1952 ж. Чикагодағы Республикалық ұлттық конвентте Д. Эйзенхауэр президенттікке, Р. Никсон вице-президенттікке ұсынылды. Корея соғысын аяқтау, ядролық қарулар, коммунизмге қарсы күрес жайлы уәделер берілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси конвенция
Political convention
1952 жылғы Республикалық Ұлттық конвенция 1952 жылдың 7-11 шілдесі аралығында Иллинойс штатының Чикаго қаласындағы Халықаралық амфитеатрда өтті. Конвенция "Айк" лақап атымен танымал Нью-Йорк штатының Двайт Д. Эйзенхауэрін президенттікке және Калифорния штатының Ричард М. Никсонды вице-президенттікке ұсынды. Республикалық платформа Кореядағы беделсіз соғысты аяқтауға, ядролық қаруды қорқыту стратегиясы ретінде дамытуды қолдауға, Мемлекеттік департаменттегі барлық "бос жүргіштерді, қабілетсіздерді және қажетсіз қызметкерлерді" жұмыстан босатуға, Рузвельт және Трумэн әкімшіліктерінің экономикалық саясатын айыптауға, Тафт-Хартли заңын сақтауды қолдауға, "жарыс, дін немесе ұлттық тегіне қатысты кемсітушілікке" қарсы болуға, "дарға асуды жоюға бағытталған федералдық шараларды" қолдауға және АҚШ-тағы коммунистік ішкі қиындықтарды тоқтатуға уәде берді.
The 1952 Republican National Convention was held at the International Amphitheatre in Chicago, Illinois from July 7 to 11, 1952, and nominated Dwight D. Eisenhower of New York, nicknamed "Ike", for president and Richard M. Nixon of California for vice president. The Republican platform pledged to end the unpopular war in Korea, supported the development of nuclear weapons as a deterrence strategy, to fire all "the loafers, incompetents and unnecessary employees" at the State Department, condemned the Roosevelt and Truman administrations' economic policies, supported retention of the Taft–Hartley Act, opposed "discrimination against race, religion or national origin", supported "Federal action toward the elimination of lynching", and pledged to bring an end to communist subversion in the United States.
Негізгі баяндама
Мақұлдама сөзін 1951 жылы президент Трумэн оны Корей соғысын қалай жүргізу туралы келіспеушіліктеріне байланысты қызметтен шеттетуінен кейін республикашылар үшін қаһарман болған МакАртур жеткізді. Ол президенттікке үміткер болу ниетін де білдірген еді. Сөз сөйлеген кезінде МакАртур Трумэн әкімшілігін Американың халықаралық аренадағы беделін жоғалтқаны үшін сынады, Ялта конференциясы мен Кореядағы соғысты басқаруын да қатаң сынап өтті. Ол конвенттен кейінгі сөздерін қысқартты және сайлаудан кейін ғана қоғамдық назардан тыс қалды. Нью-Йорк штатының губернаторы Томас Э. Дьюи бастаған орталық және либералды республикашылар ("Шығыс элитасы"), партияның 1944 және 1948 жылғы президенттік үміткері болмаған, көбінесе Эйзенхауэрді немесе Уорренды қолдады. Партияның 1940, 1944 және 1948 жылғы президенттік науқандарының сәтсіздігін баяндағанда, ол Нью-Йорк делегациясымен бірге отырған Дьюиге көрсетіп: «Біз сені бұрын да қолдағанбыз, бірақ сен бізді жеңіске жеткізбедің!» – деп айқайлады. Дирксеннің Дьюиді сынауы Дьюиге қарсы және Тафтты қолдайтын наразылықтарға себеп болды. Маккельдин Айзенхауэрдің әскери мансабын президенттік міндеттерді дереу орындауға қабілеттілігінің дәлелі деп сипаттады, ал оның халықаралық беделі партияның әртүрлі қанаттарын біріктіруге және демократтар мен тәуелсіз сайлаушылар арасында қолдау табуға көмектесетін маңызды фактор екенін атап өтті. Барлық үміткерлер тағайындалғаннан кейін, Эрл Уоррен, Гарольд Стассен және Дуглас Макартурдың сөздерінен соң, делегаттар дауыс беруге кірісті. Жеке кездесуде Дьюи Никсонға Эйзенхауэрмен бірге вице-президенттікке лайықты кандидат болатынын айтты. Никсон конвентке Эрл Уорренге берген уәдесі бойынша делегат ретінде қатысты және конвенттік платформа комитетінде Калифорнияны өкілдік етті. Конвент алдында журналистерге берген сұхбатында Никсон Уорренды ең перспективті қара жол үміткері деп атады және егер Уоррен президенттікке үміткер болмаса, Никсонның сенаттағы әріптесі Уильям Ноуленд вице-президенттікке жақсы таңдау болады деп мәлімдеді. Конвенттік іс-шаралар барысында Уоррен Никсонның Эйзенхауэрді қолдап жұмыс істеп жатқанына алаңдады, бірақ ресми түрде Уорренге адал болғандай көрінді. Уоррен Стэнфорд университетінің Гувер институтындағы Пол Х. Дэвисті, Эйзенхауэр мектеп директоры болған кезде Колумбия университетінде вице-президент болған, Эйзенхауэрге Уорреннің мұндай әрекеттеріне наразы екенін және оларды тоқтатуын сұрауға өтінді. Эйзенхауэр Дэвисқа Уорренге қарсы емес екенін, егер Тафт пен Эйзенхауэр келісімге келмесе, Уоррен оның бірінші таңдауы болатынын айтты. Сондай-ақ, Эйзенхауэр президенттікке сайланса, Никсонды вице-президенттікке тағайындауды жоспарлап отырғанын, себебі партияға белсенді, қабілетті және жас көшбасшылар қажет деп санады. Кейін Эйзенхауэр жеті үміткердің тізімін жасады, онда Никсонның аты ең жоғары тұрды. Эйзенхауэрдің кандидатурасы бекітілгеннен кейін, оның жақтастары вице-президенттікке үміткерлерді талқылау үшін жиналды. Эйзенхауэр топ төрағасы Герберт Брауннеллге конвентке ресми түрде кандидатты ұсыну арқылы оған диктанттауды қаламайтынын айтты, сондықтан топ бірнеше үміткерді қарастырды, соның ішінде Тафт, Эверетт Дирксен және Альфред Э. Дрисколл, бірақ олардың барлығын тез арада қабылдамады. Содан кейін Дьюи Никсонның атын атады, және топ оған келісті. Брауннелл Эйзенхауэрмен кеңесіп, оның келісімін алды. Брауннелл Никсонға телефон соғып, Эйзенхауэр оны вице-президенттікке таңдағанын хабарлады. Никсон келісімін білдірді, содан кейін Эйзенхауэрдің қонақ үйіне барып, сайлауалды кампанияның егжей-тегжейін және егер билет жеңіске жетсе, вице-президент ретіндегі жоспарларын талқылады. Делегаттар таңдауды ресми түрде бекіту үшін жиналды. Никсон Ноулендтен өзін ұсынуын сұрады, және Ноуленд келісті. Тафттың жақтасы Джон В. Брикер Никсонның ұсынысын қолдаудан бас тартқаннан кейін, Дрисколл оны қолдауға келісті. Басқа кандидаттар болмағандықтан, Никсон бірауыздан тағайындалды.
The keynote speech was delivered by MacArthur, who had become a hero to Republicans after President Truman relieved him of command in 1951 because of their disagreement about how to prosecute the Korean War, and had hopes of obtaining the presidential nomination. In his address, MacArthur condemned the Truman administration for America's perceived loss of status on the international stage, including criticism of the Yalta Conference and the administration's handling of the war in Korea. He curtailed his post convention speeches and remained out of the public eye until after the election. Moderate and liberal Republicans (the "Eastern Establishment"), led by New York Governor Thomas E. Dewey, the party's unsuccessful presidential nominee in 1944 and 1948, were largely supporters of Eisenhower or Warren. In describing the party's failed presidential campaigns of 1940, 1944 and 1948, he pointed at Dewey, who was seated with the New York delegation, and shouted "We followed you before and you took us down the road to defeat!" Dirksen's condemnation of Dewey touched off sustained anti Dewey and pro Taft demonstrations. McKeldin described Eisenhower's career at the highest levels of the military as evidence that he was able to assume the responsibilities of the presidency immediately and his international renown as an asset that would enable the party to unify its disparate wings and make inroads among Democratic and independent voters. After the nominations were completed, including speeches on behalf of Earl Warren, Harold Stassen, and Douglas MacArthur, the delegates proceeded to vote. In a private meeting after the speech, Dewey suggested to Nixon that he would make a suitable vice presidential candidate on the ticket with Eisenhower. Nixon attended the convention as a delegate pledged to Earl Warren and represented California on the convention's platform committee. In pre convention remarks to reporters, Nixon touted Warren as the most prominent dark horse and suggested that if Warren was not the presidential nominee, Nixon's Senate colleague William Knowland would be a good choice for vice president. As the convention proceedings continued, Warren became concerned that Nixon was working for Eisenhower while ostensibly pledged to Warren. Warren asked Paul H. Davis of the Hoover Institution at Stanford University, who had been a vice president at Columbia University while Eisenhower was the school's president, to tell Eisenhower that Warren resented such actions and wanted them to stop. Eisenhower informed Davis that he did not oppose Warren, because if Taft and Eisenhower deadlocked, then Warren would be his first choice for the nomination. In the same conversation, Eisenhower indicated that if he won the nomination, Nixon would be his first choice for the vice presidency, because Eisenhower believed the party needed to promote leaders who were aggressive, capable, and young. Eisenhower later developed a list of seven potential candidates, with Nixon's name at the top. After Eisenhower was nominated, his key supporters met to discuss vice presidential possibilities. Eisenhower informed the group's chairman, Herbert Brownell Jr. that he did not wish to appear to dictate to the convention by formally sponsoring a single candidate, so the group reviewed several, including Taft, Everett Dirksen, and Alfred E. Driscoll, all of whom they quickly rejected. Dewey then raised Nixon's name; the group quickly concurred. Brownell checked with Eisenhower, who indicated his approval. Brownell then called Nixon to inform him that he was Eisenhower's choice. Nixon accepted, then departed for Eisenhower's hotel room to discuss the details of the campaign and Eisenhower's plans for his vice president if the ticket was successful in the general election. The delegates soon assembled to formalize the selection. Nixon asked Knowland to nominate him, and Knowland agreed. After Taft supporter John W. Bricker declined Nixon's request to second the nomination, Driscoll agreed to do so. There were no other candidates, and Nixon was nominated by acclamation.
Теледидарлық қамту
1952 жылғы Республикалық съез – теңіз жағалауынан теңіз жағалауына дейін тікелей эфирде көрсетілген алғашқы саяси съез. 1948 жылы Республикалық және Демократиялық конвенциялар кезінде аймақтық конвенцияларды тарату бойынша тәжірибелер жүргізілді; алайда, 1952 жыл – желілер саяси конвенцияларды бүкіл ел бойынша көрсеткен алғашқы жыл болды. Баспасөздің бірлесіп пайдалануы үшін Халықаралық амфитеатрдың артқы және бүйір жақтарына бекітілген камералар орнатылды. Олардың ешқайсысы сахнадағы трибунаны тікелей көрсетпеді, сондықтан көптеген желілер өздерінің портативті камераларынан түсірілген кадрлармен хабарларын толықтырды. Республикалық конвенцияның эфирге шығуының әсері бірден сезілді. Республикалық съезді мұқият бақылағаннан кейін Демократиялық партия теледидар көрермендері үшін оны көбірек тартымды ету мақсатында сол жерде өткен өздерінің съезіне соңғы сәтте өзгерістер енгізді. Олар трибунаны жақсырақ көрсету үшін конгресс залының ортасына мұнара салды, сондай-ақ демократтар камера түсірілімдерін және делегаттардың камера алдындағы мінез-құлқын қатаң бақылады. 1956 жылға қарай теледидардың әсері Республикалық және Демократиялық конвенциялардың екеуіне де әсер етті. Конвенциялардың ұзақтығы қысқартылды, күндізгі сессиялар көбінесе жойылды, ал құттықтау сөздері мен парламенттік ұйымдық баяндамалардың саны азайтылды (мысалы, вице-президенттікке кандидаттарды қолдау сөздері тоқтатылды). Бұдан өзге, конвенцияларға жалпы тақырыптар берілді және олардың бағдарламалары ең көп көрерменге жету үшін жоспарланды. Көбірек тележұзымдылық үшін конгресс залдары баннерлермен және басқа да әшекейлермен безендірілді, ал телекамералар көбірек жағымды бұрыштарда орнатылды.
The 1952 Republican convention was the first political convention to be televised live, coast to coast. Experiments in regionally broadcasting conventions took place during the Republican and Democratic conventions in 1948; however, 1952 was the first year in which networks carried nationwide coverage of political conventions. Fixed cameras were placed at the back and the sides of the International Amphitheatre for the press to use collectively. None of these offered a straight shot of the podium on stage, so many networks supplemented their coverage with shots from their own portable cameras. The impact of the Republican Convention broadcast was an immediate one. After carefully watching the Republican Convention, the Democratic Party made last minute alterations to their convention held in the same venue to make their broadcast more appealing to television audiences. They constructed a tower in the center of the convention hall to allow for a better shot of the podium, and Democrats exercised more control over camera shots and the conduct of delegates in front of the cameras. By 1956, the effect of television further affected both the Republican and Democratic conventions. Conventions were compacted in length, with daytime sessions being largely eliminated and the amount of welcoming speeches and parliamentary organization speeches being decreased (such as seconding speeches for vice presidential candidates, which were eliminated). Additionally, conventions were given overlying campaign themes, and their sessions were scheduled in order to maximize exposure to prime time audience. To provide a more telegenic broadcast, convention halls were decked out in banners and other decorations, and television cameras were positioned at more flattering angles.