Стаффордшир Поттерис – Англияның керамика өндірісінің тарихи орталығы. Саз, көмірге бай аймақта түрлі ыдыстар, фарфор, жаспер тары жасалған. Инновациялық технологиялар өркендеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи керамика өндіретін аймақ, қазіргі Стаффордширдегі (Англия) Стаук-он-Трент қаласында орналасқан.
Historic ceramic producing region within the present Stoke on Trent, Staffordshire, England
Стаффордшир керамикасы – бұл Берслем, Фентон, Ханли, Лонгтон, Стаук және Тунсталл қалаларын қамтитын өнеркәсіптік аймақ, қазір Стаффордширдегі Стаук-он-Трент қаласын құрайды. Солтүстік Стаффордшир 17-шы ғасырдың басында жергілікті балшық, тұз, қорғасын және көмірдің қолы жетімділігіне байланысты керамика өндірісінің орталығына айналды.
The Staffordshire Potteries is the industrial area encompassing the six towns Burslem, Fenton, Hanley, Longton, Stoke and Tunstall, which is now the city of Stoke on Trent in Staffordshire, England. North Staffordshire became a centre of ceramic production in the early 17th century, due to the local availability of clay, salt, lead and coal.
Таралу
Жүздеген компаниялар асханалық ыдыстардан бастап сәндік бұйымдарға дейін, тіпті өнеркәсіптік мақсаттағы заттарға дейін әр түрлі қыш ыдыстарды өндірді. Керамиканың негізгі түрлері – қыш, тас қыш және фарфор – барлығы көп мөлшерде жасалды. Стаффордшир өнеркәсібі сүйек қышы және жасмырт сияқты керамикалық массалардың жаңа түрлерін жасауда, сондай-ақ суреттерді ауыстырып басу және әртүрлі глазурьлеу және әшекейлеу техникаларын енгізуде маңызды рөл атқарды. Жалпы алғанда, Стаффордшир орташа және төмен баға сегментінде күшті болды, бірақ ең жоғары сапалы және қымбат бұйымдар да өндірілді. 18 ғасырдың соңында Солтүстік Стаффордшир, басқа маңызды өндіріс орталықтарына қарамастан, Ұлыбританиядағы керамиканың ең ірі өндірушісіне айналды және өндіріс процесінің барлық кезеңінде бала еңбегін кеңінен пайдаланды. Ірі экспорттық нарықтар Стаффордшир керамикасын әлемнің түкпір-түкпіріне, әсіресе 19 ғасырда жеткізді. 19 ғасырдың соңында басқа елдер өндірістерін дамыта бастаған кезде өндіріс көлемі азайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол күрт төмендеді. Бүгінде өндіріс аймақта жалғасуда, бірақ өндірістің ең гүлденген кезеңімен салыстырғанда өте аз көлемде.
Hundreds of companies produced all kinds of pottery, from tablewares and decorative pieces to industrial items. The main pottery types of earthenware, stoneware and porcelain were all made in large quantities, and the Staffordshire industry was a major innovator in developing new varieties of ceramic bodies such as bone china and jasperware, as well as pioneering transfer printing and other glazing and decorating techniques. In general Staffordshire was strongest in the middle and low price ranges, though the finest and most expensive types of wares were also made. By the late 18th century North Staffordshire was the largest producer of ceramics in Britain, despite significant centres elsewhere, and relied heavily on child labor throughout the production process. Large export markets took Staffordshire pottery around the world, especially in the 19th century. Production began to decline in the late 19th century, as other countries developed their industries. After World War II it declined steeply. Production continues in the area, but at a fraction of the levels at the peak of the industry.
Тарих
1720 жылы Шелтондық құмырашы Джон Астбери жергілікті қызғылт саз балшыққа қыздырылған және ұнтақталған кремний ұнтағын қосып, одан ақ немесе Кремвейр жасауға болатынын ашқаннан кейін өркендеу басталды. Кремний Англияның немесе Францияның оңтүстік жағалауынан алынып, Ливерпуль портына немесе Трент өзеніндегі Шардлоуға тасымалданды. 1840 жылдары, негізінен Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы мен Мидленд темір жолы арқылы теміржол арқылы керамикалық өнімдерді тарату басталғанда, бизнес едәуір өсті. 19 ғасырда Спод, Айнсли, Бурли, Дультон, Дадсон, Минтон, Муркрофт, Давенпорт, Твифорд және Веджвуд сияқты керамикалық өндірістер белсенді болды. 1842 жылғы Чартисттік жалпы ереуіл Керамикадағы шахталардағы ереуілші шахтерлердің әрекетінен туындады және 1842 жылғы Керамикалық бүліктерге әкелді.
The boom came after the discovery in 1720 by potter John Astbury of Shelton, that by adding heated and ground flint powder to the local reddish clay he could create a more palatable white or Creamware. The flint was sourced from either the South Coast of England or France, then shipped to the Port of Liverpool or to Shardlow on the River Trent. With the coming of pottery products distribution by railway that began in the 1840s, mainly by the London and North Western Railway and Midland Railway, there was a considerable increase in business. Potteries active in the 19th century include Spode, Aynsley, Burleigh, Doulton, Dudson, Mintons, Moorcroft, Davenport, Twyford, and Wedgwood. The Chartist 1842 General Strike was ignited by striking miners at collieries in the Potteries, and led to the 1842 Pottery Riots.
Аңқаша айқасы
Уильям Хайнс және оның ағасы Томас Хайнс 1886 жылы Фентон, Стоук-он-Трент қаласында «Хайнс Бразерс» қыш құмыра жасау фирмасын құрды және «Херон Крос» керамикалық зауытын салды. Олар Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолы үшін классикалық қоңыр қыштан жасалған шайдан және шай жиынтықтарын шығарды. 1907 жылы кәсіпорын басқа біреуге өтті және шамамен 1922 жылы Ханлиде «Кенсингтон» қыш құмырасы болып қайта аталды: бұл зауыт 1937 жылға дейін жұмыс істеді. 1850 жылы Уильям Хайнс Шропширдегі Ельсмирде немесе Уэльс Маршіндегі Сент-Освальдста дүниеге келген деген мәлімет бар. Ол 1875 жылдың 10 наурызында Мэри Меллорға үйленді, ал ол қайтыс болғаннан кейін қайтадан үйленді (дегенде, екінші әйеліне үйлену кешінде ғана өзінің алты баласы бар екенін айтқан). Уильям Солтүстік Стаффордшир аңшылық клубында белгілі шабандоз болды және жылқы шаруашылығына иелік етті. Ол Веслиан шіркеулерін салуға көп қаржы жұмсады. Фентон қаласында Хайнс көшесі бар.
William Hines and his brother Thomas Hines established the pottery firm Hines Brothers in Fenton, Stoke on Trent and built Heron Cross Pottery in 1886, particularly making the classic brown earthenware teapots and tea services for the London Midland and Scottish Railway. The business was taken over in 1907 and became the Kensington Pottery in Hanley in about 1922: this pottery continued until 1937. It is understood that in about 1850 William Hines was born either in Ellesmere, Shropshire or in St Oswalds, Welsh Marches. He married Mary Mellor on 10 March 1875 and remarried when she died (reportedly not until the evening of his marriage telling his second wife that he already had six children). He became a prominent rider in the North Staffordshire Hunt and owner of a stable of horses. He spent considerable money building Wesleyan chapels. There is a Hines Street in Fenton.