersholt Humanitarian Award, a Special Academy Award. For his contribution to the motion picture industry, George Jessel has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1777 Vine Street in Los Angeles.