Кіріспе

Хаураки шығанағындағы арал, Жаңа Зеландия

Ракино аралы – Жаңа Зеландияның Окленд қаласының солтүстік-шығысына қарай орналасқан Тынық мұхитының бір бөлігі – Хаураки шығанағы / Тикапа Моанадағы көптеген аралдардың бірі. Ракино – Мотутапу аралының солтүстік-шығысындағы шағын арал. Аралдың ұзындығы шамамен, ал ені 1,5 км² (0,58 шаршы миль / 371 акр) шамасында. Ең танымал екі шығанаққа қоғамдық қол жеткізілім бар, ал тағы үшеуіне теңіз арқылы кіруге болады. Қоғамдық қол жеткізілімі жоқ кішкентай шығанақтар мен жағажайлар да бар. Қоғамдық кемежай Санди шығанағының оңтүстік жағында, ал баржаға арналған пандус Санфорд Уэйдің батыс жағында орналасқан. Аралдың таулы жер бедері Рангитото аралынан келген құнарлы жанартаулық топырақтан тұрады, ол сазды топырақтың қалың қабатын жауып, одан әрі сұр граниттің үстіне орналасқан. Аралдың көп бөлігі жайылымдармен жабылған, жағалау бойында похутукава өседі. Ракино аралында шамамен 76 тұрғын үй бар, бірақ 2019 жылғы мәліметтер бойынша тұрақты халқы 21 адамды құрайды. Ракино, азаматтарының аздығы, шағын аумағы және шектеулі қоғамдық паром қызметі салдарынан, тұрушылар үшін көп тартымды емес. Арал тұрғындары оның оқшаулығы мен жеке өмірін бағалайды.

Тарих

1862 жылы Жаңа Зеландияның губернаторы сэр Джордж Грей Ракино аралын сатып алды. Ол ағаштарға тапсырыс беріп, Хоум-Бейде үй салуды бастады, бірақ Кавау аралы қолжетімді болғанда қызығушылығын жоғалтты. 1860 жылдары Жаңа Зеландия соғыстарының Вайкато кезеңіндегі шапқыншылықтан ұсталған тұтқындар Оклендке әкелінді, олардың кейбіреулері портта бекітілген «Марион» және «Манукау» кемелерінде орналастырылды, ал кішкентай топ Ракинода орналастырылды, оларға үй және бақша құралдары берілді. Эксперимент сәтсіз аяқталып, көп ұзамай тоқтатылды. Өкілдер палатасы журналына қосымшада: «Ихака аралда жақсы өркендемеді және сол жерде қайтыс болды, бұл үй сағынышы мен жүрегі ауырғандықтан болды деп есептеледі» деген жазба бар. 1874 жылы Альберт Санфорд аралды сэр Джордж Грейден жалға алды, ал 1904 жылы оның әйелі Элизабет Санфорд сатып алды. Ол отбасымен бірге аралда шамамен 80 жыл өмір сүрді. Ол Окленд коммерциялық балық аулау флотының негізін қалаушылардың бірі болды. Оның компаниясы 1881 жылы Ракино аралында құрылды, ал ол Куин-Стриттегі кемежайларда балық сатты. «Санфорд Лимитед» компаниясы 1904 жылы тіркелді. Ол салған отбасылық үй әлі күнге дейін Хоум-Бейде тұр. Ол Коромадель түбегіндегі Меркурий шығанағынан жеткізілген каури ағаштарынан салынған. 1963 жылы аралды UPO (Біріккен халықтар ұйымы (Бүкіл әлем бойынша) Incorporated) президенті доктор Максвелл Рикард қайырымдылық қоғам құру мақсатымен сатып алды. Рикард клиникалық психолог және гипнотерапевт болды, сондай-ақ Оклендтегі түнгі клубтың иесі болды және «Ұлы Рикардо» деген атпен кәсіби гипнотерапевт ретінде гастрольдік сапарлар жасады. Аралда психикалық және жүйке ауруларымен ауыратындарға арналған емхана, халықаралық жетімдер үйі, жалғыз аналар мен қарттарға арналған үйлер салу жоспарланған. Алайда, бұл жоспарлар іске аспады және 1965 жылы арал 25 үлкен учаскеге және 125 кішкентай жер теліміне бөлінді, олар 2500 мен 6000 фунт стерлингке сатылды. Аралда байланыс мәселесі болғандықтан, әлемдегі бірінші күн энергиясымен жұмыс істейтін телефон орнатылды. Ұялы телефондардың кеңінен қолданылуы стационарлық телефонға тәуелділікті азайтты, бірақ телефон әлі де қолданылуда және Оклендке жергілікті қоңыраулар тегін.

Биологиялық әртүрлілік

2002 жылы шабуылдаушы норвегия тышқаны Ракино аралынан толығымен құрылды.